Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Tupolev Tu-98 (НАТО-ның Backfin деп аталатын белгісі) – Туполев конструкторлық бюросы Кеңес Одағы үшін жасаған қанаттары жоғалып тұратын реактивтік бомбалаушы ұшақтың прототипі.
The Tupolev Tu 98 (NATO reporting name Backfin) was a prototype swept wing jet bomber developed by Tupolev for the Soviet Union.
Даму
Ту-98 – Туполев Ту-16-ны алмастыру үшін жоғары жылдамдықты, дыбыстан асып өтетін бомбалаушы ұшақтарды жасау бағдарламасының нәтижесі. Ол екі Lyulka AL 7 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, ауа қабылдағыштары фюзеляждың жоғарғы бөлігінде, қанат тамырының үстінде орналасқан. Ту-98 1955 жылы құрастырылып, 1956 жылы алғаш рет ұшты. 1956 жылғы маусымда Мәскеудің сыртындағы Тушино әуежайында американдық делегацияға көрсетілді, бірақ кейіннен өндіріске енгізілмеді, тек бір ғана прототипі жасалды. Ту-98 ұшағының негізгі конструкциясы Туполев Ту-28 жойғыш-ұшағының прототипіне, ресми түрде Ту-128 (НАТО коды "Fiddler") деп аталатын ұшаққа үлкен әсер етті. Ту-98 – ОКБ-156 бюросының Ту-16 ұшағын алмастыру мақсатымен жасаған жоғары жылдамдықты бомбалаушы ұшақ. Прототип жұмысы 1954 жылғы 12 сәуірдегі КСРО Министрлер Кеңесінің қаулысы негізінде басталды. Ұшақтың бас конструкторы Д.С. Марков болды. Ұшақ 1955 жылы құрастырылып, 1956 жылы алғаш рет ұшты. Сынақ ұшулары 1959 жылға дейін жалғасты. Tu-98 мемлекеттік сынақтардан өтпеді және көптеген шешілмеген өндірістік және технологиялық қиындықтарға байланысты өндіріске енгізілмеді. Кейіннен ұшақ Ту-128 жойғыш-ұшағын әзірлеу кезінде, ұшатын зертхана ретінде пайдаланылды. 1960 жылғы 21 қарашада соңғы рет ұшқанда, шасси құлап кетті. Прототип кейіннен жарамсыз деп жарияланды. "98" моделінің жеңілдетілген нұсқасы "98А" (Ту-24) деп аталды. Ту-98 ұшағы 1956 жылғы маусымда Мәскеу маңындағы Кубинка әскери әуежайында генерал Твининг басқаратын АҚШ делегациясына көрсетілді және кеңестік бірінші хатшы Никита Хрущевтің соңғы советтік бомбалаушы ұшағының жаңа жетістігі ретінде таныстырылды. АҚШ әскері әсерленді, бірақ ұшақ туралы ешқандай мәлімет берілмегендіктен, оның жобасын Яковлев жобалау бюросына тапсырды. 1958 жылы жылына 15 данадан өндірілетін сериялық өндіріс туралы да болжамдар айтылды, сондықтан НАТО оған Backfin кодын және (жасалма) Yak-42 белгісін берді. Tu-98 ұшағын пайдалану жоспарланбаған. Тек бір ғана прототип сынақ мақсатында және Тушинодағы әуе парадында ұшырылды. Ту-98 ұшағының конструкциясы Ту-28 жойғыш-ұшағының прототипіне үлкен әсер етті. Ту-128-дің аэродинамикалық сынақтарынан басқа, Ту-98 болашақ Ту-128 РП-7 "Смерш" радарымен сынақтарда қолданылды, осы мақсатта ұшақтың мұрын бөлігі құрылғымен ауыстырылды, сондай-ақ "Комплекс-80" атыс басқару жүйесі де пайдаланылды. Осы типке арналған R-4 әуеден-әуеге қарсы зымырандары да Tu-98 ұшағымен сынақтан өтті. Ұшақтың ресми атауы Tu-98LL ("летающая лаборатория" – ұшатын зертхана) болды. Осы сынақтар аяқталғаннан кейін Tu-98 ұшағы біраз уақытқа Жүковскийде тоқтатылып, кейін жарамсыз деп жарияланды. Tu-98 Tu-22 ұшағының құрылысына қажетті ақпаратты да ұсынды.
The Tu 98 emerged from a program for a fast supersonic bomber to replace the Tupolev Tu 16. It was powered by two Lyulka AL 7 turbojet engines with side mounted intakes high on the fuselage (above the wingroot). The Tu 98 was built in 1955 and first flown in 1956. It was shown to an American delegation at the Tushino airfield outside Moscow in June 1956, but it subsequently did not enter service, and only the single prototype was completed. The basic design of the Tu 98 had a great influence on the subsequent prototype of the Tupolev Tu 28 interceptor, officially known as the Tu 128 (NATO codename 'Fiddler'). The Tu 98 was a supersonic bomber developed by OKB 156, designed as a replacement for the Tu 16. Work on the prototype began on the basis of the Resolution of the USSR Council of Ministers on April 12, 1954. The aircraft's chief designer was D. S. Markov. The aircraft was built in 1955 and took to the air for the first time in 1956. Test flights continued until 1959. The Tu 98 did not pass any of the state tests nor did it enter into production due to numerous, unresolved manufacturing and technological difficulties. The aircraft was later used as a flying, supersonic research laboratory during the development of the Tu 128 interceptor. The last flight was made on November 21, 1960, when the undercarriage collapsed. The prototype was subsequently written off. The "98" was further developed into a lightweight version of the supersonic bomber called the "98A" (Tu 24). The Tu 98 was shown to a US delegation under General Twining at the Kubinka military airfield near Moscow in June 1956 and presented by Soviet first secretary Nikita Khrushchev as the latest Soviet bomber development. The US military was impressed and, as no details were given about the aircraft, assigned the design to the Yakovlev design office. There were also speculations about an alleged series production, which was estimated at 15 pieces per year in 1958, which is why NATO gave the code name Backfin and the (fictitious) designation Yak 42. A commissioning was never planned for the Tu 98. The only prototype was flown only for test purposes and at the air parade in Tushino. The design of the Tu 98 had a major impact on the prototype of the Tupolev Tu 28 interceptor, officially known as the Tu 128. In addition to aerodynamic tests for the Tu 128, the Tu 98 was used for tests with the future Tu 128 RP 7 "Smersch" radar, where the glazed bow was replaced by the device, and the "Kompleks 80" fire control system. The R 4 air to air missiles intended as armament for this type were also tested with the Tu 98. The official name of the machine for it was Tu 98LL for "letajuschtschaja laboratorija", flying laboratory. After these tests were completed, the Tu 98 was parked in Zhukovsky for a while before it was scrapped. The Tu 98 also provided information for the construction of the Tu 22.
Дизайн
Ұшақ орта қанат схемасы бойынша салынған. Қанаттың алдыңғы жиегіндегі бұрылу бұрышы 55 градусқа тең. Артқы бөлігінде екі AL 7F қозғалтқышы орнатылған, ал ұшақ ұзын арналарымен және жоғары көтерілген ауа түсіру тесіктерімен ерекшеленді. Негізгі қону шассисі фюзеляжда орналасқан, бұл қанатты «таза» етіп жасады, бірақ жердегі тұрақтылықты айтарлықтай төмендетті. Ұшу экипажы ұшқыш, кеме командирі, навигатор-оператор және навигатордан тұрды. Барлық экипаж орындарында катапульдік креслолар болды. Ұшақтың алдыңғы бөлігінде бір герметикалық кабина орналасқан. Герметикалық кабинаның артында фотожабдықтары бар техникалық бөлімше (AFA 33/75) орналасқан. Отын жүйесі фюзеляждағы 4 негізгі және бір орталықтандырылған бактан тұрды. Қанат екі лонжронды, кассондық конструкциядан жасалған. Басқару жүйесі тұрақты стабилизатормен дәстүрлі схема бойынша жүзеге асырылды, бірақ Андрей Николаевич алғаш рет барлық басқару арналарында кері реакциясыз гидравликалық күшейткіштерді пайдалануға келісті (оның сөзі белгілі: «ең жақсы күшейткіш – жерде тұрған күшейткіш»). Алдыңғы шассиде екі дөңгелекті ось болды, ал негізгі шассиде екі жұп дөңгелек болды. Отандық бомбалаушы ұшақта алғаш рет қашықтан басқарылатын, артқа қарап атуға арналған қос АМ 23 пулеметінен DK 18 қондырғысы қолданылды. Пулеметтер ARS 1 «Аргон» радарлық нысанасымен бағытталды, оның антенналық блогы тік стабилизатордың жоғарғы бөлігіне орналастырылды. Ұшақтың алдыңғы оң жағында қосымша АМ 23 пулеметі орнатылған, оны ұшқыш өзі басқара алатын. Ұшақтың ракеталық-бомбалық қарулары FAB 100, FAB 250 немесе FAB 500 бомбаларын түрлі комбинацияларда, сондай-ақ 300-ге дейін басқарылмайтын авиациялық ракеталар ARS 85, немесе 61 TRS 132, немесе 18 TRS 212 тасымалдауға мүмкіндік берді. Әскери-теңіз авиациясы үшін ұшақты AMD 500 және AMD 100 миналарымен, RAT 52, MAN, MAV және TAN 53 торпедаларымен қаруландыру жоспарланған. Ұшақта «Инициатива» радарі және OPB 16 коллиматорлық нысанасы орнатылған.
The aircraft is built according to the scheme of a mid wing with a swept wing (the sweep angle on the leading edge is 55 degrees). Two AL 7F engines were installed in the stern, and the car was distinguished by long canals and air intakes shifted upwards. The main landing gear was located in the fuselage, which made the wing “clean”, but led to a considerable reduction of stability on the ground. The crew consisted of a pilot a ship commander, a navigator operator and a navigator navigator. All crew stations had ejection seats. The front of the aircraft was a single pressurized cabin. Behind the pressurized cabin there was a technical compartment with photographic equipment (AFA 33/75). The fuel system consisted of 4 main and one centering tanks in the fuselage. Wing two spar, caisson design. The control system was performed according to the traditional scheme with a fixed stabilizer, although for the first time in all control channels, Andrey Nikolayevich agreed to use irreversible hydraulic boosters (his saying is known “the best booster is the one that stands on the ground”). The front desk had a two wheel axle, the main ones had two pairs of wheels. For the first time in the domestic bomber, a remote controlled aft firing dual AM 23 gun DK 18 installation was used. The guns were aimed by the ARS 1 “Argon” radar sight, the antenna unit of which was placed in the upper part of vertical stabilizer. An additional AM 23 cannon was mounted in the forward right fuselage, which could be fired by the pilot. Rocket bomb armament aircraft provided suspension FAB 100, FAB 250 or FAB 500 in various combinations, as well as up to 300 Неуправляемая авиационная ракета ARS 85, or 61 TRS 132, or 18 TRS 212. For naval aviation, it was supposed to arm the aircraft with AMD 500 and AMD 100 mines, torpedoes RAT 52, MAN, MAV and TAN 53. As the sighting equipment on the plane set radar "Initiative" and collimator sights OPB 16.