Кіріспе
Трояның мифологиялық ханзадасы. Грек мифологиясында Титон (/tɪ/'/θ/oʊ/nə/s/ немесе /t/aɪ/; Τιθωνός) – Таң құдайы Эосқа ғашық болған адам. Титанның қызы (мифология). Титон Троя ханзадасы, король Лаомедонның Наяда Стримодан (Στρυμώ) туған ұлы. Мифтің тағы бір нұсқасында, Псевдо-Аполлодор Титонды Эостың тағы бір ғашығы Кефалдың ұлы және Фаэтонның әкесі деп айтады. V ғасырдағы Афиналық ваза суретшілері Титонды жыршы ретінде бейнелеген, оны қолындағы лирасымен, шамамен б.з.д. 470–460 жылдарға жатқан Ахилл суретшісінің оинохоесінде (шарап құмырасы) көрсеткен. Титонның құрметіне (6998) астероид аталған.
In Greek mythology, Tithonus (/t//ɪ/'/θ//oʊ//n//ə//s/ or /t//aɪ// /; Τιθωνός) was the lover of Eos, Goddess of the Dawn. Daughter of the [[Titan (mythology) He was a prince of Troy, the son of King Laomedon by the Naiad Strymo (Στρυμώ). In an alternative version of the myth, mentioned by Pseudo Apollodorus, Tithonus was the son of Cephalus, another lover of Eos, and father of Phaethon. The mythology reflected by the fifth century vase painters of Athens envisaged Tithonus as a rhapsode, as attested by the lyre in his hand, on an oinochoe (wine jug) of the Achilles Painter, circa 470–460 BC. An asteroid (6998) has been named after Tithonus.
Этимология
Аллегорист Титонды "созуға берілген мүмкіндік" (тейно мен ōnė сөздерінен) деп түсіндірді, бұл Эос өтінішімен оның өмірінің ұзартылуына сілтеме жасайды; бірақ, көбінесе, бұл Эостың өзінің есімінің еркек түрі – Титоне (titō, "күн" және onė, "патшайым" сөздерінен) болған және "Күн патшайымының серігі" дегенді білдірген болуы ықтимал.
Мифология
Эос өзінің сүйіктісі болу үшін Троя патшалық үйінен Титонды алды делінеді. [[Гомер гимні]] Еос пен Титонның махаббаты туралы миф Гомерге мәлім болды, ол таңертең Эос адамзатқа жарығын беру үшін Титонмен бірге жатқан төсектен көтерілгенін жазды. Құдайдың өлімді сүйіктісі туралы аңыз көне; Зевс рөлі қосылғанда, ащы бұрылыс пайда болды: Гомердің Афродитаға арналған гимнінде Эос Зевстен Титонды өлмейтін етуді сұрағанда, оған мәңгілік жастық беруді сұрауды ұмытты. Мифті оның бастапқы, бақытты түрімен, Селена мен Эндимионның жұптасуымен салыстырыңыз. Бір нұсқада Зевс әдемі жас Ганимедті өзіне алғысы келді; Эосқа өтемақы ретінде ол бір тілекті орындауға уәде берді. Титон шын мәнінде мәңгі өмір сүрді, бірақ қасіретті қарт оған толыққанда басқанда, ол қимылдай алмады, мүшелерін көтере алмады, бұл оған жүрегінде ең жақсы кеңес болып көрінді: ол оны бөлмеге жапты және жарқыраған есіктерге қойды. Ол жерде ол тоқтамай сөйлейді, және енді бұрынғыдай күші жоқ, оның икемді мүшелерінде болғандай. Мәңгі өмір сүретін, бірақ өлімді жеңу үшін жалбарынушы. Кейбір нұсқаларда Эос Титонды қасақана саңырауқұлаққа немесе цикадаға айналдырады. Олимпиада жүйесінде «патшалық» және «алтын таққа отырған» Эос енді Селена сияқты сүйіктісіне өлместік сыйлай алмайды, бірақ оны Зевстен сый ретінде сұрауы керек. Б.з.д. III ғасырындағы Родос қаласының Иеронимі есебінде кінә Эостан Титонға ауысады, ол сүйіктісінен өлместік, бірақ жастық сұрамады, содан кейін оған басқаша көмектесе алмады және оны цикадаға айналдырды. Пропертий Эос Титонды, қарт және қартайған болса да, тастап кетпегенін, оны құшақтап, аяғына батырып, салқын камерада жалғыз қалдырмағанын, ал оның қатыгез тағдыры үшін құдайларды қарғағанын жазды. Бұл миф цикадалардың таңертеңгі сағаттарда, аспанда таң пайда болатын кезде, әсіресе шулы болуын түсіндіру үшін қолданылған болуы мүмкін. Джеймс Фрейзер ежелгі гректер мен басқа да халықтардың терісін айыра алатын жандар жастықтарын жаңартып, мәңгі өмір сүреді деген сенімде болғанын айтады. Бұл сондай-ақ қарттардың биік үнмен сөйлеуі, «Илиада» кітабындағы үзіндіде көрініп тұрғандай, цикадалардың ән салғандарымен салыстырылуы мүмкін. Эос Титоннан екі ұл тудырды: Мемнон мен Эматион. Квинт Смирнаестің айтуынша, Мемнон Океан жағалауында Гесперидтер тәрбиелеген. Тарихшы Диодор Сицилийдің айтуынша, Титон Троядан шығысқа қарай Ассирияға барып, Сузаны құрған, оған алтын жүзім бұтасымен пара беріліп, ұлы Мемнон гректерге қарсы соғысу үшін Трояға жіберілді. Титон поэмасы - грек лирикалық ақыны Сапфоның толық сақталған аз шығармаларының бірі, ол жүз жылдан астам уақыт бойы табылған фрагменттерден жинақталған. Толық өлеңнің алғашқы қазіргі заманғы басылымын Майкл Гроневальд пен Роберт В. Дэниел «Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik vol. 147, б. 1–8, және т. 149, б. 1–4 (2004); Мартин Личфилдтің ағылшын тіліне аудармасы Эос (Тесан ретінде) және Титонус (Тинту немесе Тинтун ретінде) этруск қола қол айналарының артқы жағына жазылған немесе рельефте құйылған сурет мотивімен қамтамасыз етті. Ватикан мұражайларындағы бірінде, Museo Gregoriano Etrusco, тіркеу нөмірі 12241.
<blockquote>but when loathsome old age pressed full upon him, and he could not move nor lift his limbs, this seemed to her in her heart the best counsel: she laid him in a room and put to the shining doors. There he babbles endlessly, and no more has strength at all, such as once he had in his supple limbs. eternally living, but begging for death to overcome him. In some variants, Eos deliberately turns Tithonus into a cricket or a cicada. In the Olympian system, the "queenly" and "golden throned" Eos can no longer grant immortality to her lover as Selene had done, but must ask it of Zeus, as a boon. In the account of Hieronymus of Rhodes from the third century BC, the blame is shifted from Eos onto Tithonus, who asked for immortality but not agelessness from his lover, who was then unable to help him otherwise and turned him into a cicada. Propertius wrote that Eos did not forsake Tithonus, old and aged as he was, and would still embrace him and hold him in her arms rather than leaving him deserted in his cold chamber, while cursing the gods for his cruel fate. This myth might have been used to explain why cicadas were particularly noisy during the early hours of the morning, when the dawn appears in the sky. Sir James George Frazer notes that among ancient Greeks and several other peoples there was a widespread belief that creatures that can shed their skin renew their youth and live forever. It might also be a reference to the fact that the high pitched talk of old men was compared to the cicadas' singing, as seen in a passage from the Iliad. Eos bore Tithonus two sons, Memnon and Emathion. According to Quintus Smyrnaeus, Memnon was raised by the Hesperides on the coast of Oceanus. According to the historian Diodorus Siculus, Tithonus, who had travelled east from Troy into Assyria and founded Susa, was bribed with a golden grapevine to send his son Memnon to fight at Troy against the Greeks. The Tithonus poem is one of the few nearly complete works of the Greek lyric poet Sappho, having been pieced together from fragments discovered over a period of more than a hundred years. The first modern printing of the complete poem was published in two sections by Michael Gronewald and Robert W. Daniel in Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik vol. 147, pp. 1–8, and vol. 149, pp. 1–4 (2004); an English translation by [[Martin Litchfield West
Eos (as Thesan) and Tithonus (as Tinthu or Tinthun) provided a pictorial motif inscribed or cast in low relief on the backs of Etruscan bronze hand mirrors. As on one in the Vatican Museums, Museo Gregoriano Etrusco, acc. no. 12241