Британ әскерінің генералы Джордж Ансон: Өмірбаяны мен қызметі
George Anson (British Army officer, born 1797)
Жордж Ансон: британдық әскери генерал, Ватерлоо шайқасындағы қатысушы. Ансон отбасынан шыққан саяхатшы және саясаткердің өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генерал-майоры Джордж Ансон (13 қазан 1797 – 27 мамыр 1857) – британдық әскери шенеунік және Ансон әулетінен шыққан виг саясаткері.
British Army general
Major General George Anson CB (13 October 1797 – 27 May 1857) was a British military officer and Whig politician from the Anson family.
Ерте өмір
Ансон – Томас Ансонның, 1-ші виконт Ансонның және оның әйелі леди Энн Маргарет Коуктің, Холқхэм Холл, Норфолк графы Томас Коуктің қызы, екінші ұлы болды. Томас Ансон, Личфилдтің 1-ші графы – оның үлкен ағасы еді. Ол Итон колледжінде оқыды.
Anson was the second son of Thomas Anson, 1st Viscount Anson, and his wife Lady Anne Margaret Coke, daughter of Thomas Coke, 1st Earl of Leicester of Holkham Hall, Norfolk. Thomas Anson, 1st Earl of Lichfield was his elder brother. He was educated at Eton College.
Әскери және саяси мансап
Ансон 1814 жылы 3-ші (Шотландиялық фюзельерлер) гвардиясының прапорщигі болып әскерге қабылданды және Наполеон соғыстарында жас кезінде қызмет етіп, Ватерлоо шайқасына қатысты. Кейіннен ол 1818-1835 жылдары Ұлы Ярмуттан, 1836-1837 жылдары Сток-апон-Тренттен, 1837-1853 жылдары Стаффордшир-Сауттан парламент депутаты (MP) болып сайланды. Сонымен қатар, ол 1835-1841 жылдары Лорд Мелбурн басқаратын қару-жарақ қоймасының сақтаушысы, 1841 жылы Мелбурн басқаратын қару-жарақ кеңсесінің кеңсе қызметкері, ал 1846-1852 жылдары Лорд Джон Рассел басқаратын қару-жарақ кеңсесінің кеңсе қызметкері қызметін атқарды.
Anson entered the Army in 1814 as an ensign in the 3rd (Scots Fusiliers) Guards and served at an early age in the Napoleonic Wars and fought at the Battle of Waterloo. He later sat as a Member of Parliament (MP) for Great Yarmouth from 1818 to 1835, for Stoke upon Trent from 1836 to 1837, and for Staffordshire South from 1837 to 1853 and served as Storekeeper of the Ordnance under Lord Melbourne from 1835 to 1841 and as Clerk of the Ordnance under Melbourne in 1841 and under Lord John Russell from 1846 to 1852.
Үндістанның тағайындалуы
1853 жылы Ансон генерал-майор шеніне көтерілді. Келесі жылы, 1854 жылы, ол Мадрас армиясының қолбасшысы болып тағайындалды, ал 1856 жылдың басында Үндістанның Бас қолбасшысы болды. 1856 жылдың 12 желтоқсанынан бастап 55-ші (Вестморланд) жаяу әскер полкінің полковнигі қызметін атқарды. Ансонның бұрынғы әскери мансабы небәрі бірнеше айлық Гвардиядағы кіші офицер ретіндегі қызметтен (оның ішінде Ватерлоо шайқасы), Лондонда он жылдық қызметтен, сонымен қатар Парламентте депутат болып отырудан және 26 жарым жылдық жартылай жалақыдан тұрғандықтан, бұл тағайындаулар кейбір топтарда наразылық тудырып, "Атты әскер бас штабының ықпалының" ең жаман көрінісі ретінде баяндалды. Оның Мадрасқа тағайындалуды қабылдауы ағылшын саяси және қоғамдық ортасында таңқалыс тудырды, себебі ол көбінесе әдепті мінезімен, жақсы сыртқы келбетімен, әдемі әйелімен және карта ойынындағы шеберлігімен танымал болды.
In 1853 Anson was promoted to the rank of major general. The following year he was appointed to the command of the Madras Army in 1854, and early in 1856 became Commander in Chief in India. He was colonel of the 55th (Westmorland) Regiment of Foot from 12 December 1856. Since Anson's prior military career consisted of a few months' active service as a subaltern in the Guards (admittedly including Waterloo), a decade on home service in London while also sitting in Parliament as an MP, and 26 and a half years on half pay, these appointments caused disgruntled comment in some quarters and were presented as an example of "Horse Guards Patronage" at its worst. His decision to accept the Madras appointment caused surprise in English political and social circles, where he was noted mainly for his gentlemanly ways, his good looks and attractive wife, and his skill at cards.
Үндістанда
Үндістанда бас қолбасшы болып қызмет еткен қысқа мерзімінде Ансон, Шығыс Үндістан компаниясының әскері мен оның сепойына көңілі толмағандықтан наразылық тудырды. Ол барлық көмекшілерін өзінен шыққан Корольдік армиядан тағайындады. Ол "сепой күзетшісінің әскерлік емес сыртқы түріне қырылдап қарауға шыдамайтынын" айтқан. Генерал-губернатор лорд Кэннинг Ансонның "күтілгендей болмағанын, бірақ мұндай жайлы мінезді және әдепті адаммен дауласу қиын" екенін айтты. 12 мамырда Ансон мен оның штабы Симлада болғанда, Мереут пен Делидегі бүліктердің басталғаны туралы хабар жетті. Ол бірден еуропалық әскерлерге Пенджабтағы түрлі қару-жарақ қоймаларын басып алуға бұйрық берді, бірақ логистикалық мәселелер шешілгенге дейін бүлік орталығына өзінің аттануын кейінге шегерді. Ансон 23 мамырда Амбаладан Делиге үш британдық полк пен оның сенімді деп санайтын сепой бөлімдерінің басында аттанды. Оның ниеті Мереут бригадасына қосылып, Делиді қайтарып алу болған. Алайда, Ансон 59 жасында, жорықтан төрт күн өткен соң холерадан қайтыс болды. Ол Құрнаулға (қазіргі Карнал) жерленді. Кейін оның денесі эксгумацияланып, Англияға апарылып, Кенсал Грин зиратына қайта жерленді.
During his short period as Commander in Chief in India Anson caused resentment by showing bias against the East India Company's army and its sepoys. He appointed all of his aides de camp from the Queen's Army, from which he had come. He was quoted as stating that he could never see a sepoy sentry "without turning away in disgust at his unsoldierlike appearance". The Governor General Lord Canning commented that Anson "was rather a disappointment but that it would be very difficult to quarrel with anyone so imperturbably good tempered, and so thoroughly a gentleman". On 12 May Anson and his staff were at Simla when the news of the outbreak of the mutiny at Meerut and Delhi reached him. He immediately ordered that European troops take possession of the various arsenals in the Punjab but delayed his own departure for the centre of rebellion while logistical problems were resolved. Anson finally left Ambala for Delhi on 23 May at the head of three regiments of British troops and some sepoy units that he considered reliable. His intention was to join with the Meerut Brigade and press on to retake Delhi. However, Anson died of cholera four days into the march, at the age of 59. He was buried in Kurnaul (now Karnal). His body was later exhumed and taken back to England to be buried in Kensal Green cemetery.
Кейіпкер
Ансон жеке сүйкімділігіне қарамастан, Бенгалиядағы әріптес офицерлері арасында кәсіби құрметке ие болған жоқ. Оның күрт қайтысынан кейін бір штаб полковнигі сепуилердің "оған шын ниетпен жек көрініс білдіргенін, оның оларды дінге көшіру үшін жіберілгенін ойлағанын" айтты. Оған қарсы дұрыс сын – оның бүлік басталгандағы алғашқы реакциясы кешіккен, бірақ сол кезде шапшаң және белсенді әрекеттер шешуші болуы мүмкін еді.
In spite of his personal charm Anson did not enjoy much professional respect amongst his fellow officers in Bengal. A staff colonel commented immediately after his sudden death that the sepoys had "a great hatred for him, honestly thinking that he was commissioned to convert them". A more valid criticism was that his immediate response to the outbreak of the mutiny was a laborious one, at a moment when quick and energetic action could still have been decisive.
Жеке өмір
Ансон 1830 жылы Сесил Велд Форестердің қызы, 1-ші барон Форестер және әйелі леди Кэтрин Мэри Маннерс болған Изабелла Елизавета Аннабелла Велд Форестерге үйленді. Олардың үш қызы болды: біріншісі – Изабелла Мария Кэтрин Керзон Хау, Керзон графинясы, екіншісі – Элис Луиза, Хон. Миссис Вентворт Фицвильям, ал үшіншісі – Джеральдин Джорджина Мэри Херви, Бристоль маркизасы. Изабелла күйеуінен бір жыл ғана кейін қайтыс болды, ол 1858 жылдың желтоқсанында дүние салды. Ансон жарыс аттарының белгілі иесі болды: ол 1842 жылы Аттиламен «Дерби» жүлдесін, екі жылдан соң «Принцессамен» «Оукс» жүлдесін жеңіп алды.
Anson married The Hon. Isabella Elizabeth Annabella Weld Forester, daughter of Cecil Weld Forester, 1st Baron Forester, and wife Lady Katherine Mary Manners, in 1830. They had three daughters: the first was Isabella Maria Katherine Curzon Howe, Countess Curzon, the second was Alice Louisa, The Hon. Mrs. Wentworth Fitzwilliam and the third Geraldine Georgiana Mary Hervey, Marchioness of Bristol, Isabella survived her husband by only a year and died in December 1858. Anson was a prominent owner of racehorses: he won The Derby with Attila in 1842 and The Oaks two years later with The Princess.
Басқа
"Британияның әйгілі олимпиадашысы сэр Мэтью Пинсент Джорджтың шөптесінің шөптесінің шөптесі" деген қате пікір тарады, бірақ шындығында бұл осы мақаланың назардағы Джордж Ансонның емес, оның ағасы – басқа Джордж Ансон еді.
It has been asserted mistakenly that 'Famous British Olympian Sir Matthew Pinsent is George's great great great grandson', but in fact that was a different George Anson the uncle of the subject of this article.