Кіріспе
Англия мен Уэльстегі судья Джеймс Ричард Аткин, Аткин бароны (28 қараша 1867 – 25 маусым 1944), көбінесе Дик Аткин деп аталатын, Австралияда туған британдық судья, 1928 жылдан 1944 жылы қайтыс болғанға дейін апелляциялық лорд ретінде қызмет етті. Ол ең әйгілісі 1932 жылы «Донохьюға қарсы Стивенсон» ісі бойынша маңызды шешім шығарған судья ретінде танылады, онда ол Ұлыбританиядағы міндетсіздік заңын қалыптастырды және тікелей емес жолмен көптеген жалпы құқық жүйелерінде де осы заңның негізін салды.
James Richard Atkin, Baron Atkin, (28 November 1867 – 25 June 1944), commonly known as Dick Atkin, was an Australian born British judge, who served as a lord of appeal in ordinary from 1928 until his death in 1944. He is especially remembered as the judge giving the leading judgement in the case of Donoghue v Stevenson in 1932, in which he established the modern law of negligence in the UK, and indirectly in most of the common law world.
Судья
Ол 1913 жылы Жоғарғы соттың Корольдік тақтасы бөлімінің судьясы болды және рыцарь атағын алды. Корольдік тақтасындағы жұмысы оны адвокаттық тәжірибесінен тыс қылмыстық істерге қатыстырды, бірақ ол қылмыстық сот ретінде жоғары беделге ие болды. Аткин Корольдік тақтасындағы алты жылын заңгерлік мансабындағы кез келген жылдардан артық ұнатыпты. Ал Апелляциялық соттағы келесі тоғыз жылды ол ең жаман өткізді. 1919 жылы Аткин Апелляциялық соттың лорды болды. Аткин азаматтық бостандықтарды негізсіз шектеуге наразылық білдіріп, адам тұтқындалғанын білмей тұрып, жалған тұтқындау үшін сотқа шағымдануға құқылы екенін (obiter) мәлімдеді. 1920 жылы Эвереттке қарсы Гриффитс ісінде Аткин Эвереттке Қамқоршылар кеңесінің күтім етуге міндетті екенін айтты. Алайда, лорд-судьялар Скраттон мен Банкс одан басқа шешім қабылдады және олардың көпшілік пікірі Аткиннің қарсылығын жеңді. 1928 жылдан өмірінің соңына дейін ол Мерионет графтығындағы Абердоуй Бароны Аткин титулымен жалпы апелляциялық лорд болды. Аткин англикан дінінің өкілі болғандықтан, оның христиандық сенімі оны күшті ынталандырды және ол заңды жалпы ақыл-ой талаптарымен және қарапайым еңбекшілердің мүдделерімен салыстырып тексеруге сенді. Ол іс тыңдағанда ерте-ақ белгілі бір шешімге келді және Заң лорды ретінде әріптестері оның пікірлерінде талмайтынын және баламалы көзқарастардың құндылығын түсінудің қиын екенін байқады.