Швейцар композиторы Отмар Шёк (1886-1957) өмірі мен шығармашылығы. Опералар, романстар, камералық музыка туындылары туралы ақпарат. Швейцария музыкасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швейцариялық композитор және дирижер
Swiss composer and conductor
Отмар Шок (1 қыркүйек 1886 – 8 наурыз 1957) – швейцариялық романтикалық дәуір композиторы, опера композиторы, музыкант және дирижер. Ол көбінесе көптеген көркем әндерімен және ән циклдерімен танымал болды, бірақ бірнеше опера да жазды, олардың ішіндегі ең белгілісі – «Пентасилея» бір актілі операсы. Бұл опера 1927 жылы Дрездендегі «Земперопера» театрында тұсаукесер болып, 1999 жылы Люцерн фестивалінде қайта қойылды. Ол сонымен қатар екі скрипкалық квартет, скрипкаға (Стефи Гейерге арналған, Бела Бартоктың бірінші концерті де оған арналған), виолончель мен валторнаға концерттер сияқты бірнеше аспаптық шығармалар жазды.
Othmar Schoeck (1 September 1886 – 8 March 1957) was a Swiss Romantic classical composer, opera composer, musician, and conductor. He was known mainly for his considerable output of art songs and song cycles, though he also wrote a number of operas, notably his one act Penthesilea, which was premiered at the Semperoper in Dresden in 1927 and revived at the Lucerne Festival in 1999. He wrote a handful of instrumental compositions, including two string quartets and concertos for violin (for Stefi Geyer, dedicatee also of Béla Bartók's first concerto), cello and horn.
Ерте өмір және мансап
Шоек Брунненде дүниеге келді, 1907/08 жылдары Макс Регермен Лейпциг консерваториясында қысқа ғана оқыды, бірақ өмірінің қалған бөлігін Цюрихте өткізді. Оның әкесі Альфред Шоек – пейзаж суретшісі болған. Жастық шағында Отмар әкесінің жолын бастырмақ болып, Цюрихтегі суретшілер мектебіне қабылданды, алайда кейін консерваторияға түсу үшін оқуын тастап кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шоек Цюрихте хор жетекшісі және жеке аккомпаниатор, дирижер болып жұмыс істеп ақша тапты. 1916 жылдан бастап Винтертур индустриалы Вернер Рейнхарттан алған зейнетақысы және 1917 жылы Санкт-Галл симфониялық оркестрінің дирижері қызметіне тағайындалуы (Цюрихте тұруға арнайы рұқсат алып) Шоекке хор жетекшілігінен бас тартып, композицияға көбірек уақыт арнауға мүмкіндік берді.
Schoeck was born in Brunnen, studied briefly at the Leipzig Conservatory with Max Reger in 1907/08, but otherwise spent his whole career in Zürich. His father, Alfred Schoeck was a landscape painter, and as a young man, Othmar seriously considered following in his father's footsteps and attended classes an art school in Zürich before dropping out to go to the Zürich Conservatory. During World War I Schoeck earned his living in Zurich initially as a chorus director and as a freelance accompanist and conductor. An annuity given him by the Winterthur industrialist Werner Reinhart from 1916 onwards, coupled with the income from his appointment as conductor of the St Gall Symphony orchestra in 1917 (with special permission to remain resident in Zürich), allowed Schoeck to give up choral conducting and devote more time to composition instead.
Бусонидің ықпалы
1916 жылы Шок соғыстың жағымсыз әсерінен қашу үшін Берлиннен Цюрихке көшіп келген Ферруччо Бусонимен танысты. Бусони жалғыз емес еді. Соғыс бейтарап Швейцариядағы «өңірлік» Цюрихті халықаралық мегаполиске айналдырды. Шок Уго Вольфтің әндерін зор құрметпен бағаласа, Бусони оларды ұнатпады және мұны жасырмады. Олардың арақатынасы өзара құрметке, тіпті біршама жылы сезімге дамыды. Шындығында, Бусонидің ұсынысымен Шок Людвиг Холбергтің «Дон Ранудо де Колибрадосын» опера тақырыбы ретінде пайдаланды. 1917 жылдың 19 маусымында Цюрихте пана іздеген француз композиторы Филипп Жарнах Бусониге Мартин Бубердің «Қытай рухтары мен махаббат оқиғалары» (Франкфурт, 1911) кітабының көшірмесін сыйлады. Жарнах осы әңгімелердің бірі операға сәйкес келуі мүмкін деп ойлады. Бусони дереу либретто, «Қабырғадағы сурет» (Das Wandbild) – қысқа сахна мен пантомима жазды және оны сегіз күннен кейін аяқтады. Жарнах прелюдия мен алғашқы сахнаны жазды, бірақ қызығушылығын жоғалтып, жобаны тоқтатты. 1918 жылдың маусымында Бусони оны Шокке ұсынды. Шок бұл ұсынысты бір түрлі сынақ ретінде қабылдап, Дон Ранудоның оркестрлеуін тоқтатып, үш күн ішінде жаңа операны аяқтады. «Дас Вандбилд» 1830 жылдар шамасында Париждегі антикварлық дүкенде өтеді. Студент Новалис дүкен қабырғасында ілінген қыздың суретіне тәнті болады. Сурет жанданып, Бусони стиліне сай, сахна бірден фантастикалық қытай ғибадатханасына айналады. Опера Новалистің арманнан оянуымен және дүкеннен көшеге қашуымен аяқталады. Бұл Шок туындыларының ең ерекшесі, «көркемдік тұрғысынан дерлік минималистік». 1922 жылы оның бұрынғы ұстазы Бусони Берлинге оралғанда Волкмар Андреаеге хат жазып: «Шок мені толыққанды тастап кетті. Мен одан әлі де толығымен бас тартқан жоқпын. Онда дәріханада таба алмайтын кейбір ингредиенттер жетіспейді (немесе жетіспеді). Бірақ оларды оның жеке зертханасында жасау керек». 1923 жылдың жазында Шок Артур Хонеггерді Парижге сапарлап, кейіннен Зальцбургтегі ISCM фестиваліне қатысты. Содан кейін де Сенгермен арасы ажырасып кетті. Ажырасудан болған қайғысы, Париж бен Зальцбургте естіген жаңа музыканың әсерінен туған шок оның шығармашылық стиліне жаңа деңгейге көтерілуіне себеп болды. Екі аптадан кейін ол «Die Entschwundene» (1923) әнін жазды, ол «оның бұрынғы музыкасының тоналды әлемімен де, кетіп қалған жақынымен де қоштасу» болды. Ол Вернер Рейнхартқа арналған бас кларнет және фортепианоға соната (1927–28) және А-бемоль мажордағы струнный сюитаны (1945) жазды. Неміс ақыны Герман Буртемен бірлесіп, Берлин мемлекеттік операсында қойылатын «Дас Шлосс Дюранде» операсы бойынша жұмыс істегені Шок үшін швейцариялықтар арасында үлкен дау тудырды, себебі ол нацистік Германияның суретшілерімен байланысы бар еді. Операның премьерасы 1943 жылдың 1 сәуірінде Берлинде Шок қатысуымен өтті. Шок өзінің нацистік көзқарастарды қолдамады, бірақ швейцариялықтардың оның әрекеттеріне деген ашу-ызасы оның беделін түсірді және Шокқа үлкен қысым жасады. 1944 жылдың наурыз айында жүрек талмасынан зардап шекті, бірақ шығармашылықпен айналысуын жалғастырды.
In 1916, Schoeck became acquainted with Ferruccio Busoni, who had moved to Zurich from Berlin to escape the adverse effects of the war. Busoni was not alone in coming to Zurich. The war had turned "provincial" Zurich, in neutral Switzerland, into an international metropolis. Schoeck was a great admirer of the songs of Hugo Wolf; Busoni disliked them, and he said so. Despite their differences, their relationship quickly developed into one of mutual respect, and even one with a bit of affection. In fact, it was Busoni's suggestion that Schoeck use Ludvig Holberg's Don Ranudo de Colibrados as the subject of an opera. On 19 June 1917 Philipp Jarnach, a French composer who was also a refugee in Zurich, and an assistant of Busoni, gave Busoni a copy of Martin Buber's book Chinesische Geister und Liebesgeschichten [Chinese Ghost and Love Stories] (Frankfurt, 1911). Jarnach suggested that one of these short stories might be suitable for an opera. Busoni immediately wrote a libretto, Das Wandbild [The Picture on the Wall], a short scene and pantomime, which he finished eight days later. Jarnach composed a prelude and the first scene, but lost interest and dropped the project. Undaunted, in June 1918 Busoni offered it to Schoeck. Schoeck, who appears to have taken the offer as a sort of challenge, immediately set aside the orchestration of Don Ranudo, and in three days, produced the new opera. Das Wandbild is set in a Parisian antique shop around 1830. A student, Novalis, is captivated by a picture of a girl hanging on a wall of the shop. The picture comes to life, and in typical Busoni fashion, the scene immediately dissolves into a fantastical Chinese temple. The opera ends with Novalis awaking from his dream state and escaping from the shop into the reality of the street. It is one of Schoeck's most unusual creations, "almost minimalist in conception." By 1922 his former mentor, Busoni, who was now back in Berlin, wrote a letter to Volkmar Andreae, saying: "Schoeck has completely abandoned me. I have not entirely given him up. He lacks (or lacked) certain ingredients, which are not available at the chemists'. Which should however be manufactured in his own laboratory." In the summer of 1923 Schoeck visited Arthur Honegger in Paris, and he later participated in the Salzburg ISCM festival. Not long afterwards, his affair with de Senger came to an end. His distress over the breakup, combined with the shock of the new music he had heard in Paris and Salzburg, seems to have led to a new maturity in his compositional style. Two weeks after his affair ended, he composed the song Die Entschwundene (1923), which was "as much a farewell to the tonal world of his previous music as to his departed lover." the Sonata for Bass Clarinet and Piano (1927–28), and the Suite in A flat for Strings (1945) to Werner Reinhart. His work with the German poet Hermann Burte on the opera Das Schloss Dürande, for production at the Berlin State Opera, caused great controversy for Schoeck with the Swiss, because of his association with artists of Nazi Germany. The opera was premiered in Berlin on 1 April 1943 in the presence of Schoeck. Schoeck himself did not harbor Nazi sympathies, but the angry Swiss reaction to his actions damaged his reputation and put great strain on Schoeck. He suffered a heart attack in March 1944, but continued to compose.
Популярлы мәдениет сілтемелері
Вир Крисмер, Теллер және Пенн Джиллетт – ерекше және жағымсыз музыканы сақтау үшін құрылған Осмар Шоек ескерткіш қоғамы болды, кейіннен ол Аспаржас аңғарының мәдени қоғамына айналды.
Wier Chrisemer, Teller and Penn Jillette were The Othmar Schoeck Memorial Society for the Preservation of Unusual and Disgusting Music, which later became the Asparagus Valley Cultural Society.