Кіріспе

Режиссер, продюсер және актер

Самуэль Гросвенор Вуд (10 шілде 1883 – 22 қыркүйек 1949) – американдық кинорежиссер және продюсер. Ол «Операдағы түні», «Жарыс күні», «Қош бол, Мистер Чипс», «Янкилердің мақтанышы» және «Кімге қоңырау соғылады» сияқты Голливудтың танымал фильмдерін режиссерлік еткенімен, сондай-ақ «Желмен бірге кеткендер» фильмінің бір бөлігін режиссерлік еткені үшін де белгілі. Ол сонымен қатар бірнеше актерлік және жазу жобаларында қатысқан. Жастық шағында Вуд дене шынықтыруға деген құштарлығын дамытты, ол өмірінің соңына дейін сақталды және спорттық тақырыптағы фильмдерге деген қызығушылығына әсер етті. Вуд 1920-1930 жылдары көбінесе қарапайым фильмдер түсіруден бастап, 1940 жылдары өзінің қабілеттерінің шарықталу кезеңінде «Kings Row» (1942) және «Ivy» (1947) сияқты жоғары бағаланған туындыларды режиссерлік етті. Вудтың фильмдерді жылдам, тиімді және кәсіби деңгейде орындауы студия басшыларының құрметіне ие болды, және ол «ұлы» режиссер болмаса да, Вудтың мұрасы – «ұзақ және құрметті кино мансабы».

Жас шағы мен отбасы

Сэмюэл Гросвенор Вуд 1883 жылдың 10 шілдесінде Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында Уильям Генри Вуд пен Кэтрин Вудтың (құрметіне Корн) отбасында дүниеге келді. Ол М. Холл Стэнтон мектебінде білім алды. Вудтың қызы, Глория Вуд, кино және теледидар актрисасы К. Т. Стивенс болды. Шамамен 1900 жылдары жазды Атлантик-Сити жағажайында достарымен өткізді.

Голливудтағы алғашқы мансабы

1901 жылдың жазында Вуд 18 жасқа толғанда, ол және серігі бір жылдық саяхатқа шығып, АҚШ-ты кезікті, соңында Лос-Анджелеске жетті. Онде Вуд жылжымайтын мүлік брокері ретінде сәтті мансап бастады. 1906 жылы Оңтүстік Калифорниядағы жаңа ғана пайда болған, сол кездегі қарапайым киноиндустриясы Вудты актерлік арқылы осы салаға енуге ынталандырды, ол "Чад Апплегейт" деген экрандық есімді қабылдады. Вуд өзінің (сол кездегі) жаман репутациясы бар хоббиін жылжымайтын мүлік әріптестерінен және клиенттерінен мұқият жасырды. 1908 жылы Вуд Клара Луиза Роушқа үйленді, ол күйеуін кинода мансап жасауға ынталандырды. Жылжымайтын мүлік нарығының құлдырауына байланысты Вуд кино өндірісінде көмекші болып жұмысқа орналасты және 1914 жылға қарай Сесил Б. Демилдің режиссердің көмекшісі болды. Келесі бес жыл ішінде Вуд Paramount Pictures үшін көмекші режиссер ретінде жүздеген қысқаметражды фильмдер жасауға қатысты.

Режиссерлік дебют: Уоллес Рид фильмдері, 1920

1919 жылдың соңында Вуд Paramount компаниясының «Double Speed» фильмінде алғашқы режиссерлік тапсырмасын орындады, бұл Уоллес Ридпен бірге түсірілген бес фильмнің біріншісі болды, олардың барлығы 1920 жылы түсіріліп, көрсетілді. Вуд тиімді және нәтижелі режиссуралық шеберлігін көрсетті, бұл оны Paramount басшыларына ұнамды етті. Бұл бір сағаттық әрекет-комедиялардың табысын өндіріс жетекшісі Джесси Ласки «конвейерлік өндіріс» және пайдалылығы үшін жоғары бағалады. Актер Рид 1919 жылы түсірілім кезінде жарақат алғаннан кейін созылмалы ауырсынудан зардап шекті және оны морфинмен емдеді. (Вудпен бірге жұмыс істеген кезеңде ол 1923 жылы 32 жасында тәуелділігіне байланысты туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды.) Ридпен түсірген фильмдерінің үлкен табысына қарамастан, Вуд басқа жобалармен айналысуға ниеттенгенін білдірді. Paramount, «мүмкін, наразылықтың белгісі ретінде», Вудты өзінің еншілес кино бөлімшесі Realart-қа төмендетіп жіберді, ол аз бюджетті «қалыпты бағдарламалық фильмдерді» шығаруға арналған, мазмұны аз орын болатын. Вуд бұл тапсырманы орындап, Этель Клейтон мен Ванда Хоулидің қатысуымен төрт фильм түсірді, олардың барлығы 1920 жылы түсірілді. Вудтың Realart-тағы табандылығы оған студияның сенімді қызметкері ретінде танылуға мүмкіндік берді.

Суонсон-Вуд суреттері, 1921-1923 жылдар

Paramount компаниясы Вудтың фильм өнімдерін «жылдам, тиімді» жеткізіп беруіне және актерлер мен түсірілім тобымен өте жақсы қарым-қатынас орнатуына риза болғандықтан, оған жақында сатып алынған актриса Глория Свонсонды оның алғашқы басты рөлдегі «Ұлы сәт» (1921) фильмінде режиссерлік ету құрметі бұйырды. Вуд 1914-1916 жылдар аралығында көмекші режиссер болған Де Милл және Вудтың жақын досы Свонсон, екеуі де Paramount-тың таңдауына ықпал етті. «Ұлы сәт» фильмінің сәттілігінен кейін, онда Милтон Силлс Свонсонның кеудесінен құйрықты жыланның уын соратын эпизод бар, Paramount келесі екі жылда Свонсон мен Вудтың тағы тоғыз бірлескен жобасын қаржыландырды, бастапқысы «Лашық астында» (1921) және соңғысы «Көкбауырдың сегізінші әйелі» (1923) болды. Оператор Альфред Гилкс барлық он фильмді түсірді. Вуд пен Свонсонның фильмдері түсірілімінде «костюмдер бөлімі Голливудтың сән-салтанаты бойынша барлық рекордтарды жаңартты». Вудтың фильмдерінде әртүрлі сценарийлер мен оқиғалар болды, бұл Свонсон мен оның серіктеріне «әртүрлі кезеңдерге тән костюмдерде» (мысалы, Рудольф Валентиномен бірге түсірілген «Тастардың ар жағы» (1922)) және Джаз дәуірінің «ерекше заманауи киімдерінде» (мысалы, Ральф Грейвспен бірге түсірілген «Сараң қыздар» (1923)) пайда болуға мол мүмкіндік берді. Свонсонның осы Вудтың фильмдері арқасында оның үнсіз фильмдердегі мансабы едәуір жақсарды. Алайда, 1923 жылы Свонсон мен Вуд өзара келісім бойынша ынтымақтастығын аяқтауға келісті. Сэм Вуд пен Свонсон «осы неке мен интригаға толы романтикалық комедияларда табысқа жетудің формуласын анық тауып алды, олар әдемі актерлер мен тамаша көйлектердің бітпейтін шеруімен толыққан».

Негізгі суреттер және Ирвинг М. Лессер, 1924-1925

1923 жылдың соңында Вудтың Paramount компаниясымен қарым-қатынасы жобалық тапсырмалардың сапасына қанағаттанбауынан нашарлай бастады. Вуд 1923 жылдың соңында "ауыр моральдық ертегі" саналған "Оның балаларының балалары" фильмін аяқтады, ал Агнес Айерстің актерлік әлеуетін төмен бағалағандықтан, "Блафф" (1924) фильмін оның қатысуына қарсы жасады. Вуд жаңа құрылған Principal Pictures компаниясының продюсері Ирвинг "Сол" Лессерден екі ұсыныс қабылдады: Бетти Компсонның басты рөлде ойнаған Оңтүстік Африканың Вельд аймағында түсірілген "The Female" (1924) фильмін, сондай-ақ Вудтың осы жанрдағы тұңғыш жұмысы – Дороти Маккайлдың қатысуымен "The Mine with the Iron Door" (1924) фильмін түсіру туралы. Вуд Paramount үшін Дороти Маккайлмен бірге "Келесі бұрыш" (1924) фильмін түсіруге келісті, бірақ "құнды өндірістік мүмкіндіктеріне" қарамастан, фильм "нашар сюжетке" тап болды. Вуд пен Paramount арасындағы келіспеушілік Агнес Айерспен тағы бір фильм түсіруден бас тартқан кезде туды. Вуд Paramount және басқа ірі студиялардан бір жылға ресми түрде шеттетілді. Principal Pictures компаниясының өкілі Сол Лессер Вудқа романшы Гарольд Белл Райттың "Брайан Кенттің қайта жаралуы" романының киноверсиясын, яғни мелодраманы түсіруді ұсынды. Вудтың бейімделуі кассада сәтті болғаннан кейін, Paramount басшылары Вудты студияға қайтаруға тырысып, оған жомарт қаржыландырылған "Жасөспірім шақ" (1926) фильмін ұсынды. Вуд "жеңіл комедияны" аяқтады, бірақ Paramount-пен болашағының жоқ екеніне көз жеткізіп, келісімшартынан босатылуын сәтті ұйымдастырды. Вудтың Paramount-тан кетуі режиссер үшін сәтті болып шықты. Шындығында, бұл "оның мансабындағы маңызды бетбұрыс" болды. 1927 жылы ол қысқа мерзімге Бостонның шағын студиясы Cole Robertson Pictures үшін фильмдер түсірді, сонымен қатар Голливудтың ірі студиясы Metro Goldwyn Mayer (MGM) компаниясымен ұзақ мерзімді келісімшарт жасасты.

Гарольд "Red" Гранж және Коул-Робертсон суреттері, 1926-1927 жылдар

Робертсон Коул Пикчерс (жақын арада Фильм Букинг Компаниясы, F. B. O. және кейіннен RKO Радио Студиясымен байланысты) дереу бос қалған Вудты алды. Өндіріс менеджері Джозеф П. Кеннедидің келісімшартында әйгілі спортшы "Red" Гранж болды, ал Вуд, футболға құмарлық танытқандықтан, тартымды футбол туралы оқиғаны жеткізу мүмкіндігіне қуанды – "Ойнауға бір минут" (1926). Вуд Гранджді екінші рет ат жарысын мақтан етуші шағын эпикалық фильмде түсірді. Грандждің актерлік шеберлігінен гөрі спорттың артықшылықтарын көрсеткен "Жүгіруші Ромео" (1927) фильмімен Вудтың Коул Робертсон үшін атқаратын жұмысы аяқталды.

Рамон Новарро: Хаддл және варвар, 1932-1933 жылдар

1932 жылғы «Хаддл» Вудқа американдық колледж футболын таныстырудағы шеберлігін көрсетуге тағы бір мүмкіндік берді. Мадж Эванс басты рөлдегі Рамон Новарромен бірге түскен, ол үнсіз кино жұлдызы болған және дыбыстық фильмдерге көшуде қиындықтарға тап болған. Новарроның мансабын жаңару үшін MGM Вудқа 1915 жылы режиссер Сесил Б. Демиллдің түсірген, Эдгар Селвиннің ойнаған және 1924 жылы сол кездегі 25 жастағы Наварроның ойнаған «Араб» атты «романтикалық экзотикалық» үнсіз фильмнің қайта түсірілімін тапсырды. Вуд «Барбарий» фильмін түсірді, онда жаңа киножұлдыз Мирна Лой Новарроның махаббатына ие болып, оны күйеуі Реджинальд Денниден тартып алады, бұл фильм «тартымды, бірақ шағын» туынды ретінде танылды.

Даму (1932) және Кристофер Бин (1933): Мари Дресслер

Сахна мен ваудевильдің бұрынғы жұлдызы, 62 жастағы Мари Дресслер мен оның әріптесі Уоллес Бири, 1930 жылы Джордж Хиллдің режиссерлігімен түсірілген "Минь мен Билл" фильмімен "MGM" компаниясына үлкен қаржылық табыс әкелді. Бұл фильм оған "Ең үздік әйел актер" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығын жеңіп беруге мүмкіндік берді. Вуд Дресслерді 1933 жылы "Бақ-береке" (Prosperity) атты шапшаң темптегі жеңіл комедияда түсірді, онда шағын қала банкінің президенті (Дресслер) рөліндегі кейіпкер провинциалдық көршілерімен және клиенттерімен тартысқа түседі. Вуд 1933 жылы Дресслермен қайта жұмыстасып, ашкөздіктің күлкілі жақтарын пародизациялайтын "Кристофер Бин" фильмін жасады.

Hold Your Man (1933): Жан Харлоу және Кларк Гейбл

Вуд «Hold Your Man» фильмінің продюсері де, режиссері де болды, бұл 1930 жылдары ірі студияларда басым болған «конвейерлік» ұйымда оған ұнамайтын екі қызмет еді. Дегенмен, бұл тапсырма Вуд үшін мансаптық өсу болды, ол оған «сентиментальды, сұңғы, өткір тілді» және әрқашан «шапшаң дамытылатын» қылмыс ромасын жасауға мүмкіндік берді, сонымен қатар МГМ-нің сол дәуірдегі ең танымал жұлдыздары Жан Харлоу мен Кларк Гейбл қатысты. Екі Дресслер фильмін аяқтағаннан кейін Вуд Мирна Лоймен бірге түсірген үш фильмнің екіншісі – «Стамбул іздеуі» (1934) фильмін жасады. Бұл фильм Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Түркияның Дарданелл бұғазындағы оқиғаны көрсететін шпиондық романс. Лой Мата Хари сияқты кейіпкерді сомдайды, оны қарсы шпиондар және оның адал жары Джордж Брент қуалайды. Вуд Джеймс Вонг Хоудың шебер операторлық қызметін пайдаланды. Вудтың МГМ-де өткізген он жылдық кезеңінде ол басқа студия, Эдвард Смоллдың «Reliance» студиясы үшін тек бір фильм түсірді. «Let 'Em Have It» (1935) фильмінде Ричард Арлен «көлемді әлем» мен «G-мен» тақырыбындағы оқиғада ойнайды, онда Вуд АҚШ Әділет министрлігінің қазіргі заманғы қылмысқа қарсы күрес әдістемесін көрсететін эпизодтар қосып, мазмұнды дамытуға тырысты.

Ирвинг Тальберг және Маркс ағайындылары, 1935-1937 жылдар

1935 жылы MGM компаниясының жоғары саналатын продюсері Ирвинг Тальберг Paramount Pictures студиясында мансабының ең жақсы бес фильмін түсірген The Marx Brothers комедиялық тобын жұмысқа алды. Алайда, Paramount компаниясымен төленбеген жалақы және олардың қазір классикаға айналған "Duck Soup" (1933) фильмінің сәтсіз кассалық көрсеткіштері олардың бес фильмдік келісімшартының жаңаруын тоқтатты. Тальберг оларға MGM компаниясымен келісімшарт ұсынғанда, жобаның барлық жақтарын қатаң бақылауда ұстауды талап етті. Маркс ағайындары оған келісті. 1934 жылы Зеппо Маркс команданы тастап, басқа бизнеспен айналысуға көшті, нәтижесінде Граучо, Харпо және Чико Маркстан тұратын үштік қалды. Тальбергтің Вудты Маркс ағайындарының фильмін режиссерлік етуге шақыруы режиссердің мансабындағы "шешімді кезең" болды. Қырық жасқа толып, үнсіз кино дәуірінде "ерекше көзге түспеген" (бірақ "күтпеген талантты сәттерін" көрсеткен) Вуд, MGM компаниясының "ең басты тұлғаларының" бірі саналды.

Комедиялық Магнум Опус: Операдағы түн (1935)

Бастапқыда «Операдағы түн» жобасына күмәмен қараған Тальберг Вудты махаббат сырлары мен музыкалық номерлерді қамтитын, Маркс ағайындарының комедиялық туындыларымен кезектесетін біртұтас фильм құрылымын енгізуге сендірді. Вудтың сценарий мен актерлік құрамды шеберлікпен басқаруы осы элементтерді фильмге үйлестіруге мүмкіндік берді. Тарихшы Джон Бакстер мынадай пікір білдіреді: Вудтың «Операдағы түнде» нигилистік Маркс ағайындарын басқаруы тап-тату, мүмкін, өзге [режиссерлерден] айырмашылығы, ол Ирвинг Тальберг фильмдің коммерциялық сәттілігі үшін қажет деп есептеген аралықтағы музыкалық және романтикалық эпизодтар үшін қосалқы актерлерді естен шығармағандықтан. Вудтың режиссерлігімен Маркс ағайындарының сахналық көріністері көңілсіз фонның биік нүктелері ретінде емес, фильмнің тегіс матасынан табиғи түрде пайда болады. Вудтың «Операдағы түнді» түсірудегі «перфекционисттік» тәсілі күнделікті түсірілген материалды қарап шығу және көріністерді монтаждауды қамтиды, бұл процесс «әзілдің спонтандығына қауіп төндіретін» қайта түсірулерге кепілдік берді. Вудтың Маркс ағайындарының маңызды сахналарын қайта түсіруге жиі көңіл тоқыған тәсілі актерлер мен түсіру тобына қысым жасады, ол Вуд жақсы мінезді лебіздермен жауап берді. «Операдағы түннің» үлкен жетістігі жалғастың жасалатынын қамтамасыз етті, бірақ Тальберг күтілетін фильмге жұртшылықтың қызығушылығын арттыру үшін уақытша тыйым салды. Вуд бұл жобаның режиссері болып алдын ала тағайындалды. МГМ келесі Маркс ағайындарының комедиялық эпосын жоспарлағанда Вуд екі фильмге тапсырма алды. Біріншісі – Мирна Лой мен Спенсер Трейсидің қатысуымен түсірілген «Whipsaw» (1936) романтикалық қылмыс драмасы. Түсірілім кезінде Вуд пен Трейси арасында қысқаша қақтығыс болды, актер режиссердің «әлде де тым ұқыпты» болғанына наразылық білдірді. Вудтың екінші жұмысы – Лоретта Янг пен Франшот Тоун және мыкты қосалқы актерлік құрамға ие «MGM-нің сәнді безендірулерімен» «жақсы және жылтыр мелодрама» – «The Unguarded Hour» (1936) болды.

Жарыстардағы бір күн (1937)

Маркс ағайындылары "Бір күн жарыста" фильмінің түсіріліміне келген кезде, барлеск сахналарында жаңа номерлерді сынап көрген еді. Тальберг пен Вуд осы материалды пайдаланып, "Операдағы түннің" табысын қайталауға дайын болды. Түсірілім басталғалы аз уақыт өткен соң, Тальберг отыз жеті жасында пневмониядан күтпеген жерден қайтыс болды, бұл Вудты жекелеп қатты шағылыстырды. Вуд фильмді "романтика мен музыкалық номерлерді" Маркс ағайындыларының көлемді әзіл-қалжыңдарымен үйлестіретін формула бойынша аяқтады.

МГМ-дегі соңғы жылдары, 1937-1938

Өзінің екі Маркс ағайындарының сәттілігінен кейін Вуд МГМ-ден мазмұндырақ оқиғалар мен сценарийлерді сұрады және оларды алды. Вуд студияны келесі төрт жұмысымен "жақсы ойын-сауықпен" қамтамасыз етті, бірақ "есте қаларлық ештеңе болған жоқ". Navy Blue and Gold (1937): Бұл жерде Вуд студенттік жеңіл атлетикаға оралды, Джеймс Стюарт, Роберт Янг және Том Браун қатысқан "жеңіл комедияны" жасады. Флоренс Райс махаббатқа құштар кейіпкерді сомдады. Мадам Х (1937): Александр Биссонның танымал сахналық пьесасы, ол 1966 жылға дейін көптеген фильмдерде бейімделді, Вуд Глэдис Джоржды балалары үшін құрбандыққа шалған, ұзақ уақыт бойы азап шеккен ана рөлінде түсірді. Биограф Тони Томас актрисаның Вудтың жек көретін сирек болған ойыншылардың бірі болғанын айтады. Лорд Джефф (1938): Британ теңіз флотында тәлім алуға дайындалып жатқан жетім балалар туралы сезімтал оқиға. Танымал бала актер Фредди Бартоломейді есейген жетім Микки Руни, Питер Лоуфордтың көмегімен түзетуге тырысады. Stablemates (1938): Руни Вудтың екінші фильмінде "жарыс жолынан адасқан" рөлінде алкогольге тәуелді, бірақ жақсы жүректі жылқы дәрігері Уоллес Бириді өзгертеді. Вуд мұндай сезімтал туындыларды басқарғанда, "батосқа" ұшыраудан сақтады, ол оның барлық фильмдерінде болды. Келесі 10 жыл бойы, 1949 жылы қайтыс болғанға дейін, Вуд Голливудтың жетекші режиссерлерінің бірі ретінде ең маңызды жұмыстарын режиссерлік етіп, продюсерлікке қатысты. Raffles' фильмінде Оливия де Гавиланд және Дэвид Нивен – Scotland Yard-қа қарсы тұратын әдемі ұры. Вуд, көптеген әріптес режиссерлері сияқты, олардың ішінде Король Видор да, Голдвиннің түсірілім алаңына араласуынан зардап шекті.

Қош бол, Мистер Чипс (1939)

Британдық романист Джеймс Хилтонның танымал повесі «Қош кел, Мистер Чипс» фильмінің құқықтарын МГМ-нің Ирвинг Тальберг, әдеби сыншы Александр Вулкотттың туындысын жоғары бағалағаннан кейін, АҚШ-та оның танымалдығын арттыруға көмектесіп, сатып алды. Вуд Англияға «Қош кел, Мистер Чипс» фильмін түсіру үшін барды, бұл оның мансабындағы жалғыз кәсіби сапары болды. Бұл МГМ-нің британдық кәсіподақтардың американдық фильмдердің табысты экспорттық нарығының үлесін алу туралы талаптарын қанағаттандыруға жасаған әрекетінің бір бөлігі еді. Роман ағылшын мектеп мұғалімінің (Роберт Донат) өмірін қамтиды, оның жалғыз және шектелген өмірі түсінікті әйелінің (Грир Гарсон) махаббаты арқылы студенттерінің ұрпақтары жақсы көретін мейірімді педагогқа айналады. Вудтың Донатты режиссуралауы өте мұқият болды, актердің жастық және қарттық шағын (төрт кезеңде – жиырма төрт, қырық, алпыс төрт және сексен үш жаста) бейнелеуін қажет етті. Вуд, әсерлі оқиғаны шынайы түрде жеткізуде, сезімталдыққа бой алдырмау үшін өзін ұстады. Актриса Грир Гарсон «Қош кел, Мистер Чипс» фильмімен Голливудтағы дебютін жасады. Актерлік құрамға әлі кірмеген актрисаның Ұлыбританияға қайтуына бірнеше күн қалғанда, МГМ оның фильмге қатысу құқығын қайтарып алғаннан кейін, Вуд кездейсоқ оның экрандық сынағын көріп, МГМ-ге Кэтрин рөлін ойнауын қалайтынын дереу хабарлады. «Қош кел, Мистер Чипс» Донатқа «Үздік актер» Оскарын сыйлады, ал Вуд «Үздік режиссер» номинациясы бойынша алғашқы үш номинациясының бірін алды. Англиядан оралғаннан кейін Вуд МГМ-мен ұзақ жылғы байланысын тоқтатуға шешім қабылдады, өзінің қызметтерін кез келген ірі студияға тәуелсіз ұсыну арқылы өркендей алатынына сенімді болды.

"Желмен бірге кеткендер" (1939)

Вудтың MGM-мен аяқтасқан жұмысы – режиссер Виктор Флеминг түсірілім барысында ауырып, бір ай бойы студияға оралмаған кезде "Желмен бірге кеткен" фильмінің түсірілімін қабылдау болды. Бұл эпикалық фильм Маргарет Митчеллдің Америка Азамат соғысы дәуіріндегі танымал романы негізінде жасалған. Флеминг фильмді түсіргені үшін экранда көрсетілді, алайда Вудтың нақты үлесі, сондай-ақ Джордж Кукор, Лесли Ховард, Дэвид О. Селзник және Уильям Веллман сияқты басқа да бірнеше салым қосушылардың еңбегі толыққанды жазылмаған. Көптеген операторлар да фильмнің түсіріліміне қатысты, олардың ішінде Джозеф Руттенберг, Уилфред Клайн және Ли Гармес болды, олар көбінесе "бір-бірінен қашық жерлерде орналасқан бірінші топтарда" жұмыс істеді. Фильмнің көптеген локацияларындағы кең ауқымды жұмыстарды бақылаудан басқа, Вуд Скарлетт О’Хараның (Вивьен Ли) плантацияға бұзып кірген янкиді (Пол Херст) атып тастайтын эпизодты толығымен түсірді. Сонымен қатар, Вуд Атланта вокзалындағы жараланған Конфедерация әскерлерін көрсететін кейбір сахналарды жеке басқарды. Еңбекті қалай бөліссе де, актерлер мен түсірілім тобының бірлескен күш-жігері "ерекше фильмді" жасады.

Біздің қаламыз (1940)

Енді тәуелсіз агент ретінде жұмыс істейтін Вудқа, бұрынғы серіктесі және продюсер Ирвинг "Сол" Лессер Торнтон Уайлдердің "Біздің қаламыз" пьесасын бейімдеу мүмкіндігі ұсылды. Уайлдердің Пулитцер сыйлығын жеңіп алған пьесасы алғаш рет 1938 жылы Бродвейде қойылған, және ол "1940 жылғы Голливудтың шығаруы күтілмейтін туынды" болды, бірақ Лессер осы еңбектің "ерекше" ерекшеліктерін адал түрде экранға жеткізуге бекінді. Уайлдер Вудпен де, Лессермен де тығыз жұмыс істеді, 20 ғасырдың басында Нью-Гэмпширдегі екі шаруа отбасының өмірін экранда бақылайтын баяндаушы Фрэнк Крейвенді сақтап, сахналық қойылымның мәнін сақтауға көмектесті. Лессер мен Вуд Уайлдерді оның аллегориялық пьесасында бір маңызды өзгеріс жасауға көндірді: Марта Скотт ойнаған Эмили Уэбб бала туғанда емес, тек түс көру эпизодында ғана қайтыс болады, ал Уайлдер бұл өзгерістің оның туындысын киноға бейімдеуде жақсырақ болатынын мойындады. Суреттің атмосферасын сахна дизайнері Уильям Камерон Мензиз жасаған көріністердің қарапайымдылығы және американдық композитор Аарон Копландтың әсерлі музыкасы күшейтті. Фэй Бэйнтер, Беула Бонди, Томас Митчелл және Гай Кибби сияқты керемет қосалқы актерлер "Біздің қаламыз" фильмінің "Оскар" сыйлығының "үздік фильм" номинациясына үміткер болуына үлкен үлес қосты. Вуд "Китти Фойл" фильмін түсіруге ерекше мұқияттықпен келді, камера бұрышын, нақты сценарийді және "түсіндіруге қатысты жазбаларды" "барынша айқындыққа" жету үшін анықтады. Махаббат оқиғасының ықпалсыздығына қарамастан, Вуд өзінің ерекше бақылауын сақтап қалды, ол фильмнің "жұмсақтығы мен зиялылығын" сентименталдылыққа жол бермейтін режиссерлік шешімдермен теңестірді. Режиссер актерлік шеберліктің артық болуын кешірмейтінін баса айтты: "Мен мұны кешіруге болмайды деп санаймын, себебі ол реализмді жояды. Мен эмоциялардың шарықталу кезінде декорацияны жеуге рұқсат бермеймін". Вуд "Китти Фойл" үшін "үздік режиссер" номинациясын үшінші рет алды, сонымен қатар "үздік фильм" номинациясына ие болды. Джинджер Роджерс "үздік әйел актер" сыйлығын жеңіп алды. Вуд Paramount Pictures студиясына жанрдың пародиясын еске түсіретін, оқиғасымен толы вестерн "Рейнджерлердің бақыты" (1940) фильмін түсіру үшін оралды. Басты рөлдерде Фред МакМюррей мен Гилберт Роланд, ал қосалқы рөлдерде Альберт Деккер мен Бетти Брюэр ойнады. Бұл бейкенттердің асыққан оқиғалары Вудтың осы кейіпкерлерге қатысты "ақылға сыймас" әрекеттерге жол бермеді, өйткені ол өзінің "баланс сезімін" – фильм жасаушы ретіндегі ең бағалы қасиеттерін қолданды.

"Жұмжық пен мисс Джонс" (1941): Жан Артур, RKO Pictures

Вуд Норман Краснердің түпнұсқа сценарийы "Жұрт пен мисс Джонс" комедиясын түсіру үшін RKO Pictures компаниясын таңдады, онда Жан Артур мен Чарльз Кобёрн басты рөлдерде ойнады. Артурдың күйеуі Фрэнк Росс киноның продюсері болды. Актерлер "әлеуметтік сатирада" тамаша өнер көрсетті, онда универмаг сатушысы, сонымен қатар ереуіл ұйымдастырушысы (Артур) Скрудж сияқты дүкен иесіне (Кобёрн) қарсы шығады. Вудтың көптеген жұмыстарында болғандай, оқиға мен сценарийді шеберлікпен басқаруы тұрақтылық, қарқын және үйлесімділікпен ерекшеленеді.