Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирминондар, сондай-ақ Герминондар немесе Гермиондар (Ἑρμίονες) деп те аталатын, континенттік Еуропаның герман халықтарының ірі тобы болды. Олар Эльба өзенінің алабына қоныстанды және бірінші ғасырға қарай Бавария, Швабия және Богемияға қарай кеңейді. Бұл, ең алдымен, көптеген тайпалық топтарды қамтитын суэвтердің ірі кіші тобын қамтыды, бірақ Ирминондар шатилерді де қамтыды. Сондықтан Ирминоника термині Эльба герман тілдерін білдіреді, ол Батыс герман тілдер отбасының, әсіресе қазіргі стандартты неміс тілін қоса, Жоғарғы неміс тілдерінің болжамды (бірақ куәленбеген) диалектік тобы болып табылады.
A division of the Germanic peoples of mainland Europe
The Irminones, also referred to as Herminones or Hermiones (Ἑρμίονες), were a large group of early Germanic tribes settling in the Elbe watershed and by the first century AD expanding into Bavaria, Swabia, and Bohemia. Notably this included the large sub group of the Suevi, that itself contained many different tribal groups, but the Irminones also included for example the Chatti. The term Irminonic therefore is also used as a term for Elbe Germanic, which is one of the proposed (but unattested) dialect groups ancestral to the West Germanic language family, especially the High German languages, which include modern Standard German.
Классикалық
Ирминондар немесе Гермиондар атауы Тациттің "Германиясынан" (б.з. 98 ж.) келген, онда ол оларды кейбір адамдардың Маннустан тараған тайпалардың бірі деп есептеп, Германияның ішкі аймағында мекен еткенін айтады. Басқа германдық тайпалар – жағалауда тұратын ингвеондар және қалған бөлігін құраған иштавеондар еді. Тацит суебтерді Семон, Квад және Маркоманн тайпаларын қамтитын үлкен топ ретінде атады, бірақ олардың осы үш тайпаның қайсысына (болған жағдайда) жататынын нақты айтпады. Помпоний Мела өзінің "Әлем сипаттамасында" (III.3.31) Гермиондарды Германияның ең шеткі халқы деп сипаттады, олар Коданус шығанағында тұрған кимбрилер мен тевтондардан да артық жерде болды, бұл бүгінде Балтық теңізі мен Каттегатқа оның берген аты деп түсініледі, бірақ ол Эльба өзенінің шығысында, аралдарға толы өте үлкен шығанақ ретінде сипаттады. Одан да шығысқа қарай Мела сарматтарды Висланың батысында, ал скифтерді Висланың шығысында орналастырады. Плинийдің "Табиғи тарихында" (4.100) Ирминондар құрамына суэбтер, гермундурлар, шаттар және херускилер кіргені айтылады.
The name Irminones or Hermiones comes from Tacitus's Germania (AD 98), where he categorized them as one of the tribes that some people say were descended from Mannus, and noted that they lived in the interior of Germania. Other Germanic groups of tribes were the Ingvaeones, living on the coast, and Istvaeones, who accounted for the rest. Tacitus also mentioned the Suebi as a large grouping who included the Semnones, the Quadi, and the Marcomanni, but he did not say precisely to which (if any) of the three nations they belonged. Pomponius Mela, in his Description of the World (III.3.31) described the Hermiones as the farthest people of Germania, beyond both the Cimbri and Teutones who lived on the Codanus sinus, which is understood today to have been his name for the Baltic sea and Kattegat, although it was described by him as a very large bay filled with islands, east of the Elbe river. Still farther east Mela describes the Sarmatians whom he places west of the Vistula, and then the Scythians whom he places east of the Vistula. Pliny's Natural History (4.100) claimed that the Irminones included the Suebi, Hermunduri, Chatti, and Cherusci.
Орта ғасырлар
Фракта халықтар тізімі деп аталатын (шамамен 520 ж.), мүмкін Византияда жасалған, Ирминондардың ата-бабасы Маннус ұлы Эрминус (немесе түрлі қолжазбалардағыдай, Армен, Эрмений, Эрмен, Арменон, Эрмено) деп аталады. Ол остриготтар, вестготтар, вандалдар, гепидтер және сакстар тайпаларының атасы болған. Тарихи мәліметтердегі тізімнің бір нұсқасында вандалдар мен сакстардың орнына бургундтар мен лангобардтар келген. Олар біздің заманымыздың бірінші ғасырына қарай аламан, гермундур, маркоман, квади және суэби тайпаларына бөлінген болуы мүмкін. Сол кезде суэбтер, маркоман және квади тайпалары қазіргі Бавария және Швабия аймағына оңтүстік-батысқа қарай көшіп кеткен. 8 жылға дейін маркоман және квади тайпалары бои тайпаларын Богемиядан қуған. Суэби термині көбінесе осы аймаққа қоныстанған барлық тайпаларға қолданылады, бірақ кейіннен (шамамен 200 ж.) «аламан» термині (мағынасы «барлық адамдар») осы тайпаға жиірек қолданылатын болды. Викинг дәуіріндегі норвегиялық тілдегі Ирмин есімінің түрі – Ирмунр, «Поэтикалық Эдда» кітабында Одиннің есімі ретінде кездеседі. Ирминондар мәдениеті мен сенімдерінің кейбір аспектілерін Рим империясымен болған қарым-қатынастарынан, Видукиндтің Ирминнің Марс немесе Гермеспен салыстырылмауына байланысты болған шатасуынан және Снорри Стурлусонның «Прозалық Эдда» кітабының басында Один культі алғаш Германияда пайда болып, кейін Ингвеондық Солтүстікке тарағаны туралы айтқан сөздерінен білуге болады.
In the so called Frankish Table of Nations (c. 520), probably a Byzantine creation, the son of Mannus, who was the ancestor of the Irminones, is named Erminus (or Armen, Ermenius, Ermenus, Armenon, Ermeno, as it appears in various manuscripts). He is said to have fathered the Ostrogoths, Visigoths, Vandals, Gepids, and Saxons. In a variation on the table that appears in the Historia Brittonum, the Vandals and Saxons have been replaced by the Burgundians and Langobards. They may have differentiated into the tribes Alamanni, Hermunduri, Marcomanni, Quadi, and Suebi by the first century AD. By that time the Suebi, Marcomanni, and Quadi had moved southwest into the area of modern day Bavaria and Swabia. In 8 BC, the Marcomanni and Quadi drove the Boii out of Bohemia. The term Suebi is usually applied to all the groups who moved into this area, although later in history (around 200 AD) the term Alamanni (meaning "all men") became more commonly applied to the group. Jǫrmunr, the Viking Age Norse form of the name Irmin, can be found in a number of places in the Poetic Edda as a by name for Odin. Some aspects of the Irminones culture and beliefs may be inferred from their relationships with the Roman Empire, from Widukind's confusion over whether Irmin was comparable to Mars or Hermes, and from Snorri Sturluson's allusions, at the beginning of the Prose Edda, to Odin's cult having appeared first in Germany before spreading up into the Ingvaeonic North.