Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын саясаткері (1893–1960)
Romanian politician (1893–1960)
Ана Паукер (туған Хана Рабинсон; 13 ақпан 1893 – 3 маусым 1960) – румын коммунистік көшбасшысы және 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында елдің сыртқы істер министрі болды. 1947 жылғы желтоқсанда қызметке кірген кезде Ана Паукер әлемдегі алғашқы әйел сыртқы істер министрі атанды. Ол сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Румыния Коммунистік партиясының ресми емес басшысы болды.
Ana Pauker (born Hannah Rabinsohn; 13 February 1893 – 3 June 1960) was a Romanian communist leader and served as the country's foreign minister in the late 1940s and early 1950s. Ana Pauker became the world's first female foreign minister when entering office in December 1947. She was also the unofficial leader of the Romanian Communist Party immediately after World War II.
Ерте өмір және саяси мансап
Паукер 1893 жылғы 13 ақпанда Васлуй округінің (Орталық Молдавия) Кодеешті қаласында кедей, дінге берілген православиелік еврей отбасында Сара мен (Цви) Херш Кауфман Рабинсонның қызы болып дүниеге келді. Оның әкесі дәстүрлі қасапшы және синагог қызметкері, анасы шағын тағам сатушы болған. Олардың төрт баласы тірі қалды, ал тағы екеуі нәресте шағында қайтыс болды. Жас кезінде ол Бухарест қаласындағы еврей бастауыш мектебінде мұғалім болып жұмыс істеді. Оның кіші інісі сионист болып, дінін сақтап қалса, ол социализмді таңдап, 1915 жылы Румынияның Социал-демократиялық партиясына, ал 1918 жылы оның жалғасы – Румынияның Социалистік партиясына қосылды. Ол партияның 1921 жылғы 8-12 мамырдағы съезінен кейін билікке келген және Коминтернге «Социалистік коммунистік партия» (кейін Румыния Коммунистік партиясы) деген атпен қосылған большевиктер фракциясында белсенділік танытты. Ол күйеуі Марсель Паукермен бірге партияның жетекші мүшесіне айналды. Олар 1923 және 1924 жылдары саяси қызметтері үшін тұтқындалып, 1926 және 1927 жылдары Берлин, Париж және Вена қалаларына жер аударылды. 1928 жылы Ана Паукер коммунистік қозғалыстың басшы кадрларын даярлаған Коминтерннің Халықаралық Ленин мектебіне оқуға Мәскеуге көшіп келді. Ол жерде 1930 жылдары Коминтернде Кремльдің өкілі Дмитрий Манюилскиймен жақын байланыс орнатты.
Pauker was born on 13 February 1893 into a poor, religious Orthodox Jewish family in Codăești, Vaslui County (in central Moldavia), the daughter of Sarah and (Tsvi )Hersh Kaufman Rabinsohn. Her father was a traditional slaughterer and synagogue functionary, her mother a small time food seller. They had four surviving children; two more died in infancy. As a young woman, she became a teacher in a Jewish elementary school in Bucharest. While her younger brother was a Zionist and remained religious, she opted for Socialism, joining the Social Democratic Party of Romania in 1915 and then its successor, the Socialist Party of Romania, in 1918. She was active in the pro Bolshevik faction of the group, the one that took control after the Party's Congress of 8–12 May 1921 and joined the Comintern under the name of Socialist Communist Party (future Communist Party of Romania). She and her husband, Marcel Pauker, became leading members. They were both arrested in 1923 and 1924 for their political activities and went into exile in Berlin, Paris, and Vienna in 1926 and 1927. In 1928, Ana Pauker moved to Moscow to enter the Comintern's International Lenin School, which trained the top functionaries of the Communist movement. There, she became closely associated with Dmitry Manuilsky, the Kremlin's foremost representative at the Comintern in the 1930s.
Коммунистік басшылық
Ана Паукер Францияға барып, онда Коминтерннің оқытушысы болды, сонымен қатар Балқандағы басқа коммунистік қозғалыстарға қатысты. 1935 жылы Румынияға оралғаннан кейін қашып кетуге тырысқанда тұтқындалып, екі аяғына оқ жарасы алды. Ана Паукер басқа жетекші коммунистермен бірге көп таралған сот процесінде басты айыпталушы болып, он жылға бас бостандығынан айырылды. 1941 жылдың мамырында Румыния үкіметі оны 1940 жылы Бессарабияны басып алғаннан кейін Кеңес Одағы тұтқындаған Ион Кодрянуға алмастырып, Кеңес Одағына жер аударды. Оның күйеуі сол кезде 1938 жылы Кеңес Одағының Ұлы тазалауының құрбаны болды. Ол өзін троцкишіл сатқын деп жариялаған деген қауесет тарады, бірақ Коминтерннің мұрағаттық құжаттары оның мұндай жасамағанын көрсетті. Мәскеуде ол румын коммунистерінің эмигранттарының көшбасшысы болды, кейіннен «Мәскеулік фракция» деп аталды. 1944 жылы Қызыл Армия елге кірген кезде ол Румынияға оралды және соғыстан кейінгі үкіметке мүше болды, ол коммунистердің басымдығына ие болды. 1947 жылдың қарашасында коммунистік емес сыртқы істер министрі Георге Тэтэреску қызметтен алынып, оның орнына Паукер тағайындалды, осылайша ол заманауи әлемде осындай лауазымға тағайындалған алғашқы әйел атанды. Бірақ оның Коммунистік партия басшылығындағы орны маңыздырақ болды. Румын Коммунистік партиясының Бас хатшысы болудан бас тартса да, ол әйел және зиялы болғандықтан, оның орнына румын жұмысшысы Георге Георгиу-Дежді ұсынды, Паукер партия басшылығында екінші орынды ресми түрде иеленді және Орталық Комитеттің төрт адамнан тұратын хатшылығының мүшесі болды. «20 ғасырда ең көп саяси билікке ие болған еврей әйел» деп есептелетін Ана Паукер соғыстан кейінгі кезеңде румын коммунистерінің нақты көшбасшысы болды деп саналды. 1948 жылы «Тайм» журналы оның суретін мұқабасында жариялап, сол кездегі «ең күшті әйел» деп сипаттады. Румын коммунистік саясатының «Темір ханымы» ретінде танымал болған ол бүкіл әлемде сталиндік және Румыниядағы Мәскеудің негізгі өкілі ретінде қарастырылды. Ана Паукердің Румынияға коммунизмді енгізудегі рөлі зор болды. Сонымен қатар, ол соғыстан кейінгі алғашқы жылдары румын коммунистік басшылығының ішінде ұстамдылық күші ретінде де көзге түсті. Паукер 1945 жылы он мыңдаған румындарды фашистік Иоан Антонеску режимімен байланысты деп қамауға алуға және жазалауға қатысқан. Алайда, 1945 жылдың тамызына қарай Паукер мен ішкі істер министрі Теохари Жоржеску тұтқынға алынғандардың көп бөлігін босатты, фашистік «Темір гвардия» мүшелеріне, егер олар ауыр қылмыс жасаса және қаруларын тапсырса, кешірім берді. 1944 жылдың соңында немесе 1945 жылдың басында ол Ұлттық шаруалар партиясы мен Ұлттық либералды партиясымен кең коалиция құруға ұсыныс жасады, бірақ Иосиф Сталин бұл ұсынысты қабылдамады. Сондықтан 1945 жылдың наурыз айында құрылған коммунистер басқарған үкімет Георге Тэтэреску басқарған Ұлттық либералды фракциямен шектеулі коалиция құрды. Осы кезеңде Паукер кейіннен «әлеуметтік-демократиялық саясат түрі» деп атаған 500 000-ға жуық жаңа Коммунистік партия мүшелерін қатаң тексерусіз, соның ішінде «Темір гвардияның» бұрынғы мүшелерін қабылдады. Бұл саясат кейіннен Паукерге қарсы тазалау кезінде шабуылға ұшырады және тез жойылды. Паукердің жаппай қабылдау науқаны кезінде партияға кіргендердің көп бөлігі 1948 және 1950 жылдар аралығында тазаланды, ал 1947 жылы жаппай тұтқындаулар қайта басталды (Ұлттық шаруалар партиясының және Ұлттық либералды партиясының мүшелері, сондай-ақ «Темір гвардияның» кешірілген мүшелері). Ол коммунистік емес оппозиция басшыларын тұтқындауға кеңес бұйрықтарына бағынса да, Паукер Ұлттық шаруалар партиясының көрнекті лауазымды тұлғалары Корнелиу Копосу мен Гитса Поптың тұтқындалуына қарсы болды және Ұлттық шаруалар партиясының жетекшісі Иулиу Маниудың сотында оның үкімін жеңілдетуді сұрады. Соғыстан кейінгі алғашқы жылдардағы оның іс-әрекеттерін зерттеген тарихшы Норман Наймарк Паукердің «1945-1948 жылдардағы саясаты поляк көшбасшысы Владислав Гомульканың саясатына өте ұқсас екенін» атап өтті. Ол «тарихи» партиялармен коалиция құруға шақырды, «бұржуазиялық» саясаткерлермен келісімге келді және социал-демократтар мен либералдарды қуғындаудан аулақ болды. Бұл қайшылықтар 1947 жылдан бастап суық соғыстың қысымымен режимнің сталиндікке қарай өркендеуімен күшейді. Ана Паукер «Сталин мен Кеңес Одағына фанатикалық адал» сталинист болды, ол бірде «егер кеңес шенеунігі маған бірдеңе айтса, ол мен үшін шындық болатын. Егер олар Кеңес Одағының мұқтаждығы үшін керек десе, мен оны істейтінмін. Егер олар отқа секіруді бұйырса, мен секіріп кететінмін» дегенді айтқан. Дегенмен, Паукер парадоксалды түрде «жоғары сталинизм» кезеңінде Кремльдің саясатына қарсы бірнеше шараларды қолдады, осы кезде Кеңес Одағы барлық марионеткалық елдерге бірыңғай бағытты таңды. 1948 жылы ол Коммунистік партияға жаппай қабылдау науқаны кезінде қабылданған мүшелерді тексеруге және тазалауға қарсы болды, тіпті Коминтерн барлық блок елдерінде мұндай тексеруді бұйырған болатын. 1949 жылы ол Дунай-Қара теңіз каналын салуға қарсы болды, тіпті оның айтуынша, Сталин жеке өзі бұл жобаны ұсынған. 1949-1952 жылдары ол испан азамат соғысының және француз қарсыласының румын ветерандарын тазалауға қарсы болды, бұл Мәскеудің Йосип Броз Титоға қарсы күресінің бөлігі болды немесе кем дегенде олардың қуғындалуына қатыспады, өйткені Румынияда Паукердің құлағаннан кейін бірнеше ай өткен соң ғана жаппай тазалау жүргізілді. Сонымен қатар, ол әріптестері мен жақтастарының айтуынша, Әділет министрі Лукрециу Петрэскануды сотқа тарту жоспарларына қарсылық көрсетті және Қауіпсіздік басқармасының кеңесшісі оны «тергеуді саботаж жасады және кейінге шегерді» деп айыптады. (Бұл тарихшылар арасында пікірталас тудырады, өйткені румын мұрағаттарында Паукердің Петрэскану мәселесіндегі ұстанымы туралы жеткілікті мәлімет жоқ, өйткені Петрэскану тергеуі туралы барлық хаттамалар Бас хатшы Георге Георгиу-Дежтің бұйрығымен толығымен жойылды.) Сонымен қатар, Паукер 1950 жылдың көктемінен 1952 жылдың көктеміне дейін, барлық басқа кеңес марионеткалық елдері еврейлердің эмиграциясына есіктерін жапқан кезде, шамамен 100 000 еврейдің Израильге эмиграциясына қолдау көрсетті және оған көмектесті, сондай-ақ Сталиннің халықты бақылау және эмиграция мен саяхатқа қатысты қатаң шектеулерге қатысты саясаты күшейді. Бұған қоса, ол 1950 жылдың жазында Мәскеудің бұйрығымен жүзеге асырылған күштеп коллективизацияға қатысты қарсы болды, ол кеуде рагымен емделу үшін Кремльдегі ауруханада жатқан кезде. Мұндай мәжбүрлеуді «біздің партиямыздың бағытына және кез келген байсалды коммунистік ойға толығымен қайшы» деп ашулы айтқан ол, коллективтік шаруашылыққа күштеп енгізілген шаруаларды жеке шаруашылыққа қайтаруға рұқсат берді және 1951 жыл бойына қосымша коллективизацияны тоқтатты. Бұл, сондай-ақ оның 1947 жылдан бері кеңес «кеңесшілеріне» қарсы ауыл шаруашылығы өнімдеріне жоғары баға белгілеуді қолдауы, сонымен қатар социалистік құрылымға кулактарды енгізуді жақтауы Сталиннің Паукердің «шаруалық, марксистік емес саясатқа» қатысты қателік жасағанын айтуына себеп болды. Паукердің «Мәскеулік фракциясы» (оның көптеген мүшелері, Паукер сияқты, жылдар бойы Мәскеуде эмиграцияда болғандықтан осылай аталды) «түрмелік фракцияға» қарсы болды...
Ana Pauker went to France, where she became an instructor for the Comintern being also involved in the communist movement elsewhere in the Balkans. Upon returning to Romania in 1935, she was arrested and shot in both legs when she tried to flee. Ana Pauker was the chief defendant in a widely publicized trial with other leading communists and was sentenced to ten years in prison. In May 1941, the Romanian government sent her into exile to the Soviet Union in exchange for Ion Codreanu, a former member of Sfatul Țării (the parliament of Bessarabia that voted for union with Romania on 27 March 1918), who was detained by the Soviets after their occupation of Bessarabia in 1940. In the meantime, her husband had fallen victim to the Soviet Great Purge in 1938. Rumors abounded that she herself had denounced him as a Trotskyist traitor; Comintern archival documents reveal, however, that she repeatedly refused to do so. In Moscow, she became the leader of the Romanian communist exiles who later on became known as the "Muscovite faction". She returned to Romania in 1944 when the Red Army entered the country, becoming a member of the post war government, which came to be dominated by the communists. In November 1947, the non communist foreign minister Gheorghe Tătărescu was ousted and replaced by Pauker, making her the first woman in the modern world to hold such a post. But it was her position in the Communist Party leadership that was paramount. Although she declined to become the General Secretary of the Romanian Communist Party because she was a woman, and an intellectual, and had proposed the Romanian worker Gheorghe Gheorghiu Dej for the job instead, Pauker formally held the number two position in the Party leadership and was a member of the four person Secretariat of the Central Committee. "Arguably the Jewish woman who achieved the most political power in the 20th century," Ana Pauker was widely believed to have been the actual leader of the Romanian communists in all but name during the immediate post war period. In 1948 Time magazine featured her portrait on its cover and described her as "the most powerful woman alive" at that time. Infamous as the "Iron Lady" of Romanian Communist politics, she was universally seen as unreservedly Stalinist and as Moscow's primary agent in Romania. Unquestionably, Ana Pauker played a pivotal role in the imposition of communism on Romania. At the same time, however, she emerged as a force for moderation within the Romanian communist leadership during the early postwar period. Pauker was certainly complicit in the extensive purges and arrests in 1945 of tens of thousands of Romanians who were linked to the fascist Ion Antonescu regime. Yet, by August 1945 Pauker and interior minister Teohari Georgescu released all but two to three thousand of those arrested, offering amnesty to any member of the fascist Iron Guard who had not committed serious crimes and who would turn in his weapons. In late 1944 or early 1945, she pushed for creating a more broad based coalition with the National Peasants' Party and the National Liberal Party, but was overruled by Joseph Stalin; hence, the Communist led government created in March 1945 comprised a more restrictive coalition with a faction of the National Liberals led by Gheorghe Tătărescu. During this same period, Pauker also pursued what she later described as "a type of Social Democratic policy" of mass recruitment of as many as 500,000 new Communist Party members without strict verification, including many former members of the Iron Guard. This policy would later be the subject of an attack on Pauker during her purge, and it was quickly overturned. Many of those who entered the party during Pauker's mass recruitment campaign would be purged between 1948 and 1950, and mass arrests would return with a vengeance in 1947 (including members of the National Peasants' Party and the National Liberal Party, as well as the amnestied members of the Iron Guard). Although she acceded to Soviet orders to arrest the leaders of the non communist opposition, Pauker reportedly opposed the arrests of prominent National Peasants' Party officials Corneliu Coposu and Ghiță Pop and appealed to the presiding judge of the trial of National Peasants' Party leader Iuliu Maniu for leniency in his sentencing. Reviewing her record during the early postwar years, the historian Norman Naimark observed that Pauker's "policies in the period 1945–1948 are remarkably similar to those of the Polish leader Władysław Gomułka. She encouraged coalitions with the 'historical' parties, urged compromises with 'bourgeois' politicians, and sought to deflect the persecution of social democrats and liberals." These contradictions would intensify as the regime became more Stalinist under Cold War pressures from 1947 on. Ana Pauker was a steeled and tested Stalinist who was "fanatically loyal to Stalin and the Soviet Union", who once admitted that "[i]f a Soviet official told me something, it was the gospel for me If they had told me that the USSR needed it, I would have done it [I]f they had told me to throw myself into the fire, I would have done it". Nevertheless, Pauker paradoxically promoted a number of policies counter to those of the Kremlin during the Cominform period of "high Stalinism", when the Soviet Union imposed a single, hegemonic line on all its satellites. In 1948 she opposed the verification and purge of the large number of members who entered the Communist Party during the mass recruitment campaign, even though the Cominform had ordered such a verification in every Bloc country. In 1949 she opposed the construction of the Danube Black Sea Canal, even though, according to her own testimony, Stalin had personally proposed the project. In 1949–52 she opposed the purging of the Romanian veterans of the Spanish Civil War and French Resistance as part of Moscow's bloc wide campaign against Josip Broz Tito or at the very least took no part in their repression, as they were not purged en masse in Romania until a few months after Pauker's downfall. And she was reported by colleagues and associates to have resisted Stalin's plans to have Justice Minister Lucrețiu Pătrășcanu put on trial, and was accused by the Securitate's chief Soviet adviser of having "sabotaged and postponed investigations" in the Pătrășcanu case. (This remains a subject of debate among historians, for there is a dearth of evidence in the Romanian archives on Pauker's position on Pătrășcanu, because all transcripts of Politburo discussions on the Pătrășcanu inquiry were summarily destroyed on the orders of General Secretary Gheorghe Gheorghiu Dej.) In addition, Pauker supported, and helped facilitate, the emigration of roughly 100,000 Jews to Israel from the spring of 1950 to the spring of 1952, when all other Soviet satellites had shut their gates to Jewish emigration, and as Stalin's policies regarding population control and strict restrictions on emigration and travel were increasingly tightened Moreover, she firmly opposed forced collectivization that was carried out on Moscow's orders in the summer of 1950, while she was in a Kremlin hospital undergoing treatment for breast cancer. Angrily condemning such coercion as "absolutely opposed to the line of our party and absolutely opposed to any serious Communist thought", she allowed peasants forced into collective farms to return to private farming and effectively halted additional collectivization throughout 1951. This, as well as her support beginning in 1947 for higher prices for agricultural products in defiance of her Soviet "advisers", along with her favoring the integration of kulaks into the emerging socialist order, led Stalin to charge that Pauker had fatefully deviated into "peasantist, non Marxist policies". Pauker's "Moscow faction" (so called because many of its members, like Pauker, had spent years in exile in Moscow) was opposed by the "prison faction" (most of whom had spent the Fascist period in Romanian prisons, particularly in the Doftana Prison). Gheorghe Gheorghiu Dej, the de facto leader of the "prison faction", had supported intensified agricultural collectivization, pushed for Lucrețiu Pătrășcanu's trial and execution, and was a rigid Stalinist; however, he resented some strains of Soviet influence (which would become clear at the time of de Stalinization when, as leader of Communist Romania, he was a determined opponent of Nikita Khrushchev).
Төмендеу және күнәнің құрбаны болу
Георгиу Деж Сталин саясатындағы антисемитизмнен пайда тапты, бұл Иосиф Сталиннің күшейе берген паранойясымен тығыз байланысты болды, және ол Сталинге Паукер фракциясына қарсы шаралар қабылдау үшін белсенді түрде лобби жасады. Георгиу Деж 1951 жылдың тамызында Сталиннің Паукерді және оның хатшылықтағы одақтастарын (Василе Лука мен Теохари Жоржескуді) тазалауға рұқсат беруі үшін Мәскеуге сапар шекті. Бірақ мұрағаттық деректер Владимир Тисманянуды «Ана Паукердің құлауы Георгиу Деждің шеберлікпен ойын жасауының нәтижесі болған жоқ – кейбір румын романдары 1980 жылдары бізге солай көрсетуге тырысқандай, тіпті ең бастысы – Сталиннің Румынияда кең ауқымды саяси тазалауды бастау туралы шешімі болды» деген қорытындыға жеткізді. 1952 жылдың мамырында Паукер, Лука және Жоржеску тазаланды, бұл Георгиу Дежтің ел және партия үстінен бақылауын нығайтты. Ана Паукерге тағылған айыптар көбінесе оның сионизм және Израиль жөніндегі ұстанымдарына қатысты болды. Ол «Израиль елшілігінің және елдегі сионистердің көтеріңкі және тыңшылық қызметін» қолдады, Израиль дипломаттарына жасырын уәделер берді, «еврейлердің Израильге көшіп кетуіне қатысты ұлтшылдық көзқарас» танытты және «жауға» (АҚШ) оның басты агенті «Халықаралық сионизм» арқылы құпия ақпаратты берді деп айыпталды. Паукер 1953 жылдың 18 ақпанында тұтқындалды және Прагадағы Рудольф Сланский және басқалармен болғандай, көрсетпелі сотқа дайындық үшін күшейтілген тексерулерге және азаптаудың жұмсақ түрлеріне ұшырады. 1953 жылдың наурызында Сталиннің қайтысынан кейін ол түрмеден босатылып, үй қамауына алынды – бұл Вячеслав Молотовтың тікелей араласуының нәтижесінде болды, ол Паукердің досы және Сталиннің қайтысынан кейін өзі де түрмеден босатылған Полина Жемчужинаның талабы бойынша әрекет еткендігі хабарланды. Партияның тағы бір жетекшісі Паукерге Сталиннің қайтысы туралы хабарлағанда, ол көздерінен жас шығарды – бұл оның әріптесінен: «Жүрме, ағайын. Егер Сталин тірі болса, сен өлген болар едің» деген әзілді еске түсірді.
Gheorghiu Dej profited from the anti Semitism in Stalinist policy closely linked to Joseph Stalin's increasing paranoia, actively lobbying Stalin to take action against the Pauker faction. Gheorghiu Dej travelled to Moscow in August 1951 to seek Stalin's approval for purging Pauker and her allies in the Secretariat (Vasile Luca and Teohari Georgescu). But archival evidence has led Vladimir Tismăneanu to conclude that "Ana Pauker's downfall did not occur merely, or even primarily, because of Gheorghiu Dej's skillful maneuvering—as some Romanian novels published in the 1980s would have us believe—but foremost because of Stalin's decision to initiate a major political purge in Romania." Pauker, Luca, and Georgescu were purged in May 1952, consolidating Gheorghiu Dej's own grip over country and Party. The charges against Ana Pauker increasingly focused on her positions on Zionism and Israel. She was accused of supporting "the subversive and espionage activities of the Israeli Legation and of the Zionists in the country", of making secret commitments to Israeli diplomats, of displaying a "nationalist attitude on the emigration of Jews to Israel", and of divulging secrets to "the enemy" (the United States) through its principal agent, "international Zionism." Pauker was arrested on 18 February 1953 and subjected to tightened interrogations and a soft form of torture in preparation for a show trial, as had occurred with Rudolf Slánský and others in the Prague Trials. After Stalin's death in March 1953 she was freed from jail and put under house arrest instead—the result of the direct intervention of Vyacheslav Molotov, who reportedly acted on the insistence of his wife Polina Zhemchuzhina, a friend of Pauker's and herself freed from prison soon after Stalin's death. When another Party leader informed Pauker of Stalin's death, she burst into tears—prompting her colleague to quip: "Don't cry. If Stalin were still alive, you'd be dead."
Талдау
Румыния басшылары Анна Паукерді ресми партия тарихында, ол басшылық қызметте болғанда бірқатар сталиндік саясатқа қарсы шыққан немесе оларды жұмсартуға тырысқан болса да, қатаң ультра-ортодоксалды сталинист ретінде бейнеледі. Тарихшы Роберт Леви мынадай қорытынды жасады: "Титодан басқа ешбір коммунистік көшбасшы [Коминформ кезеңіндегі "қатты сталинизм" тұсында] кеңестік бағытқа осылай қарсы тұрған жоқ – коллективтеуге, кулактар мен қалалық буржуазияға қарсы күреске, Лукрециу Пэтрашкануды қуғындауға, Испания Азамат соғысы мен француз қарсыласының ардагерлерін тазартуға, Бесжылдық жоспардың көлеміне, румындық сионистерге көрсетілімдік сот процесін ұйымдастыруға немесе еврейлердің жаппай эмиграциясын жеңілдетуге қатысты."
Ana Pauker was recast by Romania's leaders in the official party history as having been a staunch ultra orthodox Stalinist, even though she had opposed or had attempted to moderate a number of Stalinist policies while she was in a leadership position. As the historian Robert Levy concluded: "No other communist leader save Tito has been shown to have resisted the Soviet imposed line [during the Cominform period of "high Stalinism"] as she did—whether on collectivisation, the fight against the kulaks and the urban bourgeoise, the prosecution of Lucrețiu Pătrășcanu, the purge of the Spanish Civil War and French Resistance veterans, the dimensions of the Five Year Plan, the staging of a show trial of Romanian Zionists, or the facilitation of mass Jewish emigration".
Мұра
Румынияда Ана Паукердің мұрасы бүгінде 1950-1960 жылдары биліктегі партияның үгітшілерінің коммунистік кезеңнің басындағы қылмыстарға жауапты басшы ретінде оны кінәлі ету әрекетімен бүлінген күйде қалып отыр. Мысалы, Румынияда оны көбінесе "юбка киген Сталин" (Stalin cu fustă) деп атайды. 2016 жылы Паукер туралы толық метражды деректі фильм түсірген режиссер Раду Габреа, Паукерді қаралауға болатынының себебі – оның әйел және еврей тегі болғандығы және бұл Румыниядағы кең таралған антисемитизмнің көрінісі екенін айтады. Тарихшы Роберт Леви былай деді: "Сталиндік кезеңдегі барлық қасіреттердің түбіндегі себеп ретінде партияның үгітшілері ұзақ жылдар бойы кінәлі етіп көрсеткен Ана Паукер, коммунистік Румынияда соғыстан кейінгі жылдардағы репрессияға ең көп кінәлі партия басшысы ретінде әлі де қараланады. Бірақ шындық мынада: өзінің сталиншіл болғанымен және Румынияға коммунизмді енгізуде маңызды рөл атқарғанымен, бұл тұрақты түрде қайшылыққа толы тұлға, парадоксальды түрде, Румыния партиялық өмірін бейнелеген қатал, қатал сталиншілдікке балама ұсынды және коммунистік иерархия ішінде Румыния шаруаларын қолдаушы ретінде жасырын мұра қалдырды. Ана Паукердің құлдырауы – Румынияда реформашыл басшылықтың билікке келуіне кедергі келтірген және оның азаматтарын Чеушеску режиміне дейін жететін ауыр жағдайларға ұшыратқан маңызды қадам болды."
Ana Pauker's legacy in Romania today is still tainted by the attempt of ruling party propagandists in the 1950s and 1960s to scapegoat her as the leader responsible for the crimes of the early Communist period. For instance, she is often referred to in Romania as "Stalin with a skirt" (Stalin cu fustă). Film director Radu Gabrea, who completed a feature length documentary on Pauker in 2016, suggests that this demonising of Pauker is only possible because Pauker was a woman and of Jewish origin, and that it reflects the widespread antisemitism in Romania. As historian Robert Levy put it: "Long the party's propagandists' scapegoat as the source of all the horrors of the Stalinist period, Ana Pauker continues to be vilified in post communist Romania as the party leader most culpable for the post war years' repression. But the truth is that this perpetually contradictory figure, though a Stalinist herself, and one who played a key role in imposing Communism on Romania, paradoxically presented an alternative to the rigid, harsh Stalinism that soon emblemised Romanian party life and left a hidden legacy as a persistent patron of Romania's peasantry within the communist hierarchy. The fall of Ana Pauker was a significant step in a process that precluded any reformist leadership from prevailing in Romania and fated its citizens to endure the extreme hardship that would culminate in the Ceaușescu regime."