Кіріспе

Италиялық музыка теоретигі, әнші және діни қызметкер Пьетро Сероне (1566–1625) – Кеш Ренессанс дәуірінде өмір сүрген итальяндық музыка теоретигі, әнші және діни қызметкер. Ол 1613 жылы жазған зор музыкалық еңбегімен әйгілі, ол 16 ғасырдың композициялық тәжірибесін зерттеуге көмектеседі.

Өмір

Сероне Бергамода дүниеге келген. Италиялық болғанымен, ол өмірінің көп бөлігін испандық үстемдік құрған Неаполь, Сардинияда және кейін Испанияда өткізді: ол өзінің көптеген шығармаларын испан тілінде жазды. Ол Испанияда итальяндық музыкант болғандықтан ерекшеленді; 16 ғасырда көбінесе испан музыканттары Италияға барып, Виктория сияқты, білім алған. 1603 жылы ол Неапольге қайтып келді, онда өмірінің соңына дейін дін қызметкері және әнші болып жұмыс істеді. Неапольде ол ең белгілі екі трактатын жазды.

Жазбалар

Олардың алғашқысы, итальян тілінде, 1609 жылы жарық көрген Le regole più necessarie per l'introduzione del canto fermo болды. Бұл Неапольдегі Сс Аннуциата шіркеуіндегі жұмысында қолданған, грегориандық ән айту бойынша дидактикалық және практикалық еңбек болды. Бірақ төрт жылдан кейін ол музыка теориясы бойынша монументалды "El melopeo y maestro: tractado de música theorica y practica; en que se pone por extenso; lo que uno para hazerse perfecto musico ha menester saber" атты еңбекті жариялады. Ол 22 томдық, 849 тараудан және түпнұсқа испан тілінде 1160 беттен тұрды. "El melopeo" үлкен даңққа ие болды және 1803 жылға дейін испан жазушысы Антонио Экзимено оны "Дон Кихот" романындағы рыцарлық романдармен салыстырып, сынады: мүмкін емес егжей-тегжейлі және абсурдтылыққа толы, түсініксіз нәрселердің жинағы. 18 және 19 ғасырлардағы басқа авторлар оны "қорқынышты" деп атады. Дегенмен, еңбекте сол кездегі композициялық тәжірибелер туралы мәлімет беретін бөлімдер бар. Сероне музыкалық консерватор болды, және оның консервативті ұстанымдары осы ықпалды еңбекте Барокко стилінің Иберия түбегіне келуіне кешігу әкелді. Ол өзінің жазбаларында испан композиторларын сынайтын, ал итальяндықтарды мақтайтын. Бұл испан сыншыларының оған талқандау салуына себеп болуы мүмкін. Ол Зарлино, Висентино, Хуан Бермудо және басқалардың бұрынғы теориялық еңбектерін талқылайды; композитордың масса, мотет, мадригал, фроттола, канзонетта, ән-жыр, гимн, псалм, ақтау, ричеркар, тиенто, страмботти және сол заманғы басқа да формаларды жазғанда экспрессивті күшті қалай жеткізе алатынын егжей-тегжейлі сипаттайды. Ол сақтаған композициялық идеал – Палестрина стилі болды, бірақ ол контрапункт ережелерін бұзу үшін жасалғанын және композитор өнерді меңгергеннен кейін оларды тастау керек деп мәлімдеді. Парадоксальды түрде, тіпті 21 ғасырда Палестринаның полифониялық стилінен артық қатаң ережелерге негізделген композиция стилі жоқ. Еңбек оның композиторлық шеберлігін көрсетсе де, Сероненың музыкасы сақталмаған және оның ешқандай шығармасы жарық көргені белгісіз. Ол Неапольде қайтыс болды.