Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Lockheed XB 30 (компанияның L 249 үлгісі) – Lockheed компаниясы АҚШ Әуе күштерінің өте ауыр бомбалаушы ұшақтарды сұрауына жауап ретінде ұсынған жоба. Осы сұраныс Boeing B-29 Superfortress, Douglas XB-31 және Consolidated B-32 Dominator сияқты ұшақтардың жасалуына себеп болды.
American bomber project
The Lockheed XB 30 (company model L 249) was the design submitted by Lockheed after the request by the United States Army Air Forces for a very heavy bomber, the same request that led to the Boeing B 29 Superfortress, the Douglas XB 31 and Consolidated B 32 Dominator.
Жобалау және әзірлеу
1938 жылы АҚШ Әскери-әуе күштерінің бас қолбасшысы Генри Х. "Хап" Арнольд Еуропа мен Тынық мұхитында соғыс болуы мүмкін деген алаңдаушылыққа толы болды. Әуе корпусының болашақ қажеттіліктеріне дайындалуды үміттене отырып, Арнольд бригадир генерал Уолтер Г. Килнер төрағалық ететін арнайы комитет құрды, оның мүшелерінің бірі Чарльз Линдберг болды. Линдберг Люфтваффе базаларын аралап көргеннен кейін, нацистік Германияның басқа еуропалық елдерден оқшау алда екеніне көз жеткізді. 1939 жылғы есепте комитет бірқатар ұсыныстар жасады, оның ішінде жаңа, ұзақ қашықтыққа ұшатын ауыр бомбалаушыларды жасау туралы ұсыныс болды. Еуропада соғыс басталғанда, Арнольд бірнеше компаниядан өте ұзақ қашықтыққа ұша алатын бомбалаушының жобасын жасауды сұрады. 2 желтоқсан 1939 жылы жобаға рұқсат берілді. Lockheed L 049 (кейіннен АҚШ Әскери-әуе күштері C 69 деп қабылдады) жобасы негізінде жасалған L 249 жобалау кезеңінен асып кеткен жоқ, себебі Boeing өзінің Boeing B 29 Superfortress ұшағымен алға басып, сол Wright R 3350 Duplex Cyclone радиалды қозғалтқыштарын пайдаланды, оларды XB 30 ұшағында қолдану жоспарланған еді. Тек ұшқыш модель ғана жасалды. 49-шы модельдің қанаттары мен құйрық бөлігін сақтап, 249 58 01 моделінде жаңа фюзеляж болды, ол алтыға дейін қару мұнараларын (бір мұрындық, екі жоғары және екі төменгі фюзеляжда, және бір құйрықтық) орналастыруға арналған, әр мұнарада он .50 калибрлі пулемет – мұрындық, жоғарғы және төменгі орналасулар үшін жұптап орнатылған; ал құйрықтық қорғаныс позициясы үшін бір 20 мм-лік зеңбірек. Фюзеляж астындағы бомбалық бөлімшелер сегіз бомбаға арналған.
Around 1938, General Henry H. "Hap" Arnold, the head of the United States Army Air Corps, was growing alarmed at the possibility of war in Europe and in the Pacific. Hoping to be prepared for the long term requirements of the Air Corps, Arnold created a special committee chaired by Brigadier General Walter G. Kilner; one of its members was Charles Lindbergh. After a tour of Luftwaffe bases, Lindbergh became convinced that Nazi Germany was far ahead of other European nations. In a 1939 report, the committee made a number of recommendations, including development of new long range heavy bombers. When war broke out in Europe, Arnold requested design studies from several companies on a Very Long Range bomber capable of traveling Approval was granted on 2 December 1939. Based on the design of the Lockheed L 049 (subsequently adopted by the United States Army Air Forces as the C 69), the L 249 never progressed past the design stage, mainly because Boeing had a head start with its Boeing B 29 Superfortress , using the same Wright R 3350 Duplex Cyclone radials as the XB 30 was intended to use. Only a scale model was built. Retaining the wings and tail surfaces of the Model 49, the Model 249 58 01 was to have had a new fuselage with up to six gun turrets (one in the nose, two above and two below the fuselage, and one in the tail) housing ten .50 caliber guns—twinned up in each turret for the nose, dorsal, and ventral emplacements; and one 20 mm cannon for the tail defensive position. Ventral bomb bays were to accommodate eight bombs.