1953 жылғы Голландия Гран-присі: Аскаридің жеңісі және жарыс сыны

Кіріспе

1953 жылғы Голландия Гран-приі – 1953 жылғы 7 маусымда Зандворт трассасында өткен Формула-2 жарысы. Бұл 1953 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының 9 жарысының үшіншісі болды, және ол 1952 және 1953 жылдары әдетте қолданылатын Формула-1 ережелерінің орнына Формула-2 ережелері бойынша өткізілді. 90 айналымдық жарысты «Феррари» командасының жүргізушісі Альберто Аскари жеңіп алды, ол жарысқа поул позициясынан бастаған еді. Оның командаласы Нино Фарина екінші орынды, ал «Мазерати» командасының жүргізушілері Хосе Фролан Гонсалес және Феличе Бонетто үшінші орынды бөлісті.

Жарыс туралы есеп

Алдыңғы жылы тамыз айында өткен Голландия Гран-приі 1953 жылы маусым айының басына ықпалдастырылды. «Феррари» Буэнос-Айресте жарысқан төрт пилотты – Альберто Аскари, Луиджи Виллорези, Нино Фарина және Майк Хоторнды – сақтап қалды, сонымен қатар француз Луи Розиердің жеке «Феррариі» де болды. «Скудерияның» ең басты қарсыласы – «Мазерати» командасы болды, олар Аргентина Гран-приінен келген төрт пилоттарының үшеуімен – Хуан Мануэль Фанхио, Хосе Фролан Гонсалес және Феличе Бонеттомен Зандвортқа келді. Швейцариялық пилот Туло де Графенрид Энрико Плате командасы үшін жеке «Мазератиде» жарысты. «Гордини» де осы жарысқа үш машинамен қатысты, Морис Тринтиньян мен Гарри Шелл (Буэнос-Айресте Тринтиньян машинасымен бөліскен) Аргентинадағы құрамынан сақталды. Роберто Миерс команданың үшінші машинасында Гран-придегі дебютін жасады. «Коннауттың» зауыттық командасы Кеннет МакАльпин мен Стирлинг Мосты алдыңғы Еуропа жарысы – Италия Гран-приіне қатыстырды, ал британдық пилот Рой Сальвадори да команда үшін жүрді, ал Джонни Клас жеке «Коннаутпен» қатысты. «HWM» Монцада олар үшін жарысқан пилоттар – Питер Коллинз және Ланс Макклинмен болды, ал Кен Уортон жеке «Купер Бристолымен» алаңды аяқтады. Аскари бес рет қатарынан поул-позицияны иеленді (Инди 500-ді есептемегенде, онда еуропалық командалардың ешқайсысы қатыспады), ал оның алдында «Мазератидегі» Фанхио және «Ферраридің» екінші машинасының пилоты Фарина болды. «Ферраридің» үшінші машинасының пилоты Виллорези Гонсалестің «Мазератиімен» бірге екінші қатардан старт алды, ал үшінші қатарда Хоторн қалған «Феррариде» және екі жеке пилот – Графенрид «Мазератиде» және Розиер «Феррариінде» болды. Бонеттоның соңғы «Мазератиі» тек біліктілікке өтіп, бесінші қатардан, 13-ші орыннан старт алды. Жарыс өте қиын жағдайда өтті – трассаның тайғақ болуына себеп болып, шаң мен құм шашылды. «Феррарилер» жолға жақсы жабысып, Альберто Аскари тағы да старттан финишқа дейін көшбасшы болды, ал екінші орын үшін басты бәсеке оның командаластары Фарина мен Виллорези арасында болды. Фарина ақырында екінші орынды иеленді, ал ең жылдам айналым үшін ұпай алған Виллорези газ педаліндегі ақаулықтан зейнетке кетуге мәжбүр болды. Гонсалес де серпімдегі мәселеден зейнетке шықты. Алайда үш айналымнан кейін ол командаласы Феличе Бонеттоның машинасына отырып, Майк Хоторнмен қызықты күресте жеңіске жетті, тағы да «Феррариге» 1-2-3 көрсетуге мүмкіндік бермеді. Гонсалес пен Бонетто үшінші орын үшін төрт ұпайды бөлісті. Фанхио артқы осьтің бұзылуынан зейнетке шықты, сол кезде ол «Ферраридің» үштігінен кейін төртінші орында болды. Туло де Графенрид соңғы ұпайлық орынды бесінші орында иеленді, бұл оның 1951 жылғы Швейцария Гран-приінен бергі алғашқы ұпайлары болды. Аскаридің қатарынан сегізінші әлем чемпионатындағы жеңісі (Индианаполис 500-ді есептемегенде) оған ұпайлар есебінде айқын басымдық берді. Ол Индианаполисте жеңімпаз Билл Вуковичтен сегіз ұпайға озып кетті, ал пилоттар чемпионатындағы ең жақын қарсыластары – оның командаластары Виллорези мен Фарина, тиісінше үшінші және төртінші орындарда болды. Гонсалес пен Хоторн Фаринамен ұпайлар бойынша тең болды, Аскариден он бір ұпайға қалып қойды.

The Dutch Grand Prix, which had been held in August the previous year, moved to an earlier June calendar slot in 1953. Ferrari retained the same four drivers who had competed at Buenos Aires—Alberto Ascari, Luigi Villoresi, Nino Farina and Mike Hawthorn—while there was also a privateer Ferrari for Frenchman Louis Rosier. The Scuderia's most significant competition came from the Maserati team, who came to Zandvoort with three of their four drivers from the Argentine Grand Prix: Juan Manuel Fangio, José Froilán González and Felice Bonetto. Swiss driver Toulo de Graffenried raced in a privateer Maserati for Enrico Platé's team. Gordini also entered three cars for this event, with Maurice Trintignant and Harry Schell (who had shared Trintignant's car at Buenos Aires) being retained from their lineup for Argentina. Roberto Mieres made his Grand Prix debut in the team's third car. The Connaught works team retained Kenneth McAlpine and Stirling Moss from their lineup for the previous European race, the Italian Grand Prix, while fellow British driver Roy Salvadori also drove for the team, and Johnny Claes entered a privateer Connaught. HWM also stuck with the drivers who had competed for them in Monza—Peter Collins and Lance Macklin—while Ken Wharton completed the field in his privateer Cooper Bristol. Ascari took his fifth consecutive pole position (excluding the Indy 500, in which none of the European teams competed), and he was joined on the front row by Fangio in his Maserati and the second Ferrari of Farina. Villoresi in the third Ferrari started from the second row, alongside the Maserati of González, while the third row consisted of Hawthorn in the remaining works Ferrari and a pair of privateers—de Graffenried in a Maserati and Rosier in his Ferrari. The final works Maserati of Bonetto could only manage to qualify on the fifth row of the grid, starting from thirteenth. The race was held in very difficult conditions – the track was made slippery by loose grit. The Ferraris had better road holding and once again Alberto Ascari led from start to finish, while the main competition for second place was between his teammates Farina and Villoresi. Farina ultimately finished second, while Villoresi, who took the point for fastest lap, was forced to retire with a throttle issue. A problem with his suspension forced González to retire. Three laps later, however, he took over his teammate Felice Bonetto's car and ran out the winner of an exciting duel with Mike Hawthorn, once again depriving Ferrari of a 1 2 3. González and Bonetto shared the four points for third place. Fangio retired with a broken back axle, having been in fourth behind the leading Ferrari trio at the time. Toulo de Graffenried took the final points position in fifth, his first points since the 1951 Swiss Grand Prix. Ascari's eight consecutive World Championship race victory (ignoring the Indianapolis 500) gave him a clear lead in the points standings. He was eight points clear of Bill Vukovich, the winner at Indianapolis, while his nearest genuine rivals for the Drivers' Championship were his teammates Villoresi and Farina, who were in third and fourth, respectively. González and Hawthorn were level on points with Farina, eleven points adrift of Ascari.

Кірістер

Жо № Жүгіруші Кіретін команда Шасси Қозғалтқыш Тыныс 2 Альберто Аскари Scuderia Ferrari Ferrari Ferrari 500 Ferrari Type 500 2.0 L4 4 Луиджи Виллорези Ferrari Ferrari 500 Ferrari Type 500 2.0 L4 6 Нино Фарина Ferrari Ferrari 500 Ferrari Type 500 2.0 L4 8 Майк Хоторн Ferrari Ferrari 500 Ferrari Type 500 2.0 L4 10 Луис Розье Ecurie Rosier Ferrari Ferrari 500 Ferrari Type 500 2.0 L4 12 Хуан Мануэль Фанхио Officine Alfieri Maserati Maserati Maserati A6GCM 53 Maserati A6G 2.0 L6 14 Хосе Фролан Гонсалес Maserati Maserati A6GCM 53 Maserati A6G 2.0 L6 16 Феличе Бонетто Maserati Maserati A6GCM 53 Maserati A6G 2.0 L6 18 Туло де Граффенрид Enrico Platé Maserati Maserati A6GCM 53 Maserati A6G 2.0 L6 20 Гарри Шелл Equipe Gordini Gordini Gordini T16 Gordini 20 2.0 L6 22 Роберто Миерес Gordini Gordini T16 Gordini 20 2.0 L6 24 Морис Тринтьян Gordini Gordini T16 Gordini 20 2.0 L6 26 Рой Сальвадори Connaught Engineering Connaught Lea Francis Connaught A Lea Francis 2.0 L4 28 Кеннет МакАльпин Connaught Lea Francis Connaught A Lea Francis 2.0 L4 30 Джонни Клейс Ecurie Belge Connaught Lea Francis Connaught A Lea Francis 2.0 L4 32 Кен Уортон Ken Wharton Cooper Bristol Cooper T23 Bristol BS1 2.0 L6 34 Стирлинг Мосс Connaught Engineering Connaught Lea Francis Connaught A Lea Francis 2.0 L4 36 Питер Коллинз HW Motors HWM Alta HWM 53 Alta F2 2.0 L4 38 Лэнс Маклин HWM Alta HWM 53 Alta F2 2.0 L4 40 Фред Уокер Equipe Gordini Gordini Gordini T16 Gordini 20 2.0 L6
Дереккөздер:

— Феличе Бонетто біліктілікке қатысып, жарыстың 25 айналымын #16 Maserati көлігімен жүргізді. Өзінің көлігі бұрыннан жарыстан шығып қалған Хосе Фролан Гонсалес жарыстың қалған бөлігін жүргізу үшін көлікті өз үстіне алды. — Жан Бехра бастапқыда #22 Gordini көлігін жүргізуге тиіс еді, бірақ чемпионат емес Пау Гран-приде алған жарақаттарына байланысты қатыса алмады, сондықтан оның орнына Роберто Миерес келді. — Фред Уокер біліктілік уақытын белгілемеді және жарысты бастамады, өйткені оның қозғалтқышын Гарри Шелл қолданды.

Іріктеу

Орын № Тәуекелші Жүргізуші Ұйымдама Уақыт Айырмасы 1 2 Альберто Аскари Ferrari 1:51.1 — 2 12 Хуан Мануэль Фанхио Maserati 1:52.7 +1.6 3 6 Нино Фарина Ferrari 1:53.0 +1.9 4 4 Луиджи Виллорези Ferrari 1:53.7 +2.6 5 14 Хосе Фроилан Гонсалес Maserati 1:54.1 +3.0 6 8 Майк Хоторн Ferrari 1:54.9 +3.8 7 18 Туло де Граффенрид Maserati 1:58.7 +7.6 8 10 Луис Розье Ferrari 1:59.5 +8.4 9 34 Стирлинг Мосс Connaught Lea Francis 2:00.0 +8.9 10 20 Гарри Шелл Gordini 2:00.1 +9.0 11 26 Рой Сальвадори Connaught Lea Francis 2:00.5 +9.4 12 24 Морис Тринтьян Gordini 2:01.2 +10.1 13 16 Феличе Бонетто Maserati 2:01.5 +10.4 14 28 Кеннет МакАльпин Connaught Lea Francis 2:01.9 +10.8 15 38 Лэнс Маклин HWM Alta 2:02.4 +11.3 16 36 Питер Коллинз HWM Alta 2:03.1 +12.0 17 30 Джонни Клэс Connaught Lea Francis 2:03.9 +12.8 18 32 Кен Уортон Cooper Bristol 2:06.4 +15.3 19 22 Роберто Миерес Gordini 2:08.5 +17.4 20 40 Фред Ваккер Gordini Уақыт жоқ —Дереккөз:

Ортақ дискілер

№16 машина: Феличе Бонетто (25 айналым) және Хосе Фролан Гонсалес (64 айналым). Олар үшінші орын үшін ұпайды бөлісті.