Халықаралық қатынастардағы «үйірге қосылу» стратегиясы – әлсіз мемлекеттердің күшті қарсыластармен одақтасуы. Бұл стратегия не үшін қолданылады? Біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халықаралық қатынастар құбылысы
International relations phenomena
Халықаралық қатынастардағы «қосылу» (bandwagoning) құбылысы мемлекет күшті, қарсыласты күшпен одақтасқанда және күшті қарсыластың серіктес ретінде олар бірге жеңген олжадан теңсіз үлес алатынын мойындағанда пайда болады. Сондықтан, «қосылу» стратегиясын әлсіз жағдайдағы мемлекеттер қолданады. Бұл логикаға сәйкес, қару-жарағы жеткіліксіз, әлсіз мемлекет өзінен күшті қарсыласымен одақтасуы керек, себебі соңғысы күшпен қалағанын алуға барғанда да ала алады. Фукидидтің «күштілер өздеріне қолынан келгенін істейді, ал әлсіздер басынан өткенді көтереді» деген әйгілі тұжырымы осы құбылыстың мәнін көрсетеді. Әлсіз мемлекеттер күшті билікке қарсы тұрудың салдарынан туындар пайдадан гөрі зиян көп болғанда «қосылуға» бейімделеді. Күшті мемлекет әлсіз мемлекеттерді өзіне тарту үшін аумақтық пайда, сауда келісімдері немесе қорғау сияқты түрлі ынталандырулар ұсынуы мүмкін. Реализм теориясы мемлекеттердің теңгерімдік коалиция құру мүмкіндігі болмағанда немесе географиялық жағдайы теңгерімді қиындатқанда (мысалы, жаулармен қоршалғанда) ғана «қосылуға» баратынын болжайды. «Қосылу» қауіпті саналады, өйткені ол бәсекелес мемлекеттің күшін арттыруына мүмкіндік береді. «Қосылу» теңгерімді сақтауға қарсы келеді, ол агрессордың билік тепе-теңдігін бұзуына жол бермеуді талап етеді.
Bandwagoning in international relations occurs when a state aligns with a stronger, adversarial power and concedes that the stronger adversary turned partner disproportionately gains in the spoils they conquer together. Bandwagoning, therefore, is a strategy employed by states that find themselves in a weak position. The logic stipulates that an outgunned, weaker state should align itself with a stronger adversary because the latter can take what it wants by force anyway. Thucydides' famous dictum that "the strong do what they can and the weak suffer what they must" captures the essence of bandwagoning. Bandwagoning occurs when weaker states decide that the cost of opposing a stronger power exceeds the benefits. The stronger power may offer incentives, such as the possibility of territorial gain, trade agreements, or protection, to induce weaker states to join with it. Realism predicts that states will bandwagon only when there is no possibility of building a balancing coalition or their geography makes balancing difficult (i. e. surrounded by enemies). Bandwagoning is considered to be dangerous because it allows a rival state to gain power. Bandwagoning is opposed to balancing, which calls for a state to prevent an aggressor from upsetting the balance of power.
Этимология
Бандвагонды Куинси Райт "Соғыс туралы зерттеу" (1942) еңбегінде тұңғыш рет қолданды және Кеннет Уолц "Халықаралық саясат теориясы" (1979) кітабында кеңінен танымал етті; Уолц өзінің еңбегінде бұл терминді Стивен Ван Эвера ойлап тапқан деп қате айтады. Райт және Уолц екеуі де осы ұғымды теңгерімді сақтауға қарсы әрекет ретінде пайдаланады.
Bandwagoning was coined by Quincy Wright in A Study of War (1942) and popularized by Kenneth Waltz in Theory of International Politics (1979); in his work, Waltz incorrectly attributes Stephen Van Evera with having coined the term. Both Wright and Waltz employ the concept to serve as the opposite of balancing behaviour.
Сыртқы саясат міндеттемелері
Мемлекеттер үстем күштермен одақтасып, оған қарсы тепе-теңдік құрудың орнына, оның ықпалына ілесіп кетеді деген сенім сыртқы саясаттағы саясаткерлер арасында кең таралған. Мысалы, неміс адмиралы Альфред фон Тирпицтің "қауіп теориясы" бойынша, егер Германия зор теңіз күшін құрса, ол Ұлыбританияны өзінің теңіз үстемдігіне төнетін қауіп арқылы бейтараптыққа немесе одақтасуға мәжбүрлей алады. Стивен Уолттың сөзіне қарағанда, "Америкалық шенеуніктер американдық сыртқы саясат міндеттемелерін негіздеу үшін бірнеше рет "алып жүру" гипотезасын қолданды". Мысалы, Джон Кеннеди "АҚШ егер әлсіресе, бүкіл әлем сөзсіз коммунистік блоққа қарай бет бұрады" деді. Генри Киссинджердің пікірінше, мемлекеттер "әлемдік көшбасшылар АҚШ-тың күшіне немесе ниетіне күмәнданған жағдайда, үстем тенденцияға бейімделеді". Рональд Рейган да осы көзқарасқа қолдау көрсетіп: "Егер біз [Орталық Америкада] өзімізді қорғай алмасақ, онда басқа жерде де жеңіске жете алмаймыз. Біздің сенімділігіміз құлдырайды, одақтастығымыз ыдырайды және отанымыздың қауіпсіздігіне қауіп туады" деді.
The belief that states will ally with a dominant power, as opposed to balance against it, has been a common feature among foreign policy practitioners. German Admiral Alfred von Tirpitz's "risk theory", for example, posited that if Germany built a formidable naval fleet, it could force the United Kingdom into neutrality or alliance with it by threatening to the latter's maritime supremacy. According to Stephen Walt, "American officials have repeatedly embraced the bandwagoning hypothesis in justifying American foreign policy commitments." John F. Kennedy, for example, stated that "if the United States were to falter, the whole world would inevitably begin to move toward the Communist bloc". Henry Kissinger suggested that states tend to bandwagon "if leaders around the world assume that the U. S. lacked either the forces or the will they will accommodate themselves to the dominant trend". Ronald Reagan endorsed the same sentiment when he said, "If we cannot defend ourselves [in Central America], we cannot expect to prevail elsewhere. Our credibility would collapse, our alliances would crumble and the safety of our homeland would be put at jeopardy."