Кіріспе
Жанно 1791 жылы Гаитиде болған құлдар көтерілісінің басшысы болды. Биассу мен Жан Франсуамен бірге, ол Дутти Букманның революцияны жетекшілік ететіндей болжаған үш кісісінің бірі еді және колониялық Гаитидегі француз революциялық билігіне қарсы испан роялистерімен күресті. Ол ақтар мен мулаттарға қатыгездікпен шабуыл жасап, оларды өлтірудің қорқынышты әдістерін ойлап тапты. Тюссен Луверт оның көзқарастары мен іс-әрекеттеріне жиренді. (Бард, 55-бет) "Кішкентай, арық денелі, қатал мінезді және жасырын, айлакер беті бар адам. Ол тіпті өзінің халқына да аяушылық танытпады. Өз мақсатына жету үшін еш нәрседен де қайтармайтын, батыл, мүмкіндіктерді жылдам пайдаланатын, тапқыр және толық екіжүзділікке қабілетті еді. Ол ешкімнен де, еш нәрседен де қорқа қоймады; өкінішке орай, ол қатыгездіктен шабыт алды, сонымен қатар өркениеттің жетілуімен келмейтін садист еді." (Паркинсон, 40-бет) "Ол тұтқындарын иық астына ілмек ілген қылыштармен асып тастады. Ол қызыл қызыл қыспамен олардың көздерін жойды. Ол бір тұтқынның тамырын кесіп, қанды жалап, айналасындағыларды да оған қосылуға шақырды: "Ай, достарым, ақтардың қаны қандай жақсы, қандай тәтті! Оны терең ішіп, қызықтаушыларымызға қарсы кек алуға ант беріңдер, ешқашан бейбітшілік болмасын, ешқашан бағынбауға ант етемін!" (Паркинсон, 43-44-беттер). Жанноның қатыгездігі ақтар мен бос қараларға ғана шектелмеді. Ол сондай-ақ ақ құл иелеріне адал болған деп күдіктенген қара нәсілділерді де нысанаға алды. Мысалы, кейбір ақ құл иелеріне қауіпсіз жерге жетуге көмектескен Блин есімді бүлікші командирі Жанно тарапынан сатқындық жасағаны үшін қатыгездікпен жазаланды. Жанноның басшылығындағы бүлікшілер лагерінде тұтқынға алынған ақ нәсілділер тобының мүшесі болған Грос сол кезең туралы жазба қалдырды. Гросқа сәйкес, Жанно "ләззатын ұзарту үшін" әр 24 сағат сайын бір тұтқынды азаптап өлтіруге бұйрық берген. Алайда Грос пен қалған тұтқындарды өлтіруге үлкермес бұрын, лагерьге жоғары дәрежелі бүлікші көшбасшысы Жан Франсуа келді. Жанно кейіннен тұтқындалып, сотқа тартылды және Жан Франсуаның бұйрығымен өлім жазасына кесілді (Дюбуа, 112, 123-беттер).
"Small, thin man with a forbidding manner and a veiled crafty face. He was utterly remorseless even towards his own kind. He would stop at nothing to gain his own ends, he was daring, seizing quickly on chances, quick witted and capable of total hypocrisy. He feared no one and nothing; unfortunately he found inspiration in cruelty, a sadist without the refinements that so called civilization brings." (Parkinson, p. 40) "He hanged those he had captured by hooks stuck under their chins. He himself put out their eyes with red hot pincers. He cut the throat of a prisoner and lapped at the blood as it flowed, encouraging those around him to join him: "Ah, my friends, how good, how sweet is the blood of the whites. Drink it deep and swear revenge against our oppressors, never peace, never surrender, I swear by God." (Parkinson, p. 43 4). Jeannot's brutality was not limited to whites and free blacks. He also targeted blacks who he suspected of loyalty to the white slave owners. One rebel commander named Blin, who helped some white slave owners to reach safety, for example, was brutally executed for treason by Jeannot. A man named Gros, who was among a group of white prisoners in a rebel camp under Jeannot's command, left behind a written account of the period. According to Gros, Jeannot ordered the torture and execution of one of his captives every 24 hours 'to prolong his enjoyment'. Before the execution of Gros and the other remaining prisoners, however, a higher ranking rebel leader, Jean François, arrived in the camp. Jeannot was subsequently arrested, placed on trial, and executed on the orders of Jean François (Dubois, p. 112, 123).