Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Индианаполис 500 жарысының 42-ші өткізілісі
42nd running of the Indianapolis 500
42-ші Халықаралық 500 Мильдік сыйлық жарысы 1958 жылғы 30 мамырда, жұма күні Индианаполис моторлы трассасында өтті. Бұл шара 1958 жылғы USAC Ұлттық чемпионатының бөлігі және 1958 жылғы Жүргізушілер әлем чемпионатының 11 жарысының 4-і болды. Жарыс ең алдымен бірінші айналымда болған, 15 көлікті қамтыған ірі апатпен және жанкүйерлердің сүйікті жүргізушісі Пэт О'Коннордың қаза болуымен есте қалады. Джимми Брайан жарыстың жеңімпазы атанды. Бұл жарыста бір көлікте екі жүргізушінің екі жыл қатарына жеңіске жеткенінің алғашқы жағдайы болды, өткен жылы Сэм Хэнкс осы көлікпен жарысты ұтып алған еді. Жарыста жас жаңа жүргізуші А. Дж. Фойт Индидегі дебютін жасады. 148-ші айналымда ол майға түсіп, дөңгелектері жарылып, жарыстан шығып қалды. Хуан Мануэль Фангио Инди 500-ге қатысып, әлем чемпионатында ұпай жинау үшін көп шумен келді. Ол айдың басында жаттығудан өтті, бірақ жеткілікті жылдамдыққа қол жеткізе алмағандықтан қатысудан бас тартты.
The 42nd International 500 Mile Sweepstakes was held at the Indianapolis Motor Speedway on Friday, May 30, 1958. The event was part of the 1958 USAC National Championship Trail, and was also race 4 of 11 in the 1958 World Championship of Drivers. The race is best known for a massive first lap, 15 car pileup that resulted in the death of fan favorite driver Pat O'Connor. Jimmy Bryan was the race winner. This marked the first time that one car would carry two drivers to separate wins at the race, in back to back years, with Sam Hanks winning the previous year's race in the same car. The race featured young rookie A. J. Foyt's debut at Indy. On lap 148, he spun in an oil slick, blew out the tires, and dropped out of the race. Juan Manuel Fangio arrived at Indy under much fanfare as he attempted to qualify for the Indy 500 and score points towards the World Championship. He practiced early in the month, but withdrew when he could not get up to speed.
RowInsideMiddleOutside 197 Dick Rathmann5 Ed Elisian16 Jimmy Reece 214 Bob Veith4 Pat O'Connor45 Johnnie Parsons 31 Jimmy Bryan9 Johnny Boyd33 Tony Bettenhausen 425 Jack Turner8 Rodger Ward29 A. J. Foyt 526 Don Freeland15 Paul Russo43 Billy Garrett 631 Paul Goldsmith 65 Bob Christie88 Eddie Sachs 744 Jud Larson 2 Jim Rathmann52 Al Keller 87 Johnny Thomson83 Shorty Templeman92 Jerry Unser 999 George Amick 61 Eddie Johnson68 Len Sutton 1057 Art Bisch 89 Chuck Weyant19 Johnnie Tolan 1177 Mike Magill59 Dempsey Wilson 54 Bill Cheesbourg
Ашылу кезеңі Пат О'Коннордың өлімі
Екінші жыл қатарынан старттық тор pit lane-де бір қатарға жиналды. Автомобильдерге жарыс жолына шыққаннан кейін үштен тұратын ресми он бір қатарға жиналып, орналасу тапсырылды. Бірақ, бақылау шеңбері кезінде шатасу туды, өйткені алдыңғы қатардағы үш жүргізуші (Дик Ратман, Эд Элизиан және Джимми Рис) алға шығып, қателікпен бақылау машинасынан қашып кетті. Үш көлік жалғыз қалды, және тордың қалғандарымен теңесу үшін күтудің орнына, алаңның соңына жетіп алуға асықты. Сэм Хэнкс бақылау машинасын жолдан шығарып, пит-лейнге кіргізді, бірақ бас стартер Билл Вандервотер сары туды көрсетіп, стартты тоқтатты. Қосымша бақылау шеңберіне рұқсат берілді, және алдыңғы қатардағылар топтың алдына қайта орналасты. Хэнкс бақылау машинасын қайтадан жолға шығаруға дайын болғанда, автомобильдер қайтадан жиналды, ал Вандервотер жасыл туды көрсетті. Стартта Дик Ратман бірінші бұрылыста көшбасшылыққа шықты, Эд Элизиан екінші, ал Джимми Рис үшінші орынға ие болды. Автомобильдер үшінші бұрылысқа шайқасқанда, Элизиан айналып, Ратманды сыртқы қабырғаға қарай итерді, нәтижесінде 15 автомобильдің ірі соқтығысуы болды. Рис тежеп, Пат О'Коннор оны артынан қағып кетті. О'Коннордың машинасы 15 метрдей биікке ұшып, аударылып, өртке ұшырады. Басқа бірнеше автомобильдер де қабырғаға соғылып, алаңның ішкі жағына түсті. Джерри Унсер Пол Голдсмитпен доңғалақтарымен жанасып, сыртқы қабырғадан аударылып кетті. Унсердің иығы шығып кетті. О'Коннор апатта өртеніп кеткенімен, медициналық қызметкерлер оның бас сүйегінің сынуынан бірден қаза тапқанын айтты.
For the second year in a row, the starting grid was assembled single file in the pit lane. The cars were instructed to pull away and assemble into the official eleven rows of three after they entered the racing surface. Confusion occurred on the pace lap, however, as the three drivers of the front row (Dick Rathmann, Ed Elisian, and Jimmy Reece) pulled away, and inadvertently escaped the pace car. The three cars were alone, and rather than wait for the grid to catch up, they rushed around to catch up to the back of the field. Sam Hanks pulled the pace car off the track and into the pits, but chief starter Bill Vanderwater displayed the yellow flag to wave off the start. An extra pace lap was allowed, and the front row re took their position at the front of the pack. By the time Hanks was ready to pull the pace car back out on the track, the field had re formed, and Vanderwater gave them the green flag. At the start, Dick Rathmann took the lead in turn 1, Ed Elisian was second, and Jimmy Reece third. As the cars battled into turn three, Elisian spun and took Rathmann to the outside wall, triggering a huge 15 car pileup. Reece braked and was hit from behind by Pat O'Connor. O'Connor's car sailed fifty feet in the air, landed upside down and burst into flames. Several other cars spun to the wall and into the infield. Jerry Unser touched wheels with Paul Goldsmith, and flipped over the outside wall. Unser suffered a dislocated shoulder. Although O'Connor was incinerated in the accident, medical officials said that he was probably killed instantly from a fractured skull.
Бірінші жартысы
Джимми Брайан ашылу айналымындағы соқтығыстан құтылып, бірінші айналымда көшбасшы болды. Эдди Сакс және Тони Беттенхаузен де зардапсыз қалды, екінші және үшінші орындарға шықты. Соқтығыс салдарынан сары жарық 25 минутқа (шамамен 18 айналым) жанды. Бастапқы бестіктің төрт позициясы соқтығыс кесірінен жарыстан шықты, оның ішінде 27-орын алған Дик Ратман да бар. Ұзақ тазалау жұмыстарынан кейін 19-шы айналымда жасыл жалау қайтадан көрсетілді. Брайан, Сакс, Беттенхаузен және жаңадан келген Джордж Амик кезекпен көшбасшылыққа таласты. Бірінші жартысында 14 рет көшбасшы ауысты. Екінші сары жарық 38-ші айналымда Чак Вейант 4-ші бұрышта апатқа ұшырағанда көрсетілді. Жарыстың алғашқы бөлігінде үміткер болған Эдди Сакс 68-ші айналымда қоробка-айыр бұзылып жарыстан шықты.
Jimmy Bryan escaped the opening lap crash, and came around to lead the first lap. Eddie Sachs and Tony Bettenhausen also got by unscathed, to run second and third. Due to the crash, the yellow light stayed on for 25 minutes (approximately 18 laps). Four of the top five starting positions were out of the race from the crash, including polesitter Dick Rathmann, who placed 27th. After a lengthy cleanup, the green flag came back out around lap 19. Bryan, Sachs, Bettenhausen, and rookie George Amick all traded time in the lead. There were 14 lead changes in the first half. The second yellow came out on lap 38 when Chuck Weyant crashed in turn 4. Eddie Sachs, a contender in the first quarter of the race, dropped out on lap 68 with transmission trouble.
Екінші жартысы
Жарыстың екінші жартысында Джимми Брайан мен Джонни Бойд арасында күрес болды, ал жаңадан келген Джордж Амик та жеңіске үміткер болды. Бойд 126-шы айналымда пит-стоп кезінде көшбасшылықты жоғалтты. Брайанның командасы жылдам пит-стоп жасады (үш тоқталудың барлығы 1 минут 31 секундқа созылды), бұл оған көшбасшылықты сақтап қалуға мүмкіндік берді. Жаңадан келген А. Дж. Фойт 149-шы айналымда бұрылып кетті. Ол бірінші бұрыштағы майлы жерге түсіп, төрт доңгелегі де жарылып кетті. Көлік қабырғаға соқтығу жолына түспеді, бірақ қозғалтқышы тоқтады және Фойт жарыстан шықты. Ол 16-шы орынды иеленді. 25 айналым қалғанда Бойд Брайаннан шамалы артта, бір секундтай қалып қойды, ал олардың арасында Амик (үшінші орында, бір айналымға қалып қойған) жүріп жатты. 177-ші айналымда Бойд тозығы жеткен оң артқы доңгелегінің себебінен кенеттен баяулады, ол пит-шоуға шақырылды, ал Амик екінші орынға көтерілді. Брайан жеңіске жеткен соңғы 75 айналымды (барлығы 139 айналым) бастап келді. Брайан бір жыл бұрын Сэм Хэнкстің 500-ді жеңген көлігімен жеңіске жетті. Амик жарыстың соңғы бөлігінде Брайаннан қашықтықта болды, бірақ Амиктің команда басшысы жаңа жүргізушіні қателікке итермелеудің орнына, қауіпсіз екінші орынды қабылдауға шешім қабылдады. Жарыс кезінде Пэт О'Коннордың қазасы туралы хабар тарағанда, көрермендердің көңіл-күйі мұңды және көңілсіз болды. Хабарды естігендердің кейбіреуі жарыс алаңын тастап кетті, ал олардың кейбіреуі ешқашан қайтып оралмады.
The second half of the race settled down to a battle between Jimmy Bryan and Johnny Boyd, with rookie George Amick also in contention. Boyd lost the lead during a pit stop on lap 126. Bryan's team had faster pit stops (three stops for 1 minute and 31 seconds), which allowed him to hold the lead. Rookie A. J. Foyt spun out on lap 149. He hit an oil slick in turn one and went sideways, blowing out all four tires. The car did not make contact with the wall, but the engine stalled and Foyt was out of the race. He placed 16th. With 25 laps to go, Boyd was running about one second behind Bryan, with Amick (a lap down in third place) running between them. Boyd suddenly slowed on lap 177 with a worn out right rear tire, sending him to the pits, and elevating Amick to second. Bryan led the final 75 laps (139 total) en route to victory. Bryan was victorious in the same car in which Sam Hanks won the 500 a year earlier. Amick stayed within striking distance of Bryan for the last part of the race, but Amick's crew chief decided to accept a safe second place rather than risk pushing their rookie driver into a mistake. During the race as the news of Pat O'Connor's death spread around the track, the mood among the spectators became somber and glum. Reportedly, some in attendance left the grounds upon hearing the news of the fatality, some never to return.
Салдары
Көпшілік апатқа кінәлі деп санаған Эд Элисян USAC тарапынан апаттан кейін шеттетілді (бірнеше күннен кейін қызметіне қайта орналастырылды) және жарыс қауымдастығының көптеген мүшелері одан жинақы болды. Апаттан кейін жарыс төрешілері 1957 және 1958 жылдары қолданылған пит-лейн бойымен тізім бойынша шығу процедурасын тоқтатып, старт тәртібін өзгертетінін хабарлады. Сонымен қатар, 1959 жылғы Инди 500 үшін жүргізушінің басының артындағы рамаға тіркелген металл қауіпсіздік доғалары міндетті болды, ал шлемдер Спидвей медициналық қызметкерлерінің қауіпсіздік сертификациясынан өтуі талап етілді.
Widely blamed for the accident, Ed Elisian was suspended by USAC for the accident (reinstated a few days later), and was shunned by many in the racing community. Following the accident, race officials announced that they would change the starting procedure, abandoning the single file trip down pit lane that was used in 1957 and 1958. Also, for the 1959 Indy 500, metal roll bars welded to the frame behind the driver's head were mandated, and helmets were required to pass safety certification by Speedway medical officials.
Өмірбаян
Индианаполис 500 жарысы 1950 жылдан 1960 жылға дейін FIA Жүргізушілер әлем чемпионатына енгізілді. Жарыс 1955 жылға дейін AAA ұйымымен, ал 1956 жылдан бастап USAC ұйымымен санкцияланды. Жаңа әлем чемпионаты жарияланғанда және алғаш рет CSI ұйымдастырған кезде, АҚШ-та әлі Гран-при болған жоқ. Индианаполис моторлы трассасының вице-президенті және бас менеджері Теодор Э. "Поп" Майерс Индианаполис 500 жарысының елдің өкілі ретінде таңдалып, әлем чемпионатына ұпай жинауға мүмкіндік беру үшін лобби жасады. 1950-1960 жылдары Индианаполис 500 жарысына қатысқан жүргізушілерге Әлем Жүргізушілер Чемпионатына қатысқандығы үшін ұпайлар есептелді. Дегенмен, Индианаполисте жарысқа қатысқан машиналар міндетті түрде Формула 1 техникалық регламенттеріне сәйкес келмеді. Жүргізушілер сонымен қатар тиісті AAA немесе USAC ұлттық чемпионаттарында жеке ұпайлар (басқа шкала бойынша) жинады. Бірақ FIA Конструкторлар Чемпионатына ешқандай ұпай берілмеді.
The Indianapolis 500 was included in the FIA World Championship of Drivers from 1950 through 1960. The race was sanctioned by AAA through 1955, and then by USAC beginning in 1956. At the time the new world championship was announced and first organized by the CSI, the United States did not yet have a Grand Prix. Indianapolis Motor Speedway vice president and general manager Theodore E. "Pop" Meyers lobbied that the Indianapolis 500 be selected as the race to represent the country and to pay points towards the world championship. Drivers competing at the Indianapolis 500 in 1950 through 1960 were credited with participation in and earned points towards the World Championship of Drivers. However, the machines competing at Indianapolis were not necessarily run to Formula One specifications and regulations. The drivers also earned separate points (on a different scale) towards the respective AAA or USAC national championships. No points, however, were awarded by the FIA towards the World Constructors' Championship.
Қорытынды
1958 жылғы Индианаполис 500 жарысы 1958 жылғы әлем чемпионатына өтетін 11 кезеңнің төртіншісі болды. Бірақ, бұл жарысқа Гран-при кезеңіндегі тұрақты қатысушылардың ешқайсысы көп қызығушылық танытпады, әсіресе ол Голландия Гран-присінен кейін небәрі төрт күн өткен соң өтті. Хуан Мануэль Фангио көп шумен қатысуға ниет білдірді, бірақ көлігінің жылдамдығын жеткілікті деңгейге көтере алмағандықтан жарыстан бас тартты. Жарыс жеңімпазы Джимми Брайан әлем чемпионатында 8 ұпай жинады. Ол маусым соңындағы жалпы есепте 13-орынды иеленді.
The 1958 Indianapolis 500 was round 4 of 11 on the 1958 World Championship. The event, however, attracted little interest from any of the regular competitors on the Grand Prix circuit, particularly since it was held only four days after the Dutch Grand Prix. Juan Manuel Fangio entered with much fanfare, but withdrew when he was unable to get his car up to speed. Race winner Jimmy Bryan earned 8 points towards the World Championship. He finished 13th in the final season standings.