Дербиширдегі Хэддон Холл сарайы

Кіріспе

Дербиширдегі ауыл үйі

Хаддон Холл – Дербиширдегі Бекуэлл қаласына жақын Уай өзенінің жағасында орналасқан ағылшын ауыл үйі, Ратланд герцогтарының бұрынғы резиденциясы. Қазіргі герцогтің інісі Лорд Эдвард Мэннерс пен оның отбасының үйі. Орта ғасырлық мырза үйі нысанында сақталған, ол «өз кезеңінің ең толық және ең қызықты үйі» деп сипатталған. Холлдың тарихы 11 ғасырға дейін жетеді, ал 13-17 ғасырлар аралығында әртүрлі кезеңдерде, соңғысы Тюдор стилінде кеңейтілген. Вернон отбасы 12 ғасырда сэр Ричард де Вернон мен Уильям Авенелл II-нің қызы Элис Авенеллдің некесі арқылы Хаддон иелігін алған. Төрт ғасырдан кейін, 1563 жылы Джордж Вернонның қызы және мұрагері Дороти Вернон, Томас Маннерстің екінші ұлы Джон Маннерске үйленген. 19 ғасырда Дороти мен Маннерс қашып кеткен деген аңыз пайда болған. Бұл аңыз романдарға, драмаларға және басқа да көркем шығармаларға негіз болған. Дегенмен, ол Холлды мұраға алған, ал олардың немересі, сондай-ақ Джон Маннерс 1641 жылы алыс туысынан графтық атақты мұраға алған. Оның ұлы, тағы бір Джон Маннерс 1703 жылы Ратландтың бірінші герцогы атанған. 20 ғасырда тағы бір Джон Маннерс, Ратландтың 9-шы герцогы, Холлды қалпына келтіруге өмірін арнаған.

Тарих

Залдың тарихы 11 ғасырға дейін жетеді. 1087 жылы Уильям Певерел Хэддон иелігін иеленді, дәл сол кезде Domesday Book-қа негіз болған сараптама жүргізілді. Бұл ешқашан қамал болмаса да, 1194 жылы қабырға салуға рұқсат берілгеннен кейін Хэддон иелігі қоршалған. 1153 жылы зал коронаға қайтарылды, кейін Певерелдердің жалға алушысы, Авенелл отбасына өтті. Сэр Ричард де Вернон 1170 жылы Уильям Авенеллдің қызы Элис Авенеллге үйленгеннен кейін иелікке ие болды. Вернондар залдың көп бөлігін салды, бірақ Певерел мұнарасы мен олардан бұрынғы Әйя Николай шіркеуінің бөлігі, сондай-ақ 16 ғасырда салынған Ұзын галереясы оларға тиесілі емес. Ричардтың ұлы, сэр Уильям Вернон, Ланкаширдің жоғары шерифі және Чеширдің бас судьясы болды. Отбасының көрнекті мүшелерінің қатарында сэр Ричард Вернон (1390–1451) де бар, ол сонымен қатар жоғары шериф, парламент депутаты және Коммуналар палатасының спикері болды. Сэр Джордж бұл одақты мақұлдамаған болуы мүмкін, себебі Маннерлер протестанттар, ал Вернондар католиктер еді, немесе графтың екінші ұлының қаржылық жағдайы белгісіз болды. Аңыз бойынша, сэр Джордж Джон Маннерске әйгілі әдемі және мейірімді Доротимен қарым-қатынас жасауға тыйым салған және оның қызына Маннерспен кездесуге рұқсат бермеген. 1563 жылы сэр Джордж Хэддон Холлда берген кеште көпшілік арасында қорғалған Дороти, сарайлар арқылы, тас баспалдақтармен және Манерс күтіп тұрған жаяу жүргіншілер көпірінен қашып кетті. Олар үйлену үшін аттанды. Егер осы қашқындау орын алса, жұбайлар екі жылдан кейін қайтыс болғаннан кейін оның мүлкін мұраға алғандықтан, сэр Джорджпен тез арада татуласты. Олардың немересі, сондай-ақ Хэддонның Джон Маннерсі, 1641 жылы алыс туысы, Ратландтың 7-ші графы Джордж қайтыс болғаннан кейін графтыққа ие болды. Бұл Джон Маннерстің ұлы Джон, 9-шы граф болды және 1703 жылы Ратландтың 1-ші герцогы атанды. Ол Белвоир қаласына көшіп барды, ал оның мұрагерлері Хэддон Холлды өте сирек пайдаланды, сондықтан ол 1567 жылы Маннерс отбасына неке арқылы өткен кездегідей, 16 ғасырдың өзгертпеген күйінде қалды. 1920 жылдары тағы бір Джон Маннерс, 9-шы Ратланд герцогы, оның маңыздылығын түсініп, өзінің қалпына келтіруші архитекторы Харольд Брэкспирмен бірге өмір бойы мұқият қалпына келтіру жұмыстарын бастады. Қазіргі ортағасырлық және Тюдор залы 11 ғасырлық құрылыстың шағын бөліктерін қамтиды, бірақ көбінесе Вернон отбасының кезекті ұрпақтары салған қосымша бөлмелер мен қанаттардан тұрады. 13-шы және 16-шы ғасырлар аралығында әртүрлі кезеңдерде негізгі құрылыс жұмыстары жүргізілді. Банкет залы (минстрельдер галереясымен), асханалар мен қонақ бөлмесі 1370 жылға дейін, ал Әйя Николай шіркеуі 1427 жылы аяқталды. Ұрпақтар бойы ақ бояу олардың Реформацияға дейінгі фрескаларын жасырып, қорғады. 9-шы герцог тұрақ блогының жанындағы дуалмен қоршалған топиарлық бақты жасады, онда шошқаның басы мен таусықайдың геральдикалық бейнелері бейнеленген, бұл Вернон мен Маннерс отбасыларының символы. Хэддон Холл бүгінгі күнге дейін Маннерс отбасының меншігінде, және 2016 жылы залға көшіп келген Ратландтың 11-ші герцогының інісі Лорд Эдвард Маннерс және Леди Эдвард Маннерс оны басқарады. Үй 1951 жылы I санатқа енгізілді. 2021 жылы Historic England ұйымынан 262,662 фунт стерлинг көлеміндегі грант, сондай-ақ Historic Houses Foundation ұйымынан қосымша 50,000 фунт стерлинг жұмыс бастауға мүмкіндік берді.

The origins of the hall date to the 11th century. William Peverel held the manor of Haddon in 1087, when the survey which resulted in the Domesday Book was undertaken. Though it was never a castle, the manor of Haddon was protected by a wall after a licence to build one was granted in 1194. The hall was forfeited to the Crown in 1153 and later passed to a tenant of the Peverils, the Avenell family. Sir Richard de Vernon acquired the manor in 1170 after his marriage to Alice Avenell, the daughter of William Avenell. The Vernons built most of the hall, except for the Peveril Tower and part of the Chapel of St Nicholas, which preceded them, and the Long Gallery, which was built in the 16th century. Richard's son, Sir William Vernon, was a High Sheriff of Lancashire and Chief Justice of Cheshire. Prominent later family members include Sir Richard Vernon (1390–1451), also a High Sheriff, MP and Speaker of the House of Commons. Sir George supposedly disapproved of the union, possibly because the Manners were Protestants while the Vernons were Catholics, or possibly because the second son of an earl had uncertain financial prospects. According to legend, Sir George forbade John Manners from courting the famously beautiful and amiable Dorothy and forbade his daughter from seeing Manners. Shielded by the crowd during a ball given at Haddon Hall by Sir George in 1563, Dorothy slipped away and fled through the gardens, down stone steps and over a footbridge where Manners was waiting for her, and they rode away to be married. If indeed the elopement happened, the couple were soon reconciled with Sir George, as they inherited the estate on his death two years later. Their grandson, also John Manners of Haddon, inherited the Earldom in 1641, on the death of his distant cousin, George, the 7th Earl of Rutland, whose estates included Belvoir Castle. That John Manners' son was John, the 9th Earl, and was made 1st Duke of Rutland in 1703. He moved to Belvoir Castle, and his heirs used Haddon Hall very little, so it lay almost in its unaltered 16th century condition, as it had been when it passed in 1567 by marriage to the Manners family. In the 1920s, another John Manners, the 9th Duke of Rutland, realised its importance and began a lifetime of meticulous restoration, with his restoration architect Harold Brakspear. The current medieval and Tudor hall includes small sections of the 11th century structure, but it mostly comprises additional chambers and ranges added by the successive generations of the Vernon family. Major construction was carried out at various stages between the 13th and the 16th centuries. The banqueting hall (with minstrels' gallery), kitchens and parlour date from 1370, and the St. Nicholas Chapel was completed in 1427. For generations, whitewash concealed and protected their pre Reformation frescoes. The 9th Duke created the walled topiary garden adjoining the stable block cottage, with clipped heraldic devices of the boar's head and the peacock, emblematic of the Vernon and Manners families. Haddon Hall remains in the Manners family to the present day, and is occupied by Lord Edward Manners, brother of the 11th Duke of Rutland, and Lady Edward Manners since they decided in 2016 to relocate to the hall. The house was Grade I listed in 1951 In 2021, a £262,662 grant from Historic England, together with an additional £50,000 from the Historic Houses Foundation, enabled works to be started.

Орналасу

Зал еңіс жерде орналасқан және екі ауланың төңірегінде салынған; жоғарғы (солтүстік-шығыс) аулада Певерел немесе Бүркіт мұнарасы мен Ұзын галерея орналасқан, ал төменгі (оңтүстік-батыс) аулада ғибадатхана бар, ал Үлкен зал екеуінің арасында жатыр. Зал салынған кезде қалыпты болғандай, көптеген бөлмелерге сырттан немесе басқа бөлмелер арқылы өту арқылы ғана жете алады, бұл үйді кейінгі талаптар бойынша ыңғайсыз етеді. "Дороти Вернонның махаббат қадамдары" атты Элиза Метеярдтың (1816–1879) 1849 жылы псевдониммен жазған қысқа әңгімесі осы аңыздың толыққанды нұсқасы болды. Ол алғаш рет 1849 жылғы 29 желтоқсандағы "Элиза Кук журналында", содан кейін 1860 жылғы қазандағы "Реликвари" журналының 79-бетінде жарияланды. Артур Салливанның музыкасымен және Сидней Грандидің либреттосымен "Хэддон Холл" атты жеңіл опера 1892 жылы Лондонда тұңғыш рет көрсетілді. 1902 жылы америкалық Чарльз Мейджордың "Хэддон Холлдың Дороти Верноны" атты романы жарық көрді және бестселлерге айналды. Мейджордың романы негізінде американдық драматург Пол Кестер осы аттас пьеса жазды. Ол 1903 жылы Бродвейде дебют жасады. Фред Терри және оның әйелі Джулия Нилсон бұл пьесаны Лондон үшін бейімдеп, оны "Дороти о' Холл" деп атады, ол 1906 жылы сахналанды. 1924 жылы Мэри Пикфордтың басты рөлде ойнаған "Хэддон Холлдың Дороти Верноны" атты фильмді американдық сценарист Валдемар Янг (Бригхэм Янгтың немересі) Мейджордың романынан бейімдеді. Ағылшын суретшісі Фредерик Бути Хэддон Холлды бірнеше рет суреттеді, соның ішінде бақтағы тауыстардың суреттерін де салған. Ағылшын суретшісі Джозеф Нэш 1838 жылы майлы бояумен негізгі залды бейнеледі, бұл сурет кейіннен (өзгерістермен) 1975 жылы прогрессивті рок тобы Jethro Tull-дың "Minstrel in the Gallery" альбомының обложкасы ретінде пайдаланылды.