Кіріспе
Германдық пұтқа табынушылықтағы діни практика. Блот (Ескі скандинав және Ескі ағылшын тілдерінде) немесе геблот (Ескі ағылшын тілінде) – германдық пұтқа табынушылықтағы діни рәсімдер, олар белгілі бір құдайлыққа жануарды сою және құрбан етуден тұрады, одан кейін оның еті қоғамдық түрде пісіріліп желінеді. Ескі скандинав деректері оны ежелгі скандинав дінінің орталық рәсімі ретінде көрсетеді, ол өмірдің көптеген салаларымен тығыз байланысты болған. Ірі блоттар көбінесе залдарда өткізіліп, аймақтың билеушілері ұйымдастырған, олар халық атынан осы рәсімді орындауға міндетті болған. Блоттар билеушілердің заңдылығын нығайтуға маңызды рөл атқарды, ал оны орындаудан бас тартқан христиан билеушілері кейде ынталырақ адамдармен ауыстырылып, елден қуылған. Шағын, үй блоттарын әйелдер басқарған жағдайлар да тіркелген. Биліктегі элитаның заңдылығын нығайтудан басқа, блоттардың орындалуы көбінесе жердің құнарлылығын арттыру, мол өнім мен бейбітшілікті қамтамасыз ету мақсатымен жасалған, бірақ олардың болашақты болжу үшін немесе заңдық мәселелерде қажетті нәтижелерге қол жеткізу үшін де орындалғандығы туралы жазбалар бар. Христиан діні орнағаннан кейін блоттар, ерте германдық заң кодекстерінде көрсетілгендей, жазаланатын қылмысқа айналды, ал осы құдайлықтар мен құрбандықтарды қабылдаушылар көбінесе зұлым рухтармен теңестірілді. Дегенмен, осы практиканың кейбір элементтері жергілікті христиан мәдениетіне сіңіріліп, қазіргі заманға дейін сақталған болуы мүмкін. Блотты жаңғырту қазіргі заманғы неоязыктердің практикасының бір бөлігі ретінде қайта жандандырылды.
Blót (Old Norse and Old English) or geblōt (Old English) are religious ceremonies in Germanic paganism that centred on the killing and offering of an animal to a particular being, typically followed by the communal cooking and eating of its meat. Old Norse sources present it as a central ritual in Old Nordic religion that was intimately connected with many wider aspects of life. Large blót are often described as taking place in halls, organised by the rulers of the region who were expected to carry out the practice on behalf of the people. Blót were central to the legitimacy of rulers and Christian rulers refusing to hold them were at times replaced by more willing alternatives and driven out of the land. Smaller, household blót were sometimes recorded as being led by women. Beyond strengthening legitimacy for the ruling elites, the performance of blót was often in order to ensure the fertility of the land, a good harvest and peace, although they are also recorded as being performed for divination or to achieve desired results in legal matters. After the establishment of Christianity, blót were routinely made punishable offences, as seen in early Germanic legal codes, with the recipients of the worship and sacrifice often equated with demons. Despite this, some aspects of the practice were likely incorporated into local Christian culture and continued into the modern period. Conscious reviving of blót has also been revived in the modern period as part of the practice of modern heathens.
Этимология
Бұл етістіктің түрі ("құдайға құлшылық ету; құрбандық шалу"), ("Құдайға қызмет ету; құлшылық ету"; құрбандық арқылы құрметтеу"), ("құрбандық шалу") және басқа да жерлерде кездеседі. Бұл етістіктің протогермандық түрі күшті етістік ретінде *blōtanan* немесе *blōtan* деп қайта құрастырылуы мүмкін, бұл "құрбандық шалу" дегенді білдіреді. Есімдік түрі *ge blót* ("құрбандық") және ("құрбандық; құлшылық") сөздерінде көрінеді. Протогермандық есімнің түрі де *blōtan* ретінде қайта құрастырылуы мүмкін. Осыған ұқсас және байланысты форманы *blōtan* ("құрбандық") сөзінен және *guþ blostreis* ("Құдайға құлшылық етуші") сөзінің бір бөлігінен қайта құруға болады. *Blót* сөзі сонымен қатар жалпы "санамен табыну" мағынасында қолданылған, "сана" (көбінесе *blœti* түрінде) немесе христиандық дәуірде "қарғыс айту" немесе "анткасу" мағынасында қолданылған, себебі ескі діндерге теріс көзқарас болған. Ортақ германдық түбір *blōtan* ("соққылау; гүлдеу; жайнау") сөзімен байланыстырылған, ол өз кезегінде *blōđan* ("қан") сөзімен байланысты. Бұған қоса, *flamen* ("құдайға арналған қызметші") сөзімен де байланыс бар деген ұсыныс жасалған, бірақ оның дұрыстығы *flamen* сөзінің нақты түбіріне байланысты, оны анық анықтау мүмкін емес.
Қолданылуы
"Құдайға табыну" немесе "құрбандық шалып табыну" контекстінде, ежелгі норвегиялық blóta етістігі әдетте табынылатын нысанды айыптау райда қолданады, ал датив райда сирек қолданылады. Датив райы көбінесе құрбандыққа шалынатын затты білдіру үшін қолданылады. Етістіктен кейін жиі blót-тың мақсаты келеді, мысалы til friðar, sigrs, langlífis, árs, byrjar ("бейбітшілік, жеңіс, ұзақ өмір, жақсы жыл, қолайлы жел үшін").
Құрамында
Бұл сөз ғибадат пен құрбандыққа қатысты көптеген күрделі сөздердің құрамында кездеседі. Оларға blót auðigr ("құрбандыққа шалуға бай") сияқты сын есімдер мен жеке тұлғаларды атау үшін қолданылатын терминдер жатады, мысалы, blót бишоп, blót kennimaðr немесе blót goði ("мәжүси діни қызметкер"), blót hofðingi ("мәжүси басшы"). Басқа да күрделі сөздерге ғибадатқа лайық нәрселер жатады, мысалы, blót guð ("мәжүси құдай") және blót kálfr ("құрбандықпен табынған бұзау"). Діни мақсаты бар заттар да осы сөзбен басталуы мүмкін, мысалы, blót bolli ("құрбандық шалуға арналған тостаған") және blót klæði ("құрбандық кезінде киілетін киім"). Сондай-ақ, бұл сөз діни ұғымдарды білдіру үшін де қолданылады, мысалы, blót dómr немесе blót skapr ("бұтпарастық"), ал blótnaðr сөзі "мәжүси құдайларға құрбандық шалу" және "бұтпарастық" мағыналарын білдіреді.
Орналасқан жері
Көші-қон дәуірінде діни ұйымдық құрылым күрт өзгергендігі айтылады, билеушілер бұрынғыдай батпақтар мен көлдер сияқты ашық жерлерде емес, өз үйлерінде құрбандықтар мен рәсімдерді орталықтандыруға жетерлік билікке ие болды. Бұл ішкі культтік ғимараттар көне норвег деректерінде әртүрліше [[Heathen hof, hǫrgar, goðahús, blóthús]] деп аталады. Дереккөздерде викинг дәуіріндегі құрбандықтар (blót) түрлі орындарда өткізілгені жазылған, ал құрбандықтарды қабылдаған жерлер ретінде тоғайлар, hofs және сарқырамалар сипатталған, сондай-ақ құдайлар, эльфтер және жұмалақ рухани жандар (vættir) да аталған. Кейбір жер аттарында "blót" префиксі қолданылады, бұл олардың осы рәсімдер өткен жерлер екенін көрсетеді, мысалы, blót haugr ("құрбандық төбесі немесе обасы") және blót hof ("жұмалақ құдайханасы"). Кьялнесинга сагасында үлкен hof жанындағы Блоткелда ("құрбандық батпағы/қопасы/бұлағы/көзі" немесе "жұмалақ храмға жақын батпақ") деп аталатын жерге құрбандықтар тасталып, құрбандық тойлары өткізілгені айтылады. Бұл идея Исландия жер аттарында да көрініс береді, мысалы, Мёдрудалурдагы Блоткелда және Мёватндағы Годакельда ("құдайлардың бұлағы").
Жануарлар мен адамдарды өлтіру
Жазба деректер мен археологиялық жазбалар ежелгі скандинав дінінде мал, әсіресе шошқа мен жылқыны құрбандыққа шалудың блоттың маңызды бөлігі болғанын көрсетеді. Бұл көбінесе сыйлық сияқты қарастырылып, жануарларды, кейде адамдарды да, қасиетті рәсімдер арқылы өлтіруді қамтыды. Адам Бременнің Уппсала ғибадатханасы туралы баяндамасында тек бас ұсынылғаны айтылады. Бұл тәжірибе археологиялық жазбалармен расталуы мүмкін. Солтүстік Исландиядағы Хофстадир ғибадатханасының залында малдар маусымдық рәсімдерде көп жылдар бойы бас шауылып, бас сүйектері зал ішінде қойылды. Сүйектерге жасалған остеологиялық талдау, жануарлардың балта немесе қылышпен мойнына соққы беріліп өлтірілгенін көрсетті. Бұл әдіс, мүмкін, артериялық қанның шашырауы секілді эффект тудыруға бағытталған. Ұқсас байқаулар басқа жерлерде де жасалды, мысалы, Фрёсёндегі ("Фрейр аралы") шіркеудің астынан табылған викинг дәуірінің қайың түбірі және Эстергётландтағы Боргтағы ырымды орын. Екі орында да басқа сүйектерге қарағанда бас сүйектерінің саны көп болды. Құдайларға бас ұсыну кең таралған практика болған, ал ет пісіріліп, одан кейін өткізілетін тойға дайындалған деп болжанады. Сондай-ақ, зал ішінде көрсетілген бас сүйектерінің саны мәртебе белгісі ретінде қызмет етіп, онда өткізілетін тойдың ауқымын көрсететіні де айтылады. Жазба дереккөздері соғыс тұтқындарын құрбандыққа шалу туралы айтады; римдіктердің герман тайпаларының жеңілген жауларын Марс немесе Меркурийге құрбандыққа шалу сипаттамалары ежелгі скандинав дініндегі Одинге арналған дәстүрлерге ұқсас. Исландиялық скальд Хельги Траусти өзінің жауды Одинге құрбандық ретінде өлтіргенін айтады; Эгилдің сагасы einhenda ok Ásmundar berserkjabana және Оркней сагасы тұтқынға алынған жауларды Одинге құрбандыққа шалуды сипаттайды. Уппланд маңынан табылған қалдықтардың көп бөлігі жас еркектердің сүйектерінен тұрады, олардың бұрын жазылған жаралары сақталған, бұл жазбаларда айтылған соғыс тұтқындарының құрбандығымен сәйкес келуі мүмкін. Ежелгі норвегиялық мәтіндердегі адам құрбандықтарының көпшілігі Одинмен байланысты. Қылмыскерлер мен құлдар көбінесе құрбандыққа шалынған, бұл қазіргі заманғы өлім жазаларымен салыстырылады. Ғалымдар кейбір адам құрбандығы туралы мәлімдемелердің сенімділігіне күмән келтіреді. Мысалы, Адам Бременнің Уппсаладағы құрбандықтар туралы баяндамасында автор герман дінін жамандау үшін адам құрбандығын көбірек көрсеткен болуы мүмкін. Сол сияқты, кейбір ғалымдар Кьяльнесинга сагасындағы адам құрбандығы туралы мәліметтердің дұрыстығына күмән келтіреді.
Қан мен қанның рөлі
В «Хаконар сага годда» Снорри Стурлусон описывает, как hlautteinar («жертвоприносные прутики») использовались подобно разбрызгивателям для разбрызгивания крови на stallar («алтари» или «платформы»), стены hof (как внутри, так и снаружи) и присутствующих там людей. Возможно, на это описание повлияли церковные обряды средневековой церкви, в которых святая вода окроплялась на собрание, или рассказ в Ветхом Завете, в котором Моисей окропляет кровью свой народ. Снорри в своем описании явно отмечает сходство между hlautteinar и stǫklar («aspergillum»). Исходя из этого, было предложено, что использование таких терминов, как hlaut, hlautolli и hlautteinn для обозначения «жертвоприносной крови», «жертвоприносного прутика» и «жертвоприносной чаши» соответственно, неточно отражает их использование в дохристианские времена. Это частично основано на отсутствии этих терминов в скальдической поэзии и Эддических поэмах. Олоф Сундквист поддерживает идею о том, что hlaut ранее имело значение «жребий» в контексте гадания. Клаус Дювель пошел еще дальше в этом аргументе, утверждая, что окропление жертвенной кровью не оказало влияния из языческой германской культуры и было полностью заимствовано из других источников, таких как Ветхий Завет, но это утверждение было оспорено. Слово stallar (соответствующее одному из мест, окропленных кровью в рассказе Снорри), вероятно, имело значение, связанное с жертвоприношением в дохристианском скандинавском контексте. Фраза véstallr («священная подставка») встречается в скальдической поэзии, и есть свидетельства о том, что кровь намазывалась на священные предметы в других частях Западной Скандинавии. В «Hyndluljóð» Фрейя говорит о том, как один из ее поклонников сделал для нее hǫrgr («алтарь»), облицованный камнем, который превратился в стекло и покраснел от бычьей крови. Аналогично, в U-версии «Hervarar saga» рассказывается о священном дереве, называемом blóttre, которое покраснело от крови жертвенного коня. Неясно, следует ли это понимать как буквальное дерево или как платформу или алтарь (véstallr, stallr или véstalli). В «Ynglinga saga» король Домальди приносится в жертву, чтобы их урожай рос, и они окрашивают stallar его кровью; «Ynglingatal», поэма, на которой основан этот рассказ, не упоминает stallar, но подчеркивает, что земля была окрашена кровью. Было предположено, что пролитие крови на землю под stallar может быть связано с взятием почвы из-под stallr Þórólfr из Норвегии в Исландию во время заселения острова, как описано в «Eyrbyggja saga». Религиозные предметы зафиксированы как окрашенные кровью во время blót, такие как обетные кольца, согласно версии Hauksbók «Landnámabók». Практика сбора жертвенной крови и выливания ее на алтари хорошо задокументирована в других культурах, таких как в Древней Греции и религии, а также в еврейских жертвах всесожжения. Помимо своей роли в гадании, ученые выдвинули и другие предположения о важности крови в blót. Было предположено, что насилие, использованное для убийства животных, найденных в Хофстадире, могло послужить способом снятия напряжения в обществе. Олоф Сундквист вместо этого предполагает, что кровь использовалась в театрализованной обстановке, создавая ощущение зрелищности, и что событие было сильно отделено от обычной повседневной жизни. Если это правда, то участники церемонии, вероятно, эмоционально вовлекутся в ритуальную драму. Он далее предполагает, в соответствии с идеями Брюса Линкольна, что могла существовать воспринимаемая связь между убийством во время blót и убийством Имира во время рассказа о сотворении мира в «Gylfaginning», которое выступало в качестве его мифического аналога. В этом контексте кровопролитие могло сигнализировать о возрождении мира, в котором условия улучшатся для тех, кто совершал blót.
Тойлау және ішу
Құрбандық тойлары (немесе блотдриккюр) скандинавтардың ежелгі діни тәжірибелерінде маңызды орын алды және көптеген адамдар қатысатын маусымдық мерекелердің бір бөлігі болды. Норвегиялық скальд Сигватр Тордарсонның 11 ғасырдың басындағы өлеңінде айтылған Альфаблот сияқты отбасылық рәсімдер әдетте шаруа қожалықтарында орындалатын. Блоттағы тойлар мен ырымдық ішімдіктер мифологиялық контекстте Хаконармалдағы Вальхелл суреттерінде де көрінеді. Жылқыны блотвеизлурде жиі жегендігі туралы жазылған, ал жылқы етін жеу христиан дінін қабылдағаннан кейін қабылданған бірқатар ортағасырлық скандинавия заңдарымен, мысалы, Borgarthings Lov, Den ældre Gulathings Lov және Frostathings Lov бойынша айыппұл және тәуекелмен жазаланатын қылмыс болды. Исландияда христиан діні орнағаннан кейін қысқа мерзімге жеке тұтыну үшін жылқы етіне рұқсат берілді, бірақ кейіннен ол рұқсат алынып тасталды. Жануарларды ырымдық өлтіруден кейін етке той жасалды, бұл туралы Эддик және Скальдикалық поэзияда, Исландия сагаларында және руналық тастарда сипатталған. Ет үй ішінде немесе сыртта қыздырылған тастармен үлкен шұңқырларда қайнатылып, салтанатты рәсімде сыра немесе бал ішілді. Скандинавияда діни тойларға қатысты жерлер табылды, мысалы, Мельхуста, онда 900 және 1300 жылдар аралығында салынған көптеген пісіру шұңқырлары табылған, олардың ішінде үй жануарларының сүйектері болды. Боргтың C залындағы ошақтар құрбандыққа шалынған малдың етін пісіру орындары болған деп болжанады. Шамамен 6 м х 3 м өлшемді үлкен шұңқыр сейдир (етті ырымдық дайындауға арналған пісіру ошағы) деп түсіндірілді. Ежелгі гутниялық туыс термин Гута сагасында префикс ретінде кездеседі, ол құрбандыққа шалынған жануарлардан дайындалған тамақты бірге пісірген блотқа бірге қатысқандарды suþnautar ("қайнаған серіктер") деп атайды. Сейдир мен суþ екеуі де ("құрбандық") сөзімен байланысты болуы мүмкін.
Функция
Блот – қарапайым құрбандықтан гөрі, ежелгі скандинавиялық қасиетті орындарында өткен барлық рәсімдердің орталық бөлігі болды.
Құдайымның көмегімен
Бұқалардың құдайлардан заңдық мәселелерде көмек сұрағанда жиі құрбандыққа шалынғаны белгілі. Блоттар көбінесе жақсы өнім алу үшін өткізілетіні айтылады, ал кейбір мәтіндерде олар til árs ok friðar ("жақсы өнім және бейбітшілік үшін") деп нақты жазылған. Fagrskinna сияқты кейбір дереккөздер бұл рәсімдердің тиімділігін көрсетеді, онда Хакон Сигурдсарсон христиандардың бұзған қасиетті орындарын қалпына келтіріп, бұрынғыдан да көп блот өткізгені және одан кейін өркендеу кезеңі басталып, астық өнімі артып, селедка мол болғаны айтылады. Бұл, заңды билеуші қасиетті орындарды қорғап, құдайлармен жақсы қарым-қатынас үшін блоттарды сақтау арқылы халықтың жақсы өмірін қамтамасыз ететін идеологияны көрсетеді деген пікір айтылады.
Билеушілердің заңдылығы
Блот және оған байланысты тойларды өткізу билеушілерге өз байлықтары мен жомарттықтарын көрсетуге мүмкіндік берді, ал осы қасиеттерді мақтау «Сигурддардрапа» сияқты скальдтық өлеңдерде жазылған. Тойларда, мысалы, жүзіктер сияқты сыйлықтар беру германдық мәтіндерде, «Эгиль сагасы» мен «Беовульф» сияқты шығармаларда жақсы расталған және патшаға адалдықты нығайту мен билікті күшейтудің маңызды амалы болды деп саналады. Жеген малдың басын көрсету қауымдар арасында бәсекелестік тудырып, викинг дәуіріндегі Исландияда билеу стратегиясының бір бөлігі болуы мүмкін.
Діни және діни жетекшілер
Ғалымдар Скандинавияның соңғы темір дәуірінде діни көшбасшылар тұжырымын талқылап келді, мысалы, Фолке Стром сияқтылар, кәсіби дін қызметкерлері болмағанын және билеушілердің осы рөлді атқарғанын қолдады. Бұл мәселе ғалымдар арасында әлі де даулы болғанымен, діни лауазымға ресми оқытуға нақты дәлелдер жоқ, ал элиталардың қасиетті орындар мен блоттарды ұйымдастыруы көне норвегиялық мәтіндерде жақсы куәландырылған. Кейбір элиталар блотқа қатысқандары үшін ерекше аталады, мысалы, Сигурдр Хладярль, оны «ең ынталы жалған құдайға табынушы» (inn mesti blótmaðr) деп атады және ол патша атынан Трёнделагтағы барлық құрбандық тойларын өткізген деп сипатталады. Бұл тұжырым Stentoften тасында да расталған, онда жергілікті билеуші ХатувульфР есімді адам жақсы өнім алу үшін блот өткізгені жазылған. Исландияда «бастылар» (goðar) жиі қоғамдық діни шараларды, соның ішінде блотты басқарғандары ретінде тіркелген. Көздер Норвегия мен Светюдта билеушінің өкілдері тарапынан қабылдануы үшін қоғамдық блотқа қатысудың қажеттілігін сипаттайды. «Хаконар сага гоða» христиан патшасы Хаконның Трёнделагқа келгенін және жергілікті шаруалар мен басшыларды ренжітіп, блотқа қатысудан бас тартқанын айтады. Фростатингде одан әкесі сияқты қатысуын сұрады, кейін Мэрдегі «құрбандық тойында» (blótveizla) жылқы бауыр жеуге қатты қысым жасады. Сол сияқты, «Гервар сагасы мен Хейдрек» бойынша, құдайсыз патша Блотсвейін Свеар патшасы болған кезде жылқы құрбандығына қатысып, жылқы етін жеді. Сағаның U нұсқасы Блотсвейіннің жеңешесі Инги христиан болғандықтан ескі дәстүрлерді сақтаудан бас тартқаннан кейін патша болғанын және Свеарлар оны Вестергётландқа қуғандарын айтады. Бұл Адам Бременнің Анундр патшасын сипаттауына өте ұқсас, ол да блотты орындаудан бас тартқаны үшін қуылды. Vǫlsa þáttr-дегі «үй шаруасының әйелі» (húsfreyja) сияқты әйелдер блотты басқарғаны туралы дәлелдер бар, және мүмкін, Austrfararvísur-де álfablót өткізген húsfreyja да. Бұл «Хаконар сага гоða» сияқты егжей-тегжейлі есептерде болмаса да, кейбір әйелдердің рәсімдерде, тойларды өткізуде және шаруашылықты басқаруда орталық рөл атқарған кең германдық контекстімен сәйкес келеді. Бұл «Беовульф», «Эгиль сагасы» және Хасмира рун тасы сияқты жазба деректерде көрсетілген, сондай-ақ археологиялық жазбаларда жоғары мәртебелі әйелдердің жерленген жерлерінде де көрінеді.
Қыстың басталуы
Норвегия мен Исландияда қыс мезгілінің басында Vetrnætr ("қысқы түндер") мерекесін тойлау үшін өткізілетін Blót туралы бірнеше дереккөздерде айтылған, мысалы, Gísla saga Súrssonar, онда goði Þorgrímr Þorsteinsson той кезінде Freyr-ге құрбандық шалады. Бұл уақыттың жаңа жылдың басталуын белгілегені болжанады және ол Ynglinga saga-да Упсалада өткен дисирдің құрметіне өткізілген dísablót-пен бірдей болуы мүмкін. Скандинавияда тағы екі Blót өткені куәландырылған, олардың әрқайсысы бір дереккөзден алынған. Flateyjarbók-та сақталған Völsa þáttr, біздің заманымыздың 11-ші ғасырының басында Солтүстік Норвегиядағы бір отбасының күзде әр түнде бұрын өлтірілген жылқының сақталған мүшесіне Blót жасағанын сипаттайды. 1020 жыл шамасында жазылған Austrfaravísur-да күзде өткен álfablót туралы жазылған. Англосаксон контекстінде Blót, Blōtmōnaþ айында өткен, ол ежелгі ағылшын күнтізбесіндегі ай, шамамен Грегориан күнтізбесіндегі қараша айына сәйкес келеді.
Қыста кейінірек
Басқа да блоттар қыс айларында өткені жазылған, мысалы, Heimskringla-да тіркелген Trøndelag аймағындағы miðsvetrarblót. Юле қыстың ортасында тойланды және блот сияқты түрлі діни рәсімдерді қамтыды, сондай-ақ хейтстренгингар да осы рәсімдердің бірі болды. Þorrablót, Þorri айының ортасында, қыс мезгілінде өткізілді. Оркней сагасында бұл блоттың атын король Снердің ұлынан алғаны айтылады, ол әр жыл сайын осы уақытта блот өткізген, бірақ бұл атау айдан шыққан болуы мүмкін.
Жазғы
Олаф Триггвасонар сағасында Мæреде өткен мидсумарсблот ("жазғы құрбандық") туралы айтылады. Бұдан әрі, Инглинга сағасында Одиннің Швецияда үш мереке орнатқандығы сипатталады, олардың бірі - жаздың басында өткізілетін сигрблот ("жеңіс құрбаны") болды.
Басқа
Саксо Грамматикустың "Данаризм тарихы" еңбегінде Хадингтің флоты дауылда қирағаннан кейін, құдайлардың қанағаттануын қайтару үшін Фрейге қара түсті құрбандар шала бастағаны баяндалған. Бұл құрбандық әр жыл сайын қайталанып, шведтер оны Фроблот деп атаған.
зұлым рухтарды күшейту
Бірнеше түрлендіру сюжеттері, христиан діні мен пұтқа табынушылықты үйлестіруге қатысты қысқа әңгімелер, блотты зиянды амалдар ретінде көрсетеді. Олар оларды орындайтын қауымға пайда келтіргенімен, пұтқа табынушылардың сенуіне сәйкес, көмекші күштер ретінде танылатын зұлым рухтарды күшейтеді. «Олафс Гейрстадхальфс» (Oláfr digrbeinn) атты түрлендіру сюжетінде автор патша Олафтың өзінің өлімін болжап, өлгеннен кейін оған блот жасаудан халықты ескерткені айтылады, себебі мұндай амал өлген адамды трольге айналдырады. Олаф содан кейін бұл жын-перілердің жақсы егін әкелетінін, бірақ зиянды екенін түсіндіреді. Ол қайтыс болғаннан кейін егін нашарлайды, бірақ халық оның кеңесін елемей, оған табынып, «Гейрстад альф» («Гейрстадтың эльфы») деп атайды. Біраз уақыттан кейін егін жақсарады, бірақ олар блотты тоқтатқанда, сыйлықтарды алған зұлым рухтар ашуланады. Бұл әңгіменің авторы христиандық демонология мен «асыл пұтқа табынушы» идеяларын үйлестіруге тырысқан нәтижесі болуы мүмкін, себебі соңғысы өлімінен кейін де қадір-қасиетін сақтауға тиіс. Сол сияқты, «Ögmundar þáttr dytts» атты тағы бір түрлендіру сюжетінде автор Фрейрді және шайтанды теңестіріп, Фрейрдің бейнесіне үнемі құрбандық шалу шайтанға Фрейрге сенуді күшейту үшін оның арқылы сөйлеу қабілетін бергенін түсіндіреді. Кейін Олаф Тригвасон Гуннар есімді норвегке ағаштан жасалған бейненің ішіндегі шайтанды қууға көмектесіп, оны жеңуге көмектеседі. Гуннар Фрейр болып көрінеді, құдайдың киімдерін киіп, оған табынушылардан бағалы сыйлықтар қабылдайды, содан кейін олар жануарларды құрбан етуді тоқтатады.
Тыйым салу және жою
Теодордың англосаксондық қайырымдылығы qui immolant demonibus ("шайтандарға құрбандық шалушылар") үшін 1-10 жыл қайырымдылық талап етеді. Бұл контексте "шайтандар" жалған құдайлар мен культқа байланысты басқа да жандарды білдіруі мүмкін, себебі христиандық ойда олар жиі бір-бірімен теңестіріледі. Қайырымдылық іздеушіге құрбандық шалынған тамақты жеуге тыйым салынады. Осыған ұқсас тыйымдар Англияның кейінгі заң кодекстерінде де кездеседі, мысалы Кент патшасы Вихтредтің заңдарында. Norðhymbra preosta lagu-да блот және басқа да пұтқа табыну сияқты дінсіз амалдарға тыйым салынған. Оларды орындағандар шіркеуге 5 жарты марка және патшаға 5 марка төлеуге міндетті. Норвегияның ерте заңдары блот жасауды тыйымдайды, бұл жазаланатын қылмыс саналады. Шамамен 11-ші ғасырдың ортасына жататын Үлкен Гулатинг заңы жалған құдайларға, хоуеске немесе хргарға блот жасауды тыйымдайды, бұл айыппұл, қайырымдылық жасау және орындалмаған жағдайда елден қуумен жазаланатын қылмыс ретінде қарастырылады. Бұл Сверрир Сигурдарсонның шіркеу заңында жалғастырылған, ол жалған vættir-ге блот жасауға тыйым салады және Frostaþing заңымен үйлеседі, ол да блотты тыйымдайды. Христиан діні Исландияның басты діні ретінде қабылданған кезде блотқа қысқа мерзімге рұқсат берілді, егер ол жеке орындалса, ал көпшілік алдында байқалған жағдайда жаза жеңілдетілді. Бірақ бұл ерекшелік көп ұзамай күшін жойды және бұл тәжірибеге толық тыйым салынды. Гутлагеннің Af blotan бөлімі, Готландтың заң кодексі, блот жасағандарға және жалпы пұтқа табынушылық әдет-ғұрыптарын ұстанғандарға айыппұл салады. Сондай-ақ, егер олар христиандық әдет-ғұрыптарын сақтамаса, тамақ немесе сусынмен дұға етуге тыйым салынады. Швецияда Уппландслаген діңгектер мен тастарға табынуға және affguþum ("бұттарға") құрбандық шалуға тыйым салған.
Қазіргі заман
Шіркеу басшылары блотқа тыйым салғаннан кейін, жергілікті халықтық дәстүрдің бір бөлігі ретінде, пейзажда мекендейтін деп сенетін жандарға тамақ және су сыйлау әдеті жалғасты. Бұл Швециядағы тоттер сияқты үй рухтарына бағышталған құрбандықтарды қамтиды, олар тарих бойы, мысалы, Хеллига Биргитта және Олаус Магнус сияқты тұлғалардың ортағасырлық сын-ескертпелерінде және 20-ғасырдың соңына дейінгі халық аңыздарында тіркелген. Сонымен қатар, Юледегі блот Оркней аралдарындағы 18-ғасырда жазылған дәстүрдің бастауы болуы мүмкін, онда Сандвикте шошқа өсіретін әрбір отбасы 17 желтоқсанда бір шошқаны сойып, оны "Шошқа күні" деп атаған. 19-ғасырда ұқсас практика тіркелді, онда Солтүстік Роналдзай аралдарындағы әр үй Рождество қарсаңында "Юле қойы" деп аталатын қойды сойған. Қазіргі германдық пұтқа табынушылығының жақтастары 1970 жылдан бері заманауи контексте тойланатын блот ритуалдарының дәстүрлерін қалыптастырды. Бұл практикаларда жануар құрбандығы көбінесе тамақ немесе су сыйлаумен алмастырылады, бірақ тамақ бөлісуге және қарым-қатынастарды нығайтуға ерекше мән беріледі.