Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд жазушысы Джеймс Ханней (17 ақпан 1827 – 9 қаңтар 1873) – шотланд романисі, журналисі және дипломаты болған.
Scottish writer
the Scottish author
James Hannay FRSE (17 February 1827 – 9 January 1873), was a Scottish novelist, journalist and diplomat.
Ерте өмір
Ханней 1827 жылдың 17 ақпанында Шотландияның Дамфрис қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Дэвид Ханней (1794–1864), Эдинбург университетінің 1813–14 жылдардағы Спекулятивтік қоғамының мүшесі және 1849 жылы жарық көрген «Нед Аллен, немесе өткен дәуір» романының авторы, Дамфристе кәсіппен айналысты. Отбасының Sorble әулетінен тарағандығына сенуге негіздері болды. Джеймс Ханнейде бұл сенім оның оқуына айқын әсер етіп, оны геральдика және әулет тарихын зерттеуге баулысты.
Hannay was born at Dumfries, Scotland, on 17 February 1827. His father, David Hannay (1794–1864), a member of the Speculative Society at Edinburgh University, 1813–14, and author of Ned Allen, or the Past Age, 1849, was engaged in business in Dumfries. The family had some reason for believing that they were descended from the Hannays of Sorble. In James Hannay, the belief was sufficiently strong to influence his studies, inclining him to study heraldry and family history.
Теңіз мансабы
Ханней 1840 жылдың 2 наурызында Корольдік теңіз күштеріне "Аксе" кемесімен қабылданды. Ол Сирия соғысында Александрияның блокадасында қызмет етті, сондықтан Сэр Чарльз Нейпиердің Акрадағы эскадрильясының операцияларына қатыспады. Кембриджден ол 1842 жылы шлюпке, 1843 жылы корветке, ал 1844 жылы тағы да бір кемеге ауыстырылды. Оның әдеттегі жұмысты және бақылауды қабылдамауы, оны теңіз офицерінің өміріне қолайсыз етті. Қызметке келгеннен кейін көп ұзамай ол жалпы білім алуға берілді, тіпті Мальтадағы дін қызметкерінен латын тілін оқыды. Туа біткен журналисттік қабілетімен ол қолжазба комикстер шығарып, Жерорта теңізіндегі адмиралдар мен капитанды әжуалап мазақ етті. Кейін ол өзін біршама тәртіпсіз мичман деп мойындады. 1845 жылы Ханней мен екі басқа офицер әскери сотта қаралып, қызметтен шығарылды. Соттың үкімі кекшіл деп есептелді, кейіннен формальды талаптар бұзылғандықтан күшін жойды. Бірақ Ханней қайтадан қызметке орналаспады, сондай-ақ жұмыс іздеуге де тырыспады.
Hannay entered the Royal Navy on 2 March 1840, on board , and served in her during the blockade of Alexandria in the Syrian war, and had therefore no share in the operations of Sir Charles Napier's squadron at Acre. From Cambridge he passed in succession to the sloop in 1842, the corvette in 1843, and in 1844. His tastes and his impatience both of routine work and control unfitted him for the life of a naval officer. Very soon after entering the service, he began to devote himself to general reading, and even studied Latin with a priest at Malta. With the instinct of a born journalist, he started a manuscript comic paper to ridicule the admiral and captains on the Mediterranean Station. At a later period, he was wont to confess that he had been a somewhat insubordinate midshipman. In 1845, Hannay and two brother officers were tried by court martial and dismissed the service. The finding of the court was generally thought to have been vindictive, and it was subsequently quashed on the ground of informality. Hannay was not, however, employed again, nor did he seriously seek for employment.
Журналист
1846 жылдан бастап 1868 жылы консул болып тағайындалғанға дейін Ханней баспасөз және әдебиет саласында жұмыс істеді. Оның алғашқы қызметі Morning Chronicle газетінде тілші болу болды, онда ол стенография білімінен гөрі, өте керемет жадына сүйенді. Осы уақытта ол Британ мұражайында ынтамен оқумен айналысты. 1847 жылдың соңында ол Генри Сазерленд Эдвардспен бірге Pasquin газетінде жұмыс істеді, бұл өте аз ғана уақытқа шыққан сатиралық басылым және 1848-1849 жылдарға дейін жарық көрген Puppet Show атты сәл табыстырақ басылымның алға басушысы болды. 1848 жылы ол теңізде алған тәжірибесін пайдалана бастады және кейіннен 1853 жылы «Ultramarine» эскиздері жинағына енген алғашқы әңгімесін жазды. 1848 жылы ол Тэккерей мен Карлайлмен танысты, оларға алғысын білдірумен мақтанды. Ол жақын арада әдеби байланыстарын жақсартты және 1860 жылы Эдинбург кешкі курантының редакторы болғанға дейін беделді газеттерде, тоқсандық және журналдарда жұмыс істеді. Осы жылдары ол өзінің ең жақсы туындыларын – екі теңіз романын, «Синглтон Фонтеной» (1850) және «Юстас Кониерс» (1855) жариялады, сондай-ақ 1853 жылы Портман-сквердегі Әдеби институтта оқылған және 1854 жылы кітап түрінде жинақталған «Сатира және сатирик» тақырыбындағы лекциялар жинағын шығарды. Осы жылдары ол «Квартал» журналы үшін эсселер жаза бастады, кейіннен олар жинақталды, және грек тілін өзімен-өзі оқып үйренді. 1857 жылы ол парламентте Дэмфрис Бургс округінен өкілдікке үміткер болды, бірақ сәтсіз аяқталды. Ол консерваторлар партиясынан бақ сынады және Уильям Эварттан жеңілді. 1860 жылдан 1864 жылға дейін ол «Эдинбург кешкі курантының» редакторы болды. Оның ұнатпаған тұлғалары мен олардың іс-әрекеттеріне қарсы күресудегі ынтасы газеттің басқаруын ерекше көзге түсірді. 1863 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды, оның үміткері Уильям Эдмонстон Айтун болды.
From 1846 onwards till his appointment as consul in 1868, Hannay worked on the press and at literature. His first engagement was as a reporter on the Morning Chronicle, in which capacity he relied more on his remarkable memory than on his knowledge of shorthand. In the meantime, he was reading zealously in the British Museum. At the end of 1847, he worked with Henry Sutherland Edwards on Pasquin, a very short lived comic paper, and the forerunner of the somewhat happier Puppet Show, which lasted from 1848 to 1849. In 1848, he began using his naval experiences, and wrote the first of the stories which were afterwards collected in his Sketches in Ultramarine, published in 1853. In 1848, he first made the acquaintance of Thackeray and Carlyle, to whom he was proud to acknowledge his obligations. He soon improved his literary connection, and worked for papers of good position, for the quarterlies and magazines, till he became editor of the Edinburgh Evening Courant in 1860. During these years he published his best work, his two naval novels, Singleton Fontenoy (1850) and Eustace Conyers (1855), and the volume of lectures on Satire and Satirist, delivered at the Literary Institution, Edward Street, Portman Square, in 1853, and collected in book form in 1854. It was during these years also that he began to write the essays to the Quarterly, afterwards collected into a volume, and that he taught himself to read Greek. In 1857, he contested without success the representation of the Dumfries Burghs in parliament. He stood as a Tory, and was defeated by William Ewart. From 1860 to 1864, he edited the Edinburgh Evening Courant. The zeal with which he attacked conduct and persons he disliked caused his management of the paper to be somewhat conspicuous. In 1863 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh, his proposer being William Edmonstoune Aytoun.
Консулдық
1864 жылы ол Лондонға оралды және Лорд Стэнли оны 1868 жылы Брест қаласындағы консул қызметіне тағайындағанға дейін сол жерде тұрды. Осы жылдары ол «Такерей туралы зерттемелер» (1869), «Норман үйінің үш жүз жылы» (1866), Гурни әулеті тарихының бір бөлігі және бұрын «Welcome Guest» журналына жариялаған мақалаларының қайта басылымы – «Ағылшын әдебиеті курсы» (1866) кітаптарын шығарды. Ханней Брестке бармады, оның орнына бұл қызметті Испаниядағы Барселонадағы лауазымға айырбастады. Ол газеттер мен журналдарға, әсіресе «Pall Mall Gazette» және «Cornhill» газеттеріне жазуын жалғастырды, бірақ енді ешқандай кітап жариялаған жоқ.
In 1864, he returned to London, and remained there till he was appointed consul at Brest by Lord Stanley, in 1868. During these years, he published his Studies on Thackeray (1869), his Three Hundred Years of a Norman House (1866), a portion of a history of the Gurney family, and his Course of English Literature (1866), a reprint of articles contributed years before to the Welcome Guest. Hannay did not proceed to Brest, but exchanged this post for that of Barcelona in Spain. Although he continued to write for papers and magazines, chiefly for the Pall Mall Gazette and the Cornhill, he published no more books.
Өлім
Ханней 1873 жылдың 9 қаңтарында Барселона қаласының шетіндегі Путшетте күрт қайтыс болды.
Hannay's death occurred very suddenly on 9 January 1873 at Putchet, a suburb of Barcelona.
Отбасы
Ханней екі рет үйленген, алғаш 1853 жылы Маргарет Энн Томпсонмен (1833–1865), ол суретші Кенни Медоустың қызының немересі болған, және ол 1865 жылы қайтыс болды; содан кейін, 1868 жылы Жан Ханнеймен, сол есімді бірақ туыстығы жоқ әйелмен үйленді, ол 1870 жылы Испанияда қайтыс болды. Бірінші некеден алты, екінші некеден бір баласы болды, олар Ханнейден кейін тірі қалды.
Hannay was twice married, first, in 1853, to Margaret Anne Thompson (1833–1865), who was the niece of the artist Kenny Meadows, and who died in 1865; and then, in 1868, to Jean Hannay, a lady of the same name, but of no traceable relationship, who died in Spain in 1870. He had by the first marriage six, and by the second one child, who survived him.