Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей императорының жоғары кеңесші органы; 1906 жылы парламенттің жоғарғы палатасы болды. Мемлекеттік кеңес Ресей империясындағы патшаның басты мемлекеттік кеңесші органы еді. 1906 жылдан бастап ол 1906 жылғы Ресей Конституциясы бойынша парламенттің жоғарғы палатасы болды.
Supreme advisory body to the Russian Emperor; became upper house of parliament in 1906
The State Council was the supreme state advisory body to the tsar in the Russian Empire. From 1906, it was the upper house of the parliament under the Russian Constitution of 1906.
18 ғасыр
Ертедегі патшалар кеңестері шағын болған және көбінесе сыртқы саясат мәселелерімен айналысқан. Ресейдің Петр I құпия кеңес енгізді. Ресейдің Екатерина I Жоғарғы құпия кеңесін құрды. Оның міндеттері әр түрлі патшалықтар кезінде өзгеріп отырды. Ресейдің Петр III 1762 жылдың 20 мамырында Императорлық кеңес ("Императорский Совет") немесе ресми түрде "Жоғарғы сарайдағы кеңес" ("Совет при высочайшем дворе") құрды. Ол Ресейдің Екатерина II таққа отырғаннан кейін көп ұзамай таратылды.
Early tsars' councils were small and dealt primarily with external politics. Peter I of Russia introduced the Secret Council. Catherine I of Russia introduced the Supreme Secret Council. Its role varied during different reigns. Peter III of Russia created the Imperial Council on 20 May 1762 ("Императорский Совет"), or, formally "The Council at the Highest Court" ("Совет при высочайшем дворе"). It was dismissed shortly after the succession of Catherine II of Russia.
1810 1906 жыл
Мемлекеттік кеңес 1810 жылы Ресейдің Александр I Сперянский реформаларының бір бөлігі ретінде құрылды. Сперянский оны Ресей парламентінің жоғарғы палатасы ретінде көзделгенмен, ол шын мәнінде патшаға сенімді адамдардан тұратын кеңесші заңнамалық орган болды. Мүшелердің саны әртүрлі кезеңдерде өзгеріп отырды. 1810 жылы құрылғанда 35 мүше болса, 1890 жылы 60 мүшеге жетті. Кеңестің басты міндеті – заңдарды алдын ала қарау, жариялау және жою болды. Кеңес төрт бөлімнен тұрды: Заң шығару; Азаматтық және діни басқару; Мемлекеттік экономика; Өнеркәсіп, ғылым және сауда. Әр бөлімнің өз төрағасы (Мемлекеттік хатшы) болды және бөлімдеріне жүктелген мәселелерді талқылау үшін жеке жиналатын. Сонымен қатар, Мемлекеттік кеңес төрағасы басқаратын кеңестің толық құрамындағы пленарлық отырыстар да өткізілді. Кеңес министрлер ұсынған заң жобаларын қарады. Олардың көп бөлігі бюджет пен мемлекеттік шығындарға қатысты болды, бірақ оларға ұсынылған кез келген мәселені қарауға құқылы болды. Заңға өзгерістер енгізуге, қарауға немесе шешім қабылдау үшін ұсынылмаған мәселелерді тексеруге олардың өкілеттігі болған жоқ. Кеңес монархқа ұсынымдар берді, ол көпшіліктің, азшылықтың пікірін қолдауға немесе кеңестің ұсыныстарын мүлдем қабылдамауға құқылы болды, өйткені қажет деп тапты. Доминик Ливеннің сөзіне сүйенсек, кеңес "сыртқы саясатты қалыптастыруда ешқандай рөл атқармады және оның мүшелерінің императорға қолжетімділігі өте шектеулі болды".
The State Council was established by Alexander I of Russia in 1810 as part of Speransky's reforms. Although envisaged by Speransky as the upper chamber of the Russian parliament, it was actually an advisory legislative body composed of people whom the tsar could trust. The number of members varied at different periods. Upon its establishment in 1810 there were 35 members; in 1890 there were 60. The main duty of the council was the preliminary investigation, promulgation and abrogation of laws. There were four departments of the council: Legislative; Civil and Ecclesiastical Administration; State Economy; and Industry, Science and Commerce. Each department had its own presiding officer (State Secretary) and met separately to discuss matters assigned to their departments. There were also plenary sessions of the whole council presided over by the Chairman of the State Council. The council as a whole examined projects of law proposed by the ministers who were ex officio members. The majority of their sessions concerned the budget and state expenditures but they would examine anything submitted to them. They had no authority to propose changes to the law, to examine anything that was not submitted to them for examination or decision making authority. The council only made recommendations to the monarch, who could support the majority, a minority, or disregard the council's recommendations altogether, as he saw fit. According to Dominic Lieven it "played no part in the formulation of foreign policy and its members' access to the emperor was very limited.