Оңтүстік Америкадағы Рио-де-ла-Плата Вице-корольдігі (1776-1825)

Кіріспе

Оңтүстік Америкадағы Испания империясының колониялық мемлекеті (1776–1825)

Рио-де-ла-Плата вице-корольдігі (lang es немесе lang es), «Күміс өзені» деген мағынаны білдіреді, кейбір ғылыми еңбектерде «Рио-де-ла-Плата вице-корольдігі» деп те аталады. Оңтүстік Америкадағы соңғы құрылған және Америкадағы Испания империясының вице-корольдіктерінің арасында ең аз өмір сүргені болды. «Provincias del Río de la Plata» атауы 1810 жылы Кадис кортесінде Рио-де-ла-Плата вице-корольдігін белгілеу үшін ресми түрде қабылданды. Вице-корольдік 1776 жылы Перу вице-корольдігінің бұрынғы бірнеше тәуелділіктерінен құрылды, олар негізінен Рио-де-ла-Плата бассейніне, шамамен қазіргі Аргентина, Чили, Боливия, Парагвай және Уругвай аумақтарын қамтыды, Атлант мұхитының жағалауынан ішкі аймаққа дейін созылды. Испан Гвинеясы (қазіргі Экваторлық Гвинея) колониясы әкімшілік тұрғыдан Рио-де-ла-Плата вице-корольдігіне бағынды. Атлант мұхитына құятын Рио-де-ла-Плата сағасының батыс жағасында орналасқан Буэнос-Айрес, португалдық Колония-дель-Сакраменто бекінісінің қарама-қарсысында, астана ретінде таңдалды. Көбінесе Бурбон реформаларының бірі саналатын бұл вице-корольдіктің құрылуы коммерциялық себептермен (Буэнос-Айрес сол кезде заңсыз сауданың ірі орталығы болды), сондай-ақ аймақтағы бәсекелес шетелдік державалардың күшейіп бара жатқан қызығушылығынан туындаған қауіпсіздік мәселелерімен байланысты болды. Испания королі өз аумағын Ұлыбритания мен Португалия патшалығынан қорғауды қалады. Бірақ бұл ағартушылық реформалар колониялардың талаптарын басу үшін кері нәтиже берді немесе тым кеш болды. Бұл вице-корольдіктің тарихы бойында ішкі наразылық пен саяси тұрақсыздық күшейді. 1780 және 1782 жылдар аралығында Тупак Амару II көтерілісі Перудің жоғарғы таулы аймақтарында зорлық-зомбылыққа толы аймаралық көтеріліске әкеп соқты, бұл метистер мен жергілікті халықтың отаршылдық билікке деген үлкен наразылығын көрсетті. Жиырма бес жылдан кейін криолдар, испан тегіндегі жергілікті халық, Буэнос-Айрес пен Монтевидеоға жасалған екі британдық шабуылдан сәтті қорғанысты. Бұл испан әскері көмектесе алмайтын кезде олардың тәуелсіздік сезімін және күшін арттырды. 1809 жылы криол элитасы Ла-Пас және Чукисакада отаршылдық билікке қарсы көтеріліс ұйымдастырып, революциялық үкіметтер немесе хунталар құрды. Бұл көтеріліс қысқа ғана болғанымен, егемендікті халыққа қайтару жергілікті үкіметтердің заңдылығына теориялық негіз берді (Испанияда заңды король болмаған кезде). Бұл оқиғалар 1810 жылғы мамыр революциясына шешуші әсер етіп, Буэнос-Айресте вице-король Сиснеростың қызметтен алынуына әкеп соқты. «Provincias del Río de la Plata» атауы 1810 жылы Кадис кортесінде вице-корольдікті белгілеу үшін ресми түрде қабылданды.

The Viceroyalty of the Río de la Plata (lang es or lang es) meaning "River of the Silver", also called "Viceroyalty of the River Plate" in some scholarly writings, in southern South America, was the last to be organized and also the shortest lived of the Viceroyalties of the Spanish Empire in the Americas. The name "Provincias del Río de la Plata" was formally adopted in 1810 during the Cortes of Cádiz to designate the Viceroyalty of the Río de la Plata. The Viceroyalty was established in 1776 from several former Viceroyalty of Perú dependencies that mainly extended over the Río de la Plata Basin, roughly the present day territories of Argentina, Chile, Bolivia, Paraguay and Uruguay, extending inland from the Atlantic Coast. The colony of Spanish Guinea (present day Equatorial Guinea) also depended administratively on the Viceroyalty of Rio de la Plata. Buenos Aires, located on the western shore of the Río de la Plata estuary flowing into the Atlantic Ocean, opposite the Portuguese outpost of Colonia del Sacramento, was chosen as the capital. Usually considered one of the late Bourbon Reforms, the organization of this viceroyalty was motivated on both commercial grounds (Buenos Aires was by then a major spot for illegal trade), as well as on security concerns brought about by the growing interest of competing foreign powers in the area. The Spanish Crown wanted to protect its territory against Great Britain and the Kingdom of Portugal. But these Enlightenment reforms proved counterproductive, or perhaps too late, to quell the colonies' demands. The entire history of this Viceroyalty was marked by growing domestic unrest and political instability. Between 1780 and 1782, the Rebellion of Túpac Amaru II inspired a violent Aymara led revolt across the Upper Peru highlands, demonstrating the great resentment against colonial authorities by both the mestizo and indigenous populations. Twenty five years later, the Criollos, native born people of Spanish descent, successfully defended against two successive British attempts to conquer Buenos Aires and Montevideo. This enhanced their sense of autonomy and power at a time when Spanish troops were unable to help. In 1809, the Criollo elite revolted against colonial authorities at La Paz and Chuquisaca, establishing revolutionary governments or [[junta (Peninsular War). Although short lived, retroversion of the sovereignty to the people provided a theoretical basis for the legitimacy of the locally based governments (temporarily in the absence of a legitimate king in Spain). These events proved decisive at the 1810 May Revolution events deposing Viceroy Cisneros at Buenos Aires. The name "Provincias del Río de la Plata" was formally adopted in 1810 during the Cortes of Cádiz to designate the Viceroyalty

Шығуы мен жаратылуы

1680 жылы Рио-де-Жанейроның португал губернаторы Мануэль Лобо Колония департаментін құрып, Colónia do Sacramento-ны негіздеді. Форт қазіргі Уругвайдың жағалауында орналасқан және департаменттің астанасы ретінде дамыды. Лобоның басты мақсаты – 1494 жылғы Тордесильяс шартымен белгіленген, Америкадағы ықпал аймақтарының шегінен тыс Бразилияның португалдық кеңеюін қамтамасыз ету еді. 1580 жылдан 1640 жылға дейін Испания Португалияны және Америкадағы оның барлық территорияларын бақылап тұрды. 1681 жылы Жозе де Гарро шабуыл жасап, жаңа бекіністі Испания үшін тартып алды. 1681 жылдың 7 мамырында Лиссабонның алдын ала келісімі бойынша ол Португалияға қайтарылды. Перу вице-корольдігі барлық сауданың Тынық мұхитындағы Лима порты арқылы жүзеге асырылуын талап етті. Бұл саясат Буэнос-Айрестің Атлантикалық порты ретіндегі әлеуетін дамытуға кедерілді, тауарлар мен жүктің екі бағытта тасымалдану уақытын ұзартты. Осының салдарынан шығыс аймақта, әсіресе Асунсьон, Буэнос-Айрес және Монтевидеода контрабанда кеңінен таралды. Осы жағдайларға байланысты вице-король Мануэль де Амат и Юньент 1776 жылдың тамызында Рио-де-ла-Платаның бұрынғы губернаторы Педро Антонио де Севаллоске жаңа вице-корольдік құру туралы жарлық шығарды. Лима элитасы бұл шешімге қарсылық көрсетті, бірақ ол күшіне енгізілді. Чилидің генерал-капитандығының кабельдосы корольден жаңа вице-корольдікке кірмеуді сұрады, және ол қабылданды. Куйо аймағы, оның орталық қаласы Мендоса, Чилидің генерал-капитандығынан бөлінді. Сантьягодағы басшылар бұл әрекетке наразылық білдірді, өйткені Куйо аймағын бастапқыда Чилиден келген испан отарлаушылары қоныстандырған еді. Португалия премьер-министрі, Помбаль маркизі, жеті жылдық соғыста Франция жеңілгеннен кейін Париж шартында (1763) испандықтарға берілген территорияны басып алуға шақырды. Король Карл III тиімді жағдайларға жылдам ден қойды: Франция шартының кепілі ретінде одақтас болуға міндетті болды, ал Ұлыбритания Солтүстік Америкадағы Он үш колониядағы төңкеріс салдарынан өзінің отаршылдық мәселелеріне байланысты Португалия мен Испания арасындағы дауларда бейтараптық сақтады. Педро де Севаллос үш күндік қоршаудан кейін Колония-дель-Сакраменто мен Санта-Катарина аралдарын басып алды, Сан-Ильдефонсоның бірінші шартын қол жеткізді. Осымен португалдар Рио-де-ла-Платадан бас тартып, Банда-Ориенталды Испанияға қайтарды. Қарсылығында Испания оларға Рио-Гранде-ду-Сул аймағын берді, оны олар Бразилия ретінде дамытты. Севаллос осы сәтте әскери әрекеттерін тоқтатып, үкіметтік жұмыстарға кірісті, бірақ көп ұзамай оның орнын Хуан Хосе Вертис и Сальседо басты. Вице-корольдікке зығыр мен қымыздың жергілікті өндірісін экспорттық өнім ретінде дамыту міндеті жүктелді, осы арқылы Бурбондар қолдау көрсетуге тырысқан испан мата өнеркәсібіне шикізат жеткізілуі керек еді. 1778–1788 жылдар аралығында Испания мен испандық Америка арасындағы сауда шамамен 700%-ға өсті.

In 1680, Manuel Lobo, Portuguese governor of Rio de Janeiro, created the Department of Colonia and founded Colónia do Sacramento. The fort was located on the coast of present day Uruguay and developed as the department's capital. Lobo's chief objective was to secure the Portuguese expansion of Brazil beyond the 1494 Treaty of Tordesillas, which had defined areas of influence in the Americas between the Iberian nations. From 1580 to 1640, Spain had controlled Portugal and thus all of its territories in America. In 1681 José de Garro quickly attacked and seized the new fort for Spain. On 7 May 1681, under the Provisional Treaty of Lisbon, it was ceded to Portugal. The Viceroyalty of Peru was requiring all commerce to go through the port of Lima, on the Pacific Ocean. This policy failed to develop the potential of Buenos Aires as an Atlantic port, adding months to the transport of goods and commodities in each direction. It resulted in encouraging widespread contraband activities in the eastern region, especially in Asunción, Buenos Aires and Montevideo. Under these conditions, Viceroy Manuel de Amat y Junyent issued a decree for the former governor of the Río de la Plata, Pedro Antonio de Cevallos, to found the new viceroyalty in August 1776. The ruling was resisted by the elite of Lima, but it was enforced. The cabildo of the Captaincy General of Chile requested from the king to be excluded from the new viceroyalty, which was accepted. The Cuyo region, with its main city Mendoza, was split from the Captaincy General of Chile. Leaders in Santiago resented this action as the Cuyo region had been originally settled by Spanish colonists from Chile. The Portuguese prime minister, Marquis of Pombal, encouraged the occupation of territory which had already been awarded to the Spanish in the Treaty of Paris (1763), following the British defeat of France in the Seven Years' War. King Charles III quickly reacted to the advantageous conditions: France was bound to be an ally as a guarantor of the treaty, and Great Britain, due to its own colonial problems with revolution in the Thirteen Colonies in North America, maintained neutrality on the issues between Portugal and Spain. Pedro de Cevallos conquered Colonia del Sacramento and the Santa Catarina islands after a siege of three days, gaining the First Treaty of San Ildefonso. With it, the Portuguese retired from the Río de la Plata and left the Banda Oriental for Spain. In exchange Spain ceded them the area of Rio Grande do Sul, which they developed as Brazil. Cevallos ended his military actions at this point and started working with government, but he was soon replaced by Juan José Vertiz y Salcedo. The viceroyalty was tasked with promoting local production of linen and hemp as export commodity crops, to supply the Spanish cloth industries that the Bourbons sought to favor. In the decade of 1778–1788, the commerce between Spain and Spanish America increased by nearly 700%.

Құлдырау

XIX ғасырда Буэнос-Айрес өзін-өзі қамтамасыз етуге бет бұрды, жылына шамамен 600 000 бас ірі қара мал өндірді (оның шамамен төрттен бірі жергілікті тұтынуға жұмсалды). Аймақ қарқынды дамыды. Бірақ Ұлыбританиямен болған соғыстар аймақтың экономикасына зор үзіліс келтірді, себебі теңіз жолдары дерлік тоқтап қалды. Жоғарғы Перу аймағы Рио-де-ла-Плата сағасын басқару мен қорғауға қаржылық қолдау көрсетуді жалғастыруға наразылық білдіре бастады; ол негізгі қолдау көзі болғанмен, Potosí-дегі күміс өндірісі азайып бара жатты. Вице-корольдіктің алғашқы жылдарында шығындардың шамамен 75 пайызы солтүстіктен түскен түсімдер есебінен жабылған. Алто-Плата (қазіргі Парагвайдың көп бөлігі) Буэнос-Айрес әкімшілігімен, әсіресе экспортқа монополия сақтау мәселесінде келіспеушіліктер тудырды. Испания үкіметі континенттегі Наполеон соғыстарымен алаңдады, ал жеңіліске ұшырағаннан кейін Наполеон өзінің інісі Жозефті Испания тағына отырғызды. 1805 жылы Испания 1795 жылғы одақтастық шарты бойынша Францияға көмектесуге міндетті болды және Трафальгар шайқасында британдықтарға флотты жоғалтты. Испания премьер-министрі вице-корольдікке британдық шабуылдың мүмкіндігі туралы ескертіп, Буэнос-Айрес қаласына қолдау көрсетуге шамасы келмейтінін мәлімдеді. 1806 жылдың 27 маусымында полковник Уильям Карр Бересфорд басқаратын 1500 шамасындағы британдық әскер Буэнос-Айреске сәтті шабуыл жасады. Вице-король Рафаэль де Собремонте Кордоваға қашып кетті. Британдық әскерлер 1806 жылдың желтоқсанында Сантьяго де Линьерс басқаратын Монтевидеодан келген отаршылдардың күштерімен кері тарттырылды. 1807 жылдың ақпан айында генерал сэр Сэмюэл Аухмути басқаратын 8000-ге жуық британдық күштер қатал шайқастан кейін Монтевидеоны басып алды. Мамыр айында генерал-лейтенант Джон Уайтлок бас қолбасшы ретінде келді және 1807 жылдың 5 шілдесінде Буэнос-Айреске шабуыл жасады. Өзінің күштерінің жартысынан астамын жоғалтқаннан кейін (қаза тапқандар мен тұтқындар) Уайтлок атысты тоқтату туралы келісімге қол қойып, Ұлыбританияға қайтып кетті. Испаниядан қолдаудың болмауы және жергілікті күштердің әлемдік державаны жеңгені криол буржуазиясының сенімін арттырып, тәуелсіздікке ұмтылысын күшейтті. 1814 жылға қарай Аргентина шамамен төрт жылдан бері өзін-өзі басқарып келді, ал Парагвай тәуелсіздігін жариялаған еді. Вице-корольдік екі жылдық қоршаудан кейін көтерілісші әскерлер Монтевидеоға кірген кезде жергілікті деңгейде таратылды. Соғыс Жоғарғы Перуде 1825 жылға дейін жалғасты.

By the nineteenth century, Buenos Aires was becoming more self sufficient, producing about 600,000 head of cattle annually (of which about one quarter was consumed locally). The area was rapidly developing. But wars with Great Britain meant a great setback for the region's economy, as maritime communications were practically paralyzed. The Upper Peru region started to show resistance to continued support of the administration and defense of the Río de la Plata estuary; it provided the main support but its silver production at Potosí was declining. In the first years of the viceroyalty, around 75% of the expenses were covered with revenues from the north. The Alto Plata (mostly present day Paraguay) also had problems with the Buenos Aires administration, particularly because of its keeping a monopoly on exports. The Napoleonic Wars on the Continent preoccupied the Spanish government and, after its defeat, Napoleon placed his brother Joseph on the Spanish throne. By 1805, Spain had to help France because of their 1795 alliance, and lost its navy to the British in the Battle of Trafalgar. The Spanish prime minister had warned the viceroyalty of the likelihood of a British invasion, saying it could not provide support to the city of Buenos Aires. On 27 June 1806, a British force of around 1,500 men under Col. William Carr Beresford successfully invaded Buenos Aires. Viceroy Rafael de Sobremonte had escaped to Córdoba. The British forces were thrown back by the criollos in December 1806, a militia force from Montevideo under the leadership of Santiago de Liniers. In February 1807, British reinforcements of about 8,000 men under Gen. Sir Samuel Auchmuty captured Montevideo after a fierce fight. In May Lt. Gen. John Whitelock arrived to take overall command and attacked Buenos Aires on 5 July 1807. After losing more than half his force, who were killed or captured, Whitelock signed a cease fire and departed for Great Britain. The criollo bourgeoisie aspirations in the face of lack of support from Spain and the defeat of a world power by local forces added to their confidence and fueled their movement toward independence. As of 1814, Argentina had been self governed for about four years, and Paraguay had already declared its independence. The viceroyalty was effectively dissolved locally when the rebel troops entered Montevideo after a two year long siege. The war remained in Upper Peru until 1825.

Үкімет

Рио-де-ла-Платаның вице-корольдігі 1776 жылы Испания королі Карл III құрды. Испанияның колониясы болғанымен, Рио-де-ла-Плата техникалық тұрғыдан Испания королінің жеке меншігі саналды. Бұл Еуропалық Испанияға да, оның теңіз арқылы билеген аумақтарына да өз заңдарын және ережелерін қабылдауға мүмкіндік берді.

Вице-корольдер тізімі

Испания королі өзінің атынан Испанияның вице-корольдіктерін басқару үшін вице-корольдерді тағайындады. Бастапқыда олардың мерзімі белгіленбеген және өмір бойы созылуы мүмкін еді. Кейіннен ол үш жылдан бес жылға дейін мерзім белгіледі. Испания мен Оңтүстік Америка арасындағы қашықтыққа байланысты және кемеде жүру көлік құралының басты түрі болғандықтан, вице-корольді тағайындау мен вице-корольдің билікті тиімді қабылдауы арасында ұзақ кешігулер болды. Сонымен қатар, Король пен вице-корольдік арасындағы тұрақты байланыс та кешіктірілді. Вице-корольдіктер едәуір тәуелсіздікпен және өз-өзіне сеніммен жұмыс істеуге мәжбүр болды. #PictureNameTermDesignationNotes 1 Педро Антонио де Севаллос 15 қазан 1777 – 26 маусым 1778 1 тамыз 1776 Испанияның Карл III тағайындады 2 Хуан Хосе де Вертис и Сальседо 26 маусым 1778 – 7 наурыз 1784 27 қазан 1777 Испанияның Карл III тағайындады; отставкаға кетті 3 Николас дель Кампо 7 наурыз 1784 – 4 желтоқсан 1789 13 тамыз 1783 Испанияның Карл III тағайындады 4 Николас Антонио де Арредондо 4 желтоқсан 1789 – 16 наурыз 1795 21 наурыз 1789 Испанияның Карл IV тағайындады, отставкаға кетті 5 Педро Мело де Португалия 16 наурыз 1795 – 15 сәуір 1797 5 ақпан 1794 Испанияның Карл IV тағайындады, Буэнос-Айрес аудиенциясында қайтыс болды 15 сәуір 1797 – 2 мамыр 1797 Жаңа вице-король Антонио Олагуэрдің келуіне дейін уақытша үкімет 6 мамыр 1797 – 14 мамыр 1799 Ол өкіметтік кезеңінде Рио-де-ла-Плата аймағында британдық және португалдық күштердің болуымен, сондай-ақ француз революциясынан шабыттанған жаңа төңкеріс сезімімен күресуге мәжбүр болды. Вице-корольдіктің коммерциялық қызметін ынталандыру үшін Буэнос-Айрес портын шетелдік саудаға ашты. 7 Габриэль де Авилес, 2-ші маркиз Авилес 14 наурыз 1799 – 20 мамыр 1801 25 қазан 1797 8 Хоакин дель Пино и Розас 20 мамыр 1801 – 11 сәуір 1804 14 шілде 1800 Испания королі Карл IV тағайындады, қызметте қайтыс болды 9 Рафаэль де Собремонте 24 сәуір 1804 – 10 ақпан 1807 10 қараша 1804 Рио-де-ла-Платадағы британдық шабуылдар кезінде Буэнос-Айрес пен Монтевидео қысқа мерзімге британдық билікке түсті. 1806 жылдың 14 тамызында ашық кабельдо арқылы Собремонте Монтевидеоға көшіріліп, Сантьяго де Линьеске әскери билікті, ал аудиенцияға басқарудың қалған салаларын тапсыруға мәжбүр болды. Ол Линьес уақытша вице-король болып сайланған әскери соттың шешімімен вице-король ретінде толықтай алынып тасталды. 10 Сантьяго де Линьерс 10 ақпан 1807 – 30 маусым 1809 Уақытша вице-король, Испания королі Карл IV растады, Севилья хунтасымен алмастырылды. 11 Балтасар Идальго де Чиснерос 15 шілде 1809 – 25 мамыр 1810 11 ақпан 1809 Севилья хунтасы тағайындады, мамыр революциясымен қызметінен шығарылды, оның орнына Primera Junta. 12 Франсиско Хавьер де Элио 19 қаңтар 1811 – 1812 жылғы қаңтар 31 тамыз 1810 Монтевидео губернаторы, өзін "вице-король" деп жариялады, саяси басшы Кадис кортесімен бекітілді, ол Монтевидеоны вице-корольдіктің жаңа астанасы деп жариялады және Буэнос-Айрес бүлікші қала деп жариялады. 13 Педро Антонио Оланета 27 мамыр 1825 1825 жылы мамыр айында Испания королі Фердинанд VII Педро Антонио де Оланетаны Рио-де-ла-Платаның вице-королі етіп тағайындады, ол үш ай бұрын Тумусла шайқасында (Жоғарғы Перу) қайтыс болғанын білмеді.

The king of Spain appointed viceroys to govern the Spanish viceroyalties in his name. In the beginning their terms had no fixed duration and could last for life. Later he established fixed terms of three to five years. Because of the distances between Spain and South America, and with sailing as the chief means of transport, there were long delays between the designation of a viceroy and the viceroy's effectively taking power. In addition, regular communication between the Crown and the viceroyalty was equally delayed. The viceroyalties had to operate with considerable independence and self reliance. #PictureNameTermDesignationNotes 1 Pedro Antonio de Cevallos 15 October 1777 – 26 June 1778 1 August 1776 Appointed by Charles III of Spain 2 Juan José de Vértiz y Salcedo 26 June 1778 – 7 March 1784 27 October 1777 Appointed by Charles III of Spain; resigned 3 Nicolás del Campo 7 March 1784 – 4 December 1789 13 August 1783 Appointed by Charles III of Spain 4 Nicolás Antonio de Arredondo 4 December 1789 – 16 March 1795 21 March 1789 Appointed by Charles IV of Spain, resigned 5 Pedro Melo de Portugal 16 March 1795 – 15 April 1797 5 February 1794 Appointed by Charles IV of Spain, died in office Real Audiencia of Buenos Aires 15 April 1797 – 2 May 1797 Interim government until the arrival of a new viceroy 6 Antonio Olaguer Feliú 2 May 1797 – 14 May 1799 During his mandate, he had to contend with the presence of British and Portuguese forces in the Río de la Plata region, as well as nascent revolutionary sentiment inspired by the recent French Revolution. He opened the port of Buenos Aires to foreign traffic in a bid to stimulate the commercial activities of the Viceroyalty. 7 Gabriel de Avilés,2nd Marquis of Avilés 14 March 1799 – 20 May 1801 25 October 1797 8 Joaquín del Pino y Rozas 20 May 1801 – 11 April 1804 14 July 1800 Appointed by Charles IV of Spain, died in office 9 Rafael de Sobremonte 24 April 1804 – 10 February 1807 10 November 1804 During the British invasions of the Río de la Plata Buenos Aires and Montevideo fell under British authority for brief periods of time. Sobremonte was forced on 14 August 1806 by an open cabildo to move to Montevideo, delegating in Santiago de Liniers the military authority and in the Audience the other areas of government. He was removed completely as viceroy by a martial court, with Liniers elected as interim viceroy. 10 Santiago de Liniers 10 February 1807 – 30 June 1809 Interim viceroy, confirmed in office by Charles IV of Spain, replaced by the Junta of Seville. 11 Baltasar Hidalgo de Cisneros 15 July 1809 – 25 May 1810 11 February 1809 Appointed by the Junta of Seville, ousted from office by the May Revolution, replaced by the Primera Junta. 12 Francisco Javier de Elío 19 January 1811 – January 1812 31 August 1810 Governor of Montevideo, self proclaimed "viceroy", political chief confirmed as such by the Cortes of Cádiz, which also declared Montevideo the new capital of the viceroyalty and Buenos Aires a rebel city. 13 Pedro Antonio Olañeta 27 May 1825 1825 In May 1825, King Ferdinand VII of Spain appointed Pedro Antonio de Olañeta as viceroy of the Río de la Plata, unaware that he had died three months earlier at the Battle of Tumusla (Upper Peru).