Жапон каллиграфиясы (書道) – жапон тілінің көркем жазу өнері. Қытай әрпі негізінде пайда болған, хирагана мен катаканамен дамыған. Тарихы 13 ғ. б.з. дейін жетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон өнерінің түрі
Japanese art form
Жапон каллиграфиясы (書道), сондай-ақ (習字) деп те аталады, – жапон тілінің каллиграфиялық немесе көркем жазу түрі. Бастапқыда жазбаша жапон тілі тек қытай иероглифтеріне негізделген, бірақ хирагана мен катакана әліпбилерінің пайда болуы нәтижесінде ерекше жапон каллиграфиясының стильдері қалыптасты.
Japanese calligraphy (書道), also called (習字), is a form of calligraphy, or artistic writing, of the Japanese language. Written Japanese was originally based on Chinese characters only, but the advent of the hiragana and katakana Japanese syllabaries resulted in intrinsically Japanese calligraphy styles.
Қытай түбірі
Жапон каллиграфиясының қытайлық тамыры б.з.д. 13 ғасырға, соңғы Шан әулетіне дейін жетеді, ол кезде діни мақсаттар үшін сүйектерге пиктограммалар жазылатын. Бұл жазу мемлекеттік басқару құралына айналған кезде бірыңғай жазудың қажеттілігі туды және Қытайдың Цинь әулетінің премьер-министрі Ли Си жазуды және оның жазылу тәсілін стандарттады. Ол барлық таңбаларды сегіз штрихпен жазуға болатын біркелкі өлшемді квадраттарға негізделген жазу түрін бекітті. Одан әрі, ол жазу ережелерін жасады, онда көлденең штрихтар бірінші жазылады және таңбалар жоғарыдан төменге, солдан оңға қарай құрастырылады. Символдар өткір құралдармен жазылғандықтан, сызықтар бастапқыда тік бұрышты болды; және көп жағынан, Ли Сидің жетістіктері қылқалам мен сияның пайда болуымен мәнсіз болды (Қытай каллиграфиясын қараңыз). Сиямен ылғалданған қылқалам өткір стилустен мүлдем өзгеше сызық жасайды. Ол сызықтың қалыңдығы мен қисықтығында өзгерістерге мүмкіндік береді. Каллиграфия Ли Сидің блок тәсілін және оның сегіз штрихін сақтап қалды, бірақ жазушы эстетикалық тұрғыдан әдемі тепе-теңдік пен форманы көрсететін таңбаларды жасауға еркін болды. Таңбаның жазылуы стиль туралы хабар береді. Қытай дәстүріндегі каллиграфия шамамен 600 жылы Жапонияға енгізілді. Бұл дәстүр қарайо (唐様) деп аталады және бүгінгі күнге дейін сақталып келеді, қытай мәдениетімен байланыс арқылы үнемі жаңарып тұрады. Жапониядағы ең көне каллиграфиялық мәтін – Хору-дзи ғибадатханасындағы Медицина Буддасының статуясының нимбіндегі жазу. Бұл қытай мәтіні Қытайдың Алты династия кезеңінде кең таралған Шакиотай (写経体) стилінде жазылған.
The Chinese roots of Japanese calligraphy go back to the 13th century BC, to the late Shang dynasty, a time when pictographs were inscribed on bone for religious purposes. When this writing developed into an instrument of administration for the state, the need for a uniform script was felt and Li Si, prime minister in the Chinese dynasty of Qin, standardized a script and its way of being written. He sanctioned a form of script based on squares of uniform size into which all characters could be written from eight strokes. He also devised rules of composition where horizontal strokes are written first and characters are composed starting from top to bottom, left to right. Because the symbols were inscribed with sharp instruments, the lines were originally angular; and in many ways, Li Si's achievements were made obsolete by the appearance of brush and ink (see Chinese calligraphy). The ink wet brush creates a line quite different from a sharp stylus. It affords variation in thickness and curve of line. Calligraphy retained the block form of Li Si and his eight strokes, but the writer was free to create characters that emphasized aesthetically pleasing balance and form. The way a character was written gave a message of style. Calligraphy in the Chinese tradition was thus introduced to Japan about AD 600 Known as the karayō (唐様) tradition, it has been practiced up to today, rejuvenated continuously through contact with Chinese culture. The oldest existing calligraphic text in Japan is the inscription on the halo of the Medicine Buddha statue in the Hōryū ji Temple. This Chinese text was written in Shakyōtai (写経体) style, prominent in the Chinese Six Dynasties period.
Нара дәуірінен бұрын
Хору-дзи ғибадатханасында Лотос сутрасына қатысты библиографиялық жазбалар сақталған: Сангё Гишо# Хокке Гишо (Хокке Гишо) 7 ғасырдың басында жазылған және ең көне жапон мәтіні деп есептеледі. Бұл мәтін қаріппен жазылған және Асука дәуіріндегі каллиграфияның жоғары деңгейде дамығанын көрсетеді. Жапониядағы ең көне қолмен көшірілген сутра – Конго Джодараникио. 686 жылы Хорин діни қызметкері көшірген бұл мәтіннің каллиграфиялық стиліне Уянг Сюньнің еңбектері әсер еткен. Удзи көпіріндегі сынған тас (宇治橋断碑) (7 ғасырдың ортасы) және Насу округінің тасы (那須国造碑) да осы кезеңнің ерекше мысалдары болып табылады. Екі жазудың да стиліне Солтүстік Вэйдің күшті әсері байқалады. 7 ғасырда Тан әулеті Қытайда гегемония орнатты. Олардың екінші императоры Тайцзун Ван Шиджидің каллиграфиялық туындыларын жоғары бағалады, бұл жапон каллиграфтарына да әсер етті. Ван Шиджи жазған түпнұсқа мәтіндердің барлығы жоғалып кеткен, ал императрица Комио жазған Гаки рон (楽毅論) сияқты көшірмелері Ван Шиджи стилінің маңызды көзі ретінде құрметтеледі. Дегенмен, Ванның ықпалын, әсіресе Жапонияға тән вайо (和様) стиліне қатысты, артық бағалау мүмкін емес: "Кейбір жапон каллиграфиясының ерекшелігінде Ван Шиджи стилінің өзіндік дәмі бүгінге дейін сақталған".
The Hōryū ji Temple also holds bibliographic notes on the Lotus Sutra: the Sangyō Gisho#Hokke Gisho (Hokke Gisho) was written early in the 7th century and is considered the oldest Japanese text. It is written in Cursive script and illustrates that calligraphy in the Asuka period was already refined to a high degree. The oldest hand copied sutra in Japan is the Kongō Jōdaranikyō. Copied by the priest Hōrin in AD 686, the calligraphy style shows influences from the work of Ouyang Xun. Broken Stone in Uji Bridge (宇治橋断碑) (mid 7th century) and Stone in Nasu County "Stone in Nasu County" (那須国造碑) are also typical examples from this time. Both inscriptions were influenced by the Northern Wei robust style. In the 7th century, the Tang dynasty established hegemony in China. Their second Emperor Taizong esteemed Wang Xizhi's calligraphic texts and this popularity influenced Japanese calligraphers. All of the original texts written by Wang Xizhi have been lost, and copies such as Gakki ron (楽毅論) written by the Empress Kōmyō are highly regarded as important sources for Wang Xizhi's style. However Wang's influence can barely be overstated, in particular for the wayō (和様) style unique to Japan: "Even today, there is something about Japanese calligraphy that retains the unchanged flavour of Wang Xizhi's style".
Хэйан дәуірі
Император Канму 784 жылы астананы Нарадағы Хейдзё-кёодан алдымен Нагаока-кёоға, содан кейін 794 жылы Киотодағы Хейан-кёоға көшірді. Бұл Хэйан дәуірінің, яғни Жапонияның "алтын ғасырының" басталуы болды. Алғашқы кезеңде каллиграфияға қытайдың ықпалы өзгерген жоқ. Мысалы, император Саганың тұсында патшалар, аристократия және тіпті сарай әйелдері қытай поэзиясының мәтіндерін көркем стильде көшіріп, каллиграфияны үйренді. Ван Шичжидің ықпалы үстемдік құрды, ол Кукай немесе Сайчо жазған каллиграфияларда көрінеді. Оянг Сун және Ян Чжэньцин сияқты басқа да қытай каллиграфтары да жоғары бағаланды. Олардың ең белгілі жақтастары Император Сага және Тачибана но Хаянар болды. Сонымен қатар, Жапонияға тән каллиграфия стилі пайда болды. Жазу кеңінен тарады, ал қана буын жазуы (кана) қытай мінезімен жазыла алмайтын дыбысталу элементтерін көрсету үшін ойлап табылды. Жапон каллиграфтары әлі де негізгі мінездерді, яғни канджиді (漢字) ғасырлар бұрын салынған шаршыларға орналастырды. "Кара ай но хана но утагире" (韓藍花歌切, 749 ж.) жапон каллиграфиясына тән стильді көрсеткен алғашқы мәтін саналады; ол Маньёгана қолданылып жазылған Танка (短歌) өлеңін көрсетеді, осылайша сол кездегі қытай каллиграфиясынан ерекшеленеді. Оно но Мичиказе (894–966 ж.), Фудзивара но Сукемаса және Фудзивара но Юкинаримен бірге "Үш щетка іздері" (三跡, сансеки) деп аталатын, шынайы жапон стилі вайо (和様) немесе вайо шдо (和様書道) стилінің негізін қалаушы саналады. Бұл даму сарайда жаңғырыс тудырды: Кукай Император Сагаға: "Қытай үлкен ел, ал Жапония салыстырмалы түрде кішкентай, сондықтан басқаша жазуды ұсынамын" деді. Император Саганың Сайчоның қайтысынан кейін жазған "Асыл Сайчоға ағытқы" (哭最澄上人) өлеңі осындай өзгерістің мысалы болды. Оно но Мичиказе Шорэн мектебінің үлгісі болды, кейін ол каллиграфияның Оие стиліне айналды. Оие стилі кейіннен Эдо дәуірінде ресми құжаттарда қолданылды және сол кездегі теракоя (寺子屋) мектептерінде оқытылатын басты стиль болды.
Emperor Kanmu moved the capital from Heijō kyō in Nara, first to Nagaoka kyō in 784, and then to Heian kyō, Kyoto in 794. This marks the beginning of the Heian era, Japan's "golden age". Chinese influences in calligraphy were not changed in the early period. For example, under the Emperor Saga's reign, royalty, the aristocracy and even court ladies studied calligraphy by copying Chinese poetry texts in artistic style. Wang Xizhi's influences remained dominant, which are shown in calligraphies written by Kūkai or Saichō. Some other Chinese calligraphers, such as Ouyang Xun and Yan Zhenqing were also highly valued. Their most notable admirers were Emperor Saga and Tachibana no Hayanari respectively. At the same time, a style of calligraphy unique to Japan emerged. Writing had been popularized, and the kana syllabary was devised to deal with elements of pronunciation that could not be written with the borrowed Chinese characters. Japanese calligraphers still fitted the basic characters, called kanji (漢字), into the squares laid out centuries before. A fragment, Kara ai no hana no utagire (韓藍花歌切, AD 749) is considered the first text to show a style unique to Japanese calligraphy; it shows a Tanka (短歌) poem using Man'yōgana, thus deviated from contemporary Chinese calligraphy. Ono no Michikaze (AD 894–966), one of the so called sanseki (三跡, "Three Brush Traces"), along with Fujiwara no Sukemasa and Fujiwara no Yukinari, is considered the founder of the authentically Japanese wayō (和様) style, or wayō shodō (和様書道). This development resonated with the court: Kūkai said to Emperor Saga, "China is a large country and Japan is relatively small, so I suggest writing in a different way." The "Cry for noble Saichō" (哭最澄上人), a poem written by Emperor Saga on the occasion of Saichō's death, was one of the examples of such a transformation. Ono no Michikaze served as an archetype for the Shōren in school, which later became the Oie style of calligraphy. The Oie style was later used for official documents in the Edo period and was the prevailing style taught in the terakoya (寺子屋) schools of that time.
Камакура және Муроматчи дәуірі
Минамото но Ёритомоның Хоген мен Хэйдзи бүліктерінен кейін, Минамото кланының Тайраны жеңісімен шогун атағына көтерілуі Камакура дәуірінің (1185–1333 жж.) басталуын белгіледі, бірақ бұл әлі толық бейбітшілік пен тыныштыққа оралуды білдірмеді. Бұл дәуір кейде "жауынгерлер дәуірі" деп аталады, және мәдениетте сарайлық ықпалдан әскери құрылымдардың басты рөлге көшуі кеңінен байқалды. Алайда, бұл Сунь әулетінің Қытайымен байланыстардың жалғасуымен және буддизмнің гүлденуімен бірге болды. Шундзо сияқты Дзен монахтары Қытайда білім алды, ал ол әкелген кітаптары сол кездегі карайо (唐様) дәстүріне зор ықпал етті, бұл айқын кайшо стилін көрсетеді. Бірақ бұл жалғыз мысал емес, шындығында регент Ходзо Токиёридің қолдауымен сол кезде бірнеше қытай монахтары азаматтыққа қабылданды. Ранкей Дориу Камакурадағы Кенчо-дзи ғибадатханасын құрды және оның көптеген еңбектері сақталған. Дегенмен, Ринзай мектебінің өркендеуімен Дзен буддизмінде техникалық емес стиль пайда болды, ол Дзен көзқарасын бейнеледі және Мусо Сосекидің тазартылған сошо стиліндегі еңбектерінде көрінді, немесе Шухо Мёчо (1282–1337; Дайто Кокуши деп жақсы танымал), Киотодағы Дайтоку-дзи ғибадатханасын құрған, Қытайға білім алуға бармаған. Вайо (和様) стиліне келсек, Фудзивара но Шунзей мен Фудзивара но Тейканың еңбектері Хэйан дәуірінің соңы мен Камакура дәуірінің басындағы көрнекті үлгілер саналады. Саяси және әскери тәртіпсіздік Муромачи дәуірі бойы (1336–1537 жж.) жалғасты, императорлық және азаматтық билік арасындағы шиеленістермен және ашық азаматтық соғыс кезеңдерімен сипатталды. Алайда, Ашикага Такауджи император Го Дайгоны Киотодан қуғаннан кейін өзінің бакуфусын құрды, императорлық сарайдың қалған мүшелерінің, сарай қызметкерлерінің, даймёлардың, самурайлардың және Дзен монахтарының араласуы жандануға әкелді. Өнер гүлденді, бірақ бұрынғыдай жетілдірілмеген деп есептеледі. Дайтоку-дзидегі Шухо Мёчоның ізбасары Иккю Соджунның рөлі ерекше; Иккю 15 ғасырда каллиграфияны шай ішу рәсімінің ажырамас бөлігіне көтеруде маңызды рөл атқарды.
The ascension of Minamoto no Yoritomo to the title of shōgun, following the Hōgen and Heiji rebellions, and the victory of the Minamoto clan over the Taira, marked the beginning of the Kamakura period (AD 1185–1333), but not quite yet to a return to peace and tranquility. The era is sometimes called "the age of the warriors" and a broad transition from court influences to a leading role of the military establishment pervaded the culture. It is also, however, a time when exchanges with China of the Song dynasty continued and Buddhism greatly flourished. Zen monks such as Shunjo studied in China and the copybooks that he brought with him are considered highly influential for the karayō (唐様) tradition of the time, expressing a clear kaisho style. But this was not the only example, indeed a succession of Chinese monks were naturalized at that time, encouraged by regent Hōjō Tokiyori. Rankei Doryū founded the Kenchō ji temple in Kamakura and many of his works have been preserved. However, with the rise of the Rinzai school of Zen Buddhism a less technical style appeared, representative of Zen attitudes and exemplified in the works of Musō Soseki who wrote in a refined sosho style, or Shūhō Myōcho (1282–1337; better known as Daito Kokushi), the founder of Daitoku ji in Kyoto, who had not traveled to China to study. In terms of wayō (和様) style, the works of Fujiwara no Shunzei and Fujiwara no Teika are considered outstanding examples of the late Heian and early Kamakura. Political and military unrest continued throughout the Muromachi period (AD 1336–1537), characterized by tensions between imperial and civil authority and periods of outright civil war. However, as Ashikaga Takauji had ousted Emperor Go Daigo from Kyoto to establish his own bakufu there, the intermingling of residual members of the imperial court, courtiers, daimyōs, samurai, and Zen priests resulted in vibrant cultural impulses. The arts prospered, but are not considered as refined as that of earlier times. Of note is the role of Ikkyū Sōjun, a successor of Shūhō Myōcho at Daitoku ji; Ikkyū was instrumental in elevating the appreciation of calligraphy to an integral part of the tea ceremony in the 15th century.
Эдо кезеңі
Токугава Иэясу 1603–1615 жылдар аралығында өзінің шогунатында билікті орталықтандырды. Бұл – Эдо дәуірінің басталуы, ол Жапонияға 19 ғасырдың екінші жартысына дейін, яғни 250 жылға жуық салыстырмалы тұрақтылық әкелді. Дәуір шетелдік ықпалдан уақтап тұрумен, Сакоку (鎖国) саясатымен ерекшеленді. Каллиграфиялық зерттеулер көбінесе Мин әулеті Қытайы арқылы карайо (唐様) стиліндегі туындыларды зерттеумен шектелді. Жергілікті дамуға Инген, Дзен буддизмінің О̄баку сектасы және каллиграфияның Дайси мектебі үлес қосты. Соңғысы Ван Шижиге дейінгі «Йонның сегіз қағидасы» («йон кейіпкерінің сегіз қағидасы») және Ван Шижидің ұстазы Леди Вэй түсіндірген 72 түрлі «иссэй» («қылқалам энергиясы») зерттеулеріне баса назар аударды. Бұл қағидаларға негізделген нұсқаулықтың 1664 жылы Киотода қайта басылуы маңызды теориялық жетістіктерге әкелді. 1735 жылы бес томдық «Канга Хякудан» еңбегін жазған Хосой Котаку сияқты каллиграфтар карайо (唐様) стилін одан әрі дамытты. Эдо дәуірінің басында Хонами Коэцу (1558–1637) тапсырыс бойынша қағаз жасап, оның үстіне сәндік суреттер, көбелектер немесе гүлдер салды, бұл оның каллиграфиясымен поэтикалық үйлесімде болды. Коноэ Нобуттада (1565–1614) және Шокадо Шоджо (1584–1639) – үш Канэй Санпицу (寛永三筆) – ол сол кездегі вайо (和様) стиліндегі ең ұлы каллиграфтардың бірі саналды, «жапондық каллиграфияның бірегей үлгілерін» жасады. 1736 жыл шамасында Йошимуне Жапонияның оқшаулау саясатын жеңілдетті, қытай мәдениетін импорттау арта түсті, әсіресе Нагасаки порты арқылы. Импортталған нұсқаулықтар каталогы карайо стилін ұстанған жапон әдебиетшілерінің арасында қытай каллиграфтарына жоғары баға беруін көрсетті: «традиционалистер» Ван Шижи мен Вэнь Чжэнминге ден қойды, ал «реформаторлар» өздерінің жұмыстарын Чжан Сю, Хуаису және Ми Фу сияқты каллиграфтардың сошо стиліне негіздеді. Вайо тұрғысынан алғанда, Коноэ Иэхиро көптеген сапалы кана туындыларын жасады, бірақ жалпы алғанда, вайо стилі сол кезде карайодай кең таралмады. Дегенмен, кейбір мысалдар кокугаку (國學) ғалымдары немесе Кага но Чиё, Йоса Бусон немесе Сакай Хойцу сияқты ақындар мен суретшілер сақтап қалды.
Tokugawa Ieyasu centralized power in his shogunate between 1603 and 1615. This marked the beginning of the Edo period, which brought 250 years of relative stability to Japan, lasting until the second half of the 19th century. The period was marked by seclusion from overseas influences with the Sakoku (鎖国) policy. Calligraphic studies were essentially limited to the study of karayō (唐様) style works, via Ming dynasty China. Indigenous developments were contributed by Ingen and the Ōbaku sect of Zen buddhism, and the Daishi school of calligraphy. The latter focused on the study of the Eight Principles of Yong ("eight principles of the character yong"), which go back to Wang Xizhi, and the 72 types of hissei ("brush energy") expounded by Wang Xizhi's teacher, the Lady Wei. The 1664 reprint of a copybook based on these principles in Kyoto contributed an important theoretical development. Calligraphers such as Hosoi Kotaku, who authored the five volume Kanga Hyakudan in 1735, further advanced the karayō (唐様) style. Very characteristic for the early Edo period was an innovation by Hon'ami Kōetsu (1558–1637) who had paper made to order and painted a backdrop of decorative patterns, butterflies or floral elements that his calligraphy established a poetic correspondence with. Together with Konoe Nobutada (1565–1614) and Shōkadō Shōjō (1584–1639) – the three Kan'ei Sanpitsu (寛永三筆) – he is considered one of the greatest calligraphers in the wayō (和様) style at the time, creating examples of "a uniquely Japanese calligraphy". Around 1736 Yoshimune began relaxing Japan's isolation policy and Chinese cultural imports increased, in particular via the port of Nagasaki. Catalogues of imported copybooks testify to a broad appreciation of Chinese calligraphers among the Japanese literati who pursued the karayō style: "traditionalists" studied Wang Xizhi and Wen Zhengming, while "reformists" modeled their work on the sōsho style of calligraphers such as Zhang Xu, Huaisu and Mi Fu. In terms of wayō, Konoe Iehiro contributed many fine kana works but generally speaking, wayō style was not as vigorously practised as karayō at that time. Nevertheless, some examples have been preserved by scholars of kokugaku (國學), or poets and painters such as Kaga no Chiyo, Yosa Buson or Sakai Hōitsu.
Мэйдзи және қазіргі кезең
Қазіргі Жапонияда шодо бастауыш мектеп және жасөспірімдер мектебінің оқушылары үшін танымал сабақ. Көптеген ата-аналар балаларының каллиграфиямен айналысқанда назарын шоғырландырып, тыныш отыруының пайдалы екеніне сенеді. Жоғары мектепте каллиграфия музыка немесе сурет салу сияқты көркем пәндердің бірі болып табылады. Бұл сонымен қатар жоғары мектеп клубтарының танымал қызметі, әсіресе каллиграфиялық өнердің дамуымен. Кейбір университеттер, мысалы, Цукуба университеті, Токио Гакугей университеті және Фукуока білім беру университеті, каллиграфияны оқытушыларды даярлау бағдарламаларына ерекше назар аударатын каллиграфиялық зерттеулердің арнайы факультеттеріне ие.
In contemporary Japan, shodo is a popular class for elementary school and junior high school students. Many parents believe that having their children focus and sit still while practicing calligraphy will be beneficial. In high school, calligraphy is one of the choices among art subjects, along with music or painting. It is also a popular high school club activity, particularly with the advent of performance calligraphy. Some universities, such as University of Tsukuba, Tokyo Gakugei University and Fukuoka University of Education, have special departments of calligraphic study that emphasize teacher training programs in calligraphy.
Дзен буддизмімен байланыс
Жапон каллиграфиясы Дзен философиясымен әсерлесіп, сонымен бірге оған әсер етті. Каллиграф әрбір қағаз парағына қылқаламмен бір рет қана мүмкіндік алады. Қылқаламмен жасалған сызықтарды түзетуге болмайды, тіпті жұмыстың барысында сенімсіздік сезімі де көрінеді. Каллиграф шоғырлануы және орындау кезінде еркін болуы керек. Қылқалам каллиграф туралы белгілі бір сәттегі мәлімдеме жазады (Хитсузендо, қылқалам шеберінің Дзен жолы). Дзен арқылы жапон каллиграфиясы ерекше жапондық эстетиканы сіңірді, оны көбінесе энсо немесе ағарту шеңбері бейнелейді. Дзен каллиграфиясын буддалық монахтар және көптеген шодо шеберлері тәжірибелейді. Зен каллиграфиясын шеберлікпен жазу үшін, сананы тазалап, әріптердің өздігінен ағылып шығуына мүмкіндік беру керек, жаттығулар жасап, күш салудың қажеті жоқ. Жапон философы Нисида Китаро бұл күйді мушин (ақыл-жағдай) деп атады. Ол Дзен буддизмінің қағидаларына негізделген, ол физикалық емес, рухани байланысқа баса назар аударады. Жапон шай рәсімдерінен (олар Дзен буддизмімен байланысты) бұрын, сананы тазалау үшін шодо туындысын қарау қалыпты жағдай. Бұл шай рәсіміне дайындалудың маңызды қадамы саналады.
Japanese calligraphy was influenced by, and influenced, Zen thought. For any particular piece of paper, the calligrapher has but one chance to create with the brush. The brush strokes cannot be corrected, and even a lack of confidence shows up in the work. The calligrapher must concentrate and be fluid in execution. The brush writes a statement about the calligrapher at a moment in time (see Hitsuzendō, the Zen way of the brush). Through Zen, Japanese calligraphy absorbed a distinct Japanese aesthetic often symbolised by the ensō or circle of enlightenment. Zen calligraphy is practiced by Buddhist monks and most shodō practitioners. To write Zen calligraphy with mastery, one must clear one's mind and let the letters flow out of themselves, not practice and make a tremendous effort. This state of mind was called the mushin (mental state) (mushin) by the Japanese philosopher Nishida Kitaro. It is based on the principles of Zen Buddhism, which stresses a connection to the spiritual rather than the physical. Before Japanese tea ceremonies (which are connected to Zen Buddhism), one is to look at a work of shodō to clear one's mind. This is considered an essential step in the preparation for a tea ceremony.