Кіріспе
Шеффилд қастандықтары – 1860 жылдары Англияның Шеффилд қаласында кәсіподақ мүшелерінің тобы жасаған жарылыстар мен кісі өлтірулер сериясы. Шеффилдтің болат өндірісіндегі алғашқы табысы ұзақ жұмыс уақытын және қауіпсіздік шараларының жоқтығын қамтиды. 1844 жылы жазылған «Англиядағы жұмысшы табының жағдайы» еңбегінде Фридрих Энгельс жергілікті дәрігер доктор Найттың 19-ғасырдың ортасында Шеффилдтің пышақ шеберлерінің «тас тілеткіштердің астмасы» деп аталатын ауруы туралы айтқан сөздерін келтіреді: Қала Ұлыбританиядағы кәсіподақ ұйымдастыру және үгіт-насихаттың маңызды орталықтарының біріне айналды. 1860 жылдардың ортасына қарай чартистер қозғалысының көптеген мақсаттары орындалмады. Бұл әлеуметтік және саяси реформаторлар 1843 жылы алғашқы қалалық кеңестің құрылуына қол жеткізу үшін лоббилеу жұмыстарын жүргізгенімен, үміттенгендерінің бәрін іске асыра алмады. (Кейіннен олардың «харта» тармақтарының көп бөлігі заңға айналды). Индустриалды Англиядағы әлеуметтік және еңбек жағдайлары айтарлықтай жақсармады, ал әлі мойындалмаған кәсіподақтар өз мүшелерінің мүдделерін қорғау үшін күресті. Бұл жағдай үлкен наразылықты туғызды және соңында белсенді әрекеттерге әкелді. Кейбір жекелеген жағдайларда жұмысшылар жұмыс берушілерді жазалау үшін, сондай-ақ кәсіподаққа қосылғысы келмейтін әріптестерін жазалау үшін зорлық-зомбылыққа жүгінді: бұл «Шеффилд қастандықтары» деп аталды. Кәсіподақтар осы мәселенің фактілерін анықтау үшін ресми тергеуді сұрады, бұл негізінен Sheffield Daily Telegraph газетінің W. C. Leng жүргізген тергеуінен кейін газеттерде осы қастандықтарға қатысы бар деген айыптаулардың нәтижесінде болды. 17 қараша 1866 жылы Шеффилд және Лондон сауда кеңесінің өкілдерінен құралған делегация Ішкі істер министрінен қажетті шаралар қабылдауды сұрады. Бұл оқиғалар бойынша арнайы тергеу комиссиясы 1867 жылдың мамыр айында құрылды. Куәлік бергендердің барлығына иммунитет берілді, нәтижесінде көптеген адамдар куәлік беруге ынталанды. Олардың арасында сол кездегі тас тілеткіштер кәсіподағының хатшысы Уильям Броудхед болды, ол Линли есімді жұмыс берушіні өлтіру үшін екі жұмысшыға 15 фунт төлегенін айтты, өйткені Броудхедтің сөзіне қарағанда, ол тым көп оқушы алған.
The city became one of the main centres for trade union organisation and agitation in the United Kingdom. By the mid late 1860s the majority of the objectives of the Chartist movement had been frustrated. These social and political reformers had not accomplished all they had hoped to, although they had succeeded in lobbying for the establishment of the first town council in 1843. (Eventually, the great majority of the items of their 'charter' did, in fact, become law). Social and working conditions in industrial England were not showing any significant improvement and the as yet unrecognised trade unions struggled to protect the interests of their members. These conditions provoked great discontent and eventually militant action. In some isolated incidents, workmen even began to use violence to punish employers and also those fellow workers who would not become union members: the so called "Sheffield Outrages". The trade unions themselves sought a formal inquiry to establish the facts of the matter, largely as a result of accusations in the newspapers of complicity in these outrages resulting from investigations by W. C. Leng of the Sheffield Daily Telegraph. On 17 November 1866 a delegation, which included members of the Sheffield Trades Council and the London Trades Council, requested that the Home Secretary take the necessary measures to investigate. This led to a Special Commission of Enquiry into these occurrences in May 1867. Immunity was offered to all who gave evidence and, as a result a number of people were encouraged to testify. Among these was William Broadhead, the Secretary of the Sawgrinders' Union at that time, who described how he had paid two workmen £15 to murder an employer called Linley, who, according to Broadhead, had taken on too many apprentices.