1822 жылғы Шотландия сапары: Георг IV және ұлттық танымның қалыптасуы

Кіріспе

19 ғасырдағы Шотландияға монархиялық сапар 1822 жылы Джордж IV-нің Шотландияға жасаған сапары – екі ғасырға жуық уақыттан бері Шотландияға билік құрған монархтың алғашқы сапары болды, ал соңғы рет 1651 жылы Карл II Шотландияда таққа отыру үшін келген. Үкімет министрлері корольді Верона конгресіндегі дипломатиялық тартыстардан аудармаққа ниетпен, Шотландияға жоспарланған сапарды жылдамдатуға көндірді. Бұл сапар корольдің Шотландиядағы беделін арттырып, сол кездегі наразылық тудырған радикализмнен кейбір азаматтарды бұрды. Дегенмен, сапарды ұйымдастыруда Сэр Уолтер Скотттың атқарған жұмысы, әсіресе тартанның әшекейлік элементтерге енгізілуі, Шотландияның ұлттық ерекшелігінің бір бөлігіне айналған тартан киімін қадірлеу арқылы ұзаққа созылатын әсер етті.

Өмірбаян

Он жылға жуық хан ретінде билік еткеннен кейін, Жорж IV таққа отырды және 1821 жылғы 19 шілдеде өткен оның тәж кию рәсімі, осы оқиға үшін арнайы жасалған әсем салтанаттармен тойланды. Ол семіз болды және халыққа жағысып қалмады, көптеген адамдар оның әйелі Каролина Брансуикпен қарым-қатынасына наразылық білдірді. Сондай-ақ ол үкіметтің ықпалына қол жеткізуге тырысты, бірақ радикалдар оны жемқорлыққа толы олигархия деп санады. Америка мен Франциядағы төңкерістерден кейін туған наразылық Шотландияда 1820 жылғы «радикалды соғысқа» әкеліп соқты және ақсүйектерді қорқытты. Ол Верона конгресіне шақырылды, бірақ сыртқы саясатты парламенттік бақылауда ұстағысы келген үкімет министрлері оны Шотландияға жоспарланған сапарды жылдамдатуға көндірді, бұл наразылықты басаңдатады деп үміттенді. Ауыр сырқатқа шалдығып, дипломаттар мен министрлердің қарама-қарсы күштерінің арасында шешім қабылдай алмаған король, оның келісімін күтіп, дайындықтарды жалғастырды. Уолтер Скотт Шотландияның таулы аймақтарын романтикалық бейнелеген «Уэверли» романының авторы болды. 1815 жылы бұл оны сол кездегі ханзада-регент болған Жоржпен кешкі асқа шақыруға себеп болды. 1822 жылы Скотт барондық атаққа ие болды және Таулы және Жазық аймақтарының ақсүйектерімен жақсы таныс болды. Килттер мен тартандар әскерлік форма үшін қолданылды, бірақ Якобит көтерілістерінен кейін Киім туралы заңмен тыйым салынғандықтан, енді олар дәстүрлі таулық киім емес еді. Бүгін киілетін «кішкентай» килт 1720 жылдары енгізіліп, кейіннен әскерлік форма ретінде қабылданды, бірақ «ескі» белдік плащтың романтикасы әлі де таулық өзін-өзі сақтағысы келгендерге ұнады. 1782 жылы заң күшін жойғаннан кейін көп ұзамай, Таулы аймақтың аристократтары Эдинбургте және басқа да орталықтарда, соның ішінде Лондон мен Абердинде Таулы қоғамдарын құрды. Бұл жер иелерінің клубтары болды, олардың мақсаттары «жетілу» (Таулы аймақты тазалау) және «ескі таулық киімді жалпы қолдануды» ілгерілету, мүшелерді кездесулерге қатысқанда оны киюге міндеттеу болды. Эдинбургтің Кельт қоғамы сияқты көптеген эксклюзивті емес қауымдастықтар, оның ынталы төрағасы Скотт болды, олардың құрамында көптеген жазық жерлердің тұрғындарымен қатар, мінсіз таулық тегі бар басшылар да болды және «ежелгі галлдық киім» кигендердің барлығы кездесулер мен билерде таулық мәдениетін насихаттады.

After nearly a decade of ruling as prince regent, George IV acceded to the throne and his coronation on 19 July 1821, was celebrated by splendid pageantry, much of it invented for the occasion. He was obese and was widely unpopular, with many offended by his treatment of his wife, Caroline of Brunswick. He had also been struggling to manipulate the government, which was seen as a corrupt oligarchy by Radicals whose increasing unrest following the revolutions which shook America and France culminated in the "Radical War" of 1820 in Scotland and terrified the gentry. He was invited to attend the Congress of Verona, but government ministers wanting to keep Parliamentary control of foreign affairs pressed him to bring forward a proposed visit to Scotland which it was hoped would calm unrest. Suffering from painful illness and pushed by opposing factions of diplomats and ministers, the King remained indecisive, but preparations went ahead in the hope of his agreement. Walter Scott was the author of the novel Waverley which popularised a romantic image of the Scottish Highlands. In 1815 this led to his being invited to dine with George, who was then the Prince Regent. By 1822 Scott had become a baronet, and was well acquainted with both Highland and Lowland nobility. Kilts and tartans were used for army uniforms but were no longer ordinary Highland wear, having been proscribed in the wake of the Jacobite Risings by the Dress Act. The "small" kilt as worn today was a relatively recent innovation in the Highlands, having been introduced around the 1720s and later adopted as dress uniform by the army, but the romance of the "ancient" belted plaid still appealed to those wanting to preserve the Highland identity. Soon after the Act's repeal in 1782, Highland aristocrats set up Highland Societies in Edinburgh and other centres including London and Aberdeen. These were landowners' clubs with aims including "Improvements" (the Highland Clearances) and promoting "the general use of the ancient Highland dress" by obliging members to wear this when attending meetings. Numerous less exclusive associations including the Celtic Society of Edinburgh, of which Scott was enthusiastic chairman, had membership including many lowlanders as well as chieftains of impeccable Highland ancestry, and also promoted a Highland culture with all attending meetings and dances wearing "the garb of old Gaul".

Дайындықтар

Оның кеңесіне жүгінгенде, сэр Уолтер Скотт керемет салтанатты қойылым ойлап табуға мүмкіндік алды. Онда ежелгі Шотландия жаңадан туғандай болып, ал король карикатураларда майқасқан әуесқой ретінде пародияланып, «кейіп-келбеті мен қимылымен толыққанды король» болып көрінер еді. Джордж жаңа Якобит патшасы ретінде ұсынылатын болады, себебі оның тегі бойынша ол Бонни Принц Чарли сияқты Стюарт әулетінен шыққан және шотландтардың ықыласын радикалды реформадан бұра алатын еді. Кішкентай комитет құрылды, Скотттың бас көмекшісі оның досы Гарттан генерал-майор Дэвид Стюарт болды, ол «Жоғарғы жерлер суреттерімен» жоғарғы жерлер туралы білікті маман атанды. Джордж Скотттың өзі Стюарт ханзадасы ғана емес, сонымен қатар Якобит таулығы екенін және «Ескі Галлияның киіміне» лайықты түрде орануға құқылы екенін айтты. Сондықтан 1822 жылдың шілдесінде король тапсырысын Джордж Хантер және компаниясына берді. Скотт таулы аймақтардың қоғамдарын және клан басшыларын салтанатты шараларды ұйымдастыруға шақырды. Гарт енді Кельт қоғамының жас мүшелерін төрт топқа бөліп, құрметті қарауылшылар жасады. Олардың жазық және таулы жерлерден араласуы Гленгарридің Александр Рэнальдсон МакДонеллін ренжітті, ол өзінің «Нағыз таулылар қоғамына» басымдық беруді талап етті, бірақ оның билікті басып алу әрекеттері көбінесе назарсыз қалды. Кейбір басшылар бұл шараны әсерлі күш көрсету мүмкіндігі ретінде пайдаланды, осылайша Таулы жерлердегі жағдайға қатысты айыптамаларды жоққа шығарды, бірақ олардың шаруаларының азаюы бұл күш-жігерге кедергі келтірді. Джеймс Лок Сазерленд графинясы үшін Сатерленд таушыларынан әскери формаларын қарыз алып, килттерді табу мәселесін шешті. Барлық шараларды басқару үшін Скотт өзінің досы, жас актер-режиссер Уильям Генри Мюррейдің кеңесін алды, оның театрлық декорациялар мен костюмдердегі шеберлігі ұйымдастырылған қойылымдар үшін ахуал мен «қайта жаңғырған ежелгі киімдерді» жасауға пайдалы болды. Холируд сарайын мемлекеттік шараларға дайындау қажет болды, бірақ ол корольдық резиденция ретінде лайықты жағдайда болмады, сондықтан король Эдинбургтен 11 шақырым қашықтықтағы Далкейт үйінде тұруға келісті. Процедура мен әдепке қатысты кеңінен алаңдаушылық болды, әсіресе Highland басшылары (әсіресе Гленгарри) арасында, Скотт «Эдинбург тұрғындарына және басқаларға арналған кеңестер» атты шиллингтік кітапша шығарды. «Ескі азамат» деген атпен жазылған мақалада жоспарланған шаралардың сипаттамасы, мінез-құлық және киім-кешек туралы егжей-тегжейлі кеңестер берілді. Қаланың барлық джентльмендері қоғамдық шараларға біркелкі көгілдір пальто, ақ жилет және ақ немесе нанкин (сары түсті) мақта шалбар киіп, көк түстегі ақ әулие Андрейдің кресінен жасалған кокадамен безендірілген қара шапан киюі керек еді. Сондай-ақ, кешкі жиынға қатысуға бақыты жеткендерге де толық киім кию, сондай-ақ Highland басшыларының киімдері мен олардың ізбасарларының «құйрығы» туралы сипаттама берілді, олар «көріністің әртүрлілігіне, әсемдігіне және лайықты сән-салтанатына үлкен үлес қосады» деп күтілді. Бұл ретте Шотландияның ақсүйектері корольді құрметтеу үшін ұйымдастырған «Ұлы бал» болды. Скотттың «Кеңестері» бұл шараны «Гайленд балы» деп атады, оқырмандарға король килтке тапсырыс бергенін еске салып, «формада болмаса, ешбір джентльменге ежелгі Highland костюмінен басқа киім киюге рұқсат етілмейді» деген шартты қойды. Осыдан кейін жазық жерлердегі джентльмендер кенеттен алыс болса да, таулы әулеттерінің іздерін іздеуге және Эдинбургтің тігіншілерінен тартан килттерін тапсырыс беруге кірісті, олар жаңа идеялармен жауап берді. Бұл оқиғаны тау тонаушыларының қарапайым киімі деп есептелгеннің бүкіл Шотландияның ұлттық киіміне айналған маңызды оқиға ретінде қарастыруға болады. Кейбір деректерге сәйкес, тамақтандыру келісім-шартын Эбенезер Скрогги жеңіп алды, ол кейіннен Чарльз Диккенстің «Рождестволық ән» романындағы Эбенезер Скрудж кейіпкерінің прототипі болды. Алайда, Эбенезер Скроггидің өмір сүргеніне ешқандай дәлел жоқ, және бұл оқиға Диккенстің «әдеттен тыс әзілі» болуы мүмкін.

When his advice was sought, Sir Walter Scott seized the opportunity to invent a splendid pageant wherein ancient Scotland would be reborn, and the king parodied in cartoons as a fat debaucher would be seen as "a portly handsome man looking and moving every inch a King". George would be presented as a new Jacobite king, with the logic that he was by bloodline as much a Stuart as Bonnie Prince Charlie had been, and would win the affections of the Scots away from radical reform. A small committee was set up, with Scott's principal assistant being his friend Major General David Stewart of Garth who had made himself the undisputed authority on Highlanders with his Sketches. George had been persuaded by Scott that he was not only a Stuart prince, but also a Jacobite Highlander, and could rightly and properly swathe himself in "the Garb of Old Gaul [sic]", so in July 1822 the King placed his order with George Hunter & Co., outfitters of Tokenhouse Yard, London and Princes Street, Edinburgh, for £1,354 18s (a sum equivalent to £ today) worth of highland outfit in bright red Royal Tartan, later known as Royal Stuart, complete with gold chains and assorted weaponry including dirk, sword and pistols. Scott brought the Highland societies and the Clan chieftains into arranging for a plaided pageantry. Garth now drilled the younger members of the Celtic Society into four companies as honour guards. Their mix of lowlanders and highlanders had already offended Alexander Ranaldson MacDonell of Glengarry, who was quick to demand that his Society of True Highlanders be given precedence, but his attempts to take over were generally disregarded. Some chieftains took the event as a chance to show impressive forces and thus disprove allegations about the Highland Clearances, but the decimation of their tenantry rather undermined this. James Loch acting for the Countess of Sutherland solved the problem of finding kilts by borrowing army uniforms from the Sutherland Highlanders. For the management of all events, Scott took the advice of his friend the young actor manager William Henry Murray whose talents at theatrical scenery and costume were put to good use in creating the settings and the "revived ancient dresses" for the pageants he arranged. Holyrood Palace had to be readied for state occasions, but was not in fit condition as a royal residence and arrangements were made for the king to stay at Dalkeith House, 7 miles (11 km) from Edinburgh. There was widespread concern about procedure and etiquette, not least amongst the touchy Highland chiefs (notably Glengarry), which Scott met by producing a shilling booklet entitled "HINTS addressed to the INHABITANTS OF EDINBURGH AND OTHERS in prospect of HIS MAJESTY'S VISIT. By an old citizen", which gave an outline of planned events with detailed advice on behaviour and clothing. All gentlemen of the city were expected to attend public appearances in a uniform blue coat, white waistcoat and white or nankeen (yellowish) cotton trousers, and a low crowned dark hat decorated with a cockade in the form a white St. Andrew's saltire on a blue background. Similarly detailed guidance was given for those fortunate enough to attend functions or levees, with gentlemen to wear a full dress suit, as well as a description of the dress of the Highland chiefs and their "tail" of followers who were expected to "add greatly to the variety, gracefulness and appropriate splendour of the scene". The exception was the "Grand Ball" held by the peers of Scotland to entertain the king: Scott's "Hints" called this a "Highland Ball", reminded readers that the king had ordered a kilt and set the condition that, unless in uniform, "no Gentleman is to be allowed to appear in any thing but the ancient Highland costume". At this, lowland gentlemen suddenly embarked on a desperate search for Highland ancestry (however remote) and a suitable tartan kilt from the Edinburgh tailors, who responded inventively. This can be seen as the pivotal event when what had been thought of as the primitive dress of mountain thieves became the national dress of the whole of Scotland. According to some sources, the catering contract was won by Ebenezer Scroggie, who would become the posthumous inspiration for Charles Dickens' character Ebenezer Scrooge in A Christmas Carol. However, there is no evidence that Ebenezer Scroggie ever existed, and the story might be part of a "probable Dickens hoax".

Сапар

Скоттың алғашқы салтанаты корольдің 60 жылдығына орай 1822 жылғы 12 тамызда, дүйсенбі күні өтті. Мидлотиян аттылары мен жоғарғы таулы жауынгерлер Шотландияның патшалық регалияларын және сарайдағы лауазымды тұлғаларды тасымалдаған кареттерді қамалдан Холируд сарайына дейін сүйемелдеді. Шеру Моундта жиналды, содан кейін қамалға бет алды, және басталысымен бірнеше минут өткен соң, шеру басында жүруге құқылы екенін жариялаған, жарқын киінген Гленгарри атпен келгенінен тоқтатылды. Ұзақ үзілістен кейін капитан Юэн Макдугалл ыстық мінезді Гленгарриді кетіп қалуға көндірді. Көпшіліктің қызығушылығын оятып, шеру ресми түрде регалияны қабылдады, содан кейін Моундқа қайтып, Принс-стрит арқылы және Калтон-Хиллден Холирудхаусқа дейін түсті. Корольдің кемесі «Royal George» 14 тамызда, сәрсенбі күні Форт теңізіне шамамен түскі уақытта келді, бірақ нөсер жаңбырдың салдарынан жағаға түсуі кейінге қалдырылды. Жаңбырға қарамастан, сэр Уолтер Скотт корольді көру үшін қайықпен шықты, ол: «Неғысыл! Сэр Уолтер Скотт! Шотландияда мен ең көбіне көргім келетін адам!» деді. Виски ішкеннен кейін Скотт корольге Эдинбург әйелдері жасаған және кестеленген зергерлік бұйымды сыйлады. Бұл күміс Сент-Эндрюс кресі, көк бархатқа інжу-маржанмен кестеленген, алтын белбеумен алмаз бұғазы және бриллиант, рубин, изумруд және топаздан жасалған императорлық тәжбен әшекейленген керемет шотландтық інжу-маржан. Крестке «Righ Albainn gu brath» (Шотландия королі ұзақ өмір сүрсін) деген жазу жазылған. 15 тамызда, бейсенбі күні король теңізшілердің формасында Лейттегі The Shore кемежайына күн сәулесінде келді және күтіп тұрған көпшілік пен Лейт портының жоғары полициясымен (Лейт жоғары полиция қызметкерлері) сәлемдесу үшін гүлдермен шашылған қызыл кілемге бас қойды. Он бес минуттық салттық амалдардан кейін король күймесіне отырды. Тыныш үзіліс Гленгарридің патшаның қасына атпен жүгіріп, капотын сыпырып алып, қатты дауыспен «Сіздің Ұлылық Шотландияға қош келдіңіз!» деп жариялауымен бұзылды. Король, жақсы көңілде, бұл жоспарланбаған кіріп келгенде мейірімділікпен иіліп, күймесі қозғалды. Төмендік полктері мен жоғарғы таулы клан полктері, түтікшілердің сүйемелдеуімен корольдің ашық күймесіне 5 шақырым (8 км) жолмен Эдинбургке дейін, әрбір мүмкін болатын тұстан ынтасымен қарсы алуға асыққан шотландықтардың шулы қолдауымен ертіп алып барды. «Ортағасырлық» театрлық қақпада корольға қаланың кілті мен оның халқының «жүректері мен адамдары» табысталды. Сапарға арналған салтанат көбінесе жоғарғы таулы емес, ортағасырлық стильде болды, бірақ «Гейлдер жиналысының» экзотикалық киімдері ең көп назар аударды. Келесі күні король Далкейтте жұртшылықтан алыс өткізді. Эдинбургке келушілер көп болды, және сол күні олар қоғамдық ғимараттарға, кәсіпорындарға және үйлерге ілінген суреттермен «жарықтарды» тамашалап, «әр жерде адамдар тығырықтап, бірақ сыпайылықпен және тыныштықта» жүрді, содан кейін түн ортасына дейін шам жағып, жолдарына шығарып салды. 17 тамызда, сенбі күні түстен кейін король Холируд сарайындағы қысқа кезекке қатысты, онда Ұлы және жақсы адамдар Джорджтың биік таулы киімінде, ісінген аяқтарын жасыру үшін қызғылт шалбарлармен күлімсіреп қарсы алу үшін кезекке тұрды, оны «денесіне ет сияқты боялған шалбарлар» деп сипаттады. Біреу кильттің тым қысқа екенін айтқанда, Леди Гамильтон Далримпл әжуанды түрде: «Ол арамызда аз уақыт болатынына байланысты, оны көретін сайын жақсырақ болады» деді. Корольді жұртшылық дүйсенбі күні түстен кейін ғана көреді, ол Шотландия шіркеуінің, Шотландия епископ шіркеуінің, университеттердің, бургтардың, округтердің және Хайленд қоғамының ұзақ қайталанатын сөздерін тыңдау үшін Холирудхаусқа кірген кезде орта көлемді көпшілік оны қысқаша көрді. 20 тамыздағы корольдің қонақ бөлмесіне 457 әйел келді, және әдет-ғұрып бойынша ол әрқайсысының бетінен сүйді. Бұл қысқа оқиға оны Далкейт үйінен екі сағатқа алып кетті, ал әйелдердің таныстырылуы 2.15-тен 3.30-ға дейін созылды. Кейбір әйелдер шашылып, бетінен «сүйіс» алмады, немесе олардың үрейлері оны мүлдем сезінбеді. Барлығы бай көйлек киген, қалың қайықтармен, және көпшілігі түстес сойқышық қауырсындары бар еді, олардың күрделі қиылысқан шашы. Король сыпайы және күлімсіреп, «екі жыл бұрын көптеген таулы жерлердегі адамдар Елгинге кеткен әйелге» ерекше назар аударды, өйткені сайлау құмарлықтары марқұм сэр Джеймс Гранттың қызы Анна Маргарет Грант пен оның сестеріне әкелді. «Эльгинге шабуыл» әңгімесінің патшаны күлдіргенін, ол «Шын мәнінде ол кланның ерліктерін көтеруге лайық» деп атап өтті, бұл Скотттың романтизмін қайталады. Ол келесі күнді Далкейтте өткізді, ал кешкісінде Скотт онымен тамақтанды. 22 тамызда, бейсенбі күні нөсер жаңбыр қайтадан басталды, Холирудтан Эдинбург қамалына үлкен шеру өтті. Шеру және корольдің жабық күймесі Роял-Майл бойымен түрлі-түсті тулармен және жаңбыршаңқыдан жасырылған тығырықтап кеткен қарсы алушылармен жоғары көтерілді. Қамалда король Жарты ай батареясының қабырғаларына шығып, көпшіліктің он бес минут бойы жалғасқан «қуаныштарына» бас киімін желбіретіп амандасты, «Құдай-ау! Қандай керемет көрініс. Әлемде мұндай керемет көрініс бар екенін білмедім; және оны өз доменімде табуға; және адамдар көрініс сияқты әдемі және ерекше» деді және «Жаңбыр ма? Мен жаңбырды сезінбеймін. Ештеңе етпес, мен адамдарды көтеріп алуым керек». Ол мұндай қабылдауға үйренбеген еді. 23 тамызда, жұма күні Портобелло құмдарында 3000 ерікті атты әскердің қарауы өтті. Король Эдинбургтің кескілестер қоғамынан келген кландарды да құрметтеуге тиіс болды. Өкінішке орай, оның қарауы оларға жетпей аяқталды, бірақ таулы жауынгерлер үлкен шеруге қатысты, содан кейін Эдинбургке қайтып бара жатқанда көпшілік оларды шапалақтады. Кешкісінде Джордж, күндізгідей әскери формасын киіп, Пэрлердің ғажайып шарына келді, күтілген кильттің орнына. Пэрлер шары ресми шара болды, көбінесе сарайлық киім киілген, бірақ кейбір джентльмендер жоғарғы таулы киімді немесе әскери форманы таңдады. Әйелдер көбінесе ақ көйлек киген. Шар король залға кіргенде әнұранмен басталды, содан кейін рельс және содан кейін елдік би өтті. Букльдің 4-ші герцогінің қыздары Анна Скотт және Изабель «рельстің керемет биледі» деп атады. Залдағы төменгі жағында екі егде жастағы джентльмендерден, олардың бірі таулы жауынгер болған, «секіріп, шапалақтады және осындай ерекше қимылдар жасады», оларға король үлкен қуанышпен куә болды. Король шамамен 21:30-да келді, залға шам жағылған шерумен кірді. Король рельстер мен стратспейлерге қуанды. Тағы бір рет оның тілегі орындалды, ол Шотландияда болғанда барлық музыка «таза ұлттық және ерекше» болады. Капитан Адам Фергюсон, шотландтық регалияның орынбасары және Генри Раебурн, Шотландияның бейнелеу өнерінің таңдалған өкілі. Содан кейін ол жақын жердегі Саут Квинсферридегі кемесіне қайтып, кетті.

The first of Scott's pageants took place on the King's 60th birthday, on Monday 12 August 1822. In procession, the Midlothian Yeomanry and companies of Highlanders escorted coaches carrying the Regalia of Scotland and dignitaries from the Castle to Holyrood Palace. The procession assembled on The Mound before going up to the Castle, and within minutes of setting off was halted by the arrival on horseback of a flamboyantly dressed Glengarry who announced that it was his rightful place to ride at the head of the procession. After a pause, a Captain Ewan MacDougall persuaded the hot tempered Glengarry to go away. Watched by packed crowds, the procession formally received the regalia then returned down to The Mound and went down it to Princes Street and on by Calton Hill to Holyroodhouse. The King's ship the Royal George arrived in the Firth of Forth about noon on Wednesday 14 August, but his landing was postponed due to torrential rain. Despite the rain, Sir Walter Scott was rowed out to see the King, who exclaimed, "What! Sir Walter Scott! The man in Scotland I most wish to see!" After a drink of whisky, Scott presented the King with a jewel designed and embroidered by the ladies of Edinburgh, in the form of a silver St Andrews cross embroidered with pearls on blue velvet with a belt of gold a diamond buckle and magnificent Scottish pearl surmounted by the imperial crown picked out in brilliants, rubies, emeralds and topaz. Inscribed on the cross was "Righ Albainn gu brath" (Long live the King of Scotland). On Thursday 15 August, the King in naval uniform arrived in sunshine at the quayside of The Shore, Leith and stepped ashore onto a red carpet strewn with flowers to greet the waiting crowds, and the High Constabulary of the Port of Leith (Leith High Constables). After fifteen minutes of the ritual salutations traditional in a royal entry he got in his carriage. A quiet pause was rudely interrupted by Glengarry on horseback galloping up beside the King, sweeping off his bonnet and loudly announcing "Your Majesty is welcome to Scotland!". The King, in good humour, bowed graciously at this unplanned intrusion as his carriage moved off. A procession including lowland regiments and Highland clan regiments with pipe bands escorted the King's open carriage the 3 miles (5 km) up to Edinburgh past cheering Scots crowding every possible viewpoint eager to show a welcome to their monarch. At a theatrical "medieval" gateway the King was presented with the keys to the city and "the hearts and persons" of its people. Much of the pageantry for the visit would be medieval rather than Highland, but the exotic outfits of the "gathering of the Gael" were to attract most attention. The next day was one that the King spent away from the public at Dalkeith. Edinburgh was full of visitors for the occasion, and that evening they walked round enjoying "illuminations" with illustrated tributes hung on public buildings, businesses and houses, "Everywhere crowded to excess, but in civility and quiet", before being escorted to their rest around midnight by bands of boys carrying flaming torches to light their way. On Saturday afternoon, 17 August, the King attended a short levee at Holyrood Palace, where the great and good queued to be greeted by George in his Highland outfit complete with pink pantaloons to conceal his bloated legs, described as "buff coloured trowsers like flesh to imitate his Royal knees". When someone complained that the kilt had been too short for modesty, Lady Hamilton Dalrymple wittily responded "Since he is to be among us for so short a time, the more we see of him the better." The King would not be seen again by the public until Monday afternoon when a medium sized crowd caught a brief glimpse of him as he went into Holyroodhouse to hear long repetitive addresses from the Church of Scotland, the Scottish Episcopal Church, universities, burghs, counties and the Highland Society, and give his short formal responses. The King's Drawing Room on Tuesday 20 August was attended by 457 ladies, and custom required that he kiss each one on the cheek. This brief occasion took him away from Dalkeith House for two hours, and the presentation of the ladies lasted from 2.15 to 3.30. In the rush some ladies received no "buss" on the cheek, or in their nervousness scarcely felt the kiss at all. All were dressed in rich gowns with sweeping trains, and most had coloured ostrich plumes above their elaborately curled hair. The King was courteous and smiling, and paid particular attention to "the lady on whose account so many Highlanders went down to Elgin two years ago" when election passions led to Lady Anne Margaret Grant, daughter of the late Sir James Grant, 8th Baronet, and her sisters who had also supported the Tories, being besieged by a "democratic mob" of Whig supporting townsfolk until a rescue party of her clansmen was "summoned by the fiery cross" and released them without coming to blows. The story of "The Raid to Elgin" had amused the king, and he remarked "Truly she is an object fit to raise the chivalry of a clan", echoing Scott's romanticism. He spent the next day at Dalkeith, and that evening Scott dined with him. Heavy rain returned on Thursday 22 August as a Grand Procession went from Holyrood to Edinburgh Castle. The procession and the King's closed carriage went up the Royal Mile flanked by colourful bunting and densely packed cheering crowds obscured by their umbrellas. At the castle, the king climbed out onto the battlements of the Half Moon Battery to wave his cocked hat to continuing "huzzas" from the crowd for fifteen minutes, reportedly saying "Good God! What a fine sight. I had no conception there was such a fine scene in the world; and to find it in my own dominions; and the people are as beautiful and as extraordinary as the scene." and "Rain? I feel no rain. Never mind, I must cheer the people." He had not been used to this kind of reception. On Friday, 23 August, a review of 3,000 volunteer cavalrymen was held on Portobello sands. The king was also to honour the Clans including a contingent from the Celtic Society of Edinburgh. Though disappointingly his review ended before reaching them, the Highlanders took part in the Grand March Past then were cheered by the crowds as they marched back to Edinburgh. That evening, George appeared at the Peers' Grand Ball wearing a field marshal's uniform as earlier in the day rather than the anticipated kilt. The Peers’ Ball was a formal occasion with court dress worn predominantly, though some gentlemen chose either Highland attire or military uniform. The ladies were mostly in white dresses. The Ball started with the anthem as soon as the King entered the Ballroom, followed by a reel and then a country dance. Lady Anne Scott together with her sister Isabel, daughters of the 4th Duke of Buccleuch, "danced the reels famously’’. Another reel was performed at the bottom of the ballroom by a set consisted of two older gentlemen, one of whom was a Highlander, and both "jumped and capered so and made all sorts of such strange antics" which "his Majesty seems to witness with much pleasure." The King arrived about 9:30 pm, entering the Ballroom with something like a candle lit procession. The King was excited by the reels and strathspeys. Once more his wish was met, that while he was in Scotland all music would be "purely national and characteristic". on Captain Adam Ferguson, Deputy keeper of the Scottish regalia, and Henry Raeburn, the selected representative of Scotlands fine arts. He then joined his ship at nearby South Queensferry and departed.

Нәтиже

Патшаның кильт киген жалғыз ресми пайда болуы аяусыз карикатураланды, нәтижесінде "біздің жуан досымыздың" жылқыға көтерілуін бейнелейтін есте қаларлық сурет пайда болды. "Жиырма бір ақымақ күн" деп сарказммен сипатталған оқиғаның нәтижесінде жақсы ниет артып, жаңадан туған шотландтық ұлттық біртектілік пайда болды, ол Таулы аймақ пен Жазық аймақтың халқын кильт пен тартанның мәдени символикасын бөлісу арқылы біріктірді. Клан басшыларының өз тарихына деген құрметі қайта жанданды, бірақ Таулы жерлерді тартып алу процесі тоқтатылмады. Сонымен қатар, Ротсейдің келесі герцогы, Принц Альберт Эдуард, Таждар одағынан бері осы атақты алғаш рет қолданған тақ мұрагері болды. Одан бері Шотландияда осы атақ қолданылып келеді. Сапар барысында жеке күзетшілер қызметін атқарғаннан кейін, Патша Корольдік садақшылар компаниясын Шотландиядағы Егеменнің күзетшісі етіп тағайындады.