Қарызды төлей алмағандар үшін түрме: тарихы, себептері мен қазіргі жағдайы. Банкроттық заңның дамуымен бұл құбылыс жойылды. Қарыз түрмелері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қарызды өтеуге шамасы келмейтін адамдар үшін түрме
Prison for people unable to repay a debt
Қарызкерлер түрмесі – қарызды өтеуге шамасы келмейтін адамдарды қамауға арналған түрме. 19-шы ғасырдың ортасына дейін Батыс Еуропада қарызкерлер түрмелері (көбінесе жабық жұмыс үйлеріне ұқсас) төленбеген қарызды өтеудің кең таралған тәсілі болды. Сот шешімімен төлеуге міндетті болған, бірақ төлей алмаған мүсір адамдар қарызын еңбек ету арқылы немесе сырттан қаржы тауып төлегенге дейін осы түрмелерде қамалатын. Олардың еңбегінен түскен табыс түрмедегі шығындар мен жинақталған қарызды өтеуге жұмсалатын. Банкроттық заңнаманың дамуымен қолжетімділік пен игіліктік артқандықтан, әлемнің көп бөлігінде кедейлік үшін түрмеге жабу жазасы қолданылмайтын болды. 20-шы ғасырдың соңынан бері, "қарызкерлер түрмесі" термині сыншылар тарапынан қылмыстық сот жүйесіне де қолданылып келеді, онда сот адамды қасақана төленбеген қылмыстық алымдар үшін түрмеге кеседі, әдетте судьяның бұйрығынан кейін. Мысалы, АҚШ-тың кейбір штаттарында адамдар сотқа бағынбағандық үшін және бала асырау төлемдерін, сомасын ұстауды, мүлікті тәркілеуді, айыппұлдарды немесе салықтарды қасақана төлемегені үшін түрмеге жабылуы мүмкін. Бұған қоса, АҚШ сияқты елдерде жеке қарыздар бойынша орындалған азаматтық міндеттер, егер айыпталушы заң бойынша қатысудан еріксіз бас тартса, сотқа келмегені үшін қатаң сот шешімі шығарылады. Бұл жағдайда қылмыс – кедейлік емес, сотқа келу туралы судьяның бұйрығын орындамау. Қарызкерлер түрмесінде көп жылдар бойы отырған басқалардан жұққан аурулардан көптеген қарызкерлер қайтыс болды. Кейбір қарызкерлер бостандыққа шығып, қарызын өтегенге дейін крепостной немесе келісімшарт бойынша жұмыс істейтін (қарыздық құлдық) адамдарға айналды.
A debtors' prison is a prison for people who are unable to pay debt. Until the mid 19th century, debtors' prisons (usually similar in form to locked workhouses) were a common way to deal with unpaid debt in Western Europe. Destitute people who were unable to pay a court ordered judgment would be incarcerated in these prisons until they had worked off their debt via labour or secured outside funds to pay the balance. The product of their labour went towards both the costs of their incarceration and their accrued debt. Increasing access and lenience throughout the history of bankruptcy law have made prison terms for unaggravated indigence obsolete over most of the world. Since the late 20th century, the term debtors' prison has also sometimes been applied by critics to criminal justice systems in which a court can sentence someone to prison over willfully unpaid criminal fees, usually following the order of a judge. For example, in some jurisdictions within the United States, people can be held in contempt of court and jailed after willful non payment of child support, garnishments, confiscations, fines, or back taxes. Additionally, though properly served civil duties over private debts in nations such as the United States will merely result in a default judgment being rendered in absentia if the defendant willfully declines to appear by law, a substantial number of indigent debtors are legally incarcerated for the crime of failing to appear at civil debt proceedings as ordered by a judge. In this case, the crime is not indigence, but disobeying the judge's order to appear before the court. Debt prisoners often died of diseases contracted from others interned in debtors' prison for many years. Some debt prisoners were released to become serfs or indentured servants (debt bondage) until they paid off their debt in labor.
Ортағасырлық ислам Таяу Шығысы
Ислам дінінде де қарыз үшін түрмеге жабу практикасы болған. Қарыздарын төлеуден бас тартқан адамдарға қысым көрсету үшін бірнеше айға қамауға алуға рұқсат етілген. Егер олардың төлей алмайтыны дәлелденсе, заңды қамқорлыққа беру алдында босатылатын.
Imprisonment for debt was also practised in Islam. Debtors who refused to pay their debts could be detained for several months in order to exert pressure on them. If they proved insolvent, they were released before being placed under legal guardianship.
Еуропа Кеңесі
Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық конвенцияның 4-ші хаттамасының 1-бабы шарты бұзғаны үшін адамдарды түрмеге қамауды тыйымдайды. Түркия 4-ші хаттамаға қол қойған, бірақ оны ратификацияламаған.
Article 1 of Protocol 4 of the European Convention on Human Rights prohibits the imprisonment of people for breach of a contract. Turkey has signed but never ratified Protocol 4.
Франция
Борышкерлер түрмесі, жеке және мемлекеттік қарыздар үшін, ежелгі Францияда кең таралған. Ол Француз революциясы кезінде (1793-1797) жойылды, бірақ кейін қайта орнатылды. Жеке қарыздар үшін борышкерлер түрмесі 1867 жылы таратылды. Франция қазірге дейін сот шешімімен белгіленген айыппұлдарды төлемеуші адамдарға қатысты сот мәжбүрлемесін (contrainte judiciaire) қолдануға рұқсат береді. Қарлығаштар, ересек еместер және төлей алмайтын жағдайдағы адамдар бұл мәжбүрлемеден босатылады. Оның мерзімі айыппұл сомасына байланысты шектеледі және борышкерді айыппұл төлеуге итермелеуді мақсат етеді, нәтижесінде қарыз мемлекетке қарыз болып қалады.
Debtor's prison, both for private and State debt, was common in Ancien Régime France. It was suppressed during the French Revolution (1793 1797), but later reinstated. The debtor's prison for private debts was abolished in 1867. France still allows for contrainte judiciaire, ordered by a judge, for persons unwilling to pay court ordered fines as part of a judicial sentence. Older, underage and unsolvable persons are exempted from the contrainte. Its length is limited following the amount of the fine and aims to pressure the debtor to pay his fines, consequently the owed money stays owed to the State.
Германия
Орта ғасырдың соңында және жаңа заманның басында Германияда мемлекеттік құқық кодификацияланды. Бұл мәжбүрлеу тұтқындауын (прессиошафт) стандартизациялауға және жалпыға бірдей емес, көптеген тәуелсіз санкциялардан құтылуға мүмкіндік берді. Кейбір аймақтарда (мысалы, Нюрнбергте) борышкер өз борышын сата немесе қайта бөле алатын болды. Көптеген қалаларда мұнаралар мен қалалық бекіністер түрме ретінде пайдаланылды. Белгілі бір санкциялар үшін арнайы түрмелер болды, сондықтан кейбір мұнаралар борышкерлер түрмесі (Schuldturm) деп аталды. "Шлюдтурм" термині Саксония конституциясынан тыс, мемлекеттік құқық бойынша борышкерлер түрмесін білдіретін маңызды ұғымға айналды. Жаңа заманның басында Германияда борышкерді ұстау немесе азаматтық ұстау әлі де қолданыста болды. Кейде бұл төлемді мәжбүрлеу үшін қолданылса, кейде адамды тұтқындау және оған қарсы сот процесін қамтамасыз ету үшін, жалақыны алу, мүлікті қайтару немесе иелену құқығын орнату үшін пайдаланылды. Бұл практика адамның абыройына аса зиян келтірді, бірақ қылмыстық сот процесінен өзгеше ережелері болды. Бұл қазіргі заманғы жазаларды орындауға (Strafvollzug) ұқсас болды, мысалы, борышкер өз борышын белгілі бір күн ішінде жұмыс істеу арқылы өтей алатын, мөлшері борыш сомасына байланысты болатын. Солтүстік Германия Конфедерациясы 1868 жылдың 29 мамырында борышкерлер түрмелерін жойды.
In the late Middle Ages, and at the beginning of the modern era, public law was codified in Germany. This served to standardize the coercive arrest (Pressionshaft), and got rid of the many arbitrary sanctions that were not universal. In some areas (like Nürnberg) the debtor could sell or redistribute their debt. In most of the cities, the towers and city fortifications functioned as jails. For certain sanctions there were designated prisons, hence some towers being called debtors' prison (Schuldturm). The term Schuldturm, outside of the Saxon constitution, became the catchword for public law debtors' prison. In the early modern era, the debtor's detainment or citizen's arrest remained valid in Germany. Sometimes it was used as a tool to compel payment, other times it was used to secure the arrest of an individual and ensure a trial against them in order to garnish wages, replevin or a form of trover. This practice was particularly disgraceful to a person's identity, but had different rules than criminal trials. It was more similar to the modern enforcement of sentences (Strafvollzug) e. g. the debtor would be able to work off their debt for a certain number of days, graduated by how much they owed. The North German Confederation eliminated debtors' prisons on May 29, 1868.
Нидерланды
Голландия заңдарында gijzeling (әдеби мағынасы: кепілге алу) судьяның шешімімен адамдар куә ретінде келуден бас тартқанда немесе айыппұлдары мен қарыздарын төлемегенде қолданылуы мүмкін. Төлем мерзімі өткен сома мен үстеме ақылар осыдан жойылмайды.
In Dutch law gijzeling (lit. : take in as hostage) can be ordered by a judge when people refuse to (appear as) witness, or don't pay off their fines or debts. The imprisonment does not cancel the due amount and interest.
Англия мен Уэльс
Англияда 18-19 ғасырларда жыл сайын 10 000 адам қарыздар үшін түрмеге қамалатын. Бірақ түрмеге қамау адамның қарызын өтемейді. Англия мен Уэльсте борышкерлер түрмелерінде борышкерге берілетін еркіндік деңгейі әртүрлі болды. Аз ғана ақшасы бар борышкер кейбір жеңілдіктерді төлей алатын; кейбір түрмелерде тұтқындарға бизнеспен айналысуға және келушілерді қабылдауға рұқсат берілді; ал басқаларында (Флит және Корольдік сот түрмелері) тұтқындарға түрмеден шалғай емес жерде тұруға рұқсат етілді – бұл «Ережелердің бостандығы» деп аталатын тәжірибе еді, тіпті Флит түрмесінде құпия «Флит некелеріне» жол берілді. Дегенмен, мұндай түрмелердегі өмірдің жағдайы жағымсыз болды және тұтқындар өздерінің күнкөрісін төлеуге міндетті болды. Жазушы және ақын Джон Байромның ұлы Сэмюэл Байром 1725 жылы Флит түрмесінде қарыз үшін қамалды, ал 1729 жылы ол өзінің ескі мектеп досы Дорсет герцогына петиция жолдап, жүйенің әділетсіздігіне наразылық білдірді. Кейбір борышкерлердің тағдыры одан да қиын болды, олар қатыгез қылмыскерлер мен ұсақ қылмыскерлердің араласып отырған түрмелерге жіберілді, ал көптегендері бір камераға қамалды. Ағылшын жазушысы Чарльз Диккенстің әкесі осындай түрмелердің біріне (Маршалси) қамалды, оны Диккенс өзінің романдарының көптеген шығармаларында сипаттады. Ол қарыз түрмелерін реформалауды қолдады, ал оның «Кішкентай Доррит» романы осы мәселеге тікелей қатысты. 1869 жылғы Борышкерлер заңы (32 және 33 Vict. c. 62) соттардың борышкерлерді түрмеге кесу мүмкіндігін шектеді, бірақ оларға мұны жасауға толыққанды тыйым салмады. Қарызын төлеуге шамасы бар, бірақ төлемеген борышкерлер алты аптаға дейін бас бостандығынан айырылуы мүмкін еді, сондай-ақ сотқа қарызын төлемегендер де осы жазаға тартылатын. 1869 жылғы заң қабылданғаннан кейін қамауға алынған борышкерлердің саны айтарлықтай азайды. 1870 жылға қарай қамауға алынған борышкерлердің жалпы саны шамамен 2000-ға төмендеді, 1869 жылы 9759 болса, 1870 жылы 6605-ке дейін азайды. Алайда, 1905 жылға қарай бұл көрсеткіш 11 427-ге дейін өсті. Қарыз үшін түрмеге қамаудың мақсаты қарызды өтеу емес, борышкерді жасырын активтерін ашуға мәжбүрлеу болды. Шотландия заңнамасы борышкерлерді түрмеге қамауға рұқсат беретін ережелер негізінен 1613 жылғы 23 қарашадағы Седерунт актісіне негізделген, ол «орнинг» процесін енгізді, оған сәйкес кредитор белгілі бір мерзімге дейін қарызды төлеуді талап ететін. Егер борышкер осы мерзімде қарызын төлемесе, кредитор борышкерді қарулы хабаршы арқылы «қағазға» қоюға құқылы болды. Орнингтің орындалуын Эдинбургтегі Орнингтің жалпы тізіліміне тіркеу қажет болды. Тіркеуден кейін борышкерді тұтқындауға арналған ордер шығарылуы мүмкін еді. «Орнинг» процесінің формалды жоюы 1987 жылғы Борышкерлер (Шотландия) заңының 89-бабымен (c 18) жүзеге асты, бірақ іс жүзінде Шотландияда қарыздарды төлемегені үшін түрмеге қамау 1980 жылғы Борышкерлер (Шотландия) заңының 4-бабы (c 34) қабылданғаннан бері маңызды болмай қалды. Сот бұйрығын немесе ad factum praestandum бұйрығын бұзған жағдайда түрмеге қамау жазасы қолданыла береді. Шотландия заңнамасында борышкерлерді түрмеге қамауға рұқсат болғанымен, Холируд паркінің шегінде (барлығы қасиетті жер деп есептелген) тұратын борышкерлер осы жазадан босатылды, сондықтан борышкерлерді түрмеге қамауды жойғанға дейін көптеген борышкерлер парк шегінде тұрды. Мұндай адамдар Парк Бейлігінің қарамағында болды, ол белгілі бір жағдайларда оларды Аббатство түрмесіне қамауға құқылы болды.
In England during the 18th and 19th centuries, 10,000 people were imprisoned for debt each year. A prison term did not alleviate a person's debt, however; an inmate was typically required to repay the creditor in full before being released. In England and Wales, debtors' prisons varied in the amount of freedom they allowed the debtor. With a little money, a debtor could pay for some freedoms; some prisons allowed inmates to conduct business and to receive visitors; others (including the Fleet and King's Bench Prisons) even allowed inmates to live a short distance outside the prison—a practice known as the 'Liberty of the Rules'—and the Fleet even tolerated clandestine 'Fleet Marriages'. Life in these prisons, however, was far from pleasant, and the inmates were forced to pay for their keep. Samuel Byrom, son of the writer and poet John Byrom, was imprisoned for debt in the Fleet in 1725, and in 1729 he sent a petition to his old school friend, the Duke of Dorset, in which he raged against the injustices of the system. Some debtor prisoners were even less fortunate, being sent to prisons with a mixture of vicious criminals and petty criminals, and many more were confined to a single cell. The father of the English author Charles Dickens was sent to one of these prisons (the Marshalsea), which were often described in Dickens's novels. He became an advocate for debt prison reform, and his novel Little Dorrit dealt directly with this issue. The Debtors' Act 1869 (32 & 33 Vict. c. 62) limited the ability of the courts to sentence debtors to prison, but it did not entirely prohibit them from doing so. Debtors who had the means to pay their debt, but did not do so, could still be incarcerated for up to six weeks, as could those who defaulted on debts to the court. Initially, there was a significant reduction in the number of debtors imprisoned following the passage of the 1869 Act. By 1870, the total number of debtors imprisoned decreased by almost 2,000, dropping from 9,759 in 1869 to 6,605 in 1870. However, by 1905 that number had increased to 11,427. the purpose for imprisonment for debt was not to discharge the obligation to pay, but rather to act as a compulsitor to force the debtor into revealing any hidden assets. The Scots law allowing the imprisonment of debtors was grounded in large part by an Act of Sederunt of 23 November 1613, which introduced the process of 'horning' whereby the creditor would demand the payment of the debt by a certain date. If the debtor did not satisfy the payment of the debt within this stipulated time period, the creditor could have the debtor 'put to the horn' by a messenger at arms. The execution of horning would have to be registered in the General Register of Hornings in Edinburgh. On registration, a warrant for the arrest of the debtor could then be issued. The formal process of 'horning' was not formally abolished until the passing of s.89 of the Debtors (Scotland) Act 1987 (c 18), though in practice imprisonment for the non payment of debts had ceased to be relevant in Scotland since the passing of s.4 of the Debtors (Scotland) Act 1880 (c 34). Imprisonment remains competent in cases in which a court order, or order ad factum praestandum is breached by a debtor. While imprisonment for debt was competent in Scots law, it was provided that debtors who were within the bounds of Holyrood Park (the whole of which was deemed a sanctuary) were exempt, and accordingly, till the abolition of imprisonment for debt, many debtors lived in lodgings within the bounds of the park. Such people were subject to the Bailie of the Park, who had power, in certain cases, to imprison them himself, in the Abbey Jail.
Грекия
Салық кеңсесіне немесе жеке банктерге қарыздар үшін бас бостандығынан айыру 2008 жылдың қаңтарына дейін сақталып келді. Бірақ, төленбеген салықтар үшін, сондай-ақ мемлекетке немесе әлеуметтік қамсыздандыру кеңсесіне болған басқа да қарыздар үшін бас бостандығынан айыру 173 жыл бойы қолданылғаннан кейін конституцияға қайшы деп жарияланған соң заң өзгерді. Дегенмен, жеке банктерге қарыздар үшін бас бостандығынан айыру күшінде қалды. Мемлекетке қарыздар үшін бас бостандығынан айыру (προσωποκράτηση (prosōpokrátēsē): ұстау) мәселесі әлі де нақты емес, себебі соттар қылмыстық құқық бұзушылықтар үшін осы құқықты сақтап отыр.
Ιmprisonment for debts, whether to the tax office or to a private bank, was still practiced until January 2008, when the law changed after imprisonment for unpaid taxes, as well as other debts to the government or to the social security office, was declared unconstitutional after having been practiced for 173 years; imprisonment was, however, still retained for debts to private banks. The situation regarding imprisonment (προσωποκράτηση (prosōpokrátēsē): custody) for debts to the government is still unclear, as courts continue to have this ability for criminal acts.
Үндістан
1881 жылғы "Сауда құралдары туралы" заңы, өзгерістермен бірге, егер біреу қарызды немесе төлем міндеттемесін орындамаса, бас бостандығынан айыруды қоса алғанда, қылмыстық жазалар көздейді. 1992 жылғы "Қағазбағалы құндылықтар және биржа туралы" заңның 28-А тармағы (2014 жылғы "Қағазбағалы құндылықтар заңнамасына (өзгерістер) енгізілген өзгерістермен) инвесторларға немесе мемлекеттік органдарға қарызды қайтармаған жағдайда жазалау шараларын қарастырады. Үндістанда соттар қаржылық міндеттемелерін орындамағандарды түрмеге қамау арқылы оларды жеке кредиторларына немесе мемлекетке төлеуге мәжбүрлеуі белгілі. Мысалы, Субрата Ройдың босатылуы үшін ол инвесторларға немесе реттеуші органдарға үлкен сомада ақша төлеуге міндетті болды.
The Negotiable Instruments Act, 1881, as amended, contains provisions for criminal penalties, including imprisonment, if someone defaults on a debt or a payment obligation. Section 28A of the Securities and Exchange Board of India Act, 1992 (As amended by the Securities Laws (Amendment) Act, 2014) contains provisions for penalties, including imprisonment, for failure to pay back investors or the authorities. In India, courts have been known to jail financial defaulters as a way to coerce them to pay back their private creditors, or the state. For example, in the case of Subrata Roy, his bail was conditional on him paying back large suma to the investors or the regulators.
Мальта
Мальтадағы Валеттадағы Кастелланияда XVIII ғасырдағы қарыздар түрмесі табылды, қазір ол Денсаулық сақтау министрлігінің кеңселері ретінде пайдаланылады. Ол XIX ғасырға дейін түрме ретінде қолданылып келді. Еуропалық конвенцияға сәйкес, ешбір адам шартылық міндеттемелерді орындамауы себепті бостандығынан айырылмайды.
An eighteenth century debtors' prison is found within the Castellania in Valletta, Malta, now used as offices by the Ministry for Health. It remained in use as a prison until the nineteenth century. In line with the European Convention Act, no person is to be deprived of his liberty because of the incapability to fulfill a contractual obligation.
Біріккен Араб Әмірліктері
Біріккен Араб Әмірліктерінде, оның ішінде Дубайда борышкерлер борыштарын төлемегені үшін түрмеге қамалады. Бұл елде жиі кездесетін жағдай. Банктер түрмеде отырған борышкерлерге көмектеспейді, сондықтан көптеген адамдар кейін келісімдерге келуге мүмкіндік алатын елге кетуді жөн көреді. Борыштарын төлемегендіктен қамаудан қашу үшін БАӘ-ден қашу – міндеттемелерін орындай алмаған клиенттер үшін қолдануға болатын нұсқа саналады.
Debtors in the United Arab Emirates, including Dubai, are imprisoned for failing to pay their debts. This is a common practice in the country. Banks are not sympathetic to the debtors once they are in prison, so many just choose to leave the country where they can negotiate for settlements later. The practice of fleeing UAE to avoid arrest because of debt defaults is considered a viable option to customers who are unable to meet their obligations.
Қазіргі заманғы борышкерлер түрмелері (1970 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
АҚШ-та жеке қарыздар үшін арнайы "борышкерлер түрмелері" болмаса да, қазіргі уақытта "борышкерлер түрмесі" термині кейде қылмыстық сот шешімдері бойынша айыппұл немесе төлемдерге байланысты мәселелерге байланысты мүсірлік қылмыстық айыпталушыларды түрмеге қамау практикасын білдіреді. Қарызкер сотталғанның шамасы штаттан штатқа өзгереді. Бұл терминнің қазіргі қолданылуы 1970, 1971 және 1983 жылдарғы АҚШ Жоғарғы Сотының шешімдерімен және 1978 жылғы Банкроттық реформа туралы заңмен байланысты деп есептеледі. 1970 жылы Сот, Уильямс Иллинойске қарсы істе, адамның айыппұл немесе сот шығындарын төлеуге шамасы келмегендігі үшін ең жоғары түрме мерзімін ұзартудың Конституцияның 14-ші түзетуіне сәйкес тең қорғалу құқығын бұзатынын мәлімдеді. 1971 жылы Тейт пен Шорт ісінде Сот, айыппұлды жаза ретінде тағайындауды және оны автоматты түрде "айыпталушының мүсірлікке ұшырағандығына және айыппұлды толығымен төлей алмауына байланысты түрме жазасына ауыстыруды" конституциялық емес деп тапты. 1983 жылғы Берденге қарсы Джорджия шешімінде Сот, 14-ші түзету соттарға айыппұл төлемегені үшін үкімді күштен жоюға тыйым салады, егер бұл ретте адамның төлеу қабілеті зерттелмесе және түрмеге қамаудан басқа альтернативтер қарастырылмаса. 2010 жылы Бреннан Әділет орталығы жүргізген зерттеуде, ең көп түрмеде отырған он бес штаттың барлығында қарызын төлемеген немесе қарызға байланысты сот отырыстарына келмеген адамдарды ұстайтын құқық қорғау органдары бар екені анықталды. Бұл штаттардың заңдары қылмыстық сот төлемін төлемегені үшін түрме жазасын қарастырады. Бұл әрекеттер сотқа наразылық ретінде қарастырылады, сондықтан техникалық тұрғыдан борышкерлер түрмелерін тыйым салатын штаттық конституцияларды бұзбайды, бірақ осы себепті қамауға алынғандар төлеуге немесе төлей алмайтынын дәлелдеген жағдайда дереу босатылуы керек. Азаматтар мемлекеттік бағдарламалар бойынша түрмеде отыруды таңдайды, онда түрмеде отыру сотқа берген қарызын өтеудің бір жолы болып табылады. Кейбір штаттар қылмыстық сот төлемі бойынша қарызы бар азаматтарды қарызға байланысты сот отырысына қатысудан бұрын тұтқындайды, бұл көп жағдайда төлеу қабілетін анықтауға дейін бірнеше күндік түрме жазасына әкеледі. Балаларға берілетін жәрдемақы бойынша қарыздармен байланысты азаматтық қарызға байланысты адамдарды түрмеге қамау. Мұндай қарыз үшін түрмеге қамау заңды түрде заңдық фикциямен негізделеді, яғни қамау қарыз үшін емес, сот бұйрығын орындамағаны үшін жасалады. The American Conservative журналында Майкл Шиндлер борышкерлер түрмесіне ұқсас ұстауларға себеп болатын тағы бір фактор – "мүсірлік қылмыстық істерде сот тағайындаған адвокатқа құқығы бар сотталғандардың қатарында, штаттық және жергілікті соттарда қарызкерлердің қарызды өндіріп алуға байланысты сот процесіндегі қателіктер мен зәбір-золыққа қарсы қорғаушысы жоқ" екенін айтады. Сондай-ақ Шиндлер жергілікті судьялардың бұйырған заңсыз борышкерлер түрмесіне ұқсас ұстауларға қатысты: "Бұл лауазымды адамдардың мұндай шамадан тыс мінез-құлыққа түсу себебі көбінесе білімсіздікке байланысты". 2019 жылғы Заң бойынша азаматтық құқықтар жөніндегі адвокаттар комитетінің баяндамасында, Арканзас сияқты көптеген адамдардың кедейлікте өмір сүретін, айыппұлдар мен төлемдерді төлей алмайтын, деректерді нашар сақтау айыпталушылардың алдындағы қиындықтарды күшейтетін және тұтқындауға бұйрықтар мен жүргізуші куәлігін тоқтата тұру сот арқылы салынған қарызын төлеуді одан да қиындататын штаттарда борышкерлер түрмелері пайда болуы мүмкін деп айтылады.
While the United States no longer has brick and mortar debtors' prisons, or "jails for debtors" of private debts, the term "debtor's prison" in modern times sometimes refers to the practice of imprisoning indigent criminal defendants for matters related to either a fine or a fee imposed in criminal judgments. To what extent a debtor will actually be prosecuted varies from state to state. This modern use of the term debtors' prison arguably has its start with precedent rulings in 1970, 1971 and 1983 by the U. S. Supreme Court, and passage of the Bankruptcy Reform Act of 1978. In 1970, the Court ruled in Williams v. Illinois that extending a maximum prison term because a person is too poor to pay fines or court costs violates the right to equal protection under the Fourteenth Amendment. During 1971 in Tate v. Short, the Court found it unconstitutional to impose a fine as a sentence and then automatically convert it into "a jail term solely because the defendant is indigent and cannot forthwith pay the fine in full." And in the 1983 ruling for Bearden v. Georgia, the Court ruled that the Fourteenth Amendment bars courts from revoking probation for a failure to pay a fine without first inquiring into a person's ability to pay and considering whether there are adequate alternatives to imprisonment. A year long study released in 2010 of fifteen states with the highest prison populations by the Brennan Center for Justice, found that all fifteen states sampled have jurisdictions that arrest people for failing to pay debt or appear at debt related hearings. State laws that consider imprisonment as a penalty for failure to pay criminal justice debt. These actions are considered a civil contempt of court charge, thus technically not in violation of state constitutions that prohibit debtors' prisons, but for the same reason those incarcerated must be released immediately if they either pay or prove themselves unable to do so. Citizens choosing jail time under state programs where imprisonment is a way of paying down court imposed debt. States that regularly arrest citizens for criminal justice debt prior to appearing at debt related hearings, leading in many cases to multi day jail terms pending an ability to pay hearing. The routine jailing of people who owe civil debt when such debts are related to child support arrears. Imprisonment for such debt is legally justified by the legal fiction that the incarceration is not for the debt, but rather for not obeying a court order to pay the debt. In an article in The American Conservative, Michael Shindler argues that another factor responsible for debtors' prison type arrests is that "Whereas indigent defendants have a Sixth Amendment right to a court appointed lawyer in criminal cases involving incarceration, indigent debtors in state and local courts have no one to defend them against the error and abuse that characterizes debt collection litigation." Similarly, Shindler writes, regarding explicitly illegal debtors' prison type arrests ordered by local judges,"the reason these officials engage in this sort of excessive behavior is often due to ignorance." In a 2019 report by the Lawyers' Committee for Civil Rights Under Law argues that debtors' prisons are likely to appear in states like Arkansas where many people live in poverty and are unable to pay fines and fees, where poor record keeping exacerbates challenges faced by defendants, and where arrest warrants and drivers license suspensions make it even harder for people to pay off court imposed debt.
Қазіргі үлгілері
2014 жылы Ұлттық қоғамдық радио (NPR) сот төлемақысын төлемеген адамдарды түрмеге қамап отырған судьялардың әлі де кездесетінін хабарлады. Америка азаматтық бостандықтар одағы 2009 жылдан бері мұндай саясатқа қарсы күресіп келеді. 2015 жылдың қыркүйек айында Джорджия штатының Боудон қаласында, қалалық судья Ричард А. Димент, дереу төлем жасалмаса, жол қозғалысы ережелерін бұзғандарды түрмеге қамаумен қорқытып, жасырын жазылған. Бұл оқиғалар Боудон қалалық сотының саясатта өзгерістер енгізу үшін бір айға жабылуына әкеп соқты.
In 2014, National Public Radio (NPR) reported that there were still cases of judges imprisoning people who have not paid court fees. The American Civil Liberties Union has been challenging such policies since 2009. In September, 2015, in the town of Bowdon, Georgia, a sitting municipal judge, Richard A. Diment, was surreptitiously recorded threatening defendants with jail time for traffic violations if they did not provide immediate payment. The incidents caused the Bowdon Municipal Court to be closed for a month in order to implement changes in policy.
Халықаралық келісімдер
1963 жылы Адам құқықтары мен негізгі бостандықтарды қорғау туралы конвенцияның 4-хаттамасының 1-бабында "Ешкім тек шартылық міндеттемелерді орындай алмағандығы үшін ғана бостандығынан айырылмайды" делінген. 1976 жылы Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық пактінің 11-бабы күшіне енді, онда "Ешкім келісімшарт міндеттемелерін орындай алмағандығы үшін ғана түрмеге қамалмауы керек" деп көрсетілген. Бұл халықаралық келісімдерді бірнеше ратификациялаған мемлекеттердің ішкі заңдарына қайшы келеді, себебі олар бостандығынан айыруға мүмкіндік береді.
In 1963 Article 1 of the Protocol No. 4 to the Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms "No one shall be deprived of his liberty merely on the ground of inability to fulfil a contractual obligation." In 1976 Article 11 of the ICCPR – International Covenant on Civil and Political Rights – came into effect stating, "No one shall be imprisoned merely on the ground of inability to fulfill a contractual obligation." These international agreements contradict the domestic laws of several ratifying states which allow for imprisonment.