Британ империясында құлдықты жою: 1833 жылғы заң және одан кейінгі өзгерістер

Кіріспе

1833 жылы Ұлыбританияның Кариб теңізіндегі иеліктерінде құлдыққа заңмен тыйым салу

Британдық Вест-Индияның азаттық алуы – 1830 жылдардағы Вест-Индиядағы Ұлыбританияның колонияларында құлдықты жою процесі. 1833 жылы британ үкіметі Құлдықтан Азат ету заңын қабылдады, ол Британдық Вест-Индиядағы барлық құлдарды азат етті. Азаттықтан кейін, шәкірттік жүйе орнатылды, онда азат етілген құлдар әртүрлі колониялық жиналыстардың талабы бойынша, төрттен алты жылға дейін бұрынғы иелеріне жұмыс істеуге міндетті болды, оның орнына олармен қамтамасыз етілді. 1838 жылы британдық қоғамның қысымымен түрлі колониялық жиналыстар шәкірттік жүйені жойды, осылайша азат ету процесі аяқталды. Бұл 1838 жылы құлдандырылған африкалықтарды азат етудің нәтижесінде туындаған еңбек мәселелерін шешу үшін британдық Вест-Индия плантаторлары жасаған қадамдар еді.

Құлшылыққа қарсы қозғалысы және азаттық саясаты

Британия империясының құлдықты жоюына діни, экономикалық және әлеуметтік факторлар үлкен үлес қосты. Кариб теңізіндегі еуропалық колонияларда құлдар көтерілістер ұйымдастырып, еңбекке тоқтатып, түрлі қарсылық көрсетті. Осы әрекеттер колониялық билікті, колониялардағы бейбітшілікті сақтап, экономикалық тұрақтылықты қамтамасыз етуге мүдделі билікті, құлдықты жою туралы заң шығаруды қарастыруға итермеледі. Француз колониясы Сент-Домингдегі Гаити революциясы – Америка тарихындағы ең сәтті құл көтерілісі болды, ол британдықтардың көтерілістің салдарына қатысты сезімталдығын арттырды. Құлдардың көтерілістерінен өзге, ағартушылық идеялары мен діни уағыз британдық қоғамның құлдық пен құл саудасының моральдық тұрғысынан дұрыс еместігіне күмән келтіруіне себеп болды. 18 және 19 ғасырларда құлдықты жою жөніндегі үгіт күшейді. Діни қайраткерлер құлдыққа қарсы күресте маңызды рөл атқарды. Британдық және шетелдік құлдыққа қарсы қоғамдар (БФАСС) құлдықтың қатыгездігі мен адамдық емес екендігі туралы жарнамалық материалдар таратты, жүздеген мың қол қойылған петициялар британ парламентіне жіберілді, олардың көп бөлігі әйелдер ұйымдарынан келді. Осы ерлер мен әйелдер құлдық мәселесін саяси аренаға көтеріп, британ үкіметін оны жоюға қысым жасады. Капитализмнің дамуы да құлдықтан азат етуге ықпал етті. Кейбір ғалымдар, соның ішінде Тринидад тарихшысы Эрик Уильямс, капитализмнің пайда болуымен құлдық бұрынғыдай табысты болмай қалғанын, сондықтан 18 ғасырдың соңынан бастап құлдықты жоюға қолдау артқанын айтады. 1807 жылы британдық құлдыққа қарсы күресушілер өздерінің күш-жігерінде жартылай жетістікке жетті, өйткені үкімет құл саудасын жою туралы заң қабылдады. Заң қабылданғаннан кейін реформаторлар құлдықты толық жоюды талап ете берді. Британ үкіметі 1833 жылы құлдықты жою туралы заң қабылдап, өз колонияларында құлдықты ресми түрде жойды. Заң 1834 жылдың тамызында күшіне енді, осылайша Британ империясындағы барлық құлдар британдық заң бойынша босатылды. Ұлыбританиядағы ұзақ және қызу пікірталас нәтижесінде үкімет Батыс Үндістан плантаторларына құл еңбегінен жалақы төленетін еңбекке көшуіне байланысты өтемақы төлеуге келісті, осы мақсатқа 20 миллион фунт стерлинг бөлді. Алайда құлдарға ешқандай өтемақы төленбеді. Шындығында, Жою туралы заң құлдарды "оқушыларға" айналдырды, бірақ Антигуа мен Бермудадағы отарлық үкіметтер оқушылық жүйесінен бас тартты және 1834 жылы құлдарды толық босатты.

Religious, economic, and social factors contributed to the British abolition of slavery throughout their empire. Throughout European colonies in the Caribbean, enslaved people engaged in revolts, labour stoppages and more everyday forms of resistance which enticed colonial authorities, who were eager to create peace and maintain economic stability in the colonies, to consider legislating abolition. The Haitian Revolution in the French colony of Saint Domingue, the most successful slave uprising in the Americas, heightened British sensitivities to the potential outcomes of insurrection. In addition to slave revolts, Enlightenment schools of thought and evangelism led members of the British public to question the morality of slavery and the slave trade and during the 18th and 19th century there was a surge of abolitionist agitation. Religious figures played a prominent role in the crusade against slavery. Anti slavery societies such as the British and Foreign Anti Slavery Society (BFASS) circulated pamphlets about the cruelties and inhumanity of slavery, and petitions with hundreds of thousands of signatures were sent to the British Parliament, many of which came from women's organizations. Collectively, these men and women politicized slavery and placed pressure on the British government to abolish it. Developments in capitalism also contributed to emancipation. Some scholars, including Trinidadian historian Eric Williams, have claimed that with the emergence of capitalism, slavery was no longer profitable, and as such increased support for abolition beginning in the late 18th century. In 1807 British abolitionists saw partial success in their efforts when the government passed the Slave Trade Act, abolishing the slave trade. After passage of the Act, these reformers continued to press for the abolition of slavery itself. The British government formally abolished slavery in its colonies with passage of the Slavery Abolition Act of 1833. The legislation went into effect in August 1834 whereby all slaves in the British Empire were considered free under British law. After long and heated debates in Britain, the government agreed to compensate West Indian planters for shifting from slave to free labour, allotting £20 million for this purpose. However, the slaves were not compensated. In fact, the Abolition Act transformed the slaves into "apprentices", except in the cases of Antigua and Bermuda where the colonial governments rejected apprenticeship and fully emancipated slaves in 1834.

Саясат және шарттар

Құлдықтан босату туралы заң құлдықтан азат етілгендердің бұрынғы иелері үшін жұмыс істеуін жалғастыруын талап ететін келісімшарт немесе "оқушылық" жүйесін орнатты. Бұл кезеңдік азат ету шарасы құлдар мен бұрынғы иелерінің құлдықтан азаттыққа өтуіне көмектесу үшін жүзеге асырылды, бірақ оның негізгі себебі Батыс Үндістандағы қант өндірісіне азат етудің ықпалы туралы алаңдаушылық болды. Азат ету заңында белгіленгендей, егіншілер алты жылға, үй қызметкерлері төрт жылға оқушылыққа алынды, ал алты жасқа дейінгі балалар дереу босатылды. Барлық оқушылардың аттары олардың міндетті қызметін растайтын тізілімге енгізілуі керек еді. Оқушылар аптасына 45 сағаттан артық жұмыс істемеуі керек еді және қосымша жұмыс үшін ақы алатын. Саясаткерлер ақы төленетін жұмыс оқушыларды еңбекқор болуға үйретеді деп есептеді. Ақысыз еңбегі үшін бұрынғы құлдар жұмыс берушілерінен тамақ, баспана, киім және медициналық көмек алды, бірақ заң нақты көлемдерді көрсетпеді. Оқушыларға сенбі күні жұмыс істеуге тыйым салынды. Егер оқушы қалған жылдар үшін қаржылай төлей алса, ол өзінің бостандығын сатып ала алатын. Отарлық билік, шартты азат ету бұрынғы құлдардан қандай реакция тудыруы мүмкін деген қорқынышпен, қоғамдық тәртіпті сақтау үшін полиция бөлімшелерін құрды. Әр бөлімшеде бас судья мен бес бейбіт судья басқаратын және қадағалайтын түзету үйлері мен жұмыс үйлері болды. Азат болғандар плантацияларда жұмыс істемегені үшін немесе Азат ету заңында белгіленген басқа да міндеттерін орындамағаны үшін жұмыс үйлеріне жіберілуі мүмкін еді. Азат ету заңнамасы плантаторлардың қамшы қолдануына тыйым салды және мемлекет жұмысшыларды тәртіпке келтіру жауапкершілігін ресми түрде өз мойнына алды. Алайда плантаторлар оқушыларды жұмыс үйлеріне қайтаруды бұрынғы құлдарды бақылау құралы ретінде пайдалана алатын. Жұмыс үйлеріндегі жағдайлар қиын болды және оқушылар ауыр еңбекке және үнемі дене жазасына ұшырады. Бұл орындардағы жүгіру машиналарын "ішкі цилиндрдің айналасында орналасқан ағаш сатылардан тұратын құрылғы, оған тұтқын механизм бұрылғанда басқыштайтын" деп сипаттады. Механизм ешқандай материалдық игілік өндірмеді, бірақ шенеуніктер бірнеше минут бойы механизмде шаршағанша жүгіру тұтқындарды түзетуге және тәртіпке келтіруге көмектеседі деп талап етті. Батыс Үндістандағы плантаторлар да жүгіру машиналарын қолдауға ықылас білдірді, өйткені олар дене жазасымен жеткілікті тәртіпке келтірілмесе, бұрынғы құлдар бірдей өнімділік көрсетпейді деп сендірді. Ямайкадағы жұмыс үйлеріндегі жүгіру машиналарын бейнелейтін суреттер бұл жазаның тек ер адамдарға ғана емес, сонымен қатар әйелдерге де қатысты екенін көрсетеді. Ямайка және басқа да колонияларда егіншілік жұмыстың көп бөлігін құраған әйелдер жиі жұмыс үйлеріне жіберіліп, жүгіру машинасына ұшырады.

The Slavery Abolition Act established a system of indentured servitude or "apprenticeship" that required freed slaves to continue to work for their former owners as apprentices. The gradual emancipation measure was implemented to ease the transition from slavery to freedom for slaves and former masters but it was in large part a result of concerns about emancipation's effect on West Indian sugar production. As stipulated in the emancipation act, field hands were apprenticed for a period of six years, household labourers were to work for four, and children under the age of six were immediately freed. All apprentices' names were to be placed on a registry that served as documentation of their required service. Apprentices were required to work no more than 45 hours per week without compensation and were paid for any additional labour. Policy makers reasoned that the opportunity for some paid labour would teach slaves how to be industrious. In return for unpaid labour, ex slaves received food, housing, clothing and medical treatment from their employers though the Act did not specify precise quantities. Apprentices were prohibited from working on Sundays. If financially able to pay the remaining years of their service, an apprentice could purchase his or her own freedom. Fearful of the response that conditional emancipation might elicit from former slaves, the colonial authorities created police districts to maintain societal order. Within each district were houses of correction and workhouses that were operated and supervised by the chief magistrate and five justices of the peace who were frequently planters as well. Freedpeople could be sent to labour in workhouses for failure to work on the plantations or breaking other duties specified in the Abolition Act. Emancipation legislation banned planters' use of the whip and the state formally took on the responsibility for disciplining labourers. However, planters could use the remanding of apprentices to workhouses as a means of exercising control over former slaves. The conditions within workhouses were grim and apprentices were subjected to hard labour and regular physical punishment. Treadmills were common features in these spaces and consisted of "wooden steps around a hollow cylinder on which a prisoner was made to step as the mechanism turned." The mechanism did not serve to produce any material good but the officials insisted that exhaustively running on the mechanism for several minutes reformed and disciplined prisoners. Widespread support for the use of treadmills also came from West Indian planters who were convinced that former slaves would not produce the same outputs if they were not adequately disciplined with corporal punishment. Photographs that depict the treadmills of the Jamaican workhouses illuminate that this punishment was not restricted to men. Women, who made up a majority of the field labour population in Jamaica and other colonies, were frequently sent to the workhouses and subjected to the treadmill.

Үйреншік тәжірибелері мен қарсылық

Аболыция туралы жаңалық колонияларға жеткенде, бұрынғы құлдар қуанып, бостандықтарын тойлады. Дегенмен, азаттыққа қол жеткізу біртіндеп болатынын түсінгенде, олардың көңілі суыды. Бұрынғы құлдар шәкірттік жүйесіне қарсылық білдіріп, кез келген шектеусіз, дереу бостандық талап етті. Олар ұзақ жылдар құлдықта еңбек еткендіктен және шәкірттік кезеңінде де сол жұмыстарды атқарғандықтан, аралық, бақылаудағы еңбек жүйесінің қажеттігін жоққа шығарды. Бостандыққа шыққан адамдар өмірін жаңадан құруға және отбасына көбірек уақыт бөлуге асықты. Олар өздеріне қалаған жұмыс уақытын, жұмыс берушіні және еңбек түрін таңдауға ниеттенді. Батыс Үндістандағы көптеген шәкірттер жұмысқа қайта оралудан бас тартып, ереуілге шықты. Жұмыс істемегендері үшін көптеген адамдар тұтқындалып, сот шешімімен қамшымен жазаланды және түрмеге қамалды. Шәкірттік кезеңдегі жағдай барлық еңбекшілер үшін де идеалды болмады, бірақ әйелдер ерекше қиындықтарға тап болды. Азаттыққа дейінгі жылдары бұрынғы қожайындар жүкті әйелдерге және жаңа аналарға бала туған үшін сыйлықтар берді, себебі заң бойынша әйелдердің балалары қожайынның меншігіне өтетін, осылайша олардың иесіне көбірек байлық әкелетін. Бірақ шәкірттік кезеңінде плантаторлар әйелдердің балаларына қол жеткізе алмады, сондықтан жұмыс берушілер әйелдерге «жеңілдіктер» жасауды тоқтатты. Енді әйелдер жүктілік кезінде де, кішкентай балаларымен бірге де жұмыс істеуге міндетті болды, бірақ басқа бұрынғы құлдар осы әйелдерді ауыр дала жұмысынан босатуды талап етті. Кейбір жағдайларда шәкірттердің наразылығы шәкірттік жүйесінде реформалар жасауға ықпал етті. Тринидадта шәкірттерге аптасына бес күн жұмыс істеуге рұқсат берілді, қожайындар босатылған балаларға күтім жасауға міндетті болды және жұмысшылар сенбі күні атқарған еңбегі үшін ақы алды. Аз ғана шәкірттер бостандықтарын сатып алуға тырысты, ал кейбіреулері мұндайда сәтті болды. Шәкірттердің құны жергілікті соттарда бағаланды, бірақ құлдардың материалдық байлыққа қол жеткізе алмауы, оларға жүйелі түрде тыйым салынғандықтан, өздерін босатуларына кедергі келтірді. Алайда, плантаторлар шәкірттік жүйесінің жойылатынын білгендіктен, соттан тыс босату үшін төмен бағаға келісуге мәжбүр болды. Бұл плантаторларға қандай да бір қаржылық пайда әкелді. Олар сондай-ақ мұндай келіссөздер шәкірттерді босатылғаннан кейін де жұмыс істеуге ынталандырады деп үміттенді.

Once news of the Abolition Act made its way to the colonies, former slaves rejoiced and celebrated their freedom. However, the realization that emancipation would be gradual had a sobering effect. Ex slaves protested the system of apprenticeship and demanded immediate, unqualified freedom. Because they had long laboured under slavery and performed the same tasks under apprenticeship, they denied the need for a transitional, supervised labour system. Freed people were eager to restructure their lives and devote time to family. They also sought to choose their own work hours, employers, and the type of labour they performed. Many apprentices across the West Indies refused to return to work and went on strike. For their failure to work, many were arrested, flogged under judicial authority, and sent to prison. Circumstances under apprenticeship were far from ideal for all labourers, but women often faced particular challenges. In the years leading up to emancipation, former masters offered incentives to pregnant women and new mothers for bearing children, because by law, women's offspring became the property of the master, thereby producing more wealth for their owner. Under apprenticeship, however, planters were no longer afforded access to women's children and consequently employers ceased to offer women "indulgences". Women were now expected to work while pregnant and with small children, though other ex slaves demanded that these women be exempt from arduous field labour. In some cases, apprentices' protests were effective for producing reforms to the apprenticeship system. In Trinidad, apprentices were granted a five day work week, masters became required to care for freed children, and workers were compensated for labour performed on a Saturday. A small number of apprentices attempted to purchase their freedom with some managing to successfully do so. Apprentices were appraised in the local courts and high prices hampered slaves' ability to free themselves, given their lack of access to material wealth, which was being systematically withheld from them. However, planters' awareness that apprenticeship's abolition was on the horizon led some to settle on a lower price for manumission outside of the courts. This ensured that planters saw some financial gain. They also hoped that such negotiations would encourage apprentices to continue labouring once freed.

Джеймс Уильямстың оқиғалар туралы баяндауы және шәкіртке қарсы науқан

1834 жылдың 1 тамызынан бергі оқиғалар туралы баяндама, Ямайкада үйреншік еңбекші Джеймс Уильямс жазған, бұрынғы құлдың жеке басынан жазылған сирек жарияланған естеліктерінің бірі. 1837 жылы памфлет түрінде жарық көрген бұл еңбек Ұлыбритания мен Ямайкада сатылып, қайта басылып, таратылды. Бұл баяндама Джозеф Стердж және Ұлыбританияның Орталық Эмансипация комитетінің басқа мүшелері бастаған шәкірттікке қарсы науқанда шешуші рөл атқарды. Аболиционистер шәкірттікті құлдықтың жаңа түрі деп санады. 1836 жылы Стердж Ямайкаға сапар шегіп, еңбек жүйесі туралы бірінші қолынан ақпарат жинады. Ол жерде ол және басқа шәкірттікке қарсы белсенділер Сент-Эннс округінің шәкірті, Пеншёрст плантациясында Сениор отбасы үшін жұмыс істейтін Джеймс Уильямспен кездесті. Уильямс өзінің тәжірибесін аболиционистермен бөлісті. Стердж оның баяндамасын жазу үшін аманюенсис шақырды және оны жариялауға ұйымдастырды, британдық жұртшылықты Кариб теңізіндегі еңбек жағдайлары туралы хабардар ету және толыққанды эмансипацияны қолдауды мақсат етті. Бұл баяндама Джеймс Уильямстың Ямайкадағы шәкірттік жүйесіндегі өмірін жанды түрде көрсетеді. Шәкірттерге жасалған физикалық зорлық-зомбылық және оларға тиген жыныстық шабуылдар Уильямстың баяндамасының орталық тақырыбы болып табылады. Уильямс өзінің қожайынымен қалай әділетсіздікке ұшырағанын, жұмыс үйінің тұтқындарының жүгіру машиналарын байлап, ауыр еңбек күнінен кейін олардың үстінде "билеуге" мәжбүр етілгенін және қатты сабауға ұшырағанын егжей-тегжейлі айтады. Күшпен еңбек етудің босатылған құлдардың отбасыларына тигізген зияны, отарлық шенеуніктердің еңбек жүйесін тиімді реттеуге қабілетсіздігі және шәкірттердің нашар тұру және жұмыс жағдайлары – Уильямс талқылаған мәселелер. Баяндама Джеймс Уильямстың ерте өмірінен ешқандай ақпаратты қамтымайды және тек оның шәкірттік кезеңіне назар аударады. Оның тар фокусы және зорлық-зомбылыққа баса назар аударуы баяндаманың саяси мақсатымен және британдық аудиториясымен байланысты болуы мүмкін, сондай-ақ аболиционистер мен Уильямспен жұмыс істеген аманюенсис қандай тақырыптар мен егжей-тегжейлі ақпаратты қосуға әсер еткенін көрсетеді. Бірақ зорлық-зомбылыққа баса назар аударғанмен, Уильямс қалай пайдалануға қарсы тұруға тырысқанын – жұмыстан қашу, ұрлық жасау және қожайындарының зорлық-зомбылығынан қорғау үшін судьяларға жүгіну арқылы айтады. "Оқиғалар баяндамасы" танымал болды, кеңінен таратылды және британдық жұртшылық тарапынан жақсы қабылданды. Алайда, ол Батыс Үндістанда да маңызды қарсылық тудырды. Ямайкадағы плантаторларды қолдайтын "Jamaica Despatch" газеті Джеймс Уильямс пен Джозеф Стерджді сынап, баяндаманың үгіт екенін және оның талаптары негіссіз екенін мәлімдеді. Жауап ретінде, шәкірттікке қарсы жақтастар Уильямстың мәлімдемелерін нығайту үшін жергілікті газеттерде шәкірттермен жасалған сұхбаттарды жариялады. Кариб теңізі тарихшысы Диана Паттон плантаторлардың қарсылығының деңгейі баяндаманың саяси тиімділігін көрсетеді деп санайды. Уильямстың баяндамасы шәкірттікке қарсы науқанда өте пайдалы болды, өйткені ол нақты есімдер мен орындарды қамтиды, бұл оның талаптарын тексеруге мүмкіндік берді. Нәтижесінде, 1837 жылы басылымды алғаннан және қарап шыққаннан кейін, Отарлау кеңсесі Ямайка губернаторы сэр Лайонель Смиттен Уильямстың баяндамасындағы айыптауларды тергеуді және Сент-Энн және басқа Ямайка округтарындағы шәкірттермен, судьялармен және жұмыс үйінің бақылаушыларымен сұхбат жүргізу үшін комиссия құруды тапсырды. Комиссияға арнайы судья Даутри және жергілікті судья Гордон кірді. Ол 1837 жылдың 20 қыркүйегінде тергеуді бастады. Гордон мен Даутри комиссиясы Уильямстың көптеген талаптарын растады, бірақ кейбір сәйкессіздіктер де болды. Олардың қорытындылары арнайы баяндамада және 1837–1838 жылдардағы Парламенттік құжаттарда жарияланды. 1838 жылдан кейін жергілікті плантаторлар колониялардағы маңызды билікті сақтап қалды және Парламент эмансипацияны заңдаса да, колониялық жиналыстар оны қалай жүзеге асыру керектігін анықтады. Бұл шенеуніктердің көптеген өкілдері босатылған құлдарға кеңінен құқық беруге көңілсіздік танытты. Біраз жағдайда бостандыққа шыққан ерлер мен әйелдер осы гендерлік нормаларды қабылдады, бірақ патриархалдық модельдің кейбір аспектілері олардың экономикалық жағдайына, жеке қалауларына және туыстық байланыстарды түсінулеріне қайшы келді. Эмансипациямен бірге бұрынғы құлдар арасында некелер көбейді. Алайда, бостандыққа шыққандар бауырлар, ата-аналар және балалар арасындағы қарым-қатынасты тең, тіпті одан да маңызды деп санайтын. Сондықтан некеден тыс туған балалар мен жалғыз ата-аналар отбасы жиі кездесетін және айыптауға ұшырамайтын. Миссионерлер де мектептер ашып, босатылған құлдарды христиан дінін қабылдауға, шіркеуге баруға және соңғы еуропалық сәндерді қабылдауға ынталандырды. Көптеген адамдар осы практикаларды толығымен қабылдаған жоқ. Олар еуропалық модельдің кейбір бөліктерін алып, оларды өздерінің африкалық мәдени практикаларымен біріктірді. Бұрынғы құлдар көбінесе билеу, карнавалдарға қатысу, алкоголь ішу және құмар ойнау сияқты демалыс шараларына қатысты. Шенеуніктер мен миссионерлер осы практикаларды жек көріп, оларды өздерінің реформалық күш-жігеріне қайшы деп санайтын. Тарихшы Шина Боа бостандыққа шыққан ерлер мен әйелдердің қозғалысы мен таңдаулары сырттан бақыланбайтындықтан, өз денелерінен ләззат алу олардың бостандық шегін сынаудың бір жолы болғанын айтты.

A Narrative of Events, since the First of August, 1834, by James Williams, an Apprenticed Labourer in Jamaica is one of the few published first person accounts by a former slave. It was published in a pamphlet in 1837 and was sold, reprinted and circulated across Britain and Jamaica. The narrative played a critical role in the anti apprenticeship campaign launched by Joseph Sturge and other members of Britain's Central Emancipation Committee. The abolitionists were steadfast in their belief that apprenticeship was merely an continuation of slavery. In 1836, Sturge traveled to Jamaica to gather first hand information about the labour system. While there, he and other anti apprenticeship activists met James Williams, an apprentice from St. Ann's Parish that worked on the Penshurst Plantation for the Senior family, who shared his experience with the abolitionists. Sturge organized to have his narrative recorded by an amanuensis and published it in hopes of informing the British public about Caribbean labour conditions and gaining widespread support for immediate abolition. The narrative vividly captures James Williams' experiences under the system of apprenticeship in Jamaica. The physical violence meted out apprentices and sexual abuse they faced are central to Williams' narrative. Throughout and in great detail, Williams explains how he was treated unfairly by his master and workhouse prisoners were tied to the treadmills, forced to "dance" on the machine after long days of labour and severely flogged. The disruptive effects of forced labour on the families of freed slaves, colonial officials' inability to effectively regulate the labour system, and the apprentices' poor living and working conditions are issues that Williams also discusses. The narrative does not include any information about James Williams' early life and focuses solely on his time as an apprentice. Its narrow focus and centring of violence is likely a result of the narrative's political purpose and intended British audience and may suggest that abolitionists and the amanuensis who worked with Williams influenced what themes and details were included. Yet, despite the emphasis on violence, Williams describes how he attempted to resist exploitation through truancy, theft and appealing to magistrates for protection against his masters' abuses. Narrative of Events was popular, widely circulated and positively received by the British public. However, it also produced a considerable backlash in the West Indies. The Jamaica Despatch, a pro planter Jamaican newspaper, criticized James Williams and Joseph Sturge and insisted that the narrative was propaganda and its claims unfounded. In response, anti apprenticeship proponents published select apprentice interviews in the local newspapers to bolster Williams' claims. Historian of the Caribbean Diana Patton has suggested that the extent of planter resistance indicates the political efficacy of the narrative. Williams' narrative was particularly helpful in the anti apprenticeship campaign because it includes specific names and places which made his claims verifiable. As a result, In 1837, after receiving and reviewing the publication, the Colonial Office tasked Sir Lionel Smith, the governor of Jamaica, to investigate the allegations made in Williams' narrative and to establish a commission to interview the apprentices, magistrates, and workhouse overseers in St. Ann's and other Jamaican parishes. The commission consisted of Sir Special Magistrate Daughtrey and local justice Gordon. It commenced its investigation on 20 September 1837. The Gordon & Daughtrey Commission corroborated many of Williams' claims though there were some discrepancies. Their findings were printed in a special report and in the 1837–1838 Parliamentary Papers. Local planters continued to wield significant power within the colonies following 1838 and though parliament had legislated emancipation, the colonial assemblies dictated how it would be carried out. Many of these officials proved more reluctant to extend extensive rights to the freed slaves. To some extent, freedmen and women embraced these gender conventions but some aspects of the patriarchal model were incompatible with their economic circumstances, personal preferences and understandings of kinship. Marriage between former slaves did increase with emancipation. However, freedpeople considered their brother sister, parent child relationships equally, if not more important. Consequently, having children out of wedlock and single parent households were not uncommon or stigmatized. Missionaries also established schools and encouraged the freed slaves to adopt Christianity, attend church and adopt the latest European fashions. Most did not adopt these practices wholesale. Instead, they took parts of the European model and melded them with their own African cultural practices. Former slaves often partook in leisure activities such as dancing, participating in carnivals, alcohol consumption, and gambling. Authorities and missionaries detested these practices as they considered them antithetical to their reform efforts. Historian Sheena Boa has suggested that because their mobility and choices were no longer controlled by outsiders, enjoyment of their own bodies was one way that freedmen and women "tested the limits of their freedom."

Жер және еңбек

Қант және басқа да маңызды дақылдарды экспорттау Британдық Батыс Үндістан экономикасының орталық бөлігі болып қала берді. Ауыл шаруашылығы өндірісіне көп еңбек күші қажет болды және бұрынғы құлдар осы еңбек талаптарын қанағаттандыруға міндетті болды. Кейбір бостандық алған ер адамдар мен әйелдер бұрынғы плантацияларында жұмыс істеуге қарсы болды, ал барлығы өз шарттары бойынша ғана жұмыс істеуге дайын еді. Бұрынғы құлдарға тәуелді плантаторлар жұмыс істеуге құштарлық танытпауларын жалқаулықпен байланыстырды. Көптеген жұмысшылар көбінесе жалақының нашар болуына байланысты жұмыс істеуге тартынды. Басқалары білікті, механикалық және қолөнер салаларындағы жұмыстарды қоса, әртүрлі еңбек түрлерін іздеді. Бостандық алған Батыс Үндістан халқының арасында тәуелсіз шаруа көру, отбасын асырау және пайда табу үшін азық-түлік өсіруге деген ұмтылыс кең таралған, бірақ осы саладағы жетістіктері әртүрлі болды. Олар мүмкіндігінше жер сатып алып, жалға алып немесе заңсыз қоныстанды. Кейбір билік өкілдері мен миссионерлер жер иелігі бұрынғы құлдарды тәуелсіз және еңбекқор болуға үйретеді деп сенді, сондықтан олардың күш-жігерін қолдады. Алайда, кейбір аймақтарда отаршылдық шенеуніктер бостандық алғандарға заңдық шаралар, жоғары мүлік салығы және сатып алушылардан көп көлемде жер сатып алуды талап ету арқылы мүлік алуға тыйым салды, мұндай жерді көптеген бұрынғы құлдарға қол жеткізу мүмкін болмады. Рұқсатсыз корольдік жерді иеленген бостандық алған адамдар қуылды, ал олардың күнкөрісіне немесе сатуға арналған егін өсіруге пайдаланған жерлері кейде өрттелді немесе тәркіленді. Жергілікті ережелерде ауыл шаруашылығымен айналыспағандар жұмыссыз деп есептеліп, түрмеге қамауға жазаланды. Бұл жер және жұмыспен қамту шаралары тәуелсіз шаруашылықты шектеді және көптеген бұрынғы құлдарды жалақылы ауыл шаруашылығы жұмысына мәжбүр етті. Арзан еңбек күшіне деген қажеттілік Батыс Үндістан плантаторларын баламалы еңбек көздерін іздеуге, атап айтқанда, Үндістаннан келісімшарт бойынша жұмысшыларды импорттауға итермеледі. Британдық аболиционистер келісімшарт бойынша жұмысшыларды импорттау практикасына қарсы науқандар ұйымдастырды, бірақ бұрынғы әрекеттеріндегідей сәттілікке жете алмады. Әйелдердің жыныстық зорлық-зомбылықтан қорғануға тырысуы, бала тәрбиесіне басымдық беруі, шәкірттік кезеңдегі жағымсыз тәжірибелері және саяси наразылықтары жалақылы егін шаруашылығынан кетуіне де себеп болуы мүмкін.

The export of sugar and other staple crops remained central to the economies of the British West Indies. Agricultural production required a substantial labour force and former slaves were expected to meet those labour demands. Some freedmen and women opposed working on their former plantations and all were only willing to labour on their own terms. Planters who were dependent on ex slaves attributed their unwillingness to work to laziness. Many of the workers proved reluctant to work primarily due to poor wages. Others sought to perform different types of labour including skilled, mechanical and artisanal trades. The aspiration to become independent cultivators and to grow food to support their families and to turn a profit was ubiquitous among the freed West Indians but their success in this endeavor varied. When at all possible, they purchased, rented, and squatted on land. Some authorities and missionaries believed that land ownership would teach former slaves to be independent and industrious and therefore encouraged their efforts. However, in some regions, colonial officials barred freedmen from acquiring property through legal measures, imposition of high property taxes, and directives that required purchasers to buy substantial acreage which many former slaves could not afford. Freed persons who occupied Crown land without authorization were expelled and their provision grounds, used for subsistence or to grow crops for sale, were sometimes burnt or confiscated. Local ordinances stipulated that those not engaged in agricultural production were considered vagrants and subject to imprisonment. These land and employment measures limited independent cultivation and confined many ex slaves to wage agricultural labour. The need for more cheap labour also led West Indian planters to turn to alternative labour sources, importing indentured labourers from India. British abolitionists would launch campaigns against the practise of importing indentured servants but they failed to achieve the same success they had in previous efforts. Attempts to shield themselves from sexual abuse, the prioritization of child rearing, poor experiences under apprenticeship and political protest may also explain women's exodus from wage cultivation.

Мұра

XIX ғасырдың ортасында, азаттық алғаннан кейін небәрі бірнеше жыл өткен соң, Кариб теңізі экономикасы қант бағасының түсуі салдарынан құлдырауға ұшырады, ал Ямайка сияқты аймақтардағы плантация иелері өз плантацияларын жабуға мәжбүр болды. Ямайкада 1865 жылы қант өндірісі 1834 жылғы деңгейдің жартысына дейін төмендеді. Бұл нарықтық өзгерістер кең ауқымды жұмыссыздыққа, жоғары салықтарға, төмен жалақыға және кедейліктің күшеюіне әкеп соқты. Келесі ондаған жылдар бойы аралдардағы тұрмыс жағдайы айтарлықтай жақсармады.