Кіріспе

Англия мен Уэльстегі судья Джеймс Ричард Аткин, Аткин бароны (28 қараша 1867 – 25 маусым 1944), көбінесе Дик Аткин деп аталатын, Австралияда туған британдық судья, 1928 жылдан 1944 жылы қайтыс болғанға дейін апелляциялық лорд ретінде қызмет етті. Ол ең әйгілісі 1932 жылы «Донохьюға қарсы Стивенсон» ісі бойынша маңызды шешім шығарған судья ретінде танылады, онда ол Ұлыбританиядағы міндетсіздік заңын қалыптастырды және тікелей емес жолмен көптеген жалпы құқық жүйелерінде де осы заңның негізін салды.

Судья

Ол 1913 жылы Жоғарғы соттың Корольдік тақтасы бөлімінің судьясы болды және рыцарь атағын алды. Корольдік тақтасындағы жұмысы оны адвокаттық тәжірибесінен тыс қылмыстық істерге қатыстырды, бірақ ол қылмыстық сот ретінде жоғары беделге ие болды. Аткин Корольдік тақтасындағы алты жылын заңгерлік мансабындағы кез келген жылдардан артық ұнатыпты. Ал Апелляциялық соттағы келесі тоғыз жылды ол ең жаман өткізді. 1919 жылы Аткин Апелляциялық соттың лорды болды. Аткин азаматтық бостандықтарды негізсіз шектеуге наразылық білдіріп, адам тұтқындалғанын білмей тұрып, жалған тұтқындау үшін сотқа шағымдануға құқылы екенін (obiter) мәлімдеді. 1920 жылы Эвереттке қарсы Гриффитс ісінде Аткин Эвереттке Қамқоршылар кеңесінің күтім етуге міндетті екенін айтты. Алайда, лорд-судьялар Скраттон мен Банкс одан басқа шешім қабылдады және олардың көпшілік пікірі Аткиннің қарсылығын жеңді. 1928 жылдан өмірінің соңына дейін ол Мерионет графтығындағы Абердоуй Бароны Аткин титулымен жалпы апелляциялық лорд болды. Аткин англикан дінінің өкілі болғандықтан, оның христиандық сенімі оны күшті ынталандырды және ол заңды жалпы ақыл-ой талаптарымен және қарапайым еңбекшілердің мүдделерімен салыстырып тексеруге сенді. Ол іс тыңдағанда ерте-ақ белгілі бір шешімге келді және Заң лорды ретінде әріптестері оның пікірлерінде талмайтынын және баламалы көзқарастардың құндылығын түсінудің қиын екенін байқады.