Кіріспе
Casa Vicens – Барселонаның Грасия ауданында орналасқан модернистік ғимарат. Бұл архитектор Антони Гаудидің еңбегі және оның алғашқы маңызды жобасы саналады. Ол 1883 және 1885 жылдар аралығында салынған, бірақ Гауди бастапқы жоспарларды 1878 және 1880 жылдар аралығында жасаған. Бұл жұмыс шығыстық стильге жатады, Нео-Мудежар архитектурасына ұқсас, бірақ Гаудидің жеке тәсілімен түсіндіріледі, тек ол ғана өз жобаларына ерекшелік қосуды білген. Осы жұмыста Гауди алғаш рет өзінің кейбір құрылыс ресурстарын атап өтті, олар модернизмнің қалыптасуы барысында тұрақты элементтерге айналды. Ғимарат салынып жатқан кезде көп талқыланды және сол кездегі көпшілік арасында үлкен қызығушылық тудырды. Ғимарат салынған кезде Грасия әлі де Барселонаның тәуелсіз қалалық орталығы болды; оның өз кеңесі болды және қала ретінде жіктелді, бірақ қазіргі уақытта ол қаланың ауданы. Бастапқы жобада үйден басқа үлкен бақша болған, бірақ уақыт өте жер бөлініп, тұрғын үйлер салу үшін сатылды. Қазіргі уақытта мүлік үй мен оның айналасындағы шағын аумаққа дейін азайтылған. Гауди кеңістікті тиімді пайдалану үшін үш қасбеттен тұратын үйді жоспарлады, үйді бөлетін қабырға арқылы көршілес монастырға жалғастырды. 1925 жылы үйді кеңейту жоспарланды, бұл тапсырма Гаудиге ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Оның орнына ол оны өзінің шәкірттерінің бірі Жоан Баптиста Серраға тапсырды, ол Гаудидің бастапқы стилінде кеңейтуді салды, жаңа қасбетті қосты, нәтижесінде ғимарат толығымен дербес болды. Бұл жұмыс Гаудидің шығыстық кезеңіне (1883-1888) жатады, бұл кезеңде архитектор жақын және алыс Шығыс өнерінен (Үндістан, Парсы, Жапония), сондай-ақ испандық-ислам өнерінен, мысалы Мудежар және Насридтерден шабыттанған шығыстық үлгідегі бірнеше жұмыстар жасады. Осы кезеңде Гауди өз жұмыстарын безендіру үшін көптеген керамикалық плиткаларды, сондай-ақ мавр доғаларын, ашық кірпіштен жасалған бағаналарды және храм тәрізді немесе күмбез тәрізді әрлеулерді қолданды. Ғимарат 1969 жылы 52 MH EN тіркеу нөмірімен тарихи-мәдени ескерткіш деп жарияланды; 1993 жылы RI 51 0003823 анықтама нөмірімен мәдени маңызы бар мүлік; және 2005 жылы 320bis анықтама нөмірімен ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
Гаудидің алғашқы маңызды жұмысы
Антони Гауди (Реус немесе Риудомс, 1852 – Барселона, 1926) Ллотья мектебінде және Барселона сәулет мектебінде архитектураны оқыды, оны 1878 жылы тәмамдады. Оқуын қаржыландыру үшін Гауди Леандр Серралах, Жоан Марторелл, Эмилио Сала Кортес, Франсиско де Паула дель Виллар и Лозано және Жозеп Фонцере сияқты әртүрлі сәулетшілер мен құрылысшылар үшін суретші болып жұмыс істеді. 1878 жылы архитектуралық диплом алғаннан кейін, оның алғашқы жобалары – Plaça Reial алаңы үшін шамдар, Girossi газет стендінің жобасы, Esteban Comella қолғап дүкенінің витринасы және Комилластағы Собреллано сарайының қабірлік пантеонының жиһазы болды, барлығы оның бітірген жылы аяқталды. Cooperativa Obrera Mataronense (Mataró жұмысшы кооперативі) (1878–1882) оның алғашқы маңызды тапсырысы болды, бірақ ол толыққанды аяқталмады, себебі тек бір қойма салынды. Оның кейінгі жұмыстарына Гиберт дәріханасының жиһазы (1879), Сант-Андреу-де-Паломардағы Сант-Пасиа шіркеуінің безендірілуі (1879–1881) және Таррагонадағы Колледж де Хесус Мария шіркеуінің (1880–1882) сәндеуі кірді. Гауди Casa Vicens үйін салумен бірге басқа тапсырыстарды да орындады: 1883 жылы ол Франсиско де Паула дель Виллар и Лозано бастаған Саграда Фамилия ғибадатханасының жұмысын қабылдады, ол өткен жылы басталған еді, бірақ құрылыс кеңесімен келіспеушілік туғаннан кейін ол одан көп ұзамай бас тартты. Гауди өмірінің қалған бөлігін ғибадатхананың құрылысына арнады, ол оның ең маңызды туындысы және барлық архитектуралық жаңалықтарының синтезі саналады. Сол жылы, 1883 жылы, ол Алеладағы Сан-Фелиу шіркеуіндегі Сантиссим-Сакраменто капелласының алтарь бейнесін, сондай-ақ Гелидадағы Кан Розель де ла Льена шаруашылық үйінің топографиялық жоспарларын жасады. Оған Комиллас маркизі Антонио Лопес и Лопеске тиесілі Собреллано сарайына жапсарлас вилла салу тапсырылды, ол сол аттас Кантабрия қалашығында орналасқан және Эль Капричо деп аталды. Ол 1883 және 1885 жылдар аралығында Casa Vicens стиліне ұқсас шығыстық стильде салынды, онда оның керамикалық қаптамасы жақсы көрінеді. Ол Педральбестегі Гюэлл павильондарын (1884–1887) ұқсас стильде, оның бас серігі және досы Эусеби Гюэллдің тапсырысы бойынша салды. Бұл сәт Гауди мансабының алғашқы кезеңін білдірді. Бұл кезеңде оның архитектуралық тілінің конструктивтік жайлылығымен ерекшеленеді, онда түзу сызық қисық сызықтан басымдық алады. Стильдік тұрғыдан алғанда, бұл шығыстық әсердің кезеңі, онда құрылымдық және декоративтік формалар шығыс өнеріне деген бейімділікті көрсетеді. Оларға негізінен мудехар, парсы және византиялық стильдер жатады, оларды оның басқа туындыларында да көруге болады, мысалы, Гюэлл павильондарында, Гюэлл шарап қоймаларында және Комилластағы Эль Капричода. Гауди Оуэн Джонстың "Аламбраның жоспарлары, көтерілімдері, бөлімдері және егжей-тегжейлері" (1842), "Мозаикалар мен плиткалық төсеніштерге арналған эскиздер" (1842) және "Бейнелеу грамматикасы" (1856) сияқты еңбектерінде неомудехар өнерін зерттеді. Гаудидің отбасылық үй туралы түсінігі – ол Casa Vicens-те көрініс тапқан – 1881 жылы жазған жарияланбаған мақаласында "Қала үйі" деп аталады. Ол былай деп жазады: «Үй – бұл кішкентай отбасылық мемлекет. Отбасы, мемлекет сияқты, тарихы, сыртқы қатынастары, үкімет алмасуы және т.б. болады. Тәуелсіз отбасының өз үйі бар, ал үйі жоқ отбасы үйді жалға алады. Жеке меншік үй – туған жер, жалға алынған үй – эмиграция жері; сондықтан жеке меншік үй баршаға идеал. Жеке меншік үйді отбасысыз көзге елестету мүмкін емес, тек жалға алынған үй ғана осылай көзге елестетеді».
Комиссия
1878 жылы Гауди Мануэль Висенс-и-Монтанерден Грасия қаласында отбасысы үшін жазғы үй салуды тапсырды. Мануэль Висенс (1836-1895) – қор және валюта брокері, оның өмірі туралы мәлімет аз. Оның өсиетінен ол Алельяда үйінің, сондай-ақ Барселона орталығында екі мүлігінің және Валливидрера ауданындағы жердің бар екені белгілі болды. Мануэль Висенс 1877 жылы үй салынған жерді анасы Роза Монтанер и Матастан мұра еткен. 1895 жылдың 29 сәуірінде қайтыс болып, мүліктерін жесірі Долорс Жиральт и Грифолға қалдырды. Висенс Гаудимен қалай танысқаны белгісіз, бірақ олардың екеуі де жиі кездесетін Ренессанспен байланысты мәдени орталарда болған болуы мүмкін. Кейін Висенс пен Гауди дос болып, 1880 мен 1890 жылдар аралығында сәулетші жаздарын Висенстің Алеладағы үйінде өткізді. Бұл үй үшін Гауди екі жиһаз жасады: қазір Каса Висенсте сақталатын, М. В. (Мануэль Висенс) әріптерімен ағаш және металл бұрышты камин; және 2023 жылы Каса Висенс аукционнан сатып алған, алтынмен әшекейленген және D. G. (Долорс Жиральт) әріптерімен кедр ағашынан жасалған бұрышты шкаф. Гауди сол жерде болғандықтан, 1883 жылы Алельядағы Сан-Фелиу шіркеуі үшін құрбандық алтарь дизайнын жасау жобасын бастады, бірақ жоба аяқталмады. Үнді сиясымен мата қағазына салынған 1:25 масштабты сурет сақталған. Ол кезде Грасия қаласы Барселонадан тәуелсіз болған. Оның орталық бөлігі 1630 жылы құрылған Санта-Мария-де-Грасия кармелит монастырының айналасында салынған. Бұл ауыл шаруашылығы аймағы, онда шаруалар үйлері орналасқан, ол 19 ғасырдың басында қалалануға және өнеркәсіптік дамуға ұшырады. 1897 жылы қала Барселонаға бес көршілес қаламен бірге қосылды: Сантс, Лес Кортс, Сант Герваси де Кассольс, Сант Андреу де Паломар және Сант Марти де Провансальс. Ол кезде көптеген буржуазия отбасыларының екінші үйлері Грасияда болды, себебі ол қалаға жақын болғанымен, қалалық тыныштыққа ие болды. Үй Каролин аралдарының құрметіне аталған Каролин көшесінде орналасқан. Бұл арал 1908 жылы Испанияның бұрынғы отарларының бірі болған. Бұрын Сант Герваси деп аталған. Бастапқы жер учаскесі Сент-Винсент-де-Паульдің қайырымдылық қыздары монастырының қабырғасымен (солтүстік-шығыс жағы) және кейіннен жойылған Carreró Racó de Sant Gervasi тұйық көшесімен шектесетін. Бұл жер 1846 және 1854 жылдар аралығында Агусти Мария Баро и Тастас сатып алған үш жер учаскесінен құралған, онда бірнеше үйлер болған. 1866 жылы оны Мануэль Висенстің анасы, Роза Монтанер и Матас, Онофре Висенс и Доменектің жесірі мұра етті. Ол 1877 жылы қайтыс болып, мүлігі Мануэль Висенске өтті. Жердегі үйлер бұзылған ба, әлде Гауди жобасында ішінара пайдаланылған ба белгісіз. 1876 және 1881 жылдары Висенс Carreró Racó de Sant Gervasi-ге іргелес екі жер учаскесін сатып алып, мүлік бағын кеңейтті. Гауди үй мен бақ жобасын 1880 жылы аяқтады, бірақ жоспарлар 1883 жылға дейін Грасия қалалық кеңесіне ұсынылмады. Оның дизайны салыстырмалы түрде қарапайым сәулеттік құрылымды, әсіресе керамикалық плиткаларды қолданудағы күрделі безендірумен үйлестірді. Стилистикалық тұрғыдан алғанда, ол оның шығыстық кезеңіне жатады, бірақ безендіру өнерінің көптігі (керамика, темір, шыны және ағаш) Каталон Модернизмінде Гаудидің алтын ғасырының белгілерін көрсетеді. Жұмыс 1883 және 1885 жылдар аралығында жүргізілді. Гауди жеке өзі құрылысты басқарды: 1959 жылы Джордж Р. Коллинске берген куәлігінде Джоан Баптиста Серраның айтуынша, сәулетші шатыр астында отырып, құрылысты бақылап, нашар жұмыс деп санағандарын құлатып тастаған. Жоба барысында Гауди әртүрлі шеберлердің көмегін пайдаланды, олар оған жұмыста көмектесетін, мысалы, мүсінші Ллоренс Матамала, ағаш шебері Эудальд Пунти, темірші Жоан Онос және мердігер Клауди Алсина. Безендіруді суретші Франческ Торрескасана және мүсінші Антони Риба жасады. Бастапқы жер учаскесінің көлемі 30 × 34,5 м, ауданы 1035 м2. Үйдің үш қасбеті болды, себебі солтүстік-шығыс жағында көрші монастырьмен бөлісетін қабырғасы болды. Кіреберіс оңтүстік-шығыста, Carrer Sant Gervasi көшесіне қараған, ал негізгі қасбеті баққа қараған, оңтүстік-батыста, Carreró Racó de Sant Gervasi кішкентай көшесімен шектесетін, ені 35 × 3,5 м. Бір отбасылық үй ретінде жобаланған үйде шарап сөресі мен сақтауға арналған жертөле бар; фойе, асхана, веранда, темекі шегу бөлмесі, ас үй және кір жуу бөлмесі бар негізгі қабат; жатын бөлмелері, жуынатын бөлмелері, киім бөлмесі және кітапханасы бар бірінші қабат; қызметшілерге арналған мансарда және шатырлы терраса, мұржалы қабырғалар арасындағы кішкентай жолдармен және солтүстік-батыс бұрышындағы павильонмен. Үйде әрбір сатылыңда ағаштан жасалған қаптамасы бар каталондық күмбезді баспалдақ болды, Торрескасана салған кішкентай майлы суреттермен әшекейленген, ол 1925 жылғы жөндеулерде жоғалды. Сәулетші үй үшін қабырғалардың тізімі мен плитка қатарларын жоспарлады. Плиткада аймаққа тән сары гүлдер (үнді қалампыры немесе Tagetes erecta) бейнеленген, Гауди құрылысқа дейін үй жерінде тапқан және жобада көруге ниеттенген. Ол сондай-ақ кіреберістегі темір есіктің пішінін жасау үшін сол жерде тапқан пальма ағашынан шабыттанды (Chamaerops humilis). Гауди былай деді: «Мен жер өлшемдерін алуға барғанда, ол толығымен сары гүлдерге толы болды, мен оларды керамикалық безендіру үшін тақырып ретінде пайдаландым. Мен сондай-ақ үй есігінің торларына толтырған пальма ағашын таптым». Үй дизайнында Гауди практикалықты және эстетиканы жайлылық, гигиена және денсаулықпен үйлестіруге тырысты, сондай-ақ бақ пен айналасы арасындағы үйлесімділікке ұмтылды. Барлық жобаларындағыдай, ол үйді ең ұсақ бөлшектеріне дейін жоспарлады және жарықтандыру және желдету сияқты мәселелерге көңіл бөлді, үйдің жайлы болуы үшін жағдай жасауға тырысты. Мүліктегі ең әсерлі орындардың бірі – асхананың жанындағы жабық веранда, шығыс стильді ағаш торлары арқылы бақпен байланысқан, ашылғанда кеңістік ашық ауаға айналған. Онда Ренессанс стиліндегі тақтадан жасалған және құбылыс тәрізді металл торлы су таратқыш болды. Су таратқыш судың жұқа қабатымен ағып, жарық түскенде радуга түстерін шағылыстырды. Бұрынғы бақ үш бөліктен тұрды: үйді көшеден бөлетін, кіреберістің алдындағы, пальма ағаштарынан жасалған дөңгелек гүлзарлармен және үйдің жанындағы жеміс ағаштарынан. Гауди бақтың дизайнына көп көңіл бөлді, себебі ол жазғы үй болғандықтан, бақ демалыс үшін маңызды орын болды. Табиғи элементтермен қатар, екі элемент ерекше көзге түсті: кіреберістегі кірпіштен және керамикадан жасалған су таратқыш және сондай-ақ кірпіштен жасалған монументалды сарқырама. Сарқырама үйдің биіктігімен тең болды және екі лоджияны құрайтын жалған кірпіш аркаларымен қолдау көрсетілген үлкен катеналық аркадан тұрды, екі жағында баспалдақтар болды. Жоғарғы жағында екі су резервуары тасқа жаңбыр жаудырды. Арканың спинделерінде терракоттан жасалған бейнелер болды...
Кеңейту және одан әрі дамыту
1899 жылы Мануэль Висенстің жесірі Долорс Жиральт и Грифол үйді доктор Антонио Жовер Пуиге 45 000 песетаға сатты. Антонио Жовер (Барселона, 1855–1930) – 1876 жылы Барселона университетін бітірген танымал педиатр. Ол Кубада тұрып, Гавана университетінде профессор болып жұмыс істеді, арал тәуелсіздік алғанға дейін Испанияға оралды. Ол Ультрамарда жинаған байлығының арқасында, сол кездегі басқа да қайтып келген эмигранттар сияқты, Каса Висенсті сатып ала алды. Ол Кубада әртүрлі испандық коммерциялық мүдделерді қорғады және тәуелсіздік алғаннан кейін де аралда уақыт өткізу үшін оралды. Сондай-ақ, Гаванадағы Казино Эспаньол және Cercle Català президенті болды. 1924 жылы Барселонаға қоныс аударды, 1924 жылдан 1930 жылға дейін Барселона қалалық кеңесінің кеңесшісі және Вивер бароны Дариус Румеу и Фрейксаның вице-мэрі болды. 1908 жылы доктор Жовер үйді ағасы Хосе Жоверге сатты, мүлікті пайдалану құқығын өзінде қалдырды. 1913 жылы баласыз қайтыс болғаннан кейін, ол Антонио Жовердің әйелі Ангела Гонсалес Санческе қалдырды. 1925 жылы доктор Жовер ғимаратты кеңейтуді жоспарлап, оны өзінің негізгі резиденциясына айналдыруды мақсат етті. Ол үшін ол 18–20 Carrer de les Carolines мекенжайындағы монастырьмен ортақ қабырғаға іргелес 212,88 м² жерді сатып алды. Сонымен қатар, ол Carreró Racó de Sant Gervasi және Avinguda de la Riera de Cassoles тар көшелерінің арасында орналасқан жерді сатып алды. Ол аллеяны пайдаланылмайтын қоғамдық жол деп жариялады, ол бақты сол аймаққа кеңейте алды. Осылайша, мүлік өзінің ең үлкен көлеміне – 1738 м² – жетті. Ол Гаудиге үйді кеңейту жобасын жүргізуді ұсынды, бірақ ол бас тартты, өйткені ол сол кезде өзін толықтай Саграда Фамилияға арнады. Оның орнына ол өзінің қорғауындағы адамдарының бірі Жоан Баптиста Серраны ұсынды, ол фасадтың оң жағын Гауди стилімен жобалады. Жоан Баптиста Серра де Мартинес (Барселона, 1888–1962) Барселона сәулет мектебінде оқыды және 1914 жылы бітірді. Сол жылы ол Гаудимен Юст пен Пастор шіркеуінде кездесті және олар музыкаға деген сүйіспеншілігі арқылы бірікті. Стилі эклектикалық, оған Модернизм мен Нуцентизм, Классицизм және қазіргі еуропалық сәулет өнерінің әсері тиді. Оның алғашқы жұмыстарының бірі Барселонадағы Casa Cucuruy болды, содан кейін оның өз үйі, Вилла Мерседес, Carrer de les Escoles Pies; Эдуард Шафердің үйі, Carrer de Copèrnic; және Casa Valentí Soler, Via Laietana, басқалар. Ол Монкада-и-Рейшак, Риполет, Бегус, Молинс-де-Рей және Сант-Фелиу-де-Кодиннің муниципалдық архитекторы болды, онда ол әртүрлі жобаларды жүзеге асырды, мысалы Риполет базары, Бегус урбанизациясы, мектептің дамуы және Молинс-де-Рейдегі санитария және асфальт төсеу жобасы, Монкада-и-Рейшактегі Санта-Энграсия және Саграт-Кор шіркеулері. Серра ғимараттың оң жартысын салдырды; Carrer de les Carolines көшесінен көрінеді және ол Гауди салғаннан айырмашылығы, көшеге сәл шығып тұрғандықтан көрінеді. Бөлімшелеудің ерекшелігі – плиткалардың әртүрлі дизайны; Гауди оларды бір-бірімен ауыстырып, үлкен динамизмді берді, ал Серра оларды біркелкі етіп орналастырды. Бұл 1925–1927 жылдар аралығында жүзеге асты. Кеңейту ескі монастырьмен бөлінетін қабырға орналасқан жағында жүргізілді; жаңа қасбеті пайда болды, ал ғимарат толығымен бөлініп қалды. Көше бұрышында Серра Гаудидің қарама-қарсы жағына қойған шағын павильонға ұқсас мұнара тұрғызды. Жаңадан жөндеу жұмыстары бір отбасылық үйді әр қабаттан бір-бірден тұратын үш жеке үйге айналдырды. Осы мақсатта Гауди жасаған баспалдақ жаңа мақсатта пайдаланылатын баспалдақпен ауыстырылды. Тағы бір өзгертпе жабық верандада жасалды, онда ағаш торлары шынымен ауыстырылды, сондықтан кеңістікті толығымен жауып, бақпен тікелей байланыстыратын кеңістіктің бастапқы идеясын жоғалтты. Гауди жобасының ең көрнекті элементтерінің бірі – су бұлағы да алынып тасталды. Оңтүстік-батыс жағында, тар көше жоғалған кезде, периметрлі қабырғаны құлатып, оның орнына пальметто қоршауының жаңа бөліктері орнатылды. Ол қабырғаға бекітілген шарлауықты сақтап қалды, ол еркін тұрған құрылыс ретінде қалды, ал қарама-қарсы жақта параболалық арканы ашты. Алайда оның түбіндегі тас тас алынып тасталып, орнына тоған салынды. Су тасқынының бір бөлігі үйдің бедерлерін еліктейтін плиткалармен қапталған. Ол сондай-ақ бақтың соңында Авенгуда Риера де Кассольске қараған шағын часовня салдырды, онда ескі Санта-Рита фонтаны орналасқан. Ол дөңгелек пішінді және сары плиткалармен жабылған, жарты шар тәрізді күмбезбен, плиткалармен безендірілген және үстінде айқышпен бірге фонарьмен шағылған. 1963 жылы бұзылған, бүгін ескі бақтарда тұрғын үйлер орналасқан. Carrer de les Carolines көшесі 1925 жылы кеңейтілді, үйді көше деңгейіне жеткізді. Осы себепті кіреберіс есігі оңтүстік-батыс қасбетіне, жабық веранда орналасқан жерге, бұрын фойе терезесі болған жерге көшірілді. Үйге кіру үшін баспалдақтармен терраса салынды. Ал ескі портал, темір қоршаулары бар қос терезеге айналдырылды. Қызметкерлерге арналған екінші есік, монастырьдың қабырғасына жақын орналасқан – және қазіргі уақытта терезе болып табылатын – жойылды, сондай-ақ екінші қабаттағы бір жатын бөлмесіне шығатын осы кіреберіс үстінде орналасқан терраса да алынып тасталды, оның орнына балкон салынды. Басты көшелік кіреберіс сәл солға жылдырылды және ұста Боnaventura Batlle жасаған екі шам орнатылды. Carrer de les Carolines және Avinguda de la Riera de Cassoles бұрышында басты кіреберіске ұқсас екінші кіреберіс орналасқан. Carreró Racó de Sant Gervasi көшесіне қараған бұрыштағы часовнялық көрініс сақталды, бірақ ол жойылған кезде қабырғаның бір бөлігі болып қалды. Соңында, Carrer de Sant Gervasi кеңейтілген кезде оңтүстік-шығыс жағынан жойылған бөлігінде орналасқан кіреберістегі фонтан алынып тасталды. Ішкі жағында Серраның араласуы сыртқы жағына қарағанда тыйым салынды, сол кездегі жаңа құрылыс материалдарын пайдалану, мысалы, төбелерде керамикалық күмбездері бар темір арқалықтар. Ол Гауди жасаған ескі баспалдақты жаңа бөлмелерге жарық түсіретін ішкі ауламен ауыстырды және кеңейтілген бөлікте жаңа баспалдақ орнатты. Көше кеңейтілгендіктен жертөле бір бөлмесінен айырылды, бірақ басты кіреберісте орналасқан жаңа террасаның астында тағы бір бөлме пайда болды. Кеңейтілген бөліктің ішкі әрлеуі Гауди жобасынан қарағанда қарапайым болды, негізінен мозаикалық едендер, жабысқақ және боялған қабырғалар, жиектерінде ою-өрнектермен жабық төбелерден тұрды. Ванналар Андалусиялық плиткалармен безендірілген, ортасында гүлдер мен анар бейнеленген. 1927 жылы Каса Висенс Барселона қалалық кеңесінің жаңадан жөндеу және кеңейту жұмыстары үшін, яғни Жоан Баптиста Серраның жұмысы үшін үздік ғимарат сыйлығын жеңіп алды, бірақ екінші рет Гаудидің еңбегін де мойындады. 1000 песеталық сыйлық 1929 жылдың 5 наурызында табыс етілді. Гауди өзінің консервативті жұмыстарының бірі – Casa Calvet үшін 1900 жылы осы сыйлықты жеңіп алған. 1935 жылы ғимаратқа тағы бір кеңейтім жасалды, сол кезде архитектор Франсиско Виктор Ортенбах Бертранға қасбеттің батыс жағында жаңа аумақты қосу тапсырылды. 1946 жылы бақтың бір бөлігі үйлер салу үшін сатылды, соның ішінде шарлауық та бұзылды, сондай-ақ ескі көрініс те. Санта-Рита часовнясы бар бақтың бөлігі қалған бөлігінен бөлінді. 1962 жылы доктор Жовердің жесірі Ангела Гонсалес Санчес қайтыс болды, оның балалары Антонио, Гаспар, Мария де ла Палома және Фабиола мұрагерлері болды. Мүлікті бөліскеннен кейін…
Марапаттар
Каса Висенс 1969 жылдың 24 шілдесінде 1794/1969 Жарлығымен (Boletín Oficial del Estado, 20 тамыз 1969) тарихи-көркем ескерткіш деп жарияланды. Осымен бірге, Гаудидің басқа да ғимараттары да жарияланды: Саграда Фамилияның тәуекелшілік ғибадатханасы, Парк Гюэлл, Палау Гюэлл, Каса Мила, Каса Батлло, Портал Миралес, Каса Кальвет, Каса Фигерас (Беллегварда), Гюэлл павильондары және Барселонадағы Терезиандықтар колледжі; Санта-Колома-де-Сервельодағы Колония Гюэллдің криптасы; Матародағы Жұмысшы кооперативі (Кооператива Обрера Матароненсе); Леондағы Каса Ботинес; Асторганың епископ сарайы; Комилластағы Эль Капричо; және Пальма соборының бас шіркеуінде орнатылған діни рәсімдерге арналған элементтер. Жарлықта былай делінген: «Гаудидің туындылары заманауи сәулет өнерінде ерекше қызығушылық тудырады. Ол механиканы, құрылысты және эстетиканы біріктіреді және жоғары дәрежеде адалдықты көрсетеді. Оның барлық туындыларында көрінетін осы ерекше стиль, Гаудиді күшті жекелігі бар инноватор ретінде көрсетеді. Дегенмен, оның көптеген түпнұсқалық шешімдері сәулеттік дәстүрге, әсіресе Каталония аймағының ерекше готикалық стиліне негізделгеніне кедергі келтірмейді. Әлем бойынша жоғары бағаланған Гаудидің бейнесі, оның туындыларын біздің заманымыздың көрнекті өнер қозғалыстарының ең қызықты және ұзаққа созылатын үлгісіне айналдырды». Сондай-ақ, Каса Висенс «шығысқа шабыттанған модернизмнің алғашқы нысандарының бірі, әртүрлі текстурадағы табиғи материалдардан жасалған түрлі-түсті қасбеттерімен және глазурленген керамикамен үйлесімде» деп сипатталады. 1993 жылы ол 1993 жылғы 30 қыркүйектегі 9/1993 Заңына сәйкес, Каталонияның мәдени мұрасы туралы заңға сәйкес, ұлттық маңызы бар мәдени мүлік деп жарияланды. 2005 жылдың шілдесінде Каса Висенс ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді. Осы кезде Гаудидің тағы үш туындысы да тізімге енгізілді: Саграда Фамилия ғибадатханасының туған күн фасады, криптасы және апсидасы, Барселонадағы Каса Батлло және Санта-Колома-де-Сервельодағы Колония Гюэллдің криптасы. Парк Гюэлл, Палау Гюэлл және Каса Мила 1984 жылы бұл мәртебеге ие болған болатын. ЮНЕСКО мәлімдемесінде «Бұл туындылар Гаудидің туындыларының архитектура мен құрылыс техникасының 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы дамуына ерекше үлес қосатынын көрсетеді. Олар Гаудидің жеке, өте эклектикалық стилін көрсетеді, ол архитектурада ғана емес, бақтарды, мүсіндерді және басқа да көптеген өнер түрлерін жобалауда да еркін қолданды» делінген.
Сату, қалпына келтіру және жұртшылыққа ашу
2014 жылы Herrero Jover отбасы Casa Vicens-ті Андорраның MoraBanc банкіне сатты, ол мүлікті жаңартудан кейін үй-музейге айналдырды. Музей 2017 жылдың 16 қарашасында жұмысын бастады. Реставрацияны 2015 және 2017 жылдар аралығында Daw Office SLP фирмасының Дэвид Гарсиясымен бірге архитекторлар Элияс Торрес және Хосе Антонио Мартинес Лапенья жүргізді. Жүргізілген жұмыстардың ішінде ескі баспалдақ заманауи баспалдаққа алмастырылды және үйдің музей ретіндегі жаңа мақсатына бейімделді, сондай-ақ лифт орнатылды. Гаудидің бастапқы жұмысын бұрмалаған 1935 және 1964 жылдары салынған қосымша қабаттар алынып тасталды. Верандада да жұмыстар жүргізілді, онда шыны жабын геометриялық пішіндермен жасалған иіліс жалюзилер жүйесімен ауыстырылды. Гаудидің бастапқы жобасында болған су тасқыны да қайта орнатылды. Экскурсияны Гаудидің бастапқы жобасының бөлмелеріне бағыттап, 1925 жылы Серра салған қосымша бөлім үйдің бірінші қабатында келушілерді қарсы алу алаңына, ал бірінші және екінші қабаттарда тұрақты және уақытша көрмелерге арналған кеңістікке айналдырылды. Екінші қабаттағы көрме залында Гаудидің Алелладағы Мануэль Висенс үйі үшін салған камині, сондай-ақ Гауди жасаған жобаның жоспарлары мен 1:33 масштабтағы модел үлгісі қойылған. Көрмеге Гауди жобасының аудиовизуалдық материалдары да қосылды. Сірәңда кітап дүкені, ал бақта кафе орналасқан. Реставрация барысында Торрескассана картиналары қалпына келтірілді, бұл жұмысты Policromia компаниясы Каталонияның Generalitat de Catalunya Artefacts қалпына келтіру орталығымен бірлесіп жүргізді. Жұмысқа кенептерді тазалау, бояу қабатын ретуш жасау және жақтауларын нығайту кірді. Соттың керамика шеберханасының Манель Диестресі түпнұсқадағыдай штамптау техникасын қолданып, бірнеше керамикалық плиткаларды қалпына келтірді. Үйдегі шамдар да қалпына келтірілді, бұл жобаны реставрацияға жауапты архитекторлар ағаш, керамика, металл, қабырға суреті, мата және тас сияқты әртүрлі техникалар бойынша мамандармен бірлесіп жүргізді. Реставрация жобасы 2018 жылы FAD сәулет сыйлығының, сондай-ақ 2019 жылы XI Ibero American Architecture and Urbanism биенналының финалисі атанды. 2018 жылы Lledó Iberia сәулет сыйлығының бірінші шығарылымында «Қайта жаңарту» номинациясы бойынша жеңіске жетті және 2018 жылы XIV Испания сәулет және қала құрылысы биенналында марапатталды. FAD қазылар алқасы «Архитекторлар Гаудидің бұл алғашқы туындысын жан-жақты және өте мұқият қалпына келтірген» деп бағалады. 2019 жылы Гауди жасаған түпнұсқа жоспарлар табылғаннан кейін архитектордің бақ үшін жобалаған шарлауы қайта жасалды және Корнелла-де-Ллобрегаттағы Museu Agbar de les Aigües-ке қойылды.
Сипаттама
Қазіргі уақытта жердің ауданы 711 м² және салынған аумағы 1239 м². Ол төрт деңгейге немесе қабатқа бөлінген: шарапхана және қойма ретінде пайдаланылатын жертөле; екі қабатты тұрғын үйлермен, бірінші қабатта ас үй, асхана және басқа да бөлмелер, ал екінші қабатта жатын бөлмелер орналасқан; және қызметшілерге арналған шатыр. Гауди дәстүрлі каталондық техниканы қолданып, жүк көтергіш қабырғалар мен қоршауларды күмбездер мен ағаш қабырғалармен салды. Бұл оның болашақ құрылыс шешімдерінен әлі де қашық, реттелген геометрияға негізделген, дегенмен бақтағы шаршырап аққан су оның болашақ ерекшеліктерінің бірі – параболалық арканы көрсетіп тұр. Қабырғаларда ол қиырлы қалау, ашық кірпіш және керамикалық плиткаларды үйлестірді. Архитектор жазғы маусымды ескере отырып, үйді жобалаған және оны айналасындағы бақпен үйлестірген. Құрылыс тік сызықтарға негізделген, бұл кейіннен оның таңдауына айналатын қисық сызықтарға қарсы келеді, бірақ құрылыстың ішкі және сыртқы бөліктері арқылы динамизмды қамтамасыз етеді. Сол сияқты, ғимарат басты қабаттағы жабық терраса мен екінші қабаттағы галерея, сондай-ақ әртүрлі балкондар мен террасалар және терезелерге орнатылған торы арқасында ішкі және сыртқы кеңістіктің байланысқандығын сезіндіреді. Бұның бәрі ғимаратқа жеңілдік пен айқындық сезімін береді, ол оның мансабындағы алғашқы архитектуралық жұмысы болған, көшпенді құрылыс сияқты.
Сыртқы
Үйдің құрылымы тура сызыққа негізделген, жүктемелер параллель қабырғаларға таратылған. Бұл қарапайымдық Гаудидің шексіз қиялын оянтатын сәндік байлықпен жұмсатылған. Үйдің қабырғалары тізілген қаптамадан тұрады, онда Гауди үйдің құрылысына дейін осы жерде тапқан сары гүлдер бейнеленген, олар үнді немесе мавр гүлдері деп аталады. Плиткалардың модулдік өлшемі 15 см. Қабырғалар ислам архитектурасының ерекшелігі болып табылатын айқын бөліктерімен ерекшеленеді. Қаптама плиткалармен ауысады, кейбіреулері өсімдік мотивтерімен, ал басқалары жасыл және ақ түстің тік сызықты дизайнымен. Әртүрлі беттер мен геометриялық эффекттер сыртқы пішіннің түсті әртүрлілігін күшейтетін жарық-көлеңке ойындарын жасайды. Көшелік фасадының екінші қабатында және бақта шығыс стиліндегі ағаш торлармен жабылған митральді аркалардың үздіксіз галереясы бар. Бұрыштарда 45 градусқа бұрылған галереялар мен кірпіш тіреулермен бекітілген балкондар орналасқан. Балкондардың қабырғаларын Антони Рибаның терракоталық шүберектері безейді. Терезелердің төменгі бөлігінде 4 × 4 × 4 см өлшемдес дөңгелек пішінді пирамида тәрізді үлкен тамшылардан және қабықшалар мен өсімдік мотивтерінен тұратын жиектер бар. Carrer de les Carolines көшесіне қараған оңтүстік-шығысқа қараған қабырға үйдің бастапқы кіреберісі болған, бірақ 1925 жылғы жөндеулер кезінде көшенің кеңейтілуіне және бақша кеңістігінің жоғалуына байланысты орын ауыстырылды, ол бастапқыда фасад пен кіреберіс қақпасы арасында үш метрлік қашықтықта болған. Есіктің орнына екі терезе орнатылып, құйма темір торлармен жабылған. Фасадтың оң жартысы, сол жағынан көшеге шығып тұрғаны, Серраның кеңейтуіне сәйкес келеді. Бастапқы фасадтың ұзындығы 7,5 м, ал кеңейту кезінде тағы жеті метр қосылды. Бірінші қабаттағы екі дөңгелек балкон фасадтағы түзу пішіндерге қарама-қайшы келеді. Шатырдың орталық бөлігінде, бастапқы фасадтағы шатыр орналасқан, ал оң жақ бұрышында, кеңейтудің бөлігінде, кішкентай павильон бар. Оңтүстік-батысқа қараған баққа қараған фасад Гауди жобасындағы негізгі сыртқы қабырға болды. Ол әр қабатқа бір деңгейден үш деңгейге бөлінген. Бірінші деңгейде жабық веранданың сыртқы бөлігі орталық бөлігінде көрінеді және бас қабаттағы асханамен байланысады, оның оң жағында үйге кіреберіс (бастапқы жобадағы терезе) және сол жағында темекі шегу бөлмесіне есік орналасқан. Бірінші қабатта, яғни жатын бөлмелеріне балконы бар. Екінші қабат, мансардамен бірге, плиткамен қапталған және жоғарғы жағында шатыры бар, сол жақ бұрышында кішкентай павильон көтеріледі. Павильон үйдің ең жоғары биіктігін – 17 м – белгілейді. Сырттан жабық веранданың биіктігі 5,5 м, оған жоғарғы терраса кіреді. Ортасында жартылай дөңгелек негізде орналасқан, гүлдік плиткалармен безендірілген су бұрқағы тұр. Веранданы қоршаған торлы қабат ағаштан жасалған, өлшемі 2 × 2 м, ол шығыс мәдениетінен шабыттандырылған және шитоми деп аталатын жапон жалюзи стилін еске салады. Гауди бұл жүйе туралы 1881 жылы Барселонада өткен жапон архитектурасының көрмесінде білген. Веранданың үстіндегі террасада металл қоршаулары бар ағаш орындықтар мен бұрыштарында гүлдер мен күнбағыс жапырақтары ауысып тұратын плиткалармен безендірілген гүлдандықтар орналасқан, бұл Комилластағы Эль Капричода қолданылғанға ұқсас. Веранданың фризінде каталон халық әндерінен алынған сөздер жазылған: оңтүстік-шығыс жағында – "Sol, solet, vinam a veure" ("Күн, кішкентай күн, келіп мені көр"), солтүстік-батыс жағында – "Oh, l’ombra de l’istiu" ("О, жаздың көлеңкесі"), оңтүстік-батыс қабырғасында – "De la llart lo foch, visca lo foch de l'amor" ("Ошақтан от, махаббат оты гүлденсін"). Үйдің жабық верандасының жанындағы бас есігі 1925 жылғы жөндеулер кезінде орнатылған, өйткені ол бұрын көшелік фасадында болған. Жерден жоғары орналасқан, металл қоршаумен жабдықталған баспалдақ арқылы кіруге болады. Есіктің екі жағында гүлдік мотивтермен безендірілген құйма темірден жасалған екі иілім бар. Есік пішіні тік сызықты митральді арка тәрізді, төбеден ілінген үлкен жас тамшыларынан тұратын мүсіндермен безендірілген. 1925 жылғы жөндеулер кезінде есіктің алдына терраса орнатылды, ол 2017 жылғы қалпына келтіру кезінде алынып тасталды. Есіктің үстінде өсімдіктердің бейнесі бар құйма темір шам орналасқан. Темекі шегу бөлмесіне кіру төрт баспалдақтан тұрады, олар гүлдік плиткалармен безендірілген және ұзын сабақтары бар гүлдер бейнеленген екі спиральді қоршаумен жабдықталған. Есік ағаштан жасалған, шығыс стиліндегі геометриялық пішіндермен безендірілген. Жанындағы терезе де дөңгелек бөліктері тік және көлденең орналасқан ағаштан жасалған жалюзиге ие. Есіктің үстінде бас кіреберістегідей шам орналасқан. Кіреберістің жанында гүлдермен және фавнның басымен безендірілген керамикалық ваза тұр. Қалған екі фасады да басқаларымен бірдей дизайнға ие. Солтүстік-батысқа қараған фасадтың жартысы, көшеге қарағанда (осы жағдайда сол жақ бөлігі), Серраның кеңейтуіне жатады. Басқа жағынан, солтүстік-шығыс фасад Серраның толыққанды жұмысы, өйткені Гауди жобасында үйдің осы бөлігі көршілес монастырьмен ортақ қабырғаны бөліскен. Шатырдың ауданы 150 м², оның 85 м² Гауди жобалаған түпнұсқа үйге, ал қалғаны Серраның кеңейтуіне жатады. Екі жобаның шатырлары да әртүрлі: түпнұсқа шатыр мансарда шатырының ағаш қабырғаларына орнатылған төрт беткейлі, араб плиткаларымен жабылған, шатырдың бұрышындағы кішкентай павильонға және мұржаларға қол жеткізуге мүмкіндік беретін керамикалық плиткалармен төселген жолға ие; Серра салған аумаққа тегіс терраса, қарсы бұрыштағы басқа кішкентай павильонға апаратын баспалдақтар бар. Бұл кішкентай павильондар – Серраның Гаудидің түпнұсқасын нақты көшірмесі – гүлдермен және жасыл-ақ тік сызықты плиткалармен қапталған, бронзолық жалынмен көтерілген күмбезбен безендірілген. Мұржалар кірпіштен жасалған және плиткалармен қапталған. Бұл кеңістікке кіру Carrer de les Carolines көшесінен бастапқы кіреберіс қақпасы арқылы жүзеге асырылады, ол 1925 жылғы жөндеулер кезінде оңтүстік-шығыс жағында орналасқан негізгі кіреберіс болған. Онда дөңгелек сабақтары бар гүлдік мотивтер бейнеленген. Көшеге кіреберісте Матамала жобалаған және Оньос жасаған пальма жапырақтарымен және гүлдермен безендірілген қақпа орналасқан, оның биіктігі 2,3 м. Қақпаның үстінде 1925 жылғы жөндеулер кезінде қосылған және Бонавентура Батлье студиясына жатқызылатын екі шам орналасқан. Қазіргі мүлікке кіретін бақша түпнұсқадан әлдеқайда кішідірек, бірақ Гауди жобалаған бақты мүмкіндігінше қайта жаңартуға тырысады. Онда пальмалар (Phoenix, Trachycarpus), магнолиялар, раушан гүлдері және өрмелі өсімдіктер бар. Бақта бұрынғы шапельді көшіретін ниша да бар, онда Әйя Ританың бейнесі орналасқан, ол мүліктің жөндеуін жүзеге асырған сәулетшілермен қайта салынған, бірақ әйяның бейнесіз.
On the outside, the covered porch has a height of 5.5 m, which includes the upper terrace. At the centre, the water fountain sits on a semi circular base, decorated with carnation tiles. The latticework that surrounds the porch is made of wood and measures 2 × 2 m; it is inspired by the orient and reminiscent of a style of Japanese shutters called shitomi. Gaudí was able to learn about this system at an exhibition of Japanese architecture held in Barcelona in 1881. The terrace located above the porch has wooden benches with metal railings and planters in the corners, decorated with tiles that alternate flowers and sunflower leaves, similar to those used in El Capricho in Comillas. On the frieze of the covered porch there are a selection of phrases from Catalan folk songs: “Sol, solet, vinam a veure” (“Sun, little sun, come and see me”) on the southeast side; “Oh, l’ombra de l’istiu” (“Oh, the shade of summer”) on the northwest side; “De la llart lo foch, visca lo foch de l'amor” (“From the hearth, the fire, long live the fire of love”) on the southwest wall. The main door of the house, next to the covered porch, comes from the 1925 renovation, as it used to be on the street facade. Elevated above the ground, it is accessed by a stairway which has a metal railing. The door has two hinges on the sides made of cast iron with floral motifs. The doorway is shaped like a rectilinear mitral arch, decorated with large teardrop shaped sculptures hanging from the ceiling. In the 1925 renovation, a terrace was placed in front of the door, which was removed in the 2017 restoration. Above the door is a cast iron lamp with plant motifs. Access to the smoking room consists of four steps, decorated with carnation tiles, and two spiral shaped railings showing flowers with elongated stems. The door is made of wood, featuring oriental inspired geometric shapes. The adjoining window also has a wooden shutter with rounded pieces arranged alternately in horizontal and vertical positions. Above the door is a lamp, identical to that of the main entrance. Next to the entrance is a ceramic vase decorated with flowers and a faun’s head. The remaining two facades have the same design as the others. Half of the northwest facing facade looking onto the street – in this case the left hand side – belongs to Serra’s extension. On the other side, the northeast facade is entirely Serra’s work, since in Gaudí’s project this side of the house shared a dividing wall with the neighbouring convent. The roof has an area of 150 m2, of which 85 m2 belongs to the original house designed by Gaudí and the rest to Serra’s extension. The two projects also differ in their roofs: the original roof has four pitched sides built on the wooden beams of the attic roof, covered by rows of Arabic tiles, with a walkway of ceramic tiles that allows access to the small pavilion on the corner and the chimneys; the area built by Serra has a flat terrace, with steps leading to the other small pavilion at the opposite angle. These small pavilions – Serra’s is an exact replica of Gaudí’s original – are clad in tiles, combining carnations with green and white check, and a cupola crowned with a bronze flame. The fireplaces are made of brick and also clad in tiles. Access to this space features the old entrance gate from Carrer de les Carolines, when the main access was located on the southeast side, removed in the 1925 renovation. It displays floral motifs with round stems. At the entrance to the street is the gate decorated with palm leaves and carnation flowers designed by Matamala and made by Oñós. It has a height of 2.3 m. The gate features two lamps above it which were included in the 1925 renovation and are attributed to the Bonaventura Batlle studio. The current property has a garden which is much smaller than the original, but which tries to recreate the garden designed by Gaudí as far as possible. It includes palm trees (Phoenix, Trachycarpus), magnolias, roses and climbing plants. The garden also contains a niche which replicates the former chapel that contained the image of Saint Rita, rebuilt by the architects who carried out the renovation of the property, although without the effigy of the saint.
Интерьер
Үйдің ішкі кеңістігі қабырғалардан тұрады, жертөледегі күмбезделген бөлмелер мен жоғарғы қабаттардағы ағаш арқалықтар. Гауди әр бөлмені кішкентай алтыбұрышты дәліздермен бөліп, есіктерді жабып оқшаулау мүмкіндігін жасады. Архитектор функционалды құрылымды жобалап, әр қабатты нақты мақсатқа бағыштады: жертөле – шарап сақтау және қойма ретінде; негізгі қабат – отбасының күнделікті тұруы үшін, соның ішінде асхана, веранда, темекі шегу бөлмесі, ас үй және кір жуатын бөлме; бірінші қабат – жатын бөлмелер, жуынатын бөлмелер және кітапхана; ал жоғарғы қабат – қызметшілердің тұруы үшін. Гауди үйдегі барлық жиһаздарды, соның ішінде жылжымалы есіктерді және шкафтардың қола құлыптарын өзі жасады. Үйге кіру негізгі қабаттан (162 м2) ішке, онда вестибюль, асхана, веранда және темекі шегу бөлмесі орналасқан. Алдыңғы есіктен верандаға, одан кейін вестибюльге өтесіз. Есік ағаштан жасалған және дөңгелек ою-өрнектермен безендірілген тормен әсемделген. Вестибюльдің төбесі ағаш арқалықтардан тұрады, ал қабырғаларында өсімдіктердің суреттері салынған. Төбеден Гаудидің жұмысынан кейін орнатылған ислам стиліндегі темір мен шыныдан жасалған шам ілінген. Асхана (32 м2) ағаш және плитканың бос кеңістіктерінде алтын түсті штукатурдан жасалған өрмелеуші лозамен әсемделген, ал төбе арқалықтары арасында жеміс суреттері мен құлпынай жапырақтары бар папье-маше безендірілген. Еден рим мозаикасынан жасалған. Верандаға қарап тұрған қабырғада рельефті глазурлы керамикамен әшекейленген ошақ орналасқан. Күмбездер полихромды гипстен жасалған вишня ағашы мен қабықша мотивтерімен безендірілген. Сондай-ақ, асхана мен веранда арасындағы есік бағаналарында Франческ Торрескасана салған флора мен фауна суреттері бар, мысалы, құстар, кемпірқосақтар, журавльдер, қаз және фламинголар. Барлық құстар, төмендегі фламинголардан басқа, ұшып бара жатқандай бейнеленген, ал жапырақтар желмен шайқалады. Барлығы жиырма төрт құс суреті бар. Гауди жобалаған асхана шкафтары Торрескасананың суреттері салынған жақтаулармен үйлеседі. Архитектор сонымен қатар әртүрлі кілттерді де жасаған, осылайша өнер саласындағы білімін көрсеткен. Асханаға кіретін екі есіктің үстінде Антони Рибаның шығыс стиліндегі терракотадан жасалған екі мүсіні орналасқан, біреуі еркек, біреуі әйел, мүмкін одалиска. Асхана шығыс үлгісіндегі торлы жүйе арқылы сыртқы верандаға (13 м2) ашылады. Ортасында күнбағыс жапырақтарынан жасалған плиткалармен шаршы подиумды қамтитын дөңгелек платересктік шомылдыру тағынан құрылған фонтан орналасқан. Одан жоғары суды ағызу үшін херубимдердің бастары бар дөңгелек тостаған және жәндік желісіне ұқсайтын эллипстік металл тор шығып тұрады. Бұл фонтанның екі жағында ағаш орындықтар орналасқан. Бөлме гвоздика плиткаларымен әсемделген, ал төбе гранат пен гидранжия мотивтерімен және пальма жапырақтары арқылы көрінетін аспанды бейнелейтін Trompe l'œil техникасында салынған суреттермен безендірілген. Екі бөлмені бұрын Еудальд Пунти жобалаған жылжымалы есіктер бөліп тұрған. Асхананың жанында үйдегі ең ерекше бөлмелердің бірі – темекі шегу бөлмесі (10 м2) орналасқан, төбесі мұсылмандық стильдегі көп түсті гипстен жасалған сталактиттерге ұқсайтын мукарналармен жабылған, онда пальма жапырақтары мен құрма шоқтары бейнеленген. Қабырғалары алтын, көк және жасыл түстердегі папье-маше плиткалармен, сондай-ақ қызыл және сары гүлдермен боялған көк және ақшыл түсті гардеробпен қапталған. Бұл папье-маше плиткаларын Гаудидің тапсырысымен Герменгильд Мираллес жасаған, ол үшін Гауди Мираллес қожалығына кіру қақпасын салған. Бөлмеде баққа шығатын қытай стиліндегі торлы есік орналасқан. Онда қасық үстел, төменгі орындықтар және темекі тартуға арналған суару шүмегі болған. Жовер отбасы араб жазулары бар мөлдір шыныдан жасалған ислам стиліндегі шамды қосты, ол 2020 жылы қалпына келтіру кезінде алынып тасталды, өйткені ол Гаудидің бастапқы жобасына жатпады. Бірінші қабатта (143 м2) жатын бөлмелері орналасқан: негізгі бөлме асхананың үстінде, төменгі веранданың үстінде орналасқан террасасы бар; сонымен қатар, темекі шегу бөлмесінің үстінде орналасқан қонақ бөлмесі, жуынатын бөлмесі, дәретханасы бар киім кию бөлмесі және басқа да жабдықтары, қонақ бөлмесі және тағы бір бөлме, мүмкін, зерттеуге немесе кітапханаға арналған. Бұл бөлмелер жақын маңдағы Кассольс өзенінің өсімдіктерінен (қамыстар, құрақтар және папоротниктер) шабыттанған фрескалармен әсемделген. Негізгі жатын бөлме (34 м2) керамикалық плиткалармен және жасыл лоза мотивтерін бейнелейтін басқан папье-машемен әсемделген арқалық төбеге ие. Онда төменгі қабаттағы жабық веранданың үстінде орналасқан терраса да бар, онда темір торы бар ағаш орындық орналасқан. Қонақ бөлмесі төбесі барроко стиліндегі Trompe l'œil суретімен безендірілген күмбезге ие, ол төмен бұрыштан бұл бөлменің үстінен көтерілетін павильонның тостағанын бейнелейді, аспанға қарай, ұшып бара жатқан ақ көгершіндердің тобымен және рельсте өрмелеуші өсімдіктердің бұтақтарымен. Бөлме сонымен қатар көк, ақ және ақшыл плиткалармен жабылған. Бұрышта ағаш орындықтары бар және үйдің қалған бөлігіндегідей шығыс үлгісіндегі тормен қоршалған балкон орналасқан. Киім кию бөлмесі (7 м2) екі кіреберісі бар және ақшыл-көк тік төртбұрыш плиткасымен шектелген, айналасында ақшыл, гүл мотивтері бар арқалық төбесі және көк түсті гүлдермен әсемделген консольдер бар. Жуынатын бөлме (6 м2) сұр терраццо еденге және ақшыл-көк тік төртбұрышпен ауысатын ақшыл және ақшыл плиткалармен қапталған қабырғаларға ие, сондай-ақ маймен боялған гүлдері бар плиткалық фриз бар, ол үйдің ешқайда табылмайтын ерекшелігі. Жуынатын бөлме төбесі арқалықтан жасалған және лоза жапырақтарының керамикалық бейнелерімен әсемделген. Дәретхана (1.4 м2) дөңгелектер мен жұлдыздар бейнеленген плиткалармен әсемделген. Екінші қабат (150 м2), қызметшілердің тұруына арналған, қазіргі уақытта көрме алаңы ретінде пайдаланылады. Гауди бұл қабатты оның функциясына сәйкес, қарапайым етіп жобалаған, тегіс қабырғалармен, плиткалы еденмен және ағаш арқалық төбесімен. Ол ғимараттың жылуды сақтаушысы ретінде қызмет ететін биік төбелі ашық кеңістікті жобалаған. Жертөле, төбесінде каталондық күмбездері бар, бұрын шарап сақтау және көмір сақтау үшін пайдаланылған. Қазіргі уақытта онда музейлік дүкен орналасқан.