1952 жылғы Франция Гран-присі: Аскаридің жеңісі және Ferrari-дің үстемдігі

Кіріспе

1952 жылғы француз Гран-приі – 1952 жылғы 6 шілдеде Руан-Ле-Эссарда өткен Формула-2 жарысы. Бұл 1952 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының 8 жарысы ішіндегі 4-ші жарыс болды, мұнда әр Гран-при әдетте қолданылатын Формула-1 ережелерінің орнына Формула-2 ережелері бойынша өткізілді. Бұл жарыс ерекше жағдайларда 3 сағатқа созылды, ал емес белгілі бір қашықтыққа.

Есептілік

Жеңімпаздық алған өткен апта соңындағы Grand Prix de la Marne жарысынан кейін, Equipe Gordini командасының пилоты Жан Бехра, Руан Лес-Эссартта өткізілетін алғашқы Франция Гран-приінің фавориттерінің бірі саналды. Gordini үшін тұрақты пилоттар Роберт Манзон мен Принц Бира да, ал бұрынғы кезеңде Джонни Клейсті ауыстырған Морис Тринтиньян да жарысқа қатысты. Клейс 1950 және 1951 маусымдарында қолданған "Ecurie Belge" таңбасымен Simca Gordini машинасымен жарысқа қатысты. Ferrari командасы Аскари, Фарина және Таруффи құрамын сақтап қалды, олар Бельгияда старттық тордың алдыңғы қатарын толық басып алған еді. Сондай-ақ, бірнеше жеке пилоттар Ferrari машиналарымен қатысты: швейцариялық дуэт Руди Фишер мен Питер Херт, Ecurie Espadon атынан, итальяндық жұп Франко Комотти мен Пьеро Карини, Scuderia Marzotto үшін және Луи Розье. HWM командасы Лэнс Маклин мен Питер Коллинз пилоттарын, бұл жолы француз Ив Жиро Кабантуспен бірге жарысқа шығарды. Зауыттық Maserati командасы қатыспағанмен, олардың жаңа машинасы A6GCM, Escuderia Bandeirantes командасының Филипп Этанцелин жүргізуімен әлем чемпионатында дебют жасады. Энрико Плате Туло де Графенрид пен Гарри Шелл үшін 4CLT/48 үлгісіндегі екі Maserati машинасына жарысқа қатыстырды. Старттық торды толықтырған Питер Уайтхед жекеменшік Alta машинасымен және Майк Хоторн, Cooper Bristol машинасымен тағы да қатысты. Аскари екінші рет қатарынан поул позициясын жеңіп алды, оның командаластары Фарина мен Таруффи оны старттық тордың алдыңғы қатарында сүйемелдеді. Gordini командасы екінші қатарды толық басып алды, Бехра мен Манзон төртінші және бесінші орындарда біліктілік алды. Олардың командаластары Тринтиньян мен Бира үшінші қатардан старт алды, ал HWM командасының ең жылдам пилоты Питер Коллинз олармен бірге болды. Жаңа Maserati A6GCM көңіл көншілік тудырмады, Филипп Этанцелин тек старттық тордың жетінші қатарынан (сегіз қатардың ішінде) біліктілік алды. Ferrari командасы жарысқа тағы да үстемдік етті, Альберто Аскари бастаудан аяғына дейін Фаринадан озып, осылайша әлем чемпионатында екінші рет жеңіске жетті. Манзон мен Бехраның Gordini машиналары жақсы старт алып, бірінші айналымның соңында үшінші және төртінші орындарға көтерілсе де, Пьеро Таруффи төртінші айналымда үшінші орынды қайтарып алып, жарыстың қалған бөлігінде сақтап, Ferrari командасының подиумда толыққанды болуын қамтамасыз етті. Манзон Таруффиден бір айналым қалып, төртінші орынды иеленді, ал оның командаласы Морис Тринтиньян бес орынды иеленді. HWM пилоты Питер Коллинз алтыншы орын алды, ол Тринтиньяннан екі айналым қалып қойды, ал Жан Бехра жетінші орынды иеленді, ол үшінші айналымның соңында соңғы орында болған еді. Оның жарысы машинасының құлауына байланысты қиындыққа тап болды, нәтижесінде ол пит-стоп жасауы керек болды. Аскаридің жеңісі және ең жылдам айналымы оған пилоттар чемпионатында бес ұпаймен көшбасшылыққа шығуға мүмкіндік берді, ол Ferrari командасының тағы бір пилоты Пьеро Таруффиден озып кетті. Фаринаның екінші рет екінші орынға ие болуы оны Таруффиден бір ұпай қалып, үшінші орынға көтерді. Индианаполис 500 жарысының жеңімпазы Трой Раттман төртінші орында төрт ұпай қалып қойды, ол Gordini пилоты Роберт Манзоннан бір ұпайға жоғары тұрды.

Having won the previous weekend's Grand Prix de la Marne, Jean Behra, racing for Equipe Gordini, was among the favourites for the first French Grand Prix to be held at Rouen Les Essarts. Also driving for Gordini were regulars Robert Manzon and Prince Bira, alongside Maurice Trintignant, who replaced Johnny Claes from the lineup for the previous round. Claes entered the race in a Simca Gordini under his own 'Ecurie Belge' label, which he had used in the 1950 and 1951 seasons. Ferrari retained their lineup of Ascari, Farina and Taruffi, who had locked out the front row of the grid in Belgium. There were also several privateer Ferrari entries: the Swiss duo of Rudi Fischer and Peter Hirt, representing Ecurie Espadon, the Italian pairing of Franco Comotti and Piero Carini, for Scuderia Marzotto, and Louis Rosier. HWM again ran regular drivers Lance Macklin and Peter Collins, this time alongside Frenchman Yves Giraud Cabantous. While the factory Maserati team remained absent, their new car, the A6GCM, made its World Championship debut, driven by Philippe Étancelin of Escuderia Bandeirantes. Enrico Platé entered a pair of older Maseratis, the 4CLT/48 model, for Toulo de Graffenried and Harry Schell. Completing the grid were Peter Whitehead, in a privately run Alta, and Mike Hawthorn, who again took part in a Cooper Bristol. Ascari took his second consecutive pole position, with his Ferrari teammates Farina and Taruffi again joining him on the front row of the grid. The Gordini team locked out the second row, with Behra and Manzon qualifying in fourth and fifth, respectively. Their teammates Trintignant and Bira started from the third row, alongside Peter Collins in the fastest of the HWMs. The new Maserati A6GCM proved a disappointment, with Philippe Étancelin only managing to qualify on the seventh row of the grid (out of eight). The Ferraris once again dominated the race, with Alberto Ascari leading Farina from start to finish, thus taking his second consecutive victory in the World Championship. Despite a good start from the Gordinis of Manzon and Behra, that saw them take third and fourth place, respectively, by the end of the first lap, Piero Taruffi managed to regain third place on lap 4 and subsequently held it for the remainder of the race, ensuring that it was an all Ferrari podium. Manzon finished fourth, a lap behind Taruffi, while his teammate Maurice Trintignant took the final points scoring position of fifth. HWM driver Peter Collins took sixth, two laps behind Trintignant, ahead of Jean Behra, for whom seventh represented something of a recovery, having been in last place at the end of lap 3. His race had been compromised when he crashed and consequently needed to pit. Ascari's win, and fastest lap, ensured that he took a five point lead in the Drivers' Championship, ahead of fellow Ferrari driver Piero Taruffi. Farina's second consecutive second place finish took him to third in the standings, one point adrift of Taruffi. Indianapolis 500 winner Troy Ruttman was a further four points behind in fourth, one point ahead of Gordini driver Robert Manzon.