Көне герман тайпасы – Хаукилер: Емс және Эльба өзендері арасында, Везер бойында өмір сүрген, терептерде қоныстанған ежелгі халық. Тарихы, шығу тегі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ежелгі герман тайпасы
Ancient Germanic tribe
Шаукилер – Емс және Эльба өзендері арасындағы аласа жатқан аймақта, Везердің екі жағында және оның жоғарғы ағысына дейін ішкі жерлерде қоныстанған ежелгі герман тайпасы. Жағалау бойында олар су тасқынының ең биік деңгейінде де құрғақ қалу үшін жеткілікті биіктікте салынған терпендер деп аталатын жасанды үйінділерде тұрған. Шаукилердің көп халқы ішкі аймақтарда өмір сүрген, және олар аймақтағы басқа герман халықтары сияқты ғұмыр кешкен деп есептеледі. Олардың нақты тегі әлі толыққанды зерттелмеген. Герман тайпаларының көші-қонға дейінгі кезеңінде (яғни, шамамен 300 жылға дейін) шаукилер және олармен туыс фриздер, сакстар және англдар Зюйдерзеден Оңтүстік Ютландияға дейінгі Еуропаның континенттік жағалауында мекен еткен. Бұл халықтардың барлығы ортақ материалдық мәдениетке ие болғандықтан, археологиялық тұрғыдан оларды анықтау мүмкін емес. Шаукилер бастапқыда Везер және Эльба өзендері маңында шоғырланған, бірақ шамамен 58 жылы көршілес Ампсиварий тайпасын ығыстырып, Эмс өзеніне қарай кеңейді, соның нәтижесінде батыста фриздермен шекаралас болды. Римдіктер Везер мен Эльба арасында тұратын шаукилерді «Ұлы шаукилер» деп, ал Эмс пен Везер арасындағыларын «Кіші шаукилер» деп атаған. Шаукилер бірінші ғасырдың соңында римдік әскери науқандары мен теңіз шабуылдары аясында римдік классикалық дереккөздерде айтылып, тарихи жазбаларға енген. Келесі 200 жыл бойы шаукилер келісімшарт бойынша римдік әскерлеріне көмекші күш берген, бірақ олар өздерінің құқығымен, басқа герман тайпаларымен бірлесіп римдіктерге қарсы да тұрған. Соғыс туралы мәліметтерде шаукилер қақтығыстың екі тарапында да кездеседі, бірақ келісімшарт бойынша міндеттеме алған әскерлердің іс-қимылдары тайпаның саясатынан бөлек болған. Шаукилер үшінші ғасырда сакстармен бірігіп, жеке тайпа ретінде жойылды, содан кейін олар сакстардың бір бөлігі саналды. Бірігудің себептері мен жағдайлары әлі де ғылыми зерттеулердің шешілмеген мәселесі болып қалып отыр.
The Chauci were an ancient Germanic tribe living in the low lying region between the Rivers Ems and Elbe, on both sides of the Weser and ranging as far inland as the upper Weser. Along the coast they lived on artificial mounds called terpen, built high enough to remain dry during the highest tide. A dense population of Chauci lived further inland, and they are presumed to have lived in a manner similar to the lives of the other Germanic peoples of the region. Their ultimate origins are not well understood. In the Germanic pre Migration Period (i. e., before c. 300 AD) the Chauci and the related Frisians, Saxons, and Angles inhabited the Continental European coast from the Zuyder Zee to south Jutland. All of these peoples shared a common material culture, and so cannot be defined archaeologically. The Chauci originally centered on the Weser and Elbe, but in c. AD 58 they expanded to the River Ems by expelling the neighboring Ampsivarii, whereby they gained a border with the Frisians to the west. The Romans referred to the Chauci living between the Weser and Elbe as the 'Greater Chauci' and those living between the Ems and Weser as the 'Lesser Chauci'. The Chauci entered the historical record in descriptions of them by classical Roman sources late in the first century BC in the context of Roman military campaigns and sea raiding. For the next 200 years the Chauci provided Roman auxiliaries through treaty obligations, but they also appear in their own right in concert with other Germanic tribes, opposing the Romans. Accounts of wars therefore mention the Chauci on both sides of the conflict, though the actions of troops under treaty obligation were separate from the policies of the tribe. The Chauci lost their separate identity in the third century when they merged with the Saxons, after which time they were considered to be Saxons. The circumstances of the merger are an unsettled issue of scholarly research.
Қоғам және өмір
Бұл аймақтағы герман тайпаларының иерархиялық құрылымы күшті болған жоқ. Бұл туралы Тацит те айтқан, мысалы, ол бірінші ғасырдағы фриздердің екі патшасының есімдерін атап, олардың патша екенін, бірақ «германдықтардың патшалары бар екенін» қосты. Хейвуд («Қараңғы дәуірдегі теңіз күштері», 1999) шауки тайпасы бастапқыда жоғары деңгейде орталықтандырылмаған және әлеуметтік жағдайы бөліне алмаған, бірақ 100 жылдан кейін жағдайы өзгергенін айтады. Барбара Йорк бесінші ғасыр туралы сөйлегенде, «Континенттік сакстар» (соның ішінде шаукилер де болған) күшті жергілікті әулеттерге және үстем әскери басшыларға ие болғанын сипаттады. 79 жылы жазған Плиний Үлкен герман тайпалары жеке адамдар тобының мүшелері екенін айтты, бұл олардың арасындағы ерекшеліктерді көрсетеді. Ол шауки, кимвр және тевтон тайпалары – Эмс өзенінен Ютландияға дейін және одан ішке қарай орналасқан халықтар – ингаевон тобының мүшелері болғанын айтты (бір «кимвр» тобы басқа топтың мүшесі ретінде де көрсетілген, бұл басқа халық болуы мүмкін). Тацит 98 жылы жазғанда, шаукилердің ішкі, жағалаудан шалқақтап жатқан жерін зор, тығыз қоныстанған және жылқыға толы деп сипаттады. Ол олардың мінез-құлқына жоғары баға берді, оларды германдықтардың ең асылдары деп атады, зорлық-зомбылықтан гөрі әділдікті жоғары қойды, агрессивті де емес, қарақшыл да емес, бірақ әскери жағынан дайын және қажет болған жағдайда соғысқа әрқашан дайын тұрды. Плиний (б.з. 23–79) жағалау аймағына сапар шегіп, онда тұратын шаукилерді сипаттады. Ол оларды «бақытсыз халық» деп атады, олар шұңқырлы, өнімсіз жағалауда, төбелердегі кішкентай үйлерде (немесе сарайларда) немесе толқындардан сақтану үшін жеткілікті биікке үйілген шөптерде (яғни терпендерде) тұрды. Олар балық аулап күн көріп, көршілерінен (яғни жағалаудан алыс, ішкі аймақта тұратындардан) айырмашылығы, мал өсірмей, тек шұңқырдан жиналған жаңбыр суын ішті. Олар құрғақ сазды (яғни «үстіңгі торфты») отын ретінде тамақ пісіруге және жылынуға пайдаланды. Сондай-ақ, ол олардың тәуелсіздік рухын айтты, тіпті ештеңесі болмаса да, оларды бағындыруға тырысқан әрекетке қатты наразы боларын мәлімдеді.
The Germans of the region were not strongly hierarchical. This had been noted by Tacitus, for example when he mentioned the names of two kings of the first century Frisians and added that they were kings "as far as the Germans are under kings". Haywood (Dark Age Naval Power, 1999) says the Chauci were originally neither highly centralised nor highly stratified, though they became more so after 100 AD. Barbara Yorke, speaking of the fifth century, describes the 'Continental Saxons' (which then included the Chauci) as having powerful local families and a dominant military leader. Writing in AD 79, Pliny the Elder said that the Germanic tribes were members of separate groups of people, suggesting a distinction among them. He said that the Chauci, Cimbri and Teutoni—the people from the River Ems through Jutland and for some distance inland—were members of a group called Ingaevones (a "Cimbri" people were also given as members of a different group, and this is likely a different people). Tacitus, writing in AD 98, described the inland, non coastal Chauci homeland as immense, densely populated, and well stocked with horses. He was effusive in his praise of their character as a people, saying that they were the noblest of the Germans, preferring justice to violence, being neither aggressive nor predatory, but militarily capable and always prepared for war if the need arose. Pliny (AD 23–79) had visited the coastal region and described the Chauci who lived there. He said that they were "wretched natives" living on a barren coast in small cottages (or huts) on hilltops, or on mounds of turf built high enough to stay dry during the highest tide (i. e., terpen). They fished for food, and unlike their neighbors (i. e., those living inland, away from the coast) they had no cattle, and had nothing to drink except rainwater caught in ditches. They used a type of dried mud (i. e., "surface peat") as fuel for cooking and heating. He also mentioned their spirit of independence, saying that even though they had nothing of value, they would deeply resent any attempt to conquer them.
Рим классикалық тарихы
Бұл жазба толық емес. Шаучилер туралы тарихи мәліметтердің көп бөлігі Тациттің 117 жылы жазылған "Анналдар" еңбегінен алынған. Оның көптеген бөлімдері сақталмаған, соның ішінде біздің заманымыздың 38-46 жылдарын және 69 жылдан кейінгі кезеңді қамтитын толық бір бөлім де жоқ. Шауцилер туралы ең алғашқы айғақ б.з.д. 12 жылына қатысты және олардың римдіктерге қарсы соғыста басқа герман тайпаларына көмектескенін көрсетеді. Друз Рейннің төменгі ағысындағы герман тайпаларына қарсы жорықтар жасады, Рейннің батысы мен солтүстігіндегі жерлерді қиратқаннан кейін фриздерді бағындырды (немесе жеңді немесе үркітті). Ол шаучилерге шабуыл жасап жатқанда, кемелері толқынның кері шегінуінен қиын жағдайға түсті. Друз шабуылдан бас тартып, қайтарылды.
The record is incomplete. The bulk of historical information about the Chauci is from the Annals of Tacitus, written in 117. Many parts of his works have not survived, including an entire section covering the years AD 38–46, as well as the years after AD 69. The earliest mention of the Chauci is from 12 BC and suggests that they were assisting other Germanic tribes in a war against the Romans. Drusus campaigned against those Germans along the lower Rhine, and after devastating the lands west and north of the Rhine he won over (or defeated or intimidated) the Frisians. He was in the process of attacking the Chauci when his vessels were trapped by an ebb tide. Drusus gave up the attack and withdrew.
Тевтобург орманының салдары, 15 ғ.
Арминийдің басшылығындағы немістер 9 жылы Тейтобург орманы шайқасында Варустың қолбасшылығындағы 3 рим легионынан жеңіліс сыйдырды. Римдіктер бастапқыда қорқып шегінді, бірақ кейіннен германдықтардың жеңілісіне кінәлі деп саналған германдықтарға қарсы жойқын науқандар ұйымдастырды. Шаукилер олардың арасында болған жоқ, көмек көрсетуге уәде берді және римдіктермен "әскери одақтастық" орнатты. Алайда, Арминийдің өзінің тайпасын (херускілерді) жеңгенімен, римдіктер Арминийді тұтқындауға немесе өлтіруге қол жеткізе алмады, ол қашып кетті. Шаукилер римдік қосымша әскерлерінің құрамында болды және олардың қашуға көмектескен деген қауесет тарады. Науқандардың бірінде рим флоты (вероятно, теңіз емес, өзенде жүзген) дауылға ұшырап, көптеген жандар қаза тапты. Германдық өзі аман қалды, Шаукилер жеріне жетті, олар оған қауіпсіз баспана берді. Германдық жүргізген науқандар Тейтобург орманы шайқасында жоғалған үш Аквиланың екеуін қайтаруға мүмкіндік берді; үшінші легиондық туы 41 жылы Германның інісі Клавдийдің билігінде Публий Габиний Шаукилерден қайтарып алды. Ампсиварийлер туралы бір ескерту бар. Олар 9 жылы Арминий басқарған германдық іске қолдау көрсетпеді және осының салдарынан жазаланды. Тейтобург орманынан кейін Шаукилер басқа германдық тайпаларынан наразылық көрген жоқ, сондай-ақ римдіктермен де жаман қарым-қатынас жасаған жоқ. Бірнеше жыл өткен соң, шамамен 58 жылы, Шаукилер Ампсиварийлерді қуғынға салып, Эмс өзенінің сағасындағы жерлерін басып алды, осылайша батыстағы фриздермен шекараға ие болды.
The Germans under Arminius had destroyed 3 Roman legions under Varus at the Battle of the Teutoburg Forest in AD 9. The Romans recoiled at first but then Germanicus initiated destructive campaigns against those Germans whom the Romans blamed for their defeat. The Chauci were not among them, and were said to have promised aid, and were associated with the Romans in "military fellowship". However, in defeating Arminius' own tribe (the Cherusci) the Romans were unable to capture or kill Arminius, who escaped. There were Chauci among the Roman auxiliaries, and they were rumored to have allowed the escape. In one of the campaigns a Roman fleet (probably riverine, not ocean going) was broken up by a storm, causing many casualties. Germanicus himself managed to survive by reaching the lands of the Chauci, who provided him with a safe haven. Germanicus' campaigns had resulted in recovery of two of three Aquila lost in the Battle of the Teutoburg Forest defeat; the third legionary standard was recovered in AD 41 by Publius Gabinius from the Chauci during the reign of Claudius, brother of Germanicus. A parenthetical note concerns the Ampsivarii. They had not supported the German cause led by Arminius in 9 AD and had been ostracized as a result. The Chauci had suffered no such disaffection from the other Germanic tribes in the aftermath of Teutoburg Forest, nor had they alienated the Romans. Many years later, c. AD 58, the Chauci seized upon an opportunity to expel the Ampsivarii and occupy their lands at the mouth of the River Ems, whereby they gained a border with the Frisians to the west.
47 ж. Римнің Ганнаскусқа қарсы соғысы
47 жылы (немесе одан бұрын) шауцилер мен фриздерді Каннинефат тайпасынан шыққан Ганнаск жетектеген. Олар сол кездегі Галлия Бельгияның бай жағалауына (яғни Рейн өзенінің оңтүстігінде және Марна мен Сена өзендерінің солтүстігіндегі жерлерге) шабуыл жасады, ал шауцилер кейіннен қазіргі Оңтүстік Нидерланды аймағындағы Рейн дельтасы аумағына, болашақта Германияның Төменгі провинциясы болар аймаққа еніп кірді. Корбуло жергілікті римдік әскердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол немістермен құрлықта да, суда да сәтті күресті, Рейн өзенін триремаларымен басып алды және кіші кемелерін сағалар мен каналдарға жіберді. Германдық флот теңіз шайқасында талқандалды, Ганнаск қуылды, ал Фризия аймағы күшпен оккупацияланды. Римдіктер мен Ганнаск арасында "Ұлы шауцилер" қолдауымен келіссөздер ұйымдастырылды, оны римдіктер қарсыласын өлтіру үшін пайдаланды. Шауцилердің бұл сенімсіздікке толы әрекетіне ашуланып, император Клавдий жағдайды басып тарту үшін немістерге қарсы тағы шабуылдар жасауға тыйым салды, және римдіктер Рейнге қайта шегінді.
In AD 47 (and perhaps for some time earlier), the Chauci along with the Frisians were led by a certain Gannascus of the Canninefates. They raided along the then wealthy coast of Gallia Belgica (i. e., the land south of the Rhine and north of the Rivers Marne and Seine), and the Chauci made inroads into the region that would later become the neighbouring Roman province of Germania Inferior, in the area of the Rhine delta in what is now the southern Netherlands. Corbulo was made the local Roman military commander. He successfully engaged the Germans on both land and water, occupied the Rhine with his triremes and sent his smaller vessels up the estuaries and canals. The Germanic flotilla was destroyed in a naval engagement, Gannascus was driven out, and Frisian territory was forcibly occupied. A negotiation between the Romans and Gannascus was arranged under the auspices of the 'Greater Chauci', which the Romans used as an opportunity to assassinate their opponent. The Chauci were outraged by the act of bad faith, so the emperor Claudius forbade further attacks on the Germans in an effort to ease tensions, and the Romans withdrew to the Rhine.
Батавия көтерілісі, 69 ж.
69 жылы батавилер және басқа тайпалар рим үстемдігіне қарсы көтеріліс жасады, бұл Батавилер көтерілісі ретінде белгілі болды және аймақтағы барлық герман тайпаларын қамтыды. Цивиль басшылығымен олар римдіктерге ауыр зиян келтірді, оның ішінде Солтүстік теңіз жағалауында германдық флоттың римдік флотты жойғаны да бар. Кериалис бастаған римдіктер де қарсы шаралар жасап, ақырында батавилерге ар-ұятсыз бейбіт келісімді таңдырып, олардың аумағына легион орналастырды. Хауки және фриздердің римдік әскерлерде көмекші жасақтары болды. Цивильдің Colonia Claudia Ara Agrippinensis (қазіргі Кёльн) қаласын қоршауы мен шабуылы кезінде хауки және фриздердің бір когортасы қоршалып, өртенді. Хаукилер Цивильге өздерінің атынан қолдау көрсетіп, оған қосымша күштер жіберді.
In AD 69 the Batavi and other tribes rose against Roman rule in the Revolt of the Batavi, becoming a general uprising by all the Germans in the region. Led by Civilis, they inflicted huge casualties on the Romans, including the destruction of a Roman fleet by a Germanic one off the North Sea coast. Led by Cerialis, the Romans gave as good as they had gotten, ultimately forcing a humiliating peace on the Batavi and stationing a legion on their territory. Both the Chauci and the Frisians had auxiliaries serving under the Romans, and in a siege and assault by Civilis at Colonia Claudia Ara Agrippinensis (at modern Cologne), a cohort of Chauci and Frisians had been trapped and burned. The Chauci had supported Civilis in their own name, providing him with reinforcements.
Теңізде шабуыл жасау
Шаучилер ерте герман теңіз шабуылшыларының ең танымалдарының бірі болды. Олар б.з.б. 12 жылы Друздың жойған германдық флотилиясына қатысушы болуы мүмкін. Олар б.з. 41 жылы Рим Бельгиясының жағалауына шабуыл жасады, ал б.з. 47 жылы Ганнаск басшылығымен сол жағалауларға жасалған шабуылдарға қатысқанға дейін осы шабуылдарды жалғастырды. Олардың шабуылдары жылдар бойы үнемі болған болуы мүмкін, себебі сақталған аз ғана жазбалар барлық оқиғаны қамтымайды. Тацит өзінің "Germania" (б.з. 98 ж.) еңбегінде шаучилерді "бейбіт" деп сипаттайды, бірақ бұл жағалаудан алыс, ішкі аймақтағы шаучилер туралы айтылған, ал теңіз шабуылшылары міндетті түрде жағалаудағы халық болып табылады. Екінші ғасырдың соңына қарай шаучилердің шабуылдары күшейіп, бұрынғыдан да қауіпті болды және олар соңғы рет 170-175 жылдары жасаған шабуылдарына дейін Англия жоғалауында жалғасты. Тарихи деректерде олар туралы нақты мәлімет болмаса да, шаучилер шабуылдарын жалғастырған және үшінші ғасырда шабуыл жасаған жаңа германдық күштер – франктер мен саксондықтардың құрылуына қатысқан болуы мүмкін. 170-200 жылдар аралығында шабуылшылардың салдарынан қираудың археологиялық дәлелдері табылды, олар континенттік жағалау бойымен Бискай шығанағына дейін, Бельгияның солтүстік-батысына (мысалы, Амиен, Теруан, Вендеюль Капли, Бове, Бавай, Турне және Аррас қалаларындағы өрт салдарынан қираулар), Ұлыбританияның жағалауына (мысалы, Челмсфорд, Билерикей, Гестингторп, Брентвуд, Уикфорд, Келведон, Ұлы Честерфорд және Харлоу қалаларындағы өрт салдарынан қираулар) таралады. Кінәлілер белгісіз, бірақ шаучи шабуылшылары күдіктілердің бірі болып табылады. Римдіктер де оған жауап ретінде қорғаныс шараларын қабылдады. Норич маңындағы Каистор, Челмсфорд және Форум Адриани (қазіргі Вурбург) (Гаагаға жақын Каннинефаттар цивитасы) барлығы 200 жылы бекітілді, ал римдіктер Ұлыбритания мен континенттің жағалауларында қорғаныс жүйесін құрыстыра бастады. Бұл жүйе үнемі күтіліп, жақсартылып тұрды, римдіктер үнемі қауіп төндіріп тұрса ғана мұндай іс-шараларға барар еді. Жүйе төртінші ғасырдың соңына дейін шаучи шабуылшыларының жоғалуымен және оларды франктер мен саксондықтармен алмастыру арқылы дами берді. Содан кейін ол "Саксон жағалауы" деп аталды, бұл атау Notitia Dignitatum еңбегінде берілген. Зосимның жазғандарында шаучилер соңғы рет есімдері аталған, және олар сакс тобы ретінде көрсетілген; бірақ бұл Зосимнің грек тіліндегі "Куадой" сөзін шаучилермен теңестіруге болатынына байланысты, ол, әрине, қате қолданылған болуы мүмкін. Юлиан сакстар мен франктермен, соның ішінде салиандармен соғысты, бірақ содан кейін салиандарға, "франктардан тараған" 358 жылы Токсандрияда қоныстануға рұқсат берді. Зосимнің айтуынша, бұл "Куадой" сакстарының теңізден жасаған шабуылына жауап ретінде болды, ол өзен дельтасында тұратын римдіктерге де, салиандарға да әсер етті.
The Chauci were one of the most prominent early Germanic sea raiders. They are probable participants in the Germanic flotilla that was destroyed by Drusus in 12 BC. They were raiding the coasts of Roman Belgica in AD 41, long before they participated in further raids of the same coasts under Gannascus in AD 47. It is likely that their raiding was endemic over the years, as the few surviving accounts probably do not reflect all occurrences. Tacitus describes the Chauci as 'peaceful' in his Germania (AD 98), but this is in a passage describing the non coastal, inland Chauci, whereas sea raiders are necessarily a coastal people. By the late second century Chauci raiding was ongoing and more serious than before, continuing in the English Channel until their last recorded raids c. 170–175. While there are no historical sources to inform us one way or the other, it is likely that the Chauci continued their raiding and then played a role in the formation of the new Germanic powers, the Franks and Saxons who were raiders in the third century. There is archaeological evidence of destruction by raiders between 170–200, ranging along the Continental coast down to the Bay of Biscay, to northwest Belgica (e. g., fire destruction at Amiens, Thérouanne, Vendeuil Caply, Beauvais, Bavai, Tournai, and Arras), to coastal Britain (e. g., fire destruction at the Essex sites of Chelmsford, Billericay, Gestingthorpe, Braintree, Wickford, Kelvedon, Great Chesterford, and Harlow). The perpetrators are unknown, but Chauci raiders are among the prime suspects. The Romans responded with defensive measures. Caistor by Norwich, Chelmsford and Forum Hadriani (present day Voorburg) (the civitas of the Canninefates near The Hague) were all fortified c. 200, and the Romans began a defensive system of protection especially along the coasts of Britain and the Continent. This system would be continually maintained and improved upon, which the Romans would not have done unless there was a continuing threat to be addressed. The system would continue to evolve through the disappearance of Chauci raiders and their replacement by the Frankish and Saxon ones, up to the end of the fourth century. By then it would be known as the Saxon Shore, a name given it by the Notitia Dignitatum. A passage written by Zosimus has been interpreted as one of the last mentions of the Chauci, and one where they are specifically mentioned as a Saxon group; but it depends upon whether we can equate them with the "Kouadoi" in Zosimus's Greek, a name he had apparently used wrongly. Julian fought against Saxons and Franks, including the Salians, but then allowed the Salians "descended from the Franks" to settle in Toxandria in 358. According to Zosimus, this happened in response to an attack from the sea by the "Kouadoi" Saxons which affected both Romans and Salians, who had been living in the river delta.
Әдебиетте
Беовульф – ежелгі ағылшын тіліндегі батырлық дастан, онда батыр (Беовульф) қарсыластарымен күреседі. Бұл дастан ерте замандағы Скандинавияда өрбітеді және оқиғаға қатысқан халықтар туралы жиі айтылады. Тарихи жазбалардағы ежелгі халықтармен байланыс орнатуға әрекеттер жасалған. Дастанның "Хугалары" – шаучилерге сілтеме екендігі айтылады.
Beowulf is an Old English heroic poem where the hero (Beowulf) engages in battles with antagonists. Set in long ago Scandinavia, it makes frequent references to the peoples who are a part of the story, and efforts have been made to connect those peoples with peoples mentioned in ancient historical records. The "Hugas" of the poem are said to be a reference to the Chauci.