1952 жылғы Швейцария Гран-приі: Таруффидің жеңісі және Карачиоланың соңғы жарысы

Кіріспе

1952 жылғы Швейцария Гран-приі – 1952 жылғы 18 мамырда Бремгартен трассасында өткен Формула 2 жарысы. Бұл 1952 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының бірінші кезеңі болды, онда әр Гран-при әдетте қолданылатын Формула 1 ережелерінің орнына Формула 2 ережелері бойынша өткізілді. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі Гран-придің көрнекті жүргізушісі Рудольф Караччола қолдау жарысындағы спорттық автомобильдер жарысында ауыр апатқа ұшырады. Ол сынған аяқпен аман қалды, бірақ бұл апат оның жарыс мансабын тиімді түрде аяқтады. Ол Mercedes Benz 300 SL басқарды; бұрылысқа кіргенде тежегіштері істемей қалды, көлік жолдан шығып, ағашқа соқты. Итальяндық жүргізуші Пьеро Таруффи Ferrari үшін әлем чемпионатындағы жалғыз жеңісін тойлады.

Есептілік

Alfa Romeo әлем чемпионатынан шыққаннан кейін, Ferrari қолданыстағы Formula One ережелері бойынша жалғыз бәсекеге қабілетті команда ретінде қалды. Сондықтан Әлем чемпионатының Гран-при жарыстарын Формула-2 машиналарымен өткізу туралы шешім қабылданды. Ferrari командасы Швейцария Гран-приіне үш пилот әкелді: Фарина, Таруффи және Симон. Ferrari пилоттары Альберто Аскари мен Луиджи Виллорези екеуі де қатыса алмады, біріншісі Индианаполис 500-ге қатысқандықтан, ал екіншісі жол апатына ұшырағандықтан. Сондай-ақ, Ferrari машиналарына Rudi Fischer және Peter Hirt (Ecurie Espadon командасынан) және тәжірибелі француз Луи Розье де рульге отырды. Gordini де бұл жарысқа үш машинадан тұратын команданы дайындады, оған Роберт Манзон, B. Bira және дебютант Жан Бера кірді. HWM командасы, бұрынғы жарысқа қатысқаннан кейін алғаш рет Әлем чемпионатына оралды және Абекассис, Коллинз, Макклин және Мосс құрамындағы толық британдық төрттікке қатысты. Maserati әлем чемпионы Хуан Мануэль Фангио және аргентиналық Хосе Фройлан Гонсалесті қатыстыруды жоспарлаған, бірақ жоспарлары іске аспады. Жарысқа қатысушылар тізімін Hans Stuck-тың бірден-бір AFM машинасы және түрлі конструкторларды ұсынатын жекеменшік машиналар толықтырды. Бұрынғы Alfa Romeo пилоты Нино Фарина, алдыңғы қатарда Таруффи мен Манзонмен бірге поул позициясын иеленді. Симон мен Фишер екінші қатардан старт алды, ал олардан кейін Коллинз, Бера және Энрико Плате машинасымен шыққан Туло де Графенрид орналасты. Поул позициясын иеленген Фарина машинасы бұзылғанша жарысқа көшбасшылық етті. Оның Ferrari әріптесі жетекшілікке шықты және жарыстың соңына дейін сақтап қалды. Мосс жарыстың басында Фарина мен Таруффиден кейін үшінші орында келе жатқанда, тоқтауға мәжбүр болды. Мосс пен Макклин жарыстан шықты. Бехра мен Симон екінші орын үшін күресті (Фарина жарыстан шыққаннан кейін). Бехраның эгзосты құбыры түсіп қалғандықтан тоқтауға мәжбүр болғанда, Симонның машинасына отырған Фарина екінші орынға көтерілді. Алайда, туындаған қосымша мәселелер оны 51-айналымда зейнеткерлікке жіберді, екінші орынды жергілікті пилот Руди Фишерге тапсырды. Швейцариялық пилот өзінің бірінші Чемпионат тұғырына көтерілді, Таруффиден айналмаған жалғыз пилот болды, ол өзінің бірінші (және жалғыз) Әлем чемпионатында жеңіске жетті. Бера дебютте үшінші орынды иеленді, ал Кен Уортон (төртінші) және Алан Браун (бесінші) Frazer Nash және Cooper командалары үшін бірінші ұпайларын енгізді.

With the withdrawal of Alfa Romeo from the World Championship, Ferrari were left as the sole competitive team under the existing Formula One regulations. It was therefore decided to restrict the World Championship Grand Prix races to Formula Two cars. The works Ferrari team brought three drivers to the Swiss Grand Prix, namely Farina, Taruffi and Simon. Regular Ferrari drivers Alberto Ascari and Luigi Villoresi were both unavailable, the former due to his participation in the Indianapolis 500, and the latter because of his having had a road accident. Also running Ferraris were Rudi Fischer and Peter Hirt of Ecurie Espadon, and veteran Frenchman Louis Rosier. Gordini also had a three car team for this race, consisting of Robert Manzon, B. Bira and the debutant Jean Behra. The HWM team, returning to the World Championship for the first time since the previous race at Bremgarten, fielded the all British quartet of Abecassis, Collins, Macklin and Moss. Maserati had planned to enter defending World Drivers' Champion Juan Manuel Fangio and fellow Argentinian José Froilán González, but this did not come into fruition. Completing the field were the sole AFM entry of Hans Stuck and a number of privately run cars representing various constructors. Former Alfa Romeo driver Nino Farina took pole position, alongside Taruffi and Manzon on the front row of the grid. Simon and Fischer started from the second row, in front of Collins, Behra and Toulo de Graffenried, who was driving an Enrico Platé entered Maserati. Polesitter Farina led the race until his car broke down. His Ferrari teammate assumed the lead, which he held for the remainder of the race. Moss was impressively running in third place in the early stages, behind Farina and Taruffi, before he had to stop. Moss and Macklin withdrew from the race. The main battle was between Behra and Simon, for second place (once Farina had retired). When Behra had to stop, due to his exhaust pipe having fallen off, Farina, who had taken over Simon's car, assumed second place. However, further problems meant that he once again had to retire, on lap 51, handing second to local driver Rudi Fischer. The Swiss driver took his first Championship podium, being the only driver not to be lapped by Taruffi, who took his first (and only) World Championship race victory. Behra completed the podium, taking third on debut, while Ken Wharton (fourth) and Alan Brown (fifth) took the first points finishes for Frazer Nash and Cooper, respectively.

Ортақ дискі

Фарина (33 айналым) жарыстан шыққан соң, Симонның (18) орнына келді.