Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ федералды агенттігі (1936–1950)
US federal agency (1936–1950)
Америка Құрама Штаттарының Теңіз комиссиясы (MARCOM) – 1936 жылғы Сауда флоты туралы актімен құрылған, Конгресс 1936 жылғы 29 маусымда қабылдаған және 1950 жылғы 24 мамырда таратылған АҚШ федералды үкіметінің тәуелсіз атқарушы органы. Комиссия Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері жұмыс істеп келген Америка Құрама Штаттарының Кеме қатынасы жөніндегі басқармасын алмастырды. Оның мақсаты – АҚШ Сауда флотының көп бөлігін құраған Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі ескі кемелерді алмастыру үшін бес жүз заманауи сауда жүк кемелерін жобалау және салу бағдарламасын жасау, сондай-ақ АҚШ-та кеме құрылысы мен американдық тудың астында кемелерді пайдалану арасындағы баға айырмашылығын өтеуге арналған актімен бекітілген субсидия жүйесін басқару болды. Комиссия сонымен қатар жаңа флотты басқаруға дайын теңіз кемелерінің офицерлерін даярлау үшін Америка Құрама Штаттарының Теңіз қызметін құрды. Сауда флоты туралы актіге сәйкес, АҚШ Сауда флотының және кеме құрылысының қайта жандануының символы ретінде алғашқы келісімшарт жасалған кемеге иелік етті. Ол қысқа мерзімге жолаушылар лайнері және круиздік қызметтерде жұмыс істеді, бірақ кейін дизайнға сәйкес жоғары жылдамдықты тасымалдауға айналдырылды. 1939 жылдан Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін Теңіз комиссиясы әлем тарихындағы ең ірі және ең табысты сауда кемелерін салуға қаржыландырып, басшылық етті. Соғыс аяқталған кезде Теңіз комиссиясының келісімшарттары бойынша жұмыс істеген АҚШ кеме жасаушылықтары 5777 мұхиттық сауда және әскери кемелерді, сондай-ақ көптеген кіші кемелерді салды. Соғыстан кейінгі кезеңде үлкен қысқару орын алды, оның нәтижесінде шетелдік әскери және сауда флоттарына кең көлемде сатылымдар жасалды. Комиссия жүзеге асырған соңғы маңызды кеме құрылысы жобасы – Американың технологиялық күшінің және теңіздегі басымдығының символы болуға, сонымен қатар қажет болған жағдайда әлемдегі ең жылдам әскери әскер тасымалына айналдырылатын супер лайнердің жобалануы мен құрылысын қадағалау болды. Теңіз комиссиясы 1950 жылғы 24 мамырда таратылды, ал оның функциялары АҚШ Федералдық Теңіз комиссиясы арасында бөлінді, ол кеме қатынасы мен сауда жолдарын реттеуге жауапты болды, ал Америка Құрама Штаттарының Теңіз әкімшілігі кеме құрылысы және жұмыс істеу субсидияларын басқаруға, NDRF-ті сақтауға және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынған және ашылған АҚШ Сауда флоты академиясын басқаруға жауапты болды. Бұл академия 46 USC 310 бойынша елдің федералды басқарудағы теңіз академиясы ретінде қаржыландырыла береді.
The United States Maritime Commission (MARCOM) was an independent executive agency of the U. S. federal government that was created by the Merchant Marine Act of 1936, which was passed by Congress on June 29, 1936, and was abolished on May 24, 1950. The commission replaced the United States Shipping Board which had existed since World War I. It was intended to formulate a merchant shipbuilding program to design and build five hundred modern merchant cargo ships to replace the World War I vintage vessels that comprised the bulk of the United States Merchant Marine, and to administer a subsidy system authorized by the Act to offset the cost differential between building in the U. S. and operating ships under the American flag. It also formed the United States Maritime Service for the training of seagoing ship's officers to man the new fleet. As a symbol of the rebirth of the U. S. Merchant Marine and Merchant Shipbuilding under the Merchant Marine Act, the first vessel contracted for was Owned by the United States Lines, she briefly operated in the passenger liner and cruise service before being converted into a high speed transport, per her design. From 1939 through the end of World War II, the Maritime Commission funded and administered the largest and most successful merchant shipbuilding effort in world history. By the end of the war, U. S. shipyards working under Maritime Commission contracts had built a total of 5,777 oceangoing merchant and naval ships and many smaller vessels. A huge postwar contraction followed, with massive sell offs to foreign militaries and commercial fleets. The last major shipbuilding project undertaken by the Commission was to oversee the design and construction of the super passenger liner which was intended to be both a symbol of American technological might and maritime predominance but also could be quickly converted into the world's fastest naval troop transport. The Maritime Commission was abolished on 24 May 1950, and its functions were divided between the U. S. Federal Maritime Commission which was responsible for regulating shipping trades and trade routes and the United States Maritime Administration, which was responsible for administering the construction and operating subsidy programs, maintaining NDRF, and operating the U. S. Merchant Marine Academy which had been built and opened during World War II and which continues to be funded as the nation's federally operated maritime academy under 46 USC 310.
Мақсаттары
Теңіз комиссиясының мақсаты, Мерчант теңізшілігі туралы заңның саясат мәлімдемесінде сипатталғандай, көп қырлы болды. Бірінші міндет – сауда кемелерін салу бағдарламасын жасау және он жыл ішінде 900 заманауи, жылдам сауда жүк кемелерін құрылысқа тапсыру еді. Бұл кемелер Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын АҚШ сауда флотының көп бөлігін құраған, ескірген кемелерді алмастыруға тиіс болды. Бұл кемелер АҚШ кеме жүргізу компанияларына шетелдік теңіз саудасында пайдалану үшін жалға берілуі керек еді, олар өз клиенттеріне арзан әрі сапалы жүк тасымалы қызметтерін ұсынуға мүмкіндік беретін еді. Сонымен қатар, кемелер қарулы қақтығыс жағдайында қосалқы теңіз күштері ретінде де қызмет етуге арналған, бұл АҚШ сауда флотының Революциялық соғыстан бері жиі атқаратын міндеті болды. Теңіз комиссиясына жүктелген екінші міндет – АҚШ-та кеме жасау және американдық желегі астында кемелерді пайдалану арасындағы айырмашылықты өтеуге арналған, заңмен бекітілген субсидия жүйесін басқару болды. Комиссияға жүктелген тағы бір функция – жаңа флотты басқару үшін теңіз кемелерінің офицерлерін даярлау мақсатында АҚШ Теңіз қызметін құруға қатысты. Офицерлер мен теңізшілерге лицензия беру құқығы теңіз инспекциясы және навигация бюросында сақталды.
The purpose of the Maritime Commission was multifold as described in the Merchant Marine Act's Declaration of Policy. The first role was to formulate a merchant shipbuilding program to design and then have built over a ten year period 900 modern fast merchant cargo ships which would replace the World War I vintage vessels which made up the bulk of the U. S. Merchant Marine prior to the Act. Those ships were intended to be chartered (leased) to U. S. shipping companies for their use in the foreign seagoing trades for whom they would be able to offer better and more economical freight services to their clients. The ships were also intended to serve as a reserve naval auxiliary force in the event of armed conflict which was a duty the U. S. merchant fleet had often filled throughout the years since the Revolutionary War. The second role given to the Maritime Commission was to administer a subsidy system authorized by the Act which would offset the differential cost between both building in the U. S. and operating ships under the American flag. Another function given to the Commission involved the formation of the U. S. Maritime Service for the training of seagoing ship's officers to man the new fleet. The actual licensing of officers and seamen still resided with the Bureau of Marine Inspection and Navigation.
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең
Президент Рузвельт Жозеф П. Кеннедиді Комиссияның алғашқы басшысы етіп тағайындады. Кеннеди осы лауазымда 1938 жылдың ақпанына дейін қызмет етті, содан кейін Ұлыбританиядағы АҚШ елшісі болып тағайындалды. Кеннеди кеткеннен кейін төрағалыққа зейнеткер контр-адмирал Эмори С. Лэнд (USN, отставкада) өтті. Ол Комиссияға тағайындалғанға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Құрылыс және жөндеу бюросының басшысы болған және Комиссия құрылғаннан бері комиссардың орынбасары болып жұмыс істеген. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейінгі жылдары Комиссияның қалған төрт мүшесі зейнеткер теңіз офицерлерінен және құқық және бизнес салаларының мамандарынан құралды. Лэнд Комиссияға әкелген топтың ең танымал өкілі – Командир Говард Л. Виккери (USN) болды. Ол Лэнд сияқты, жаңа әскери кемелердің құрылысына тікелей қатысқан теңіз офицері еді. Виккери Комиссияның кеме жасау жұмыстарын бақылауға жауапты болды, оның ішінде кемелерді жобалау және салу, оларды салу үшін кеме жасаушылықтарды дамыту және күрделі, арнайы кеме машиналарын өндіру үшін компанияларды құру кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс жақындаған сайын Виккери, Генри Дж. Кайзер сияқты адамдардың соғыс кезеңіндегі өндірістің ең үлкен жетістіктерін жасауға көмектескен Төтенше кеме жасау бағдарламасын іске асырудың алдыңғы қатарында болды. Сауда флоты туралы заңға сәйкес, АҚШ сауда флоты мен кеме жасаудың жаңару символы ретінде алғашқы келісімшартқа қол қойылған кеме – 1940 жылы жолаушылар және круиздік қызметтерде пайдаланылған United States Line компаниясына тиесілі болды. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде, «Америка» кемесі АҚШ Әскери-теңіз күштеріне берілді және «Вест-Пойнт» деп аталды. Соғысқа дейінгі жылдары Комиссия үшін 500 кемелік ұзақ мерзімді кеме жасау бағдарламасы бойынша бірнеше ондаған сауда кемелері салынды. Бірақ Комиссияның Ұлыбританияға тікелей жеткізу жолын қорғау және соғысқа ұлттық жұмылдыру үшін маңызды рөлі 1940 жылдың күзінде ғана анық болды, осы кезде Төтенше кеме жасау бағдарламасының негізі қаланды. Барлық теңіз комиссиясының кеме жасау бағдарламасы бірлесіп «Жеңіс үшін кемелер» деп аталды, және мыңдаған қарапайым азаматтар кеме жасаушылықтарда жұмыс істеуге барып, кеме жасау жұмысына қосылғандары үшін үлкен мақтан сезімдеді.
President Roosevelt nominated Joseph P. Kennedy first head of the Commission. Kennedy held that position until February 1938 when he left to become US Ambassador to Great Britain. After Kennedy's departure, the chairmanship was assumed by Rear Admiral Emory S. Land, USN (ret. ), who had been the head of U. S. Navy's Bureau of Construction and Repair prior to his appointment to the Commission on the behest of the President and where he had been a deputy commissioner since the founding of the body. The other four members of the Commission in the years before the beginning of World War II were a mix of retired naval officers and men from disciplines of law and business. The man most notable in the group Land brought to the Commission was Commander Howard L. Vickery, USN, who, like Land, was a naval officer closely involved in the construction of new Navy vessels. Vickery became responsible for overseeing the Commission's shipbuilding functions including the design and construction of the ships, developing shipyards to build them and companies to manufacture the complicated and highly specialized ship's machinery. As World War II drew closer, Vickery was very much at the forefront of putting into place the Emergency Shipbuilding Program which men like Henry J. Kaiser were so instrumental in developing into an industry which would perform some of the greatest feats of wartime industrial production ever previously witnessed and never since matched. As a symbol of the rebirth of the U. S. Merchant Marine and Merchant Shipbuilding under the Merchant Marine Act, the first vessel contracted for was , which was owned by the United States Line and operated in the passenger liner and cruise service during 1940 1. Upon the U. S. entry into World War II, America was requisitioned by the U. S. Navy and became West Point. In the prewar years, several dozen other merchant ships were built for the Commission under its original 500 ship Long Range Shipbuilding Program but it was not until the late fall of 1940 the critical importance of the Commission to the defense of the lifeline to Great Britain and to the national mobilization for war became apparent when the beginnings of the Emergency Shipbuilding program were laid. Together, all the Maritime Commission's shipbuilding program became known as Ships for Victory and great pride was taken in it by the many thousands of ordinary citizens went to work in the shipyards and joined the ranks of the shipbuilding workforce.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдан Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Теңіз комиссиясы әлем тарихындағы ең ірі және ең табысты сауда кемелерін салуға қаржы бөлді және басшылық етті, мыңдаған кемелер мен басқа да су кемелерін жасады, оның ішінде «Бостандық» кемелері, «Жеңіс» кемелері және басқалары, атап айтқанда B типі баржалары; C1, C2, C3 және C4 типі жүк кемелері; R типі муздатқыш кемелер; T1, T2 және T3 типі танкерлері және V типі буксирлері. C2 және C3 кемелерінің көпшілігі әскери-теңіз күштерінің қосымша кемелеріне, атап айтқанда шабуылдық жүк кемелеріне, шабуылдық көлік кемелеріне және эскорттық авианосецтерге айналдырылды, ал көптеген танкерлер флотты жабдықтауға арналған май кемелеріне айналды. Комиссияға сондай-ақ әскери және әскери көлік корпусы үшін жүздеген «әскери типтегі» кемелерді, мысалы, десанттық кемелерді (LST) және (PF) кемелерін, сондай-ақ ірі әскер тасымалдағыштарын салу тапсырылды. Соғыс аяқталғанға дейін Теңіз комиссиясының келісімшарттары бойынша жұмыс істеген АҚШ кеме жасаушылықтары 5777 мұхиттық сауда және әскери кемелерді жасады. 1942 жылдың басында оқу және лицензиялау АҚШ жағалау күзетінің басқаруына берілді, бірақ 1942 жылдың күзінде Теңіз қызметі жаңадан құрылған Соғыс кемесі басқармасына (WSA) берілді, ол АҚШ Қарулы күштерінің қажеттіліктері үшін ТЖБ (Emergency Program) бағдарламасы бойынша салынған сауда кемелерінің жұмысын қадағалау үшін құрылды. WSA Рузвельт әкімшілігінде құрылған соғыс уақытындағы агенттіктер тізіміне қосылды және Комиссияның жұмысын жеңілдетуге бағытталған, бірақ олар Адмирал Лэнд басшылығындағы бір төрағаны бөлісті, сондықтан өте жақын қарым-қатынаста жұмыс істеді.
From 1939 through the end of World War II, the Maritime Commission funded and administered the largest and most successful merchant shipbuilding effort in world history, producing thousands of ships and other vessels, including Liberty ships, Victory ships, and others, notably Type B barges; Type C1, Type C2, Type C3, and Type C4 freighters; Type R refrigerator ships; T1, T2, and T3 tankers, and Type V tugs. Most of the C2s and C3s were converted to Navy auxiliaries, notably attack cargo ships, attack transports, and escort aircraft carriers and many of the tankers became fleet replenishment oilers. The Commission also was tasked with the construction of many hundred "military type" vessels such as Landing Ship, Tank (LST)s and s (PF)s and large troop transports for the Navy and Army Transportation Corps. By the end of the war, U. S. shipyards working under Maritime Commission contracts had built a total of 5,777 oceangoing merchant and naval ships. In early 1942 both the training and licensing was transferred to the U. S. Coast Guard for administration, but then late in the fall of 1942, the Maritime Service was transferred to the newly created War Shipping Administration which itself was created for the purpose of overseeing the operation of the fleet of merchant ships being built by the Emergency Program for the needs of the U. S. Armed Services. The WSA was added to the list of wartime agencies created within the Roosevelt Administration and was intended to relieve the already full plate of responsibilities of the Commission, yet they shared the same Chairman in Admiral Land and so worked very closely together.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, жедел және ұзақ мерзімді кеме құрылысы бағдарламалары тоқтатылды, себебі елдің бейбіт уақыттағы қажеттіліктеріне қарағанда сауда кемелерінің саны тым көп болды. 1946 жылы Комиссия төрағасы вице-адмирал Уильям В. Смит болды және соғыс кезінде салынған кемелердің көп бөлігін отандық және шетелдік коммерциялық сатып алушыларға сату үшін «Сауда кемелерін сату туралы» заң қабылданды. Бұл Ұлыбритания, Норвегия және Грекия сияқты одақтас елдердің флоттарын қайта құруға көмектесті, олар Атлантика және Жерорта теңізіндегі шайқастарда соғысқа дейінгі кемелерінің көп бөлігін жоғалтқан еді. Соғыс кезінде жау болған елдерге тікелей сатылмағанымен, АҚШ сауда кемелері Жапония сияқты елдерге, одақтастардың теңіз асты кемелерінің шабуылынан Тынық мұхитының батысында жүздеген сауда кемелерін жоғалтқан елдерге, кемелерді несиеге беру және соғыстан қираған Еуропаға гуманитарлық жүк тасымалдау арқылы сауда кемелерінің қуатын қалпына келтіруге көмектесті. Кемелер сонымен қатар Маршалл жоспары аясындағы қайта құру бағдарламаларында және 1945-46 жылдардың ашаршылықпен қауіп төнген қысында Еуропаға азық-түлік көмегін тасымалдауда қолданылды. Келесі 25 жыл бойы әлемнің барлық порларында соғыс кезінде салынған, бірақ қазір бейбіт мақсатта пайдаланылатын ондаған кемелерді табуға болады. Көптеген кемелер 1980-жылдардың басына дейін жүзіп жүрді, бірақ көбісі 1960 және 1970-жылдары жаңа үлгілер жасалғанда және соғыс жылдары Комиссия салған кемелерде басым болған бу кемелерін ауыстыру үшін тиімділігі жоғары жай жылдамдықты дизельдік қозғалтқыштар енгізілгенде металлға тапсырылды. «Кеме сату туралы» заң бойынша иеліктен шығарылмаған кемелер Атлантика, Тынық мұхиты және Мексика шығанағында орналасқан сегіз Ұлттық қорғаныс резервтік флотының біріне орналастырылды. Соғыстан кейінгі жылдары резервтік флоттағы кемелер бірнеше рет әскери және гуманитарлық көмек миссиялары үшін жұмылдырылды. NDRF соңғы рет Вьетнам соғысы кезінде жұмылдырылды. Содан бері «Дайын резервтік күш» деп аталатын кемелер флоты гуманитарлық және әскери миссияларды қолдау үшін жұмылдырылды.
With the end of World War II, both the Emergency and Long Range shipbuilding programs were terminated as there were far too many merchant vessels now for the Nation's peacetime needs. In 1946, the Commission was chaired by Vice admiral William W. Smith and the Merchant Ship Sales Act was passed to sell off a large portion of the ships previously built during the war to commercial buyers, both domestic and foreign. This facilitated the rebuilding of the fleets of both allied nations such as Great Britain, Norway and Greece which had lost a majority of their prewar vessels to the Battles of the Atlantic and Mediterranean Sea. Although not sold outright to nations that were enemies during the war, U. S. merchant ships helped nations such as Japan, which had lost many hundreds of its merchant vessels to the Allies' submarine offensive in the western Pacific, recover their merchant shipping capacity via the loan of vessels and the carrying of relief cargoes to war ravaged Europe. Ships were also used in both the rebuilding programs under the Marshall Plan and the transport of food aid sent during the desperate winter of 1945 46 when famine loomed large over much of the European continent. For the next 25 years, in ports all around the world one could find dozens of ships which had been built during the war but which now were used in peace. Many of those same ships continued to sail until the early 1980s but most had been sold for scrap in the 1960s and 1970s as more modern designs were developed and more efficient slow speed diesel engines introduced to replace the steamships which predominated those built by the Commission during the war years. Ships not disposed of through the Ship Sales Act were placed into one of eight National Defense Reserve Fleet(NDRF) sites maintained on the Atlantic, Pacific and Gulf coasts. On several occasions in the postwar years ships in the reserve fleets were activated for both military and humanitarian aid missions. The last major mobilization of the NDRF came during the Vietnam War. Since then, a smaller fleet of ships called the Ready Reserve Force has been mobilized to support both humanitarian and military missions.
SS АҚШ
Комиссия жүзеге асырған соңғы маңызды кеме құрылысы жобасы – Американың технологиялық күшінің және теңіздегі басымдығының символы болжалып, сонымен бірге әлемдегі ең жылдам әскери әскер тасымалдау кемесіне айналдырылуға мүмкіндігі бар, супер жолаушылар лайнерінің жобалануы мен құрылысын бақылау болды.
The last major shipbuilding project undertaken by the Commission was to oversee the design and construction of the super passenger liner , which was intended to be both a symbol of American technological might and maritime predominance but also could be quickly converted into the world's fastest naval troop transport.
Жою
Теңіз комиссиясы 1950 жылғы 24 мамырда таратылды, ал оның функциялары кеме қатынасын және сауда жолдарын реттеуге жауапты АҚШ Федералды теңіз комиссиясы мен құрылыс және жұмыс істеуге арналған субсидиялық бағдарламаларды басқаруға, Ұлттық қорғаныс резервтік флотын (NDRF) сақтауға және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде салынған және ашылған, бүгінге дейін қаржыландырылып, жұмыс істеп келе жатқан АҚШ Саудагерлік теңіз академиясын басқару арасында бөлісті. Бұл академия қазіргі таңдағы бес федералдық қызмет академиясының бірі болып табылады.
The Maritime Commission was abolished on 24 May 1950, and its functions were divided between the U. S. Federal Maritime Commission which was responsible for regulating shipping trades and trade routes and the United States Maritime Administration, which was responsible for administering the construction and operating subsidy programs, maintaining NDRF, and operating the U. S. Merchant Marine Academy which had been built and opened during World War II and which continues to be funded and operated today as one of the five Federal Service Academies.