Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1958 жылғы Монако Гран-приі – 1958 жылғы 18 мамырда Монакода өткен Формула-1 автожарысы. Бұл 1958 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының 2-ші жарысы және 1958 жылғы Формула-1 өндірушілері халықаралық кубогының 2-ші жарысы болды. Жарыс 16-шы Монако Гран-приі еді және үш километрлік трассада 100 айналымнан өтті, жалпы жарыс қашықтығы 314 километрді құрады. Жарысты француз жүргізушісі Морис Тринтиньян өзінің ұзақ мансабындағы екінші және соңғы Гран-при жеңісімен жеңіп алды. Бұл Rob Walker Racing командасының қатарынан екінші жеңісі болды. Тринтиньян команданың жаңадан сатып алынған Cooper T45 көлігімен итальяндық жүргізуші Луиджи Муссоның Ferrari 246 F1 көлігіне қарсы жиырма секундтық үстемдікпен жеңіске жетті, ал Муссоның британдық командаласы Питер Коллинз (Ferrari 246 F1) үшінші орын алды. Тринтиньянның жеңісі алдыңғы моторлы автомобильдердің басымдығын күмәнді етті. Муссоның екінші орын алғаны оны Мосс пен Тринтиньяннан төрт ұпайға озып шығарды.
The 1958 Monaco Grand Prix was a Formula One motor race held on 18 May 1958 at Monaco. It was race 2 of 11 in the 1958 World Championship of Drivers and race 2 of 10 in the 1958 International Cup for Formula One Manufacturers. The race was the 16th Monaco Grand Prix and was held over 100 laps of the three kilometre circuit for a total race distance of 314 kilometres. The race was won by French driver Maurice Trintignant in the second and final Grand Prix victory of his long career. The win was the second consecutive victory for the privateer Rob Walker Racing Team. Trintignant took the teams newly acquired Cooper T45 to a twenty second victory over Italian driver Luigi Musso driving a Ferrari 246 F1 with Musso's British teammate Peter Collins (Ferrari 246 F1) was third. Trintignant's win put the superiority of front engined cars in doubt. Musso's second place put him into a four point championship lead over Moss and Trintignant.
Жарыс туралы есеп
Ванвалл мен БРМ Аргентинада болмағаннан кейін қайта оралды, сондықтан Стерлинг Мосс, Жан Бехра және Гарри Шелл өздерінің бұрынғыдай жарыстарға қатысты. Мосс орнында Rob Walker Racing Team командасында жаңа 2000 куб.см қозғалтқышты Cooper T45 машинасымен француз жүргізушісі Морис Тринтиньян жарысқа шықты. Жарысты жеңіп алған Cooper T43 тіпті Монаконың кішкентай 16 машинадан тұратын желісіне ілікпеді, ал Рон Флокхарт жарысқа бірінші резерв ретінде тіркелді. Өткен жылғы жеңімпаз және әлем чемпионы Хуан Мануэль Фанхио толық маусымға қатысуға мүмкіндік алмады. Фанхио Америкада, Дейтон Уолтер командасымен Индианаполис 500 жарысына дайындалып жатты, бірақ ол жарыс көңілін қалдырды. Болашақ Формула 1 саяхатшысы Берни Экклстоун Брюс Кесслер мен Пол Эмери жүргізетін екі Connaught B типін жарысқа тіркеді. Екеуі де машинаның басқаруына қанағаттанбады, сондықтан Берни Экклстоун себебін анықтауға көмектесу үшін бір машинаны сынап көрді, бірақ ол себебін таба алмады. Осыдан кейін ол өзі біліктілікке өтуге сәтті болмаған деген кең таралған әңгіме пайда болды. Сондай-ақ, жарысқа қатыса алмағандардың қатарында әлем чемпионатының Гран-приіне қатысқан алғашқы әйел жүргізуші Мария Тереза де Филиппис және 58 жастағы Луи Широн болды, ол Гран-приде соңғы рет қатысты. Монако жергілікті тұрғыны 27 жыл бұрын Гран-приде жеңіске жеткен болатын, бірақ Широн мен оның Maserati 250F машинасы ілікпеді. Тони Брукс өзінің Vanwall VW 5 машинасымен бірінші орынға ие болды, бірақ Бехра стартты жеңіп алды. Ол өзінің BRM P25 машинасының тежегіштері істен шыққанша көшбасшы болып жүрді, сосын Майк Хоторн Ferrari 246 F1 машинасымен одан өтті. Мосс (Vanwall VW 5) 38-ші айналымға дейін онымен күресіп, жарыстан шықты, ал Хоторн 47-ші айналымда жанармай сорғысы бұзылып жарыстан шықты. Грэм Хилл (Lotus 12) өзінің алғашқы жарысында 69-шы айналымда қысқа уақытқа көшбасшы болғаннан кейін төртінші орыннан шықты. Vanwall командасының екі жүргізушісі Брукс пен Стюарт Льюис Эванс жарыстан шықты, Тринтиньян Феррарилерді 20 секундқа озып, Rob Walker командасына осы жылғы екінші жеңісін сыйлады. Фераридің артында Луиджи Муссо мен Питер Коллинздің машиналарынан кейін зауыттық Cooper T45 машинасымен Джек Брэбхэм келді, бірақ ол үш айналымға қалып қойды және келесі жылғы чемпиондыққа таяу болған жоқ. Шелл өзінің BRM P25 машинасымен Брэбхэмнан алты айналымға қалып, соңғы ұпайларды жинады, ал Вольфганг фон Трипс жарыс соңында Ferrari 246 F1 машинасының қозғалтқышы бұзылып қалды. Басқа бір машина, Клифф Эллисонның екінші Lotus 12 машинасы Тринтиньяннан 13 айналымға қалып қойды. Тринтиньянның жеңісі Аргентинада Стерлинг Мосспен Cooper машинасының жеңісі бір реттік жағдай екенін жоққа шығарды, соның салдарынан кішкентай британдық машиналарға көбірек назар аударылды, бірақ ақыр соңында Cooper 1959 жылға дейін қайтадан жеңіске жете алмады. 1958 жылдың басында Rob Walker Racing командасының жеңістері 1960 жылдардың соңында Tyrrell Racing командасы пайда болғанға дейін жеке команданың ең жақсы көрсеткіші болып қала берді.
Vanwall and BRM returned after their Argentine absence and so Stirling Moss, Jean Behra and Harry Schell all went back to their regular drives. In Moss's place at the Rob Walker Racing Team with the new 2000 cc engined Cooper T45 was French driver Maurice Trintignant. The race winning Cooper T43 could not even qualify for the small 16 car Monaco grid, Ron Flockhart was first reserve for the race. Missing from the field was the previous year's winner and reigning World Champion, Juan Manuel Fangio who did not have a full season drive. Fangio himself was in America, preparing for an ultimately disappointing Indianapolis 500 campaign with the Dayton Walther team. Future Formula One impresario Bernie Ecclestone entered two Connaught B Types to be driven by Bruce Kessler and Paul Emery. Neither could qualify complaining of handling problems so Bernie Ecclestone tested one of the cars to see if he could help identify the cause, but he couldn't. This has given rise to the widely circulated story that he attempted unsuccessfully to qualify. Also failing to make the grid were Maria Teresa de Filippis, the first female driver to enter a World Championship Grand Prix, and 58 year old Louis Chiron in his final appearance at a Grand Prix. The Monaco local had won the Grand Prix 27 years earlier but Chiron and his Maserati 250F did not make it past qualifying. Tony Brooks took pole position in his Vanwall VW 5 but Behra won the start. He led until his brakes failed in his BRM P25, and Mike Hawthorn swept by in the Ferrari 246 F1. Moss (Vanwall VW 5) had been duelling with him throughout the race until he retired on lap 38, and Hawthorn followed suit on lap 47 with a broken fuel pump. Graham Hill (Lotus 12) retired from fourth place in his first race on lap 69, after briefly leading. Vanwall pair Brooks and Stuart Lewis Evans retired, leaving Trintignant to lead home the Ferraris by some 20 seconds giving Rob Walker his second race win of the year. Behind the Ferraris of Luigi Musso and Peter Collins was Jack Brabham in the factory Cooper T45, although three laps down and still looking a long way from becoming the next years champion. Schell in his BRM P25 was a further six laps behind Brabham picking up the final points after Wolfgang von Trips had an engine failure in the closing stages in his Ferrari 246 F1. The only other car still circulating was the second Lotus 12 of Cliff Allison, 13 laps behind Trintignant. Trintignant's win disproved the belief that rear engined Cooper victory achieved by Stirling Moss in Argentina was a one off freak circumstance win, and the smaller British cars would be treated more seriously, although ultimately a Cooper would not win again until 1959. The Rob Walker Racing Teams pair of early 1958 victories would remain the best ever performance by a privateer team until the rise of Tyrrell Racing in the late 1960s.
Іріктеу
Орын № Жүгізуші Конструктор Уақыт Айырмасы 1 30 Тони Брукс Vanwall 1:39.8 2 6 Жан Бера BRM 1:40.8 +1.0 3 16 Джек Брабам Cooper–Climax 1:41.0 +1.2 4 18 Рой Сальвадори Cooper–Climax 1:41.0 +1.2 5 20 Морис Тринтьиньян Cooper–Climax 1:41.1 +1.3 6 38 Майк Хоторн Ferrari 1:41.5 +1.7 7 32 Стюарт Льюис Эванс Vanwall 1:41.8 +2.0 8 28 Стирлинг Мосс Vanwall 1:42.3 +2.5 9 36 Питер Коллинз Ferrari 1:42.4 +2.6 10 34 Луиджи Муссо Ferrari 1:42.6 +2.8 11 8 Гарри Шелл BRM 1:43.8 +4.0 12 40 Вольфганг фон Трипс Ferrari 1:44.3 +4.5 13 24 Клифф Эллисон Lotus–Climax 1:44.6 +4.8 14 46 Джорджо Скарлатти Maserati 1:44.7 +4.9 15 26 Грэм Хилл Lotus–Climax 1:45.0 +5.2 16 58 Йо Бонниер Maserati 1:45.0 +5.2 17 22 Рон Флокхарт Cooper–Climax 1:45.9 +6.1 18 50 Кен Каванаг Maserati 1:49.0 +9.2 19 48 Герино Герини Maserati 1:49.8 +10.0 20 12 Брюс Кесслер Connaught–Alta 1:50.5 +10.7 21 14 Пол Эмери Connaught–Alta 1:50.8 +11.0 22 44 Мария Тереза де Филиппис Maserati 1:50.8 +11.0 23 56 Андре Тестют Maserati 1:51.4 +11.6 24 52 Джулио Кабианка O. S. C. A. 1:52.0 +12.2 25 54 Луиджи Пиотти O. S. C. A. 1:52.4 +12.6 26 42 Хорась Гулд Maserati 1:54.0 +14.2 DNQ 12 Берни Экклстоун Connaught–Alta 2:43.3 +1:03.5 DNQ 50 Луиджи Тарамаццо Maserati уақыт жоқ DNQ 56 Луис Широн Maserati уақыт жоқ DNQ 4 Пако Годия Maserati уақыт жоқ Көздік:
Pos No Driver Constructor Time Gap 1 30 Tony Brooks Vanwall 1:39.8 2 6 Jean Behra BRM 1:40.8 +1.0 3 16 Jack Brabham Cooper–Climax 1:41.0 +1.2 4 18 Roy Salvadori Cooper–Climax 1:41.0 +1.2 5 20 Maurice Trintignant Cooper–Climax 1:41.1 +1.3 6 38 Mike Hawthorn Ferrari 1:41.5 +1.7 7 32 Stuart Lewis Evans Vanwall 1:41.8 +2.0 8 28 Stirling Moss Vanwall 1:42.3 +2.5 9 36 Peter Collins Ferrari 1:42.4 +2.6 10 34 Luigi Musso Ferrari 1:42.6 +2.8 11 8 Harry Schell BRM 1:43.8 +4.0 12 40 Wolfgang von Trips Ferrari 1:44.3 +4.5 13 24 Cliff Allison Lotus–Climax 1:44.6 +4.8 14 46 Giorgio Scarlatti Maserati 1:44.7 +4.9 15 26 Graham Hill Lotus–Climax 1:45.0 +5.2 16 58 Jo Bonnier Maserati 1:45.0 +5.2 17 22 Ron Flockhart Cooper–Climax 1:45.9 +6.1 18 50 Ken Kavanagh Maserati 1:49.0 +9.2 19 48 Gerino Gerini Maserati 1:49.8 +10.0 20 12 Bruce Kessler Connaught–Alta 1:50.5 +10.7 21 14 Paul Emery Connaught–Alta 1:50.8 +11.0 22 44 Maria Teresa de Filippis Maserati 1:50.8 +11.0 23 56 André Testut Maserati 1:51.4 +11.6 24 52 Giulio Cabianca O. S. C. A. 1:52.0 +12.2 25 54 Luigi Piotti O. S. C. A. 1:52.4 +12.6 26 42 Horace Gould Maserati 1:54.0 +14.2 DNQ 12 Bernie Ecclestone Connaught–Alta 2:43.3 +1:03.5 DNQ 50 Luigi Taramazzo Maserati No time DNQ 56 Louis Chiron Maserati No time DNQ 4 Paco Godia Maserati No time Source:
Қосымша ақпарат
Бұл Клиф Эллисон, болашақ екі дүркін әлем чемпионы және бес дүркін Монако жеңімпазы Грэм Хилл, Кен Кавана, Брюс Кесслер, Мария Тереза де Филиппис, Андре Тестот, Джулио Кабианка, Берни Экклстоун және Луиджи Тарамаццо үшін әлем чемпионатындағы тұңғыш жарыс болды. Бұл Формула-1-де Team Lotus командасының де дебюті болды. Луиджи Муссо осы жарыстағы соңғы тұғырға көтеріліп, ұпай жинады, ал Морис Тринтиньян өзінің соңғы жеңісін тойлады.
This was the debut World Championship race for Cliff Allison, future double world champion and five time Monaco winner Graham Hill, Ken Kavanagh, Bruce Kessler, Maria Teresa de Filippis, André Testut, Giulio Cabianca, Bernie Ecclestone, and Luigi Taramazzo. It also marked the debut race for Team Lotus in Formula One. Luigi Musso scored his final podium and points this race, while Maurice Trintignant claimed his final victory.