Неміс теңіз күшінің «Зейдлиц» бронекрейсері

Кіріспе

Германия Императорлық Әскери-теңіз флотының ұрыс крейсері

+ SMS Seydlitz
SMS Seydlitz – Германия Императорлық Әскери-теңіз флотының Гамбургте салынған ұрыс крейсері. 1910 жылы тапсырыс беріліп, 1913 жылдың мамырында қолданысқа енгізілді, ол Ашық теңіз флоты үшін салынған төртінші ұрыс крейсері болды. Ол Фридрих Великтің билігінде болған және Жеті жылдық соғыс кезінде пруссиялық генерал болған Фридрих Вильгельм фон Сейдлицтің құрметіне аталған. Seydlitz – 1906 жылы «Mercedes» ұрыс крейсерімен басталып, 1907 және 1908 жылдары тапсырыс берілген «Moltke» классындағы кемелермен жалғасқан, неміс ұрыс крейсерлерінің бірінші буынының жетістігі болды. Seydlitz алдыңғы жобалармен салыстырғанда бірнеше жақсартуларға ие болды, оның ішінде жаңадан жобаланған қозғалтқыш жүйесі және жақсартылған броньдық схемасы бар еді. Кеме өз алдыңғы кемелерінен айтарлықтай үлкен болды – «Moltke» классындағы кемелерге қарағанда шамамен 3000 метрикалық тонна салмақты болды. Seydlitz Бірінші дүниежүзілік соғыстағы көптеген ірі флоттық шайқастарға қатысты, соның ішінде Солтүстік теңіздегі Доггер Банкі және Ютландия шайқастарына қатысты. Кеме екі шайқаста да ауыр зақымдар алды; Доггер Банкі шайқасында британдық ұрыс крейсерінен атылған 34,3 см калибрлі снаряд Seydlitz-тің артқы мұнарасына тиіп, кемені жоятын жарылысқа әкелуге шама келді. Ютландия шайқасында оған ірі калибрлі снарядтардың жиырма бірі тиді, олардың бірі артқы мұнараның жұмыс камерасына еніп өтті. Нәтижесінде мұнара өртенді, бірақ Доггер Банкі шайқасынан кейін қабылданған қауіпсіздік шаралары трагедияның алдын алды. Шайқас кезінде кемеге торпеда да тиді, нәтижесінде 5300 метрикалық тоннадан астам су ішке кірді және борттың биіктігі 2,5 метрге дейін төмендеді. Jade Bar-дан өту үшін кемені жеңілдету қажет болды. Кеме өз британдық қарсыластарына да ауыр зақым келтірді; шайқастың басында Seydlitz және басқа бір ұрыс крейсерінен атылған снарядтар британдық ұрыс крейсерін бірнеше секунд ішінде жойды. Seydlitz 1915 жылы Рига шығанағындағы шайқаста шығанақты тазартуға тырысқан неміс флотилиясын сүйемелдеу үшін Балтық теңізінде шектеулі әрекеттер жасады. Соғыстан аман қалған басқа неміс ұрыс крейсерлері сияқты, 1918 жылы Scapa Flow-та тұтқындалды. Кеме, Ашық теңіз флотының қалған бөлігімен бірге, 1919 жылдың маусымында британдық Корольдік теңіз флотының қолға түсіруіне жол бермеу үшін батырылды. 1928 жылдың 2 қарашасында судан көтеріліп, 1930 жылы Rosyth-те металлға тапсырылды.

+ SMS Seydlitz
SMS Seydlitz was a battlecruiser of the German Kaiserliche Marine (Imperial Navy), built in Hamburg. She was ordered in 1910 and commissioned in May 1913, the fourth battlecruiser built for the High Seas Fleet. She was named after Friedrich Wilhelm von Seydlitz, a Prussian general during the reign of King Frederick the Great and the Seven Years' War. Seydlitz represented the culmination of the first generation of German battlecruisers, which had started with the in 1906 and continued with the pair of s ordered in 1907 and 1908. Seydlitz featured several incremental improvements over the preceding designs, including a redesigned propulsion system and an improved armor layout. The ship was also significantly larger than her predecessors—at , she was approximately 3,000 metric tons heavier than the Moltke class ships. Seydlitz participated in many of the large fleet actions during World War I, including the battles of Dogger Bank and Jutland in the North Sea. The ship suffered severe damage during both engagements; during the Battle of Dogger Bank, a 13.5 in (34.3 cm) shell from the British battlecruiser struck Seydlitzs rearmost turret and nearly caused a magazine explosion that could have destroyed the ship. At the Battle of Jutland she was hit twenty one times by large caliber shells, one of which penetrated the working chamber of the aft superfiring turret. Although the resulting fire destroyed the turret, the safety measures imposed after the battle of Dogger Bank prevented a catastrophe. The ship was also hit by a torpedo during the battle, causing her to take in over 5,300 metric tons of water and her freeboard was reduced to 2.5 m. She had to be lightened significantly to permit her crossing of the Jade Bar. The ship inflicted severe damage on her British opponents as well; early in the battle, salvos from both Seydlitz and the battlecruiser destroyed the battlecruiser in seconds. Seydlitz saw limited action in the Baltic Sea, when she provided screening for the German flotilla that at Battle of the Gulf of Riga attempted to clear the gulf in 1915. As with the rest of the German battlecruisers that survived the war, the ship was interned in Scapa Flow in 1918. The ship, along with the rest of the High Seas Fleet, was scuttled in June 1919, to prevent her seizure by the British Royal Navy. She was raised on 2 November 1928 and scrapped by 1930 in Rosyth.

Даму

Бұрынғы неміс шайқас крейсерлерінің табысқа жеткеніне қарамастан, жаңа кемелердің қалай жасалуы керектігі туралы маңызды пікірталас жалғасты. 1909 жылы Рейхсмаринеамт (Теңіз департаменті) әскери-теңіз флотының мемлекеттік хатшысы адмирал Альфред фон Тирпицтен келесі шайқас крейсерінің жобасы үшін қажетті жақсартуларды ұсынуды сұрады. Тирпиц шайқас крейсерлерін флоттық барлаушылар ретінде ғана пайдалануды және британдық Корольдік теңіз флотының шайқас крейсерлері сияқты жау крейсерлерін жоюды жалғастырды; бұл ірі калибрлі қарулар, жоғары жылдамдық және жеңіл бронялық қорғаныс білдірді. Кайзер Вильгельм II және Теңіз департаментінің көпшілігі Германияның Корольдік теңіз флотына қарағанда сандық артықшылығы болмағандықтан, кемелер соғыс шебінде де күресуге тиіс екенін мәлімдеді. Бұл үшін Корольдік теңіз флотының шайқас крейсерлеріне қарағанда әлдеқайда ауыр бронялық қорғаныс қажет болды. Ақырында, Кайзер мен Теңіз департаменті пікірталасты жеңіп алды, ал 1909–1910 жылдардағы құрылыс кезеңіндегі шайқас крейсерлері бұрынғы «Вон дер Танн» және «Молтке» кластарының жобаларымен салыстырылатын болады. Қаржылық шектеулер жылдамдық, жауынгерлік қабілеттер және сусыру арасында компромисс жасау қажеттігін білдірді. Бастапқы жобалау талаптары жылдамдықтың «Молтке» класынан кем болмауы және кеменің сегіз немесе он калибрлі қарулармен жабдықталуын талап етті. Жобалаушылар үш қарулы мұнараны қарастырды, бірақ стандартты 28 см екі қарулы мұнара жеткілікті деп шешілген соң, олардан бас тарды. 1909 жылдың тамызында Рейхстаг (Германия империясы) (Императорлық диета) шығындардың «Молтке» класының шайқас крейсерлерінен артуына жол бермейтінін мәлімдеді, сондықтан Теңіз департаменті жаңа жобаны тоқтата тұрып, үшінші «Молтке» класының кемесін салуды қарастырды. Адмирал Тирпиц Крупп пен Диллинген компанияларынан бронялық плиталарға жеңілдік алуға келісті; Тирпиц кеме құрылысшысы Блохм & Восс компаниясына да жеңілдік беру үшін қысым жасады. Бұл шығындарды азайту жобаны жақсартуға жеткілікті қаражатты босатып берді. 1910 жылдың 27 қаңтарында Кайзер «Крейсер J» уақытша атауымен тапсырылған жаңа кеменің жобасын бекітті.

Despite the success of the previous German battlecruiser designs—those of and the —there was still significant debate as to how new ships of the type were to be designed. In 1909, the Reichsmarineamt (Navy Department) requested Admiral Alfred von Tirpitz, the State Secretary for the navy, to provide them with the improvements that would be necessary for the next battlecruiser design. Tirpitz continued to push for the use of battlecruisers solely as fleet scouts and to destroy enemy cruisers, along the lines of the battlecruisers employed by the British Royal Navy; this meant larger guns, higher speeds, and less armor protection. Kaiser Wilhelm II and the majority of the Navy Department argued that due to Germany's numerical inferiority compared to the Royal Navy, the ships would also have to fight in the line of battle. This necessitated much heavier armor protection than that afforded to the Royal Navy's battlecruiser designs. Ultimately, the Kaiser and the Navy Department won the debate, and the battlecruiser for the 1909–1910 building year would continue in the pattern of the previous Von der Tann and Moltke class designs. Financial constraints meant that there would have to be a trade off between speed, battle capabilities, and displacement. The initial design specifications mandated that speed was to have been at least as high as with the Moltke class, and that the ship was to have been armed with either eight guns or ten guns. The design staff considered three gun turrets, but these were discarded when it was decided that the standard 28 cm twin turret was sufficient. In August 1909, the [[Reichstag (German Empire) (Imperial Diet) stated that it would tolerate no increases in cost over the Moltke class battlecruisers, and so for a time, the Navy Department considered shelving the new design and instead to build a third Moltke class ship. Admiral Tirpitz was able to negotiate a discount on armor plate from both Krupp and Dillingen; Tirpitz also pressured the ship's builder, Blohm & Voss, for a discount. These cost reductions freed up sufficient funds to make some material improvements to the design. On 27 January 1910, the Kaiser approved the design for the new ship, ordered under the provisional name "Cruiser J".

Жалпы сипаттамалары

Сейдлиц су сызығы бойынша де, жалпы ұзындығы бойынша да ұзын болды. Кеменің ені , ал торпедаға қарсы торлармен жабдықталғанда ені -қа дейін артты. Оның алдыңғы бөлігіндегі суDraftы - , ал артқы бөлігіндегі суDraftы - тең болды. Сейдлиц жобаланғанда салмағы , толық жүктелгенде салмағы -қа дейін жетті. Сейдлицтің корпусының 76 пайызын қамтитын қос түбі болды. Кемеде бір күзет қайығы, үш баржа, екі мотор қайық, екі ял және екі шағын қайық сияқты бірнеше кіші қайықтар болды. Сейдлиц теңізде жақсы жүзетін, тыныш қозғалысы бар кеме ретінде сипатталды. Кеме тізгінмен күшті бұрылғанда жылдамдығының 60 пайызын жоғалтып, 9 градусқа дейін еңкейтін. Кеменің штаттық құрамы 43 офицер және 1025 матростан тұрды, ал I-ші барлау тобының флагманы ретінде қызмет еткенде, ол қосымша 13 офицер және 62 матросқа артты.

Қозғалтқыш

Сейдлицті екі топқа бөлінген төрт Парсонс тікелей жететін бу турбинасы қозғалтқан. Әр топтамада сыртқы жоғары қысымды турбина және одан төмен қысымды ішкі турбинаға ағатын құрылым болған. Әр турбина диаметрі белгілі бір шамада 3 қанаты бар бұрандалы винтті итеруге арналған. Турбиналарға бу жиырма жеті кішкентай түтікшелі Шульц Торникрофт қазандығы арқылы берілді, әр қазандықта екі оттық болған. Қазандықтар үш бөлікке бөлінді және кең аралықта орналасқан екі түтікшеге құйылды. Электр қуатын 220 В кернеуде 1800 кВт қуат өндіретін алты турбогенератор қамтамасыз етті.

Қозғалтқыштар белгілі бір қуатты және ең жоғары жылдамдықты қамтамасыз етуге арналған. Сынақтар кезінде мәжбүрлі желдетумен қозғалтқыштар белгілі бір қуатқа дейін және ең жоғары жылдамдыққа дейін жеткізілді. Кемі 3000 тоннаға дейін көмір тасыды. Толық отын қорымен, Сейдлиц 12 теңіздік тоғанға дейін круиздік жылдамдықпен жүзе алатын. Басқару үшін қатар орналасқан екі руль қолданылды.

Қару-жарақ

Сейдлицке бұрынғы Мольтке класының кемелеріне ұқсас негізгі батарея орнатылды: бес қос мұнарада он SK L/50 зеңбірегі. Зеңбіректер де осыған ұқсас орналастырылды, бір мұнара алдыңғы жағында, екі бүйірлік мұнара ортаңғы бөлігінде және екі жоғары көтерілетін мұнара артқы жағында. Олар жаңа Drh. L C/1910 орнатуларында орналастырылды, бұл зеңбіректерді -8 градусқа дейін түсіруге және 13,5 градусқа дейін көтеруге мүмкіндік берді – бұрынғы Drh. L C/1908 мұнараларының қозғалыс диапазоны. 1916 жылы Сейдлиц өзінің негізгі мұнараларын 16 градусқа дейін көтерілуіне мүмкіндік беру үшін модификациялады. Әр мұнара, артқы мұнарадан басқа, қашықтық өлшегішпен жабдықталды, ал артқы мұнарадан тікелей артта орналасқан зеңбірек басқару мұнарасына қосымша 3 метрлік қашықтық өлшегіш орнатылды. Негізгі батарея әр зеңбірекке 87 бронебойғыш снарядпен, барлығы 870 снарядпен жабдықталды. Снарядтан басқа, әр зеңбірек камерасында жібек қапшақтағы алдыңғы итергіш заряд және латунь корпустағы негізгі заряд болды. Зеңбіректер снарядтарды оқпанның жылдамдығымен атып шығарды. Зеңбіректер қолмен зарядталды, бұл қайта зарядтау үшін стволды 0 градусқа дейін көтеруді талап етті. Көлденең және тік бұрылу гидравликалық түрде басқарылды. Сейдлицке Мольтке класының алдыңғы үлгісіне ұқсас қосалқы батарея берілді. Ол кеме ортасының бойындағы казематтарда он екі SK L/45 жылдам атушы зеңбіректі орнатты. Бұл зеңбіректер минутына 4-5 бронебойғыш снарядты атып отырды. Зеңбіректер -7 градусқа дейін төмендеп, 20 градусқа дейін көтерілуі мүмкін, ең көп қашықтығы . 1916 жылғы жөндеуден кейін қашықтық артты. Снарядтар салмағы және оқпанның жылдамдығы болды. Зеңбіректер қолмен көтеріліп, бұрылды. Торпедалық катерлерге қарсы қорғаныс үшін кемеде он екі SK L/45 жылдам атушы зеңбірек те орнатылды. Бұл зеңбіректер 590 м/с (1936 фут/сек) жылдамдықпен атылды. Оқ ату жылдамдығы минутына шамамен 15 снарядқа тең болды; зеңбіректер нысаналарды дейін атып тастай алды. Зеңбірек орнатулары қолмен басқарылды. 1916 жылы екі зеңбірек алынып тасталды және олардың орнына 8,8 см Flak L/45 зениттік зеңбірек орнатылды. Ол кездегі барлық неміс капиталдық кемелері сияқты, Сейдлиц төрт суасты торпеда түтігімен жабдықталды. Кемелердің бірінің алдына, екіншісінің артына және әр жағына бір-бір түтік орнатылды. Торпедалардың диаметрі және барлығы он бір торпеда сақталды. Бастапқыда ол G6 нұсқасымен жабдықталған, ол жарылыс басын алып жүретін және әртүрлі қашықтықтар үшін екі жылдамдықпен орнатылуы мүмкін. 1913 жылдан бастап, олар G7 типімен ауыстырылды, ол жарылыс басын алып жүрді. Олардың қашықтығы 27 түйінде және жылдамдығы .

Seydlitz mounted a nearly identical main battery to that of the preceding Moltke class ships: ten SK L/50 guns in five twin gun turrets. The guns were arranged similarly as well, with one turret fore, two staggered wing turrets amidships, and two super firing turrets aft. They were placed in newer Drh. L C/1910 mountings, which enabled depression of the guns down to −8 degrees and elevation to 13.5 degrees—the same range of motion of the earlier Drh. L C/1908 turrets. At 13.5 degrees, the guns could be fired to In 1916, Seydlitz had her main turrets modified to allow for elevation up to 16 degrees, for a maximum range of Each turret was equipped with a rangefinder, apart from the rear turret, and an additional 3 m rangefinder was fitted in the gunnery control tower, which was located directly aft of the conning tower. The main battery was supplied with 87 armor piercing rounds per gun, for a total of 870 shells. In addition to the shell, each gun chambered a fore propellant charge in a silk bag and a main charge in a brass case. The guns fired the shells at a muzzle velocity of The guns were hand rammed, which required the barrels to be returned to 0 degrees elevation for reloading. Training and elevation was controlled hydraulically. Seydlitz carried a similar secondary battery to the preceding Moltke class design. She mounted twelve SK L/45 quick firing guns in single casemates along the center of the ship. These guns fired armor piercing shells at a rate of 4 to 5 per minute. The guns could depress to −7 degrees and elevate to 20 degrees, for a maximum range of , and after the 1916 refit, the range was extended to The shells weighed and were fired at a muzzle velocity of The guns were manually elevated and trained. For defense against torpedo boats, the ship was also armed with twelve SK L/45 quick firing guns, which were mounted in casemates as well. These guns fired at a muzzle velocity of 590 mps (1,936 fps). Their rate of fire was approximately 15 shells per minute; the guns could engage targets out to The gun mounts were manually operated. Two of these guns were removed in 1916 and replaced with high angle 8.8 cm Flak L/45 anti aircraft guns. As was customary for all German capital ships of the time, Seydlitz was equipped with four submerged torpedo tubes. The ship mounted one tube in the bow, one in the stern, and one was on each side of the vessel. The weapons were in diameter, and a total of eleven torpedoes were stored. She was initially equipped with the G6 version, which carried a warhead and could be set at two speeds for different ranges. At , the torpedoes could reach and at , the range fell to These were replaced beginning in 1913 by the G7 type, which carried a warhead. Their range increased significantly, to at 27 knots and at .

Қару-жарақ

Ол кездегі неміс әскери кемелеріне тән болғандай, "Сейдлиц" кемесінің бронясы Крупп цементтелген және никельді болаттан жасалған. Кемеде цитадельдегі ең қалың бөлігінде қалың, ал бау және корма бөліктерінде қалыңдығы азаятын броньды белдік болған. Негізгі белдік торпедадан қорғайтын қалың қабырғамен күшейтілген. Алдыңғы бақылау мұнарасының қабырғаларында қалың, ал төбесінде қалың броня болған. Мұнаралар қабырғаларында қалың, ал төбелерінде қалыңдығы әртүрлі бронямен қорғалған. Казематтардағы броня жеңілірек болды, қабырғаларында қалың, ал төбелерінде қалың броня болған. Палубаның бронясы қорғалатын аймаққа байланысты қалыңдығы өзгерген. Ең маңызды аймақтарда палубаның бронясы қалың болды, ал кеменің маңызды емес бөліктері тек 50 мм қалыңдығында көлбеу броньды белдікпен жабылған. Мұнараның барбеттері қалың пластиналармен қорғалған. Басты белдіктің артындағы барбеттердің бөліктері салмақты азайту үшін жіңішкерек болды, бұл сол кездегі көптеген неміс және британ кемелерінде қолданылған практика еді.

Қызмет тарихы

Сейдлиц 1912 жылғы 30 наурызда суға түсірілді және Германияның кавалерия генералы Карл Вильгельм Генрих фон Клейстпен баулы болды. 1913 жылғы 22 мамырда кеме неміс флотына қабылданып, экипажы жақында резервтік флотқа жіберілген ескі бронекруизерден алынды. Сынақтан өткен соң Сейдлиц Хельголанд жағалауындағы маневрлерге қосылды. I-ші шалқу тобының командирі контр-адмирал Франц фон Хиппер 1914 жылғы 23 маусымда кемеде өзінің туын көтерді. 1917 жылғы 26 қазанға дейін кеме Хиппердің флагманы ретінде қызмет етті.

Хелиголанд шығанағы шайқасы

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай, 1914 жылғы 28 тамызда неміс жеңіл крейсерлері мен британдық крейсерлер мен ұрыс крейсерлерінің шабуыл тобы арасында қысқаша шайқас болды. Таңертең британдық крейсерлер Харвич күшінен Хелиголанд шығанағында патрульдік жүрген неміс эсминецтеріне шабуыл жасады. Алты неміс жеңіл крейсері – , , , , және – шабуылға жауап берді және британдық шабуылшыларға елеулі зиян келтірді. Британдық 1-ші ұрыс крейсерлік эскадрильясының вице-адмирал Дэвид Битти басшылығымен шамамен 13:37-де келуі неміс кемелерін тез арада қиын жағдайға түсірді. I-ші барлау тобының қалған ұрыс крейсерлерімен бірге Сейдлиц шайқас басталған күні таңертең Вильгельмшафен жолдарында орналасты. 08:50-ге дейін Хиппер ашық теңіз флотының бас қолбасшысы адмирал Фридрих фон Ингенольден өзінің кемелерін қоршауға алынған неміс крейсерлерін құтқаруға жіберуге рұқсат сұрады. Von der Tann және Moltke әскери крейсерлері 12:10-да теңізге шығуға дайын болды, бірақ судың төмендеуі кемелердің Жейд сағасының аузындағы құм бардан қауіпсіз өтуіне кедергі келтірді. 14:10-да Moltke және Von der Tann Жейд барынан өтті; Хиппер неміс жеңіл крейсерлеріне өзінің кемелеріне қайтуға бұйрық берді, ал Хиппер өзі Сейдлицте бір сағатқа қалып қойды. 14:25-те қалған жеңіл крейсерлер – Страсбург, Штетин, Фрауенлоб, Стральзунд және Ариадна – ұрыс крейсерлерімен кездесті. Сейдлиц оқиға орнына сағат 15:10-да келді, ал Ариадна шайқаста алған зақымдардан батып кетті. Хиппер екі жоғалған жеңіл крейсерді іздеуге сақтықпен кірісті, және , олар бұған дейін батып кеткен еді. 16:00-ге дейін неміс флотилиясы Жейд сағасына қайту үшін бұрылды, шамамен 20:23-те жетті.

Ярмуттың бомбалануы

1914 жылы 2 қарашада «Сейдлиц» кемесі, одан кейін «Мольтке», «Фон дер Танн» және бронекер, сондай-ақ төрт жеңіл крейсер «Джейд» сағасынан шығып, ағылшын жағалауына қарай бағытталды. Флотилия келесі күні таңертең «Ұлы Ярмут» портына жетіп, оны бомбалады, ал «Стралсунд» жеңіл крейсері мина өрісін орнатты. Британдық суасты қайығы бомбалауға жауап берді, бірақ «Стралсунд» салған миналардың біріне шағылысып, батып кетті. Содан кейін Хиппер кемелеріне Германия суларына қайта оралуға бұйрық берді. Хиппердің кемелері Германия суларына қайтып келе жатқанда, «Хелиголанд» шығанағын қалың тұман жауып, кемелерге көріну жақсарғанша тоқтауға бұйрық берілді, осылайша олар қорғаныс мина өрістерін қауіпсіз айналып өте алатын болды. «Йорк» бронекері навигациялық қателік жіберіп, неміс миналы алаңдарының біріне түсіп қалды. «Йорк» екі минаға шағылысып, жылдам батып кетті; жағалау қорғау кемесі экипаждың 127 адамын құтқара алды.

Скарборо, Хартлпул және Уитби қалаларын бомбалау

Ингенол Ұлы флоттың бір бөлігін шайқасқа тарту үшін ағылшын жағалауына тағы бір рейд жасау керек деп шешті. 15 желтоқсанда сағат 03:20-де «Сейдлиц», «Мольтке», «Фон дер Танн», жаңа шайқас крейсері және «Блюхер», сондай-ақ «Кольберг», «Страсбург», «Стральзунд» және «Грауденц» жеңіл крейсерлері, екі торпедалық катер эскадрильясы «Жейд» портынан шықты. Кемелер Хелиголанд аралынан солтүстікке қарай жүзіп, Хорнс Риф маяғына жеткен соң, батысқа қарай Скарбороға бұрылды. Гиппер «Жейдтен» шыққаннан кейін 12 сағаттан соң, 14 дредноуттан және 8 эскадралық кемеден, 2 бронекер, 7 жеңіл крейсер және 54 торпедалық катерден тұратын Ашық теңіз флоты алыстан қорғау үшін жолға шықты. 1914 жылдың 26 тамызында неміс жеңіл крейсері Фин шығанағында қағылып қалды; оның қираған қалдықтарын ресейлік теңізшілер басып алды, олар неміс теңіз күштері қолданған код кітаптарын және Солтүстік теңіздің навигациялық карталарын тапты. Бұл құжаттар Корольдік теңіз күштеріне жеткізілді. 40-шы бөлім неміс сигналдарын шифрлауды бастады және 14 желтоқсанда Скарбороға бомбалау жоспарына қатысты хабарламаларды ұстады. Жоспардың толық мәліметтері белгісіз болды, және Ашық теңіз флоты бұрынғы бомбалау сияқты портта қауіпсіз күтеді деп болжалды. Битидің төрт шайқас крейсері, 3-ші крейсерлік және 1-ші жеңіл крейсерлік эскадрильялардың қолдауымен, 2-ші шайқас эскадрильясының алты дредноуы Хиппердің шайқас крейсерлеріне тұзақ құруға дайын болды. 15 желтоқсан түнінде Ашық теңіз флотының негізгі бөлігі британдық эсминстермен кездесті. Түнгі торпедалық шабуылдан сескенген Ингенол кемелерге кері шегінуге бұйрық берді. Хиппер Ингенолдың бұрылуын білмеді, сондықтан бомбалауды жалғастырды. Британ жағалауына жеткен соң, Хиппердің шайқас крейсерлері екі топқа бөлінді. «Сейдлиц», «Мольтке» және «Блюхер» Хартлпулді атқылау үшін солтүстіске, ал «Фон дер Танн» және «Дерффлингер» Скарборо мен Уитбиді атқылау үшін оңтүстіске бет бұрды. Хартлпулді атқылау кезінде «Сейдлицке» үш рет, ал «Блюхерге» алты рет жағалау батареясынан оқ тиді. «Сейдлиц» минимал зақым алды және жандар жоқ болды. 16 желтоқсан күні сағат 09:45-ке қарай екі топ қайтадан бірігіп, шығысқа қарай шегіне бастады. Осы кезде Битидің шайқас крейсерлері Хиппердің таңдаған жолын кесіп, басқа күштер қоршауды аяқтауға бет алды. 12:25-те II барлау тобының жеңіл крейсерлері британдық күштердің арасынан өтіп, Хипперді іздеуге кірісті. 2-ші жеңіл крейсерлік эскадрильяның крейсерлерінің бірі «Стральзундты» көріп, Битиге хабарлады. 12:30-да Бити өзінің шайқас крейсерлерін неміс кемелеріне бұрды. Бити неміс крейсерлері Хиппердің кемелерінің алғы шебі деп ойлады, бірақ шайқас крейсерлері олардан бұрын болды. Битидің кемелерін күзеткен 2-ші жеңіл крейсерлік эскадрилья неміс крейсерлерін қуып жетуге аттанды, бірақ британдық шайқас крейсерлерінен келген қате сигнал оларды күзет позицияларына қайтарды. Бұл шатасу неміс жеңіл крейсерлеріне қашып кетуге және Хипперді британдық шайқас крейсерлерінің орналасқан жеріне ескертуге мүмкіндік берді. Неміс шайқас крейсерлері британдық күштердің солтүстік-шығысына бұрылып, қашып кетті. Британдықтар да, немістер де қарсыластарын тиімді шайқасқа шақыра алмағанына көңілі қалды. Ингенолдың тайсалғандығы оның беделін қатты құлатты. «Мольтке» капитаны ашуланып, Ингенолдың «он бір британдық эсминецтерден қорқып кері бұрғанын» айтты. «Осы басшылықпен біз ештеңе жасай алмаймыз». Неміс тарихында Ингенол британдық флоттың мөлшерін анықтау үшін жеңіл күштерін пайдаланбағаны үшін сынға алынды: «Ол ағылшын жағалауындағы алға жылжу күштеріне қауіп төндіріп қана қоймай, сонымен қатар неміс флотына сигналдық және нақты жеңістен айырды».

Ingenohl decided that another raid on the English coast should to be carried out in the hopes of luring a portion of the Grand Fleet into combat where it could be destroyed. At 03:20 on 15 December, Seydlitz, Moltke, Von der Tann, the new battlecruiser , and Blücher, along with the light cruisers Kolberg, Strassburg, Stralsund, and Graudenz, and two squadrons of torpedo boats left the Jade. The ships sailed north past the island of Heligoland, until they reached the Horns Reef lighthouse, at which point the ships turned west towards Scarborough. Twelve hours after Hipper left the Jade, the High Seas Fleet, consisting of 14 dreadnoughts and 8 pre dreadnoughts and a screening force of 2 armored cruisers, 7 light cruisers, and 54 torpedo boats, departed to provide distant cover. On 26 August 1914, the German light cruiser had run aground in the Gulf of Finland; the wreck was captured by the Russian navy, which found code books used by the German navy, along with navigational charts for the North Sea. These documents were then passed on to the Royal Navy. Room 40 began decrypting German signals, and on 14 December, intercepted messages relating to the plan to bombard Scarborough. The exact details of the plan were unknown, and it was assumed that the High Seas Fleet would remain safely in port, as in the previous bombardment. Beatty's four battlecruisers, supported by the 3rd Cruiser Squadron and the 1st Light Cruiser Squadron, along with the 2nd Battle Squadron's six dreadnoughts, were to ambush Hipper's battlecruisers. During the night of 15 December, the main body of the High Seas Fleet encountered British destroyers. Fearing the prospect of a nighttime torpedo attack, Ingenohl ordered the ships to retreat. Hipper was unaware of Ingenohl's reversal, and so he continued with the bombardment. Upon reaching the British coast, Hipper's battlecruisers split into two groups. Seydlitz, Moltke, and Blücher went north to shell Hartlepool, while Von der Tann and Derfflinger went south to shell Scarborough and Whitby. During the bombardment of Hartlepool, Seydlitz was hit three times and Blücher was hit six times by the coastal battery. Seydlitz suffered only minimal damage, and no casualties. By 09:45 on the 16th, the two groups had reassembled, and they began to retreat eastward. By this time, Beatty's battlecruisers were in position to block Hipper's chosen egress route, while other forces were en route to complete the encirclement. At 12:25, the light cruisers of II Scouting Group began to pass through the British forces searching for Hipper. One of the cruisers in the 2nd Light Cruiser Squadron spotted Stralsund and signaled a report to Beatty. At 12:30, Beatty turned his battlecruisers towards the German ships. Beatty presumed that the German cruisers were the advance screen for Hipper's ships, but the battlecruisers were some ahead. The 2nd Light Cruiser Squadron, which had been screening for Beatty's ships, detached to pursue the German cruisers, but a misinterpreted signal from the British battlecruisers sent them back to their screening positions. This confusion allowed the German light cruisers to escape and alerted Hipper to the location of the British battlecruisers. The German battlecruisers wheeled to the northeast of the British forces and made good their escape. Both the British and the Germans were disappointed that they failed to effectively engage their opponents. Ingenohl's reputation suffered greatly as a result of his timidity. The captain of Moltke was furious; he stated that Ingenohl had turned back "because he was afraid of eleven British destroyers which could have been eliminated under the present leadership we will accomplish nothing." The official German history criticized Ingenohl for failing to use his light forces to determine the size of the British fleet, stating: "He decided on a measure which not only seriously jeopardized his advance forces off the English coast but also deprived the German Fleet of a signal and certain victory."

Доггер жағалауы шайқасы

1915 жылдың қаңтар айының басында британдық кемелер Доггер Бэнк аймағында барлау жұмыстарын жүргізіп жатқаны белгілі болды. Ингенол бастапқыда бұл күштерді жоюға құлшынбады, себебі I скаутингтік тобы уақытша әлсіреген еді, ал «Фон дер Танн» кемесі кезекті жөндеу үшін құрғақ докқа қойылған болатын. Ашық теңіз флотының штаб бастығы контр-адмирал Ричард Экерманн операцияны талап етті, сондықтан Ингенол келісіп, Хипперге өзінің шайқас крейсерлерін Доггер Бэнкке алып баруды бұйырды. 23 қаңтарда Хиппер «Молтке», «Дерфлингер» және «Блюхер» жеңіл крейсерлері «Грауденц», «Росток», «Стральзунд» және «Колберг» және V флотилияның 19 торпедалық катерімен, сондай-ақ II және XVIII жартылай флотилиялармен бірге теңізге шықты. «Грауденц» және «Стральзунд» алдыңғы қапталда, ал «Колберг» және «Росток» тиісінше оң және сол жақта орналасты. Әр жеңіл крейсердің жартылай флотилиясы торпедалық катерлермен жабдықталған. Осы ретте неміс сымсыз байланыс сигналдарын тыңдау және шифрлау да маңызды рөл атқарды. 40-шы бөлменің криптографтары нақты жоспарларды білмегенімен, Хиппердің Доггер Бэнк аймағында операция жүргізетінін анықтады. Оған қарсы тұру үшін Беттидің 1-ші шайқас крейсерлік эскадрильясы, контр-адмирал Арчибальд Мурдың 2-ші шайқас крейсерлік эскадрильясы және коммодор Уильям Гудонофтың 2-ші жеңіл крейсерлік эскадрильясы 24 қаңтардың сағат 8-де, шамамен Доггер Бэнктың солтүстігінде, коммодор Реджинальд Тайрвиттің Харвич күштерімен кездесуі керек еді. Сағат 08:14-те «Колберг» жеңіл крейсерді және Харвич күшінің бірнеше эсминецін байқады. «Аврора» «Колбергке» іздеу шаммен қарсы шықты, сол кезде «Колберг» «Аврораға» шабуыл жасап, екі рет соқты. «Аврора» да соққыға жауап қайтарып, «Колбергке» екі рет соқты. Хиппер дереу өзінің шайқас крейсерлерін атыс позициясына бұрды, бірақ сол кезде «Стральзунд» өзінің солтүстік-батысында көп мөлшерде түтін байқады. Бұл Хиппердің кемелеріне қарай келе жатқан көптеген ірі британдық әскери кемелер екені анықталды. Хиппер оңтүстікке қарай қашуға тырысты, бірақ жылдамдығы 23 км/сағатқа дейін шектелді, бұл ескі бронекрейсер «Блюхердің» ең жоғары жылдамдығы еді. Британдық шайқас крейсерлері неміс кемелерін қуа бастады. Сағат 09:52-де «Блюхерге» шамамен 19 км қашықтықтан оқ ашылды; көп ұзамай «Лайон» және «Тигр» тағы да атыс бастады. Сағат 10:09-да британдықтар «Блюхерге» алғашқы соққысын берді. Екі минуттан кейін неміс кемелері, негізінен «Лайонға» бағытталған, атысқа қайта кірісті. Сағат 10:28-де «Лайон» су желісіне соқтығысты, ол кеменің бүйірінде тесік жасап, көмір бункерін су басты. Сағат 10:30-да Беттидің төртінші кемесі «Блюхердің» қақпасына жетіп, оқ ашты. 10:35 шамасында қашықтық 15 км-ге дейін қысқарды, сол кезде бүкіл неміс желісі британдық кемелердің оққа тию қашықтығында болды. Бетти өзінің крейсерлеріне неміс кемелеріне қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. «Тигр» кемесіндегі шатасу капитаны «Сейдлицке» оқ ату керек деп ойлады, бұл «Молткеге» алаңдамай оқ атуға мүмкіндік берді. «Сейдлицке» 10:25-те «Лайонның» снаряды тиді, бірақ бұл соққы аз зақым келтірді. Сағат 10:40-да «Лайон» «Сейдлицке» тағы 330 мм снарядпен соқты, ол палубаны тесіп, артқы барбетті бұзды. Снарядтың өзі барбетке енбеді, бірақ жарылыс жұмыс камерасына кірді және ішіндегі қозғалтқыш зарядтарды жарылдырды. Жарылыстан 159 адам қаза тауып, екі артқы мұнарасы да қирады. Өрттің кемеге зақым келтіретін снарядтық журналдарға таралуына жедел әрекет жасаған офицердің тез әрекет етуі кедергі болды. «Пумпенмейстер» Вильгельм Хайдкамп журналдарды суға батыру үшін қызыл қызған клапандарды бұрғанда ауыр жарақат алды. 11:01-де «Сейдлиц» «Лайонға» қарсы соққы берді және бір ғана 280 мм снарядпен «Лайонның» екі қозғалтқышын тоқтатты. Көп ұзамай «Дерфлингердің» 305 мм снарядтары «Лайонға» тиіп, біреуі су деңгейіне жетті. Бұл соққы ақырында «Лайонды» мүгедек етті, теңіз суының ластануы кеме экипажын порттың қозғалтқышын сөндіруге мәжбүр етті. Сағат 11:25-те «Сейдлицке» үшінші және соңғы снаряд соқты, ол аз зақым келтірді. Бұл кезде «Блюхер» ауыр снарядтардың соққысынан қатты зақымдалған болатын. Қуалау ағылшын кемелерінің алдында бірнеше рет U- қайықтар туралы хабарлар болған кезде аяқталды; Бити тез арада жалтару маневрлерін бұйырды, бұл неміс кемелеріне өздерінің қуғындарына дейінгі қашықтықты ұлғайтуға мүмкіндік берді. Осы уақытта «Лайонның» соңғы операциялық динамосы сәтсіз аяқталды, бұл оның жылдамдығын төмендетті. Бити, зардап шеккен «Лайонда» қалған шайқас крейсерлеріне «Дұшпанның артқы жағын ұстауға» бұйрық берді, бірақ сигналдың шатасуы кемелердің «Блюхерді» ғана нысанаға алуына әкелді, бұл «Молтке», «Сейдлиц» және «Дерфлингерге» қашып құтылуға мүмкіндік берді. Бити кемелеріне бақылауды қайта алғаннан кейін, «Принцесса Рояльға» отырып, неміс кемелері британдықтардың қайтадан шабуыл жасауына мүмкіндік бермейтіндей қашықтыққа жетті; сағат 13:50-де ол қуалауды тоқтатты. «Сейдлиц» 1915 жылдың 25 қаңтарынан 31 наурызына дейін Вильгельмсхавендегі [[Kaiserliche Werft Wilhelmshaven (Императорлық кеме жасаушылық зауытында)] жөнделді, содан кейін ол қайтадан флотқа қосылды.

In early January 1915, it became known that British ships were conducting reconnaissance in the Dogger Bank area. Ingenohl was initially reluctant to attempt to destroy these forces, because I Scouting Group was temporarily weakened while Von der Tann was in drydock for periodic maintenance. Konteradmiral Richard Eckermann, the Chief of Staff of the High Seas Fleet, insisted on the operation, and so Ingenohl relented and ordered Hipper to take his battlecruisers to the Dogger Bank. On 23 January, Hipper sortied, with Seydlitz in the lead, followed by Moltke, Derfflinger, and Blücher, along with the light cruisers Graudenz, Rostock, Stralsund, and Kolberg and 19 torpedo boats from V Flotilla and II and XVIII Half Flotillas. Graudenz and Stralsund were assigned to the forward screen, while Kolberg and Rostock were assigned to the starboard and port, respectively. Each light cruiser had a half flotilla of torpedo boats attached. Again, interception and decryption of German wireless signals played an important role. Although they were unaware of the exact plans, the cryptographers of Room 40 were able to deduce that Hipper would be conducting an operation in the Dogger Bank area. To counter it, Beatty's 1st Battlecruiser Squadron, Rear Admiral Archibald Moore's 2nd Battlecruiser Squadron and Commodore William Goodenough's 2nd Light Cruiser Squadron were to rendezvous with Commodore Reginald Tyrwhitt's Harwich Force at 8:00 on 24 January, approximately north of the Dogger Bank. At 08:14, Kolberg spotted the light cruiser and several destroyers from the Harwich Force. Aurora challenged Kolberg with a search light, at which point Kolberg attacked Aurora and scored two hits. Aurora returned fire and scored two hits on Kolberg in retaliation. Hipper immediately turned his battlecruisers towards the gunfire, when, almost simultaneously, Stralsund spotted a large amount of smoke to the northwest of her position. This was identified as a number of large British warships steaming towards Hipper's ships. Hipper turned south to flee, but was limited to , which was the maximum speed of the older armored cruiser Blücher. The pursuing British battlecruisers were steaming at , and quickly caught up to the German ships. At 09:52, opened fire on Blücher from a range of approximately ; shortly thereafter, and began firing as well. At 10:09, the British guns made their first hit on Blücher. Two minutes later, the German ships began returning fire, primarily concentrating on Lion, from a range of At 10:28, Lion was struck on the waterline, which tore a hole in the side of the ship and flooded a coal bunker. At 10:30, , the fourth ship in Beatty's line, came within range of Blücher and opened fire. By 10:35, the range had closed to , at which point the entire German line was within the effective range of the British ships. Beatty ordered his battlecruisers to engage their German counterparts. Confusion aboard Tiger led the captain to believe he was to fire on Seydlitz, which left Moltke able to fire without distraction. Seydlitz was struck in her forecastle at 10:25, by a shell from Lion, but this hit did minor damage. At 10:40, Lion hit Seydlitz with another 13.5 in shell, which holed the deck and penetrated the rear barbette. The shell itself failed to enter the barbette, but the explosion flashed into the working chamber and detonated the propellant charges inside. The explosion killed 159 men, and destroyed both of the rear turrets. The fire was prevented from spreading to the shell magazines, which could have destroyed the ship, by the quick action of the executive officer, who ordered both magazines be flooded. The Pumpenmeister Wilhelm Heidkamp was severely injured when he turned the red hot valves to flood the magazines. At 11:01, Seydlitz struck back at Lion, and with a single 28 cm shell, knocked out two of Lions engines. Shortly thereafter, a pair of 30.5 cm shells fired by Derfflinger struck Lion, one at the waterline. The penetration allowed water to enter the port feed tank—this hit eventually crippled Lion, the sea water contamination forced the ship's crew to shut down the port engine. At 11:25, Seydlitz was struck on her armored belt amidships by a third and final shell, which did little damage. By this time, Blücher was severely damaged after having been pounded by heavy shells. The chase ended when there were several reports of U boats ahead of the British ships; Beatty quickly ordered evasive maneuvers, which allowed the German ships to increase the distance to their pursuers. At this time, Lions last operational dynamo failed, which dropped her speed to Beatty, in the stricken Lion, ordered the remaining battlecruisers to "Engage the enemy's rear," but signal confusion caused the ships to solely target Blücher, allowing Moltke, Seydlitz, and Derfflinger to escape. By the time Beatty regained control over his ships, after having boarded Princess Royal, the German ships had increased their lead to a distance too great for the British to reengage; at 13:50, he broke off the chase. Seydlitz was repaired at the [[Kaiserliche Werft Wilhelmshaven (Imperial Shipyard) in Wilhelmshaven from 25 January to 31 March 1915, after which she rejoined the fleet.

Рига шығанағындағы шайқас

1915 жылы 3 тамызда «Сейдлиц», «Мольтке» және «Фон дер Танн» кемелері 1-ші барлау тобымен (АГ) бірге Рига шығанағына жоспарланған шабуылға қатысу үшін Балтық теңізіне жіберілді. Мақсаты – аймақтағы ресейлік әскери-теңіз күштерін, соның ішінде ресейлік «Слава» броненосецін жою және мина тастаушы кемені пайдаланып, Ай сағасына кіруді теңіз миналарымен жабу. Гиппердің басқаруындағы неміс күштеріне төрт және төрт «S» (эсминці), «Сейдлиц», «Мольтке» және «Вон дер Танн» жауынгерлік крейсерлері, сондай-ақ бірқатар кіші кемелер кірді. Операция бойында «Сейдлиц» және тағы екі жауынгерлік крейсер Балтық теңізінде қалып, Рига шығанағына жасалған шабуылды қамтамасыз етті. Операциядан кейін «Сейдлиц» және Ашық теңіз флотының басқа ауыр бөлімдері Солтүстік теңізге қайта оралды. 11-12 қыркүйекте «Сейдлиц» және I скаутинг тобының қалған бөлігі Тершеллинг жанында мина орнату операциясын жапты. 24 қарашада кеме Кайзер Вильгельм каналында жерге отырды, бірақ жылдам қайтадан суға шығарылды. 4 желтоқсанда Кайзер Вильгельм каналынан шығып бара жатқанда «Сейдлиц» тор кедергілерінің біріне ілігіп қалды. Суға түсушілер оң жақ бұрандаларына оралған торларды алып тастауға мәжбүр болды.

Ярмут пен Лоустофт қалаларын бомбалау

1916 жылдың 24-25 сәуірінде I скаутинг тобы ағылшын жағалауын бомбалау үшін тағы бір операция жүргізді, бұл жолы Ярмут және Лоустофт қалаларын нысанаға алды. Гиппер ауру демалысында болғандықтан, неміс кемелері Контр-адмирал Фридрих Боедикердің басқаруында болды, ол «Сейдлиц» кемесінде туын көтерді. Неміс броненосцы «Дерффлингер», «Мольтке», «Сейдлиц» және «Фон дер Тан» 24 сәуірде сағат 10:55-те Жейд сағасынан шығып, 6 жеңіл крейсер және екі торпедалық катер эскадриласымен сүйемелденді. Ашық теңіз флотының ауыр бөлімдері Боедикердің кемелеріне қашықтықтан қолдау көрсету мақсатымен сағат 13:40-та іске қосылды. Британдық Адмиралтейство неміс радиохабарларын ұстау арқылы неміс шабуылы туралы хабардар болды және сағат 15:50-де Ұлы флотты жұмылдырды. 14:00-ге қарай Боедикердің кемелері Нордернейден тысқары аймаққа жетіп, Тершеллинг аралындағы голландтық бақылаушылардан аулақ болу үшін кемелерін солтүстікке бұрды. 15:38-де «Сейдлиц» минаға түсіп, корпусында 15 метрлік (50 футтық) тесік пайда болды, ол оң жақтанғы торпедалық түтіктердің артында орналасқан. Он бір адам қаза тауып, кемеге су кірді. Кеменің суға батып кетуі кеме басында күшейді. «Сейдлиц» жеңіл крейсерлердің қорғауымен кері бұрылды, ал қалған төрт броненосец Нордерней бағытына дереу оңтүстікке бұрылды, қосымша миналық зақымдардан сақтану үшін. Сағат 16:00-ге қарай «Сейдлиц» тікелей қауіптен құтылды, сондықтан кеме Боедикердің кемеден түсуіне мүмкіндік беру үшін тоқтады. Торпедалық катер Боедикерді «Лютцовқа» жеткізді, ал операция жоспарланғандай жалғасты. Боедикер кемені тастап кеткеннен кейін «Сейдлиц» екі торпедалық катермен бірге Жейдке қарай оңтүстікке шегінді. Мина зақымына байланысты жөндеу жұмыстарына бір айдан астам уақыт кетті.

Қатысу

Лоустофт шабуылынан кейін дереу вице-адмирал Рейнхард Шер Солтүстік теңізге тағы бір шабуыл жасауды жоспарлай бастады. Ол бастапқыда операцияны мамыр айының ортасында бастауды ниеттенген, бірақ «Сейдлицке» тиген мина зақымын жөндеу қиынға соқты. Шер өзінің жеңіл крейсерлік күштері толық құрамымен болмаса, ірі шабуылға шығуға дайын емес еді. 22 мамырда Вильгельмсхавен кемежайы кеме жарамды деп хабарлады, бірақ сол түні жасалған сынақтар минадан зақымдалған борлық торпедалық бөлігі әлі де су өткізбейтінін, ал алдыңғы және артқы көлденең бөлімдерде әлі де ақаулар бар екенін көрсетті. Қосымша жөндеу жұмыстары қажет болды, сондықтан операция тағы бір аптаға кейінге шегерілді. Осы уақытқа дейін Вильгельмсхавен кемежайы Шерге кеме дайын болатынын уәделеді. 28 мамыр күні сағат 12:00-де «Сейдлицке» жөндеу жұмыстары аяқталып, кеме I скаутингтік тобына қайтарылды. 1916 жылдың 30 мамыр күні «Сейдлиц» және I скаутингтік тобының қалған төрт жеңіл крейсері Джейд жолдарында бекінді. Келесі күні таңертең, сағат 02:00-де (Орталық Еуропа уақыты), кемелер Skagerrak-қа қарай баяу жылдамдықпен бет алды. Осы кезде Хиппер өзінің штаб-квартирасын «Сейдлицтен» жаңа «Лютцов» жеңіл крейсеріне көшірді. «Сейдлиц» саптың ортасында, «Дерффлингердің» артында және «Мольткедің» алдында орналасты. II скаутингтік тобы, құрамында жеңіл крейсерлер, Бодикердің флагманы, , , және , сондай-ақ II, VI және IX флотилияларының 30 торпедалық катері Хиппердің жеңіл крейсерлерін сүйемелдеді. Бір жарым сағаттан кейін Шер басқаратын Ашық теңіз флоты «Жейдтен» шықты. Флотка 16 дредноут кірді. Ашық теңіз флотына IV скаутингтік тобы сүйемелдеді, оған «Стеттин», , «Фрауенлоб» және жеңіл крейсер «Росток» басшылық етті, сондай-ақ I, III, V және VII флотилияларының 31 торпедалық катері кірді. II жеңіл крейсерлік эскадрильясының алты ескі дредноуты Эльба жолдарынан 02:45-те шығып, 05:00-де ұрыс флотымен кездесті.

Оңтүстікке қарай жүгіріңіз .

Кешке 16:00-ге дейін Хиппердің күштері Биттидің шайқас крейсерлері эскадрильясымен кездесті. Неміс кемелері бірінші болып атыс ашты, шамамен қашықтықта. Британдық далалық қадағалаушылары неміс нысандарына қашықтықты дұрыс өлшемеді, сондықтан британдық кемелерден атылған алғашқы оқтар неміс шайқас крейсерлерінен бір шақырым артық түсті. Екі шайқас крейсерлерінің қатары бір-бірімен қақтығысу үшін орналасқанда, Сейдлиц британдық Queen Mary-мен дуэльге түсті. 16:54-ке дейін кемелер арасындағы қашықтық дейін қысқарды, бұл Сейдлицтің қосалқы батареясын қосуға мүмкіндік берді. Ол британдық 9-шы және 10-шы эсминецтер флотилияларының кемелеріне жеткілікті жақын болды, сондықтан оның қосалқы зеңбіректері оларды тиімді түрде нысанаға ала алды. Қалған төрт неміс шайқас крейсері британдық шайқас крейсерлеріне қарсы қосалқы батареяларын қолданды. 16:55 пен 16:57 аралығында Сейдлицке Queen Mary-ден екі ауыр калибрлі снаряд тиді. Бірінші снаряд кеменің бортына, бас батарея палубасынан бес фут биіктікте еніп, бірнеше кішігірім өрттерді тудырды. Екінші снаряд артқы суператқылау мұнарасының барбетіне тиді. Жұмыс камерасында төрт оқ-дәрі жанып кетті; от мұнараға және боеприпас қоймасына тарады. Доггер Банктегі жарылыстан кейін жасалған жарылысқа қарсы шаралар одан әрі оқ-дәрілердің жарылуына жол бермеді. Дегенмен, мұнара қирады және қару-жарақ экипажының көп бөлігі өрттен қаза тапты. 17:25-ке қарай британдық шайқас крейсерлері неміс қарсыластарынан ауыр соққы алды. Von der Tann-нан атылған оқтан шамамен 20 минут бұрын құлаған, және Битти кемелерін 2 градусқа бұрып, қайта топтастыруға тырысты, ал 5-ші шайқас эскадрильясының кемелері оқиға орнына жетіп, жабу атысын жасады. Британдық шайқас крейсерлері бұрыла бастағанда, Сейдлиц пен Дерффлингер Queen Mary-ге атысын шоғырландыра алды. Көзі куәгерлері екі залптан кем дегенде бес снаряд кемеге тиіп, Queen Mary-ді екіге бөлген күшті жарылыс болғанын хабарлады. Queen Mary-дің жойылғаннан кейін көп ұзамай, екі британдық және неміс эсминецтері қарсыластардың қатарына торпедалық шабуыл жасауға тырысты. 17:57-де бір британдық торпеда Сейдлицке тиді. Торпеда кемеге алдыңғы мұнараның астынан, бір ай бұрын миналанған жерінен сәл артқа қарай тиді. Жарылыс 12 метрге 4 метр болатын тесік жасады және кеменің сәл қисайғанын тудырды. Зақымға қарамастан, кеме өзінің ең жоғары жылдамдығын сақтап, қатардағы орнын ұстады. Неміс әскери флотының жетекші кемелері 18:00-ге дейін британдық кемелердің тиімді қашықтығына жетіп, британдық шайқас крейсерлерімен және Queen Elizabeth класындағы соғыс кемелерімен атыс алмасты. 18:09 мен 18:19 аралығында Сейдлицке немесе снарядтан оқ тиді. Бұл снаряд сол жақ қанат мұнарасына тиіп, зеңбіректерді істен шығарды. Екінші 380 мм снаряд бұрын зақымдалған артқы суператқылау мұнарасына еніп, әлі жанбай қалған кордит зарядтарын жарылдырды. Кемеде британдық атыстан 150 мм-лік екі зеңбірегі істен шықты, ал артқы мұнара оң жақ зеңбірегінен айырылды. Кешкі сағаттарда неміс кемелері үшін көріну бірте-бірте нашарлады. Сейдлицтің командирі, Капитан зур Зее фон Эгиди кейін былай деп еске алды:

Shortly before 16:00, Hipper's force encountered Beatty's battlecruiser squadron. The German ships were the first to open fire, at a range of approximately The British rangefinders had misread the range to their German targets, and so the first salvos fired by the British ships fell a mile past the German battlecruisers. As the two lines of battlecruisers deployed to engage each other, Seydlitz began to duel with her opposite in the British line, Queen Mary. By 16:54, the range between the ships decreased to , which enabled Seydlitzs secondary battery to enter the fray. She was close enough to the ships of the British 9th and 10th Destroyer Flotillas that her secondary guns could effectively engage them. The other four German battlecruisers employed their secondary battery against the British battlecruisers. Between 16:55 and 16:57, Seydlitz was struck by two heavy caliber shells from Queen Mary. The first shell penetrated the side of the ship five feet above the main battery deck, and caused a number of small fires. The second shell penetrated the barbette of the aft superfiring turret. Four propellant charges were ignited in the working chamber; the resulting fire flashed up into the turret and down to the magazine. The anti flash precautions that had been put in place after the explosion at Dogger Bank prevented any further propellant explosions. Regardless, the turret was destroyed and most of the gun crew had been killed in the blaze. By 17:25, the British battlecruisers were taking a severe battering from their German opponents. had been destroyed by a salvo from Von der Tann approximately 20 minutes before, and Beatty sought to turn his ships away by 2 points in order to regroup, while the s of the 5th Battle Squadron arrived on the scene and provided covering fire. As the British battlecruisers began to turn away, Seydlitz and Derfflinger were able to concentrate their fire on Queen Mary. Witnesses reported at least 5 shells from two salvos hit the ship, which caused an intense explosion that ripped the Queen Mary in half. Shortly after the destruction of Queen Mary, both British and German destroyers attempted to make torpedo attacks on the opposing lines. One British torpedo struck Seydlitz at 17:57. The torpedo hit the ship directly below the fore turret, slightly aft of where she had been mined the month before. The explosion tore a hole 40 feet long by 13 feet wide (12 m × 4.0 m), and caused a slight list. Despite the damage, the ship was still able to maintain her top speed, and kept position in the line. The leading ships of the German battle fleet had by 18:00 come within effective range of the British ships, and had begun trading shots with the British battlecruisers and Queen Elizabeth class battleships. Between 18:09 and 18:19, Seydlitz was hit by a shell from either or This shell struck the face of the port wing turret and disabled the guns. A second 380 mm shell penetrated the already disabled aft superfiring turret and detonated the cordite charges that had not already burned. The ship also had two of her 150 mm guns disabled from British gunfire, and the rear turret lost its right hand gun. As the evening wore on, visibility steadily decreased for the German ships. Seydlitzs commander, Kapitän zur See von Egidy, later remarked:

Ұрыс флоттары

Сағат 19:00 шамасында Беттидің күштері Ұлы флоттың негізгі бөлігіне жақындады. Неміс флотының Ұлы флоттың орналасқан жерін анықтауын кешіктіру үшін, ол кемелерін неміс желісіне бұрып, оларды да бұруға мәжбүрледі. Бұл британдық және неміс шайқас крейсерлері арасындағы қашықтықты қысқартты. Көріну британдықтар үшін жақсы болды, ал неміс шайқас крейсерлері оның құнын төледі. Келесі бірнеше минутта Сейдлицке негізінен кеменің алдыңғы бөлігіне алты рет оқ тиді. Кеменің маңдайшасының астында өрт шықты. Беттидің кемелерінен болған қарқынды ату Хипперді шайқас крейсерлерін оңтүстік-батысқа уақытша кері шегінуге мәжбүр етті. Кемелер шегіне бастағанда, Сейдлицке су жинала бастады және оң жаққа қарай еңкейіп, жағдайы нашарлады. Кеменің алдыңғы бөлімдеріндегі ортаңғы палубадан жоғары суға толып, жүзу қабілетін жоғалтты. 19:30-ға қарай британдық шайқас крейсерлерін қуған Ашық теңіз флоты әлі Ұлы флотқа кездеспеген еді. Шир қараңғылық түскенге дейін кемелерін торпедалық қайықтардың шабуылына ұшырату мүмкіндігін қарастырды. Ол шешім қабылдамас бұрын, оның жетекші соғыс кемелері Ұлы флоттың негізгі бөлігімен кездесті. Бұл Ширге кері шегінуге мүмкіндік бермеді, себебі бұл II шайқас эскадрильясының ескі соғыс кемелерін құрбан етуге келер еді. Ал доредноуттары мен шайқас крейсерлерін олардың кері шегінуін қамтамасыз ету үшін қолданса, ең күшті кемелерін британдықтардың қатты атуына ұшыратар еді. Оның орнына Шир кемелеріне 16 градус оңға бұруға бұйырды, бұл ескі соғыс кемелерін неміс желісінің қауіпсіз жағына жеткізер еді. Сейдлиц және басқа шайқас крейсерлері де Кёнигтің соңынан ілесіп, одан кейін қалды. Хиппердің қираған кемелері уақытша демалыс алды, ал Ширдің кемелерінің нақты орны мен бағыты туралы белгісіздік Адмирал Джелликоуді кемелерін шығысқа қарай, немістердің кері шегіну жолы деп ойлаған бағытқа бұруға мәжбүр етті. Неміс флоты батысқа қарай жүзіп бара жатқанда, Шир екінші рет 16 градус бұрылыс жасады, бұл бағытын өзгертті және кемелерін британдық флоттың ортасына бағыттады. Неміс флоты британдықтардың қатты атуына түсті, ал Шир Сейдлиц, Фон дер Танн, Мольтке және Дерффлингерді британдық флотқа қарсы жоғары жылдамдықпен жіберді, олардың құрамын бұзуға және негізгі күштеріне кері шегіну үшін уақыт беруге тырысты. 20:17-ге қарай неміс шайқас крейсерлері британдық желінің алдыңғы кемесіне жақын келді, сонда Шир кемелерді британдықтардың жетекші кемесіне шабуыл жасауға бұйырды. Сейдлиц Colossus-қа бір рет оқ тигізіп, кеменің құрылысына аз ғана зақым келтірді. Үш минуттан кейін неміс шайқас крейсерлері торпедалық қайықтардың шабуылымен қамтамасыз етіліп, кері шегінді.

At around 19:00, Beatty's forces were nearing the main body of the Grand Fleet, and to delay the discovery of the Grand Fleet's location by the German fleet, he turned his ships towards the German line, in order to force them to turn as well. This reduced the distance between the British and German battlecruisers from Visibility continued to favor the British, and the German battlecruisers paid the price. Over the next several minutes, Seydlitz was hit six times, primarily on the forward section of the ship. A fire started under the ship's forecastle. The smothering fire from Beatty's ships forced Hipper to temporarily withdraw his battlecruisers to the southwest. As the ships withdrew, Seydlitz began taking on more water, and the list to starboard worsened. The ship was thoroughly flooded above the middle deck in the fore compartments, and had nearly lost all buoyancy. By 19:30, the High Seas Fleet, which was by that point pursuing the British battlecruisers, had not yet encountered the Grand Fleet. Scheer had been considering retiring his forces before darkness exposed his ships to torpedo boat attack. He had not yet made a decision when his leading battleships encountered the main body of the Grand Fleet. This development made it impossible for Scheer to retreat, for doing so would have sacrificed the slower pre dreadnought battleships of II Battle Squadron, while using his dreadnoughts and battlecruisers to cover their retreat would have subjected his strongest ships to overwhelming British fire. Instead, Scheer ordered his ships to turn 16 points to starboard, which would bring the pre dreadnoughts to the relative safety of the disengaged side of the German battle line. Seydlitz and the other battlecruisers followed the move, which put them astern of König. Hipper's badly battered ships gained a temporary moment of respite, and uncertainty over the exact location and course of Scheer's ships led Admiral Jellicoe to turn his ships eastward, towards what he thought was the likely path of the German retreat. The German fleet was instead sailing west, but Scheer ordered a second 16 point turn, which reversed course and pointed his ships at the center of the British fleet. The German fleet came under intense fire from the British line, and Scheer sent Seydlitz, Von der Tann, Moltke, and Derfflinger at high speed towards the British fleet, in an attempt to disrupt their formation and gain time for his main force to retreat. By 20:17, the German battlecruisers had closed to within of , at which point Scheer directed the ships to engage the lead ship of the British line. Seydlitz managed to hit Colossus once, but caused only minor damage to the ship's superstructure. Three minutes later, the German battlecruisers turned in retreat, covered by a torpedo boat attack.

Қайтарып алу

Кешкі сағаттағы шайқастағы үзіліс Сейдлицке және басқа неміс броненосец крейсерлеріне басты қаруларға кедергі келтіретін қирандыларды жоюға, өртті сөндіруге, өртке қарсы басқару және сигнал жабдықтарын жөндеуге, түнгі шайқасқа дайындалып, жарық шамдарын іске қосуға мүмкіндік берді. Осы кезеңде неміс флоты кері ретпен жақсы ұйымдасқан формацияға қайта құрылды, содан кейін неміс жеңіл күштері 21:00-ден кейін британдық күзет тобымен кездесті. Бетти жаңадан басталган оқ атылысын естіп, броненосец крейсерлерін батысқа бұрды. 21:09-да ол неміс броненосец крейсерлерін көріп, 20:20-да атыс ашу алдында ішке қарай жылжыды. Соңғы қақтығыста Сейдлиц бірнеше рет зақымдалды; бір снаряд артқы мұнараға, екіншісі кеменің көпіріне тиді. Көпірдегі барлық экипаж қаза тапты, ал басқару мұнарасындағы бірнеше теңізші жарақат алды. Неміс кемелері барлық қаруларын қолданып жауап берді, 21:32-де қараңғыда «Лайон» және «Принцесса Рояль» кемелерін атты. Неміс броненосец крейсерлерінің маневрлері бірінші «I» шайқас эскадрильясын соқтығысудан сақтау үшін батысқа бұруға мәжбүр етті. Бұл «II» шайқас эскадрильясының ескі броненосецтерін крейсерлердің тікелей артына орналастырды және неміс броненосец крейсерлері оңтүстікке бұрылғанда британдық кемелердің оларды қууын болдырмады. Британдық броненосец крейсерлері ескі броненосецтерге оқ ашты; неміс кемелері британдық кемелерге барлық қаруларын жұмсау үшін оңтүстік-батысқа бұрылды. 22:15-те Хиппер ақыры «Мольткеге» ауысып, кемелеріне неміс формациясының басына қарай жылдамдықпен жүруге бұйрық берді. Тек Сейдлиц пен «Мольтке» ғана бұл бұйрықты орындауға дайын болды; «Дерфлингер» және «Фон дер Танн» ең көп дегенде жылдамдыққа жете алды, сондықтан олар артта қалды. Сейдлиц пен «Мольтке» кемелері Штеттинге жақын өткен кезде, соқтығысудан сақтау үшін кемені күрт баяулатуға мәжбүр болды. Бұл «Фрауенлоб», «Штутгарт» және «Мюнхен» кемелерін солға бұруға мәжбүр етті, нәтижесінде олар 2-ші жеңіл крейсерлік эскадрильямен кездесті; 1,5 шақырым қашықтықта екі жақтағы крейсерлер бір-бірін атып-соқты. Контр-адмирал Людвиг фон Ройтер британдық крейсерлерді «Мольтке» мен Сейдлицке қарай итермелеуге тырысты. Сол кезде британдық крейсерлер шабуылды тоқтатты. Жеңіл крейсерлер шегінісіп бара жатқанда, «Фрауенлобқа» атылған торпеда тиді, нәтижесінде кеме жарылды. Неміс формациясы дүрлікке ұшырады, ал осы дүрлікте Сейдлиц «Мольткеден» жаңылып қалды. Кеме енді «Мольтке» жылдамдығының 22 теңіз шақырымын ұстай алмады, сондықтан ол Хорнс Риф маяғына жеке жүруге кетті. 00:45-те Сейдлиц британдық флоттан өтуге тырысты, бірақ оны дредноут байқап, «кеме немесе эсминец» деп белгіледі. «Агинкурт» капитаны кемесінің орнын ашып беруге батыл болмады, сондықтан оған өтуге рұқсат берді. 01:12-ге дейін Сейдлиц британдық флоттан өтіп, Хорнс Рифтің қауіпсіздігіне қарай бет алды. 03:40 шамасында ол Хорнс Рифінің үстінен өтті. Кеменің екі гирокомпасы да істен шыққандықтан, Pillau жеңіл крейсері кемеге үйге бағдар беру үшін жіберілді. 1 маусымда сағат 15:30-да Сейдлицтің жағдайы ауыр болды; кеменің мұрты толығымен суға батып, кеменің алдыңғы бөлігінде қалған жалғыз қалықтау күші – бортындағы торпедалық бөлім болды. Жарақат алған экипажды эвакуациялауға дайындық жүргізіліп жатқанда, оқиға орнына екі сорғыш кеме келді. Кемелер Сейдлицтегі су басуды тұрақтандыра алды, және кеме портқа қайтып оралды. Ол 2 маусым күні таңертең сыртқы Жаде өзеніне жетіп, 3 маусымда Вильгельмсхавен шлюзінің ІІІ кіреберісіне кірді. Ең көп дегенде, Сейдлицке су басып кеткен. Соғыстың соңына қарай, 03:55-те Хиппер Ширге кемелеріне тиген үлкен залал туралы хабарлама жіберді. Сол кезде «Дерфлингер» және «Фон дер Танн» әрқайсысында тек екі ғана қару жұмыс істеді, «Мольтке» 1000 тонна сумен толған, ал Сейдлицке ауыр зақым келген. Хиппер хабарлады: «I-скаутингтік топ енді кез келген маңызды шайқас үшін ешқандай құндылығы жоқ, сондықтан бас қолбасшы оны портқа қайтаруға бұйрық берді, ал ол өзі шайқас флотымен Хорнс Рифтегі жағдайды күтуге бел буды». Шайқас барысында Сейдлиц 21 рет ауыр калибрлі снарядтарға, екі рет қосымша қару снарядтарына және бір рет торпедаға ұшырады. Кемеде 98 адам қаза тауып, 55 адам жарақат алды. Сейдлиц өзі 376 басты қару снарядын атып, шамамен 10 рет соқты.

A pause in the battle at dusk allowed Seydlitz and the other German battlecruisers to cut away wreckage that interfered with the main guns, extinguish fires, repair the fire control and signal equipment, and ready the searchlights for nighttime action. During this period, the German fleet reorganized into a well ordered formation in reverse order, when the German light forces encountered the British screen shortly after 21:00. The renewed gunfire gained Beatty's attention, so he turned his battlecruisers westward. At 21:09, he sighted the German battlecruisers, and drew to within before opening fire at 20:20. In the ensuing melee, Seydlitz was hit several times; one shell struck the rear gun turret and other hit the ship's bridge. The entire bridge crew was killed and several men in the conning tower were wounded. The German ships returned fire with every gun available, and at 21:32 hit both Lion and Princess Royal in the darkness. The maneuvering of the German battlecruisers forced the leading I Battle Squadron to turn westward to avoid collision. This brought the pre dreadnoughts of II Battle Squadron directly behind the battlecruisers, and prevented the British ships from pursuing the German battlecruisers when they turned southward. The British battlecruisers opened fire on the old battleships; the German ships turned southwest to bring all of their guns to bear against the British ships. By 22:15, Hipper was finally able to transfer to Moltke, and then ordered his ships to steam at towards the head of the German line. Only Seydlitz and Moltke were in condition to comply; Derfflinger and Von der Tann could make at most , and so these ships lagged behind. Seydlitz and Moltke were in the process of steaming to the front of the line when the ships passed close to Stettin, which forced the ship to drastically slow down to avoid collision. This forced Frauenlob, Stuttgart, and München to turn to port, which led them into contact with the 2nd Light Cruiser Squadron; at a range of , the cruisers on both sides pummeled each other. Konteradmiral Ludwig von Reuter decided to attempt to lure the British cruisers towards Moltke and Seydlitz. Nearly simultaneously, the heavily damaged British cruisers broke off the attack. As the light cruisers were disengaging, a torpedo fired by struck Frauenlob, and the ship exploded. The German formation fell into disarray, and in the confusion, Seydlitz lost sight of Moltke. The ship was no longer able to keep up with Moltkes 22 knots, and so detached herself to proceed to the Horns Reef lighthouse independently. At 00:45, Seydlitz was attempting to thread her way through the British fleet, but was sighted by the dreadnought and noted as a "ship or Destroyer". Agincourts captain did not want to risk giving away his ship's position, and so allowed her to pass. By 01:12, Seydlitz had managed to slip through the British fleet, and she was able to head for the safety of Horns Reef. At approximately 03:40, she scraped over Horns Reef. Both of the ship's gyro compasses had failed, so the light cruiser Pillau was sent to guide the ship home. By 15:30 on 1 June, Seydlitz was in critical condition; the bow was nearly completely submerged, and the only buoyancy that remained in the forward section of the ship was the broadside torpedo room. Preparations were being made to evacuate the wounded crew when a pair of pump steamers arrived on the scene. The ships were able to stabilize Seydlitzs flooding, and the ship managed to limp back to port. She reached the outer Jade river on the morning of 2 June, and on 3 June the ship entered Entrance III of the Wilhelmshaven Lock. At most, Seydlitz had been flooded by of water. Close to the end of the battle, at 03:55, Hipper transmitted a report to Scheer informing him of the tremendous damage his ships had suffered. By that time, Derfflinger and Von der Tann each had only two guns in operation, Moltke was flooded with 1,000 tons of water, and Seydlitz was severely damaged. Hipper reported: "I Scouting Group was therefore no longer of any value for a serious engagement, and was consequently directed to return to harbor by the Commander in Chief, while he himself determined to await developments off Horns Reef with the battlefleet." In the course of the battle, Seydlitz was hit 21 times by heavy caliber shells, twice by secondary battery shells, and once by a torpedo. The ship suffered a total of 98 of her crew killed and 55 wounded. Seydlitz herself fired 376 main battery shells and scored approximately 10 hits.

Кейінгі операциялар

1916 жылы 15 маусымда Сейдлицке жөндеу жұмыстары Вильгельмшафендегі Императорлық кемежайда басталды және 1 қазанға дейін жалғасты. Содан кейін кеме жеке жаттығудан өтті және қарашада флотқа қайта қосылды. Бұрынғы флагманы "Люц" Солтүстік теңіздің түбінде болғандықтан, Хиппер Сейдлицте тағы да өз туын көтерді. 4 қарашада Сейдлиц пен Мольтке II дивизиямен, I ұрыс эскадрильясымен, III ұрыс эскадрильясымен және жаңа соғыс кемесімен бірге Дания жағалауындағы Бовбьергке кемелерін қайтару үшін жорыққа шықты. Соның нәтижесінде Корольдік флот конвойларды қорғау үшін линкорлар эскадрильясын бекітті, бұл Шеерге Ұлы флоттың бөлінген эскадрильясын жою мүмкіндігін ұсынды. Шеер: «Осындай конвойға сәтті шабуыл жасау тек көп тоннаждың батуына ғана емес, сонымен қатар үлкен әскери жетістікке әкеледі және ағылшындарды солтүстік суларға көбірек соғыс кемелерін жіберуге мәжбүр етеді» деп атап өтті. Шеер жоспарланған шабуылға дайындық ретінде қатаң сымсыз байланыс үнсіздігін орнатты. Бұл британдықтардың неміс сигналдарын ұстап алып, шифрлау мүмкіндігін жойды, бұл бұрын маңызды артықшылық болған. Операция барысында Хиппердің ұрыс крейсерлері 23 сәуірде конвойға және оның эскорттарына шабуыл жасауға тиіс болды, ал Ашық теңіз флотының линкорлары қолдау көрсетуге дайын тұрды. 1918 жылы 23 сәуірде сағат 05:00-де Ашық теңіз флоты портынан қатты күзетілген конвойлардың бірін ұстап алу ниетімен жорыққа шықты. Хиппердің күштері 24 сәуірде сағат 05:20-де Норвегияның Эгеро қаласынан батысқа қарай жетті. Конвой бағытына байқаусыз жеткеніне қарамастан, операция қате барлаудың салдарынан сәтсіз аяқталды. U-кемелерінен алынған хабарламалар бойынша Шеерге конвойлар әр аптаның басында және ортасында жүзіп кететін болған, бірақ батысқа бағытталған конвой 22 сәуірде сейсенбі күні Бергеннен, ал шығысқа бағытталған топ 24 сәуірде бейсенбі күні Шотландияның Метхил қаласынан кеткен. Нәтижесінде Хиппердің шабуылдайтын конвойы болмады. Сол күні Мольтке винттерінің бірі сырғып кетті, бұл электр стансасына ауыр зақым келтіріп, кемеге су кірді. Мольтке кеменің жағдайы туралы Шеерге хабарлау үшін радиотыныштықты бұзуға мәжбүр болды, бұл Корольдік флотты Ашық теңіз флотының әрекеттері туралы ескертті. Бити 31 линкор және төрт ұрыс крейсерінен тұратын күшпен жорыққа шықты, бірақ кері шегініп келе жатқан немістерді тосқауылға алу үшін кеш қалды. Немістер 25 сәуірде қорғаныс мина өрістеріне жетті, бірақ шамамен Хелголандтан Мольтке су асты кемесімен торпедаланды, бірақ ол портқа сәтті оралды.

On 15 June 1916, repair work to Seydlitz began in the Imperial Dockyard in Wilhelmshaven, and continued until 1 October. The ship then underwent individual training, and rejoined the fleet in November. With his previous flagship Lützow at the bottom of the North Sea, Hipper again raised his flag in Seydlitz. On 4 November, Seydlitz and Moltke, along with II Division, I Battle Squadron, III Battle Squadron, and the new battleship sailed to Bovbjerg on the Danish coast, in order to retrieve the stranded U boats and
Scheer had begun to use light surface forces to attack British convoys to Norway beginning in late 1917. As a result, the Royal Navy attached a squadron of battleships to protect the convoys, which presented Scheer with the possibility of destroying a detached squadron of the Grand Fleet. Scheer remarked that "A successful attack on such a convoy would not only result in the sinking of much tonnage, but would be a great military success, and would force the English to send more warships to the northern waters." Scheer instituted strict wireless silence in preparation for the planned attack. This denied the British the ability to intercept and decrypt German signals, which had previously been a significant advantage. The operation called for Hipper's battlecruisers to attack the convoy and its escorts on 23 April while the battleships of the High Seas Fleet stood by in support. At 05:00 on 23 April 1918, the High Seas Fleet left harbor with the intention of intercepting one of the heavily escorted convoys. Hipper's forces were west of Egerö, Norway, by 05:20 on 24 April. Despite the success in reaching the convoy route undetected, the operation failed due to faulty intelligence. Reports from U boats indicated to Scheer that the convoys sailed at the start and middle of each week, but a west bound convoy had left Bergen on Tuesday the 22nd and an east bound group left Methil, Scotland, on the 24th, a Thursday. As a result, there was no convoy for Hipper to attack. The same day, one of Moltke screws slipped off, which caused serious damage to the power plant and allowed of water into the ship. Moltke was forced to break radio silence in order to inform Scheer of the ship's condition, which alerted the Royal Navy to the High Seas Fleet's activities. Beatty sortied with a force of 31 battleships and four battlecruisers, but was too late to intercept the retreating Germans. The Germans reached their defensive minefields early on 25 April, though approximately off Helgoland Moltke was torpedoed by the submarine , though she successfully returned to port.

Тағдыр

Сейдлиц Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталуға аздай қалғанда, Ашық теңіз флотының «өлім сапарына» қатысуға тиіс болды. Ашық теңіз флотының басым бөлігі Вильгельмсхавендегі базасынан Ұлыбританияның Ұлы флотына қарсы шабуылға шығуға жоспарланған; Шеер – енді флоттың Грос-адмиралы – Германия үшін жақсы келіссөздік позицияны сақтау үшін, флоттың бағасы қандай болса да, британдық флотқа мүмкіндігінше көп зиян келтіруді көздеді. Флот Вильгельмсхавенде бекітіліп жатқанда, соғыстан шаршаған теңізшілер жаппай дезертирлікке көшті. «Фон дер Танн» мен «Дерффлингер» Вильгельмсхавеннің ішкі порты мен рейдті бөліп тұрған шлюздерден өткенде, екі кемеден де 300-ге жуық адам жағаға секіріп, жоғалып кетті. 1918 жылдың 24 қазанында Вильгельмсхавеннен шығуға бұйрық берілді. Соғыстан шаршаған көптеген теңізшілер бұл операцияның бейбіт процесті бұзып, соғысты ұзартады деп ойлады. 29 қазан күні түнінен бастап бірнеше соғыс кемесіндегі теңізшілер бүлік көтерді; III эскадрильяның үш кемесі якорь көтеруден бас тартты, ал соғыс кемелерінде саботаж актілері жасалды. Тәртіпсіздіктер Хиппер мен Шеерді операцияны тоқтатуға мәжбүр етті. Жағдай туралы хабардар болған кайзер: «Менде енді флот жоқ» деді. Вильгельмсхавендегі бүлік Кильге тарады және соғыс аяқталғаннан кейін жалғасқан үлкен неміс революциясын тудырды. Германияның әскери жағдайы үмітсіз болды, сондықтан генералдар Пол фон Гинденбург пен Эрих Людендорф үкіметті соғысты аяқтау үшін қарулы келісімге қол қоюға көндірді. 1918 жылдың қарашасында Германияның капитуляциясынан кейін Рейтердің басшылығындағы Ашық теңіз флотының көп бөлігі Ұлыбританияның Скапа-Флоу әскери-теңіз базасында интернировкаланды. Неміс флотының кетер алдында адмирал Адольф фон Трота Рейтерге одақтастардың кемелерді кез келген жағдайда басып алуына жол беруге болмайтынын айтты. Флот британдық жеңіл крейсермен кездесті, ол кемелерді Scapa Flow-ға дейін, немістерді күтіп алатын одақтастар флотына бастап барды. Бұл үлкен флотилияға 370-ке жуық британдық, американдық және француздық әскери кемелері кірді. Кемелер интернировкаланғаннан кейін, олардың қарулары бұғатталған блоктарын алып тастау арқылы жарамсыз етілді, ал экипаж 200 офицер мен сарбазға дейін қысқартылды. Флот Версаль келісімін жасасқан келіссөздер кезінде тұтқында болды. Рейтер британдықтардың 1919 жылдың 21 маусымында, Германияның бейбітшілік шартына қол қою мерзімінде, неміс кемелерін басып алуды көздегенін айтты. Рейтер екі күнге мерзім ұзартылғанын білмей, кемелерді алғашқы мүмкіндікте батыруға бұйрық берді. 21 маусым күні таңертең британдық флот Скапа-Флоудан оқу маневрлерін өткізу үшін кетіп қалды, ал 11:20-де Рейтер кемелеріне бұйрық берді. «Сейдлиц» 13:50-де су астына кетті. Оның борты мен 22 метр тереңдіктегі түбі жиі кішкентай арал деп қате түсірілді және Эрнест Кокс басқарған «Кокс пен Данкс» құтқару фирмасына, сонымен бірге бір соғыс кемесі мен жиырма алты эсминецке қоқыс ретінде сатылды. «Сейдлицті» құтқару да қиын болды, өйткені кеме көтеруге жасалған алғашқы әрекетте қайтадан суға батып, құтқару жабдықтарының көп бөлігін жойды. Еңбек етпей, Кокс тағы да сынап көрді, келесі жолы көтерілгенде, оны сол сәтте түсіру үшін жаңалық камераларын әкелуге бұйырды. Жоспар «Сейдлиц» Кокс Швейцарияда демалып жатқанда кездейсоқ қайтадан суға шығарылғанда, сәл іске аспауға жақындады. Кокс жұмысшыларға оны қайтадан батыруды бұйырды, содан кейін «Сейдлицтің» үшінші рет қайтадан суға түсірілуіне қатысу үшін Ұлыбританияға оралды. Кеме 1928 жылдың 2 қарашасында көтерілді және бұрылып тұрған күйінде 1930 жылға дейін Роситте атып тастау үшін оңтүстікке сүйретілді. «Сейдлицтің» қоңырауы Лабое теңіз ескерткішінде қойылған. 1916 жылы алынып тасталған 15 см-лік зеңбіректердің бірі кейін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде саудалық рейдер «Kormoran» неміс көмекші крейсеріне орнатылды.

Seydlitz was to have taken part in what would have amounted to the "death ride" of the High Seas Fleet shortly before the end of World War I. The bulk of the High Seas Fleet was to have sortied from their base in Wilhelmshaven to engage the British Grand Fleet; Scheer—by now the Großadmiral of the fleet—intended to inflict as much damage as possible on the British navy, in order to retain a better bargaining position for Germany, whatever the cost to the fleet. While the fleet was consolidating in Wilhelmshaven, war weary sailors began deserting en masse. As Von der Tann and Derfflinger passed through the locks that separated Wilhelmshaven's inner harbor and roadstead, some 300 men from both ships climbed over the side and disappeared ashore. On 24 October 1918, the order was given to sail from Wilhelmshaven. Many of the war weary sailors felt the operation would disrupt the peace process and prolong the war. Starting on the night of 29 October, sailors on several battleships mutinied; three ships from III Squadron refused to weigh anchors, and acts of sabotage were committed on board the battleships and The unrest ultimately forced Hipper and Scheer to cancel the operation. Informed of the situation, the Kaiser stated "I no longer have a navy." The Wilhelmshaven mutiny spread to Kiel, and fueled a larger German Revolution that continued after the end of the war. Germany's military position was hopeless, and so Generals Paul von Hindenburg and Erich Ludendorff convinced the government to sign the Armistice to end the war. Following the capitulation of Germany in November 1918, most of the High Seas Fleet, under the command of Reuter, were interned in the British naval base in Scapa Flow. Prior to the departure of the German fleet, Admiral Adolf von Trotha made clear to Reuter that he could not allow the Allies to seize the ships, under any conditions. The fleet rendezvoused with the British light cruiser , which led the ships to the Allied fleet that was to escort the Germans to Scapa Flow. The massive flotilla consisted of some 370 British, American, and French warships. Once the ships were interned, their guns were disabled through the removal of their breech blocks, and their crews were reduced to 200 officers and men. The fleet remained in captivity during the negotiations that ultimately produced the Treaty of Versailles. Reuter believed that the British intended to seize the German ships on 21 June 1919, which was the deadline for Germany to have signed the peace treaty. Unaware that the deadline had been extended by two days, Reuter ordered the ships to be sunk at the next opportunity. On the morning of 21 June, the British fleet left Scapa Flow to conduct training maneuvers, and at 11:20 Reuter transmitted the order to his ships. Seydlitz slipped beneath the surface at 13:50. On her side and on the bottom in 22 meters of water the wreck was frequently mistaken for a small island, and was sold in this condition as scrap to the salvage firm of Cox and Danks, led by Ernest Cox, along with a battleship and twenty six destroyers. Salvaging Seydlitz also proved difficult, as the ship sank again during the first attempt to raise her, wrecking most of the salvage equipment. Undaunted, Cox tried again, ordering that when she was next raised, news cameras would be there to capture him witnessing the moment. The plan nearly backfired when Seydlitz was accidentally refloated while Cox was holidaying in Switzerland. Cox told the workers to sink her again, then returned to Britain to be present as Seydlitz was duly refloated a third time. The ship was raised on 2 November 1928, and while still inverted was towed south to be scrapped in Rosyth by 1930. Seydlitzs bell is on display at the Laboe Naval Memorial. One of the ship's 15 cm guns, which had been removed in 1916, was later mounted aboard the commerce raider German auxiliary cruiser Kormoran during World War II.