Кіріспе

Ағылшын композиторы Уолтер Фрай (шамамен 1474 жылы қайтыс болған) – ерте Ренессанс дәуірінің ағылшын композиторы.

Өмір

Оның өмірі туралы нақты ештеңе белгілі емес. Ол 1443 және 1466 жылдар аралығында Эли соборында «Вальтер Кантор» қызметін атқарған болуы мүмкін, сондай-ақ 1456 жылы Лондон приход клерктері қатарына қосылған Уолтер Фрай болған деуге болады; әрі ол 1474 жылы Кентербериде өсиет тастаған Уолтер Фрай да болуы мүмкін.

Музыка

Фрайдың музыкасының көп бөлігі континенттік қолжазбаларда сақталған, бұл ғалымдарға оның көп уақытын сонда өткізгенін ұсынды. Дегенмен, стилі жағынан оның музыкасы континенттегі ең танымал заманауи ағым – Бургундия мектебінен гөрі, Джон Данстепл және Джон Хотби сияқты басқа ағылшын композиторларына жақын. Оның музыкасы континенттік дереккөздерде сақталуының бір себебі, 15 ғасырғы ағылшын қолжазбаларында композиторлардың есімдері сирек кездеседі. Сондықтан, оның көптеген музыкалық шығармалары авторсыз қалған болуы мүмкін. Англиядағы осы кезеңдегі музыканың сақталуы шамалы, себебі оның көп бөлігі Генрих VIII 1536 және 1540 жылдар аралығында монастырларды тарату кезінде жойылды. Фрай массалар, мотеттер және әндер, оның ішінде балладалар мен бір рондо жазды. Оның сақталған барлық музыкасы вокалды, ал ең танымал шығармасы – Ave Regina мотеті, ерекше жағдайларда үш заманауи суретте, тіпті нотациямен бірге кездеседі. Оның кейбір қысқа шығармалары Италия, Оңтүстік Германия, Богемия және қазіргі Австрия сияқты алыс аймақтарда ерекше даңққа ие болды, соның ішінде «Tout a par moy» рондосы және «So ys emprentid» балладасы. Бұл әндер көбінесе көшіріліп, қайта құрастырылып, плагиатталды және әртүрлі нұсқаларда көптеген жинақтарда пайда болды. Алайда, Фрайдың массалары оның тарихи тұрғыдан ең маңызды үлесі болды, өйткені олар Якоб Обрехт пен Антуан Буснуа музыкасына әсер етті. Фрайдың массаларындағы стилі сол кезеңдегі ағылшын музыкасына тән, «Contenance Angloise» деп аталатын, толық үш дыбыстық үйлесімдерді және кейде изоритмиялық тәсілдерді қолданды. Ол толық дауыстық текстураларды тек екі дауысқа арналған бөлімдермен үйлестірді, бұл 15-шы және 16-шы ғасырлардың соңындағы полифонияның ерекше естілетін белгісі болды. Үш масса көбінесе толық сақталған: Missa Flos Regalis (төрт дауысқа арналған), Missa Nobilis et Pulchra (үш дауысқа арналған) және Missa Summe Trinitati (сонымен қатар үш дауысқа арналған).