Кіріспе
Ежелгі грек трагедиясы Эсхил – Эсхилдің «Тебаға қарсы жеті» (Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, Hepta epi Thēbas;) пьесасы – Эдип тақырыбындағы трилогияның үшінші пьесасы. Бұл трилогия кейде «Эдиподея» деп аталады. Этеокл жетінші қақпаға дейін ағасымен жеке кездесіп, күресуге бейімділік танытады және кетеді. Хор одасынан кейін хабаршы кіріп, шабуылдаушылардың ығыстырылғанын, бірақ Этеокл мен Полиник шайқаста бір-бірін өлтіргенін хабарлайды. Олардың денелері сахнаға әкелінеді, ал хор оларды жоқтап жылайды. Софоклдің «Антигона» пьесасының танымалдығына байланысты, Эсхилдің өлімінен шамамен елу жыл өткен соң «Тебаға қарсы жеті» пьесасының соңы қайта жазылды. Эсхил өзінің пьесасын қайғылы аза тұтумен, өлген ағайындыларға арнап аяқтаса, қазір ол Софоклдің пьесасына кіріспе ретінде қызмет ететін аяқталуға ие: хабаршы пайда болып, Полиникті жерлеуге тыйым салу туралы жариялайды; алайда, оның қарындасы Антигона бұл бұйрыққа бағынбау ниетін білдіреді. Ойынның жеті шабуылшысы мен қорғаушысы:
the play by Aeschylus
Seven Against Thebes (Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, Hepta epi Thēbas; ) is the third play in an Oedipus themed trilogy produced by Aeschylus in 467 BC. The trilogy is sometimes referred to as the Oedipodea. Eteocles resolves to meet and fight his brother in person before the seventh gate and exits. Following a choral ode, a messenger enters, announcing that the attackers have been repelled but that Eteocles and Polynices have killed each other in battle. Their bodies are brought on stage, and the chorus mourns them. Due to the popularity of Sophocles' play Antigone, the ending of Seven Against Thebes was rewritten about fifty years after Aeschylus' death. While Aeschylus wrote his play to end with somber mourning for the dead brothers, it now contains an ending that serves as a lead in of sorts to Sophocles' play: a messenger appears, announcing a prohibition against burying Polynices; his sister Antigone, however, announces her intention to defy this edict. The seven attackers and defenders in the play are:
# Attacker Defender1 Tydeus Melanippus2 Capaneus Polyphontes3 Eteoclus Megareus4 HippomedonHyperbius5 Parthenopaeus Actor6 Amphiaraus Lasthenes7 Polynices Eteocles
# Шабуылшы Қорғаушы1 Тидей Меланипп2 Капаней Полифонт3 Этеокл Мегарей4 Гиппомедон Гипербиус5 Партенопей Актер6 Амфиараус Ластен7 Полиник Этеокл
the play by Aeschylus
Seven Against Thebes (Ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας, Hepta epi Thēbas; ) is the third play in an Oedipus themed trilogy produced by Aeschylus in 467 BC. The trilogy is sometimes referred to as the Oedipodea. Eteocles resolves to meet and fight his brother in person before the seventh gate and exits. Following a choral ode, a messenger enters, announcing that the attackers have been repelled but that Eteocles and Polynices have killed each other in battle. Their bodies are brought on stage, and the chorus mourns them. Due to the popularity of Sophocles' play Antigone, the ending of Seven Against Thebes was rewritten about fifty years after Aeschylus' death. While Aeschylus wrote his play to end with somber mourning for the dead brothers, it now contains an ending that serves as a lead in of sorts to Sophocles' play: a messenger appears, announcing a prohibition against burying Polynices; his sister Antigone, however, announces her intention to defy this edict. The seven attackers and defenders in the play are:
# Attacker Defender1 Tydeus Melanippus2 Capaneus Polyphontes3 Eteoclus Megareus4 HippomedonHyperbius5 Parthenopaeus Actor6 Amphiaraus Lasthenes7 Polynices Eteocles
Лай, Эдип және Сфинкс
Трилогияны құрайтын қалған екі пьесадан – "Жеті Фиваға қарсы", "Лай" және "Эдип" пьесаларынан, сондай-ақ оның сатирлық пьесасы "Сфинкс"-тен аз ғана үзінділер сақталған. Эдипке нақты жатқызылған жалғыз үзінді – Герберт Вейр Смит аударған мына жол: "Біз үш жолдың тоғысқан жеріне, тармақталған жолдарда бөлінетін орынға сапармен келдік, онда Потнияде үш жолдың қиылысынан өттік". Сфинкске нақты жатқызылған екі үзінді Смит аудармасында "Прометей айтқандай, бейтаныс үшін гүл шоғы, ежелгі тәж, ең мықты байланыс" және "Сфинкс, жаман күндерді бақылайтын күзетші иттің" деп аударылған.
Сыни қабылдау
Аудармашылар Дэвид Грин мен Ричмонд Латтимор "неміс романтизмінің өрлеуі және оның нәтижесінде Аэшкилдің архаикалық стилі мен тікелей, қарапайым драматургиясына деген ынтаның қайта жандануы" "Жеті Фиваға қарсы" пьесасының батыс драмасының ерте шедеврлерінің бірі ретінде бағалануына себеп болды. Бірақ, он тоғызыншы ғасырдан бері бұл пьеса трагедия авторының маңызды туындыларының қатарында қарастырылмаған. Аудармашылар Энтони Хехт пен Хелен Бэкон бұл пьесаны "қозғалмауыш, драмалық емес, ритуалдық сипатта, араластырылған және бұрмаланған мәтінге ие, ескірген және жалпы алғанда, көңілсіз" деп сынаған, алайда олардың өзі мұндай пікірмен келіспейді.