Орта ғасырдағы Иерусалем Корольдігінің билеушілері

Кіріспе

Орта ғасырдағы Иерусалим Корольдігінің билеушісі

Иерусалимнің королі немесе патшайымы – Иерусалим Корольдігінің жоғарғы билеушісі болды. Бұл мемлекет 1099 жылы Иерусалимді басып алған кезде, Бірінші крест жорығының латын католик көшбасшылары Иерусалимде құрған крестшілер мемлекеті еді. Олардың көпшілігі ер адамдар болған, бірақ Иерусалимнің патшайымдары ретінде тәуелсіз билік еткен немесе күйеулерімен бірге билеген бес патшайым да болды (өз құқығымен – *suo jure*, немесе күйеуінің құқығымен – *jure uxoris*). Иерусалим Корольдігінің алғашқы билеушісі Годфри Буйон корольдік атағын қабылдамай, оның орнына Киелі қабір шіркеуінің қорғаушысы – *Advocatus Sancti Sepulchri* атағын таңдады. 1100 жылы Годфридің ізбасары Бальдуин I корольдік тағына отырған алғашқы билеуші болды. Иерусалимдегі крестшілер 1187 жылы жеңіліске ұшырады, бірақ олардың Иерусалим Корольдігі сақталып, 1191 жылы астанасы Акраға көшірілді. Крестшілер Алтыншы крест жорығы барысында 1229–1239 және 1241–1244 жылдары Иерусалим қаласын қайта басып алды. Иерусалим Корольдігі Акраның құлауымен және 1291 жылы Киелі жердегі крест жорықтарының аяқталуымен таратылды. Крестшілер мемлекеттері жойылғаннан кейін де «Иерусалим королі» атағын Кипр немесе Неаполь корольдерінің ұрпақтарынан тараған бірнеше еуропалық ақсүйек үйлер талап етті, және қазіргі Испания королі де осы атаққа талапкер.

Иерусалим патшалары (10991291)

Иерусалим патшалығы бірінші крест жорығынан бастау алды, ол кезде қаланы діни мемлекет ретінде басқару ұсыныстары қабылданбады. 1099 жылы Годфрид Буйондық Иерусалимнің алғашқы латын билеушісі болып сайланды және Бейт-Лехемдегі Мәсіх туған шіркеуінде салтанатты түрде тағына отырды. Ол ханзада және Киелі қабір шіркеуінің қорғаушысы (Advocatus Sancti Sepulchri) атағын алды. Бұл, әлдебір, Иерусалимде тек Мәсіх қана тәж кие алады деген пікірге жауап ретінде жасалған болса керек. "Қорғаушы" (Advocatus) – Годфридің бұрыннан таныс атағы, өйткені бұл термин крестшілердің туған жерлерінде жиі қолданылды; ол шіркеудің жер-мүлкін қорғап, басқаратын дінсіз адамды білдірді. Келесі жылы Годфри қайтыс болды. Оның інісі Балдуин I алғаш рет патша атағын қолданды және Иерусалимдегі Киелі қабір шіркеуінде патша тағына отырған алғашқы адам болды. Иерусалим патшалығы ішінара сайлау, ішінара мұрагерлік жолмен берілді. Патшалықтың гүлденген кезеңінде, 12 ғасырдың ортасында, патшалық отбасы және салыстырмалы түрде анық мұрагерлік тізімі болды. Дегенмен, патша Жоғарғы сот тарапынан сайланды немесе кемінде мойындалды. Бұл жерде патша "теңдер арасында бірінші" (primus inter pares) саналды, ал ол болмаған жағдайда оның міндеттерін оның шарапаткері (seneschal) орындады. 1160 жылдардан бастап қолданылған патша сарайы Иерусалим цитаделінен оңтүстікке қарай орналасқан. Иерусалим патшалығы Левантқа француздық феодалдық құрылымдарды енгізді. Патша жеке өзі патшалық доменіне қосылған бірнеше феодтарды иеленді, олар патшадан патшаға өзгеріп отыратын. Ол сондай-ақ патшалықты шайқасқа бастауға жауапты болды, бірақ бұл міндетті констебльге беруге болатын. Қазіргі Еуропа мемлекеттерінің көпшілігі орталықтандырылған монархияға қарай бет бұрып жатқанда, Иерусалим патшасы өзінің ең күшті барондарына билігін үнемі жоғалтып жатты. Бұл патшалардың жас болуымен және ақсүйектерден тағайындалған регенттердің көптігімен байланысты. 1187 жылы Иерусалим құлағаннан кейін патшалық астанасы Акраға көшірілді, ол 1291 жылға дейін сонда қалды, бірақ тағына отыру рәсімі Тирде өтті. Бұл кезеңде патшалық көбінесе Акрада ешқашан тұрмаған еуропалық билеушінің номиналды лауазымы болды. Конрад III патша болып, Оңтүстік Германияда тұрғанда, оның әкесінің екінші туысы, Бриенн Югі, Иерусалим патшалығының регентігіне және оның орнына талап етуге ниет білдірді. Бұл талап 1264 жылы жасалды, Юг Шампань әйелдерінің екінші қызы, королева Изабелла I-нің екінші қызы Алисаның ең үлкен ұрпағы және заңды мұрагері ретінде өзін таныстырды, Юг олардың үлкен қызының ұлы болды. Бірақ Жоғарғы сот оның туысы Антиохиялық Югтің, болашақ Кипрдің Юг III-сі мен Иерусалимнің Юг I-сінің пайдасына шешім шығарды. 1268 жылы Сицилияның Карл I-і Конрад III-ті өлтіргеннен кейін патшалық билігі Лузиньян әулетіне көшті, олар бір уақытта Кипр патшалары да болды. Алайда, 1277 жылы Сицилия корольдігі патшалық мұрагерлерінің бірінің құқығын сатып алды. Сол жылы ол Роджер Сансевериноны өзінің сот орындаушысы ретінде Шығысқа жіберді. Роджер Акраны басып алып, барондардан адалдық серт етті. Роджер 1282 жылы Сицилиялық кешкі намаздарға байланысты қайта шақырылды және оның орнына Одо Пойлехенді билік етуге қалдырды. Оның ресурстары мен билігі шектеулі болды, ол Кипрден келген Генрих II-нің Иерусалим патшасы ретінде таққа отыруымен қуылды. 1291 жылы Акраны мамлюктер басып алды, бұл құрлықтағы крестшілердің болуын тоқтатты.

The Kingdom of Jerusalem had its origins in the First Crusade, when proposals to govern the city as an ecclesiastical state were rejected. In 1099 Godfrey of Bouillon was elected as the first Latin ruler of Jerusalem and was inaugurated in the Church of the Nativity in Bethlehem. He took the title of prince and Advocatus Sancti Sepulchri, meaning Advocate of the Church of the Holy Sepulchre. This was probably in response to the opinion that only Christ could wear a crown in Jerusalem. Advocatus was a title with which Godfrey was already familiar as the term was much used in the lands where the Crusaders originated; it referred to a layman who protected and administered Church estates. The following year, Godfrey died. His brother Baldwin I was the first to use the title of king and the first to be crowned king in the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem itself. The kingship of Jerusalem was partially elective and partially hereditary. During the height of the kingdom in the mid 12th century there was a royal family and a relatively clear line of succession. Nevertheless, the king was elected, or at least recognized, by the Haute Cour. Here the king was considered a primus inter pares (first among equals), and in his absence his duties were performed by his seneschal. The purpose built royal palace used from the 1160s onwards was located south of Jerusalem's citadel. The Kingdom of Jerusalem introduced French feudal structures to the Levant. The king personally held several fiefs incorporated into the royal domain, that varied from king to king. He was also responsible for leading the kingdom into battle, although this duty could be passed to a constable. While several contemporary European states were moving towards centralized monarchies, the king of Jerusalem was continually losing power to the strongest of his barons. This was partially due to the young age of many of the kings, and the frequency of regents from the ranks of the nobles. After the fall of Jerusalem in 1187, the capital of the kingdom was moved to Acre, where it remained until 1291, although coronations took place in Tyre. In this period the kingship was often simply a nominal position, held by a European ruler who never actually lived in Acre. When young Conrad III was king and living in Southern Germany, his father's second cousin, Hugh of Brienne, claimed the regency of the Kingdom of Jerusalem and, indirectly, his place in the succession. The claim was made in 1264 as senior descendant and rightful heir of Alice of Champagne, second daughter of Queen Isabella I, Hugh being the son of their eldest daughter. But was passed over by the Haute Cour in favour of his cousin, Hugh of Antioch, the future Hugh III of Cyprus and Hugh I of Jerusalem. After Conrad III's execution by Charles I of Sicily in 1268, the kingship was held by the Lusignan family, who were simultaneously kings of Cyprus. However, Charles I of Sicily purchased the rights of one of the heirs of the kingdom in 1277. In that year, he sent Roger of Sanseverino to the East as his bailiff. Roger captured Acre and obtained a forced homage from the barons. Roger was recalled in 1282 due to the Sicilian Vespers and left Odo Poilechien in his place to rule. His resources and authority was minimal, and he was ejected by Henry II of Cyprus when he arrived from Cyprus for his coronation as King of Jerusalem. Acre was captured by the Mamluks in 1291, eliminating the crusader presence on the mainland.

Булонь үйі (10991118)

Монарх Бейне Туу Некелер Өлім
Готфрид 1099–1100 шамамен 1060 Фландрия, Евстафий II, Булонь графы мен Ида Лотарингиялықтың ұлы, ешқашан үйленбеген 18 шілде 1100 Иерусалим шамамен 40 жаста
Болдуин I 1100–1118 шамамен 1058 Лотарингия, Франция, Евстафий II, Булонь графы мен Ида Лотарингиялықтың ұлы, Годехильде де Теньомен некелесті, балалары болған: Арда Армениялық 1097, балалары жоқ; Аделаида дель Васто 1112, балалары жоқ. 2 сәуір 1118 Арш, Египет, шамамен 60 жаста.

Анжу әулеті (11531205)

1127 жылы Анжу графы Фулк V Иерусалим патшасы Балдуин II-ден елшілік қабылдады. Балдуин II-нің еркек мұрагерлері болмады, бірақ ол қызы Мелисендені өзінен кейін билеуге тағайындаған еді. Балдуин II қызын күшті әміршіге үйлендіріп, мұрасын сақтағысы келді. Фулк бай крестші, тәжірибелі әскери қолбасшы және жесір болатын. Оның тәжірибесі соғысқа толы шекаралық мемлекет үшін аса құнды болар еді. Алайда Фулк патшайымның күйеуі ғана емес, оның бірге билеушісі болғысы келді. Балдуин II Фулктің байлығы мен әскери ерліктерін еске алып, келісім берді. Содан кейін Фулк өзінің атақтарын ұлы Джеффриге тапсырып, Иерусалим патшасы болу үшін кемеге мініп, 1129 жылдың 2 маусымында Мелисендеге үйленді. Кейін Балдуин II Мелисенденің патшалықтағы орнын 1130 жылы туған Фулктан болған ұлы Балдуин III-нің жалғыз қамқоршысы етіп бекітті. 1131 жылы Балдуин II қайтыс болғаннан кейін Фулк пен Мелисенде Иерусалимнің бірлескен билеушілері болды. Бастапқыда Фулк үкіметті толыққанды өзіне алды, Мелисендені мүлдем шеттетуге тырысты. Ол Анжудан келген отандастарын, жергілікті дворяндардан гөрі артық жақсы көретін. Солтүстіктегі басқа кресттік мемлекеттер Фулк Иерусалимнің үстемдігін оларға таңуға тырысады деп қорқып, Балдуин II солай істеген еді; бірақ Фулк қайтыс болған қарындасынан әлдеқайда әлсіз болғандықтан, солтүстік мемлекеттер оның билігін мойындамады. Иерусалимде де Фулк бірінші крест жорысынан бері Иерусалимде өскен христиандардың екінші буынынан наразылық көріп отырды. Бұл «туғандар» Мелисенденің туысы, Ханышаға адал болған Яффа графы Хью II-ге жақын еді. Фулк Хьюды өзінің қарсыласы ретінде қарады және 1134 жылы Хьюды Мелисендеге опасыздық жасады деп айыптады. Хью наразылық білдіріп, Жаффаны өзіне бекітіп, Аскалон мұсылмандарымен одақтасты. Ол Фулк қарсы қойған әскерді жеңіп алды, бірақ бұл жағдай ұзаққа соқпады. Патриарх, мүмкін Мелисенденің бұйрығымен, қақтығысқа араласты. Фулк бейбітшілікке келісті, ал Хью үш жылға патшалықтан қуылды, бұл жеңіл жаза болды. Бірақ Хьюге қарсы кісі өлтіруге қастандық жасалды. Фулк немесе оның жақтастары кінәлі деп саналды, бірақ тікелей дәлелдер табылмады. Бұл оқиға патшайымның партиясына үкіметке қол жеткізуге мүмкіндік берді. Автор және тарихшы Бернард Гамильтон Фулк жақтастарының сарайда «өмірі үшін қорқып жүргенін» жазды. Сол кездегі автор және тарихшы Вильгельм Тирский Фулк туралы былай деді: «Ол тіпті ұсақ мәселелерде де (Мелисенденің) келісімінсіз бастама көтеруге тырыспады». Нәтижесінде Мелисенде 1136 жылдан бастап үкіметті толық және сөзсіз бақылауға алды. 1136 жылға дейін Фулк әйелімен татуласып, екінші ұлы Амальрик дүниеге келді. 1143 жылы король мен королева Аккрада демалыс кезінде Фулк аң аулауда қаза тапты. Аты құлап, Фулктің бас сүйегі аттың құлағына тиіп, «оның миы екі құлағынан да, мұрын тесігінен де ағылып шықты», - деп суреттейді Вильгельм Тирский. Оны Аккраға алып келді, онда ол үш күн бойы есінен танып, қайтыс болды. Ол Иерусалимдегі Қасиетті қабір шіркеуіне жерленді. Некелері қақтығыспен басталғанымен, Мелисенде оны жеке және көпшілік алдында қайғырды. Фулктің артында оның бірінші әйелінен болған ұлы Джеффри Плантагенет, Анжу графы, Мелисендеден болған Балдуин III және Амальрик I қалды. Балдуин III 1143 жылы анасымен бірге таққа отырды. Оның алғашқы билігі 1153 жылға дейін Иерусалимді иелену үшін анасымен дауласумен өтті, содан кейін ол үкіметті жеке өзіне алды. Ол 1163 жылы мұрагерсіз қайтыс болды, ал патшалық оның інісі Амальрик I-ге өтті, бірақ Амальриктің әйелі Агнеске ақсүйектер арасында қарсылық болды; олар 1157 жылы Балдуин III мұрагерге ие бола алатын кезде оған үйленуге дайын болды, бірақ енді Амальриктің Агнеспен некесі жойылмаса, оны патша ретінде бекітуден бас тартты. Агнеске деген жауыздық он жылдардан кейін оның Иерусалимнің латын патриархы болуына кедергі келтірген Тирский Вильгельм, сондай-ақ Вильгельмнің жалғастырушылары Эрнуль сияқты оның моральдық мінез-құлқына күдікпен қарады: «car telle n'est que roine doie iestre di si haute cite comme de Jérusalem» («Иерусалим сияқты қасиетті қала үшін мұндай патшайым болмауы керек»). Дегенмен, қандастық қатынас қарсылық үшін жеткілікті болды. Амальрик келісіп, әйелсіз таққа отырды, бірақ Агнес Яффа мен Аскалон графинесі атағын сақтап, сол феодтан зейнетақы алды. Шіркеу Агнес балаларының заңды екенін жариялады және олардың мұрагерлік тізбегіндегі орнын сақтады. Олар арқылы Агнес Иерусалимде шамамен 20 жыл бойы үлкен ықпалға ие болды. Амальрик Агнеснен болған ұлы Балдуин IV-ке мұрагерлік етті. Амальриктің бірінші әйелі Агнес Куртенай Сидон графы Реджинальдқа үйленді; Мария Комнина, бұрынғы королева, 1177 жылы Балиан Ибелинге үйленді. Оның Агнеснен болған қызы Сибилла есейді, ұлы болды және інісінен кейін мұрагер болуға мүмкіндігі зор болды, бірақ Марияның қызы Изабелла оның әкесінің отбасы, Ибелиндердің қолдауын алды. 1179 жылы Балдуин Сибилланы Бургундия графы Хью III-ке үйлендіруді жоспарлады, бірақ 1180 жылдың көктеміне қарай бұл мәселе шешілмеді. Триполи графы Раймонд III төңкеріс жасауға тырысып, корольдің қарындасын өзінің таңдаған үміткеріне, мүмкін Ибелиндердің Балдуиніне үйлендіру үшін Боэмунд III-пен бірге Иерусалимге қарай жорық жасады. Бұған қарсы тұру үшін король Сибилланы Амальриктің кіші інісі, корольдің констеблі Гай де Лузиньяна үйлендірді. Корольдікке сыртқы әскери көмек әкелу үшін шетелдік үйлену қажет болды. Жаңа француз королі Филипп II кәмілетке толмағандықтан, Гайдың корольға вассал статусы және Сибилланың туысы Англия королі Генрих II – Папаға тәубалық саяхат жасауға міндетті болғандықтан тиімді болды. 1182 жылға қарай денсаулығы нашарлаған Балдуин IV Гайды балли ретінде тағайындады. Раймонд бұған қарсы шықты, бірақ Гай Балдуиннің құрметін жойғаннан кейін келесі жылы балли қызметіне қайта тағайындалып, Бейрутқа ие болды. Балдуин Раймонд пен Ақсүйектермен Балдуин Монферратты, Сибилланың бірінші некесінен болған ұлын, өзінің мұрагері етіп тағайындауға келісті, Сибилла мен Гайдан бұрын. Бала 1183 жылы Раймонд басшылығымен король болып тағайындалды. Бала егер кішкентай кезінде қайтыс болса, регенттік «ең лайықты мұрагерлерге» беріледі, Англия және Франция корольдері мен Рим императоры Фридрих I және Папа олардың талаптарын шешуге мүмкіндік алады. Бұл «ең лайықты мұрагерлер» аталмады. 1185 жылдың көктемінде Балдуин IV қайтыс болды және оның жүрегі ауыр болған інісі Балдуин V оның орнына отырды. Раймонд Балдуин V-тің жеке қамқорлығын Эдесса графы Жоселин III-ке тапсырды, егер бала, денсаулығы нашар болғандықтан, қайтыс болса, күдік тудырмау үшін деп мәлімдеді. Балдуин V 1186 жылдың жазында Аккрада қайтыс болды. Екі тарап та Балдуин IV-нің өсиетіне құлақ қоймады. Қайтыс болғаннан кейін Жоселин Сибилланы бауырының мұрагері етіп жариялады, бірақ оның Гайдан ажырасуына келісуі керек болды, әкесі анасынан ажырасқандай, оған жаңа күйеу таңдауға рұхсат беріледі. Таққа отырғаннан кейін ол дереу Гайды таж кигізді. Темдеу Раймонд Наблусқа, Балиан мен Марияның үйіне барды және Изабелла ханшайым мен Ибелиндерге адал барлық ақсүйектерді шақырды. Раймонд оның орнына оны және оның күйеуі Гумфри IV Торонды таққа отырғызуды қалады. Алайда Гумфридің әкесі Рейнальд де Шатильон Гайдың жақтасы болғандықтан, одан бас тартып, Гай мен Сибиллаға адал болды.

In 1127 Fulk V, Count of Anjou, received an embassy from King Baldwin II of Jerusalem. Baldwin II had no male heirs but had already designated his daughter Melisende to succeed him. Baldwin II wanted to safeguard his daughter's inheritance by marrying her to a powerful lord. Fulk was a wealthy crusader and experienced military commander, and a widower. His experience in the field would prove invaluable in a frontier state always in the grip of war. However, Fulk held out for better terms than mere consort of the Queen; he wanted to be king alongside Melisende. Baldwin II, reflecting on Fulk's fortune and military exploits, acquiesced. Fulk then resigned his titles to his son Geoffrey and sailed to become King of Jerusalem, where he married Melisende on 2 June 1129. Later Baldwin II bolstered Melisende's position in the kingdom by making her sole guardian of her son by Fulk, Baldwin III, born in 1130. Fulk and Melisende became joint rulers of Jerusalem in 1131 with Baldwin II's death. From the start Fulk assumed sole control of the government, excluding Melisende altogether. He favored fellow countrymen from Anjou to the native nobility. The other crusader states to the north feared that Fulk would attempt to impose the suzerainty of Jerusalem over them, as Baldwin II had done; but as Fulk was far less powerful than his deceased father in law, the northern states rejected his authority. In Jerusalem as well, Fulk was resented by the second generation of Jerusalem Christians who had grown up there since the First Crusade. These "natives" focused on Melisende's cousin, the popular Hugh II of Le Puiset, count of Jaffa, who was devotedly loyal to the Queen. Fulk saw Hugh as a rival, and in 1134, in order to expose Hugh, accused him of infidelity with Melisende. Hugh rebelled in protest and secured himself to Jaffa, allying himself with the Muslims of Ascalon. He was able to defeat the army set against him by Fulk, but this situation could not hold. The Patriarch interceded in the conflict, perhaps at the behest of Melisende. Fulk agreed to peace and Hugh was exiled from the kingdom for three years, a lenient sentence. However, an assassination attempt was made against Hugh. Fulk, or his supporters, were commonly believed responsible, though direct proof never surfaced. The scandal was all that was needed for the queen's party to take over the government in what amounted to a palace coup. Author and historian Bernard Hamilton wrote that the Fulk's supporters "went in terror of their lives" in the palace. Contemporary author and historian William of Tyre wrote of Fulk "he never attempted to take the initiative, even in trivial matters, without (Melisende's) consent". The result was that Melisende held direct and unquestioned control over the government from 1136 onwards. Sometime before 1136 Fulk reconciled with his wife, and a second son, Amalric, was born. In 1143, while the king and queen were on holiday in Acre, Fulk was killed in a hunting accident. His horse stumbled, fell, and Fulk's skull was crushed by the saddle, "and his brains gushed forth from both ears and nostrils", as William of Tyre describes. He was carried back to Acre, where he lay unconscious for three days before he died. He was buried in the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem. Though their marriage started in conflict, Melisende mourned for him privately as well as publicly. Fulk was survived by his son Geoffrey Plantagenet, Count of Anjou by his first wife, and Baldwin III and Amalric I by Melisende. Baldwin III ascended the throne with his mother as co ruler, in 1143. His early reign was laced with squabbles with his mother over the possession of Jerusalem, till 1153, when he took personal hold of the government. He died in 1163, without heirs, and the kingdom passed to his brother, Amalric I, although there was some opposition among the nobility to Amalric's wife Agnes; they were willing to accept the marriage in 1157 when Baldwin III was still capable of siring an heir, but now the Haute Cour refused to endorse Amalric as king unless his marriage to Agnes was annulled. The hostility to Agnes may have been exaggerated by the chronicler William of Tyre, whom she prevented from becoming Latin Patriarch of Jerusalem decades later, as well as from William's continuators like Ernoul, who hints at a slight on her moral character: "car telle n'est que roine doie iestre di si haute cite comme de Jherusalem" ("there should not be such a queen for so holy a city as Jerusalem"). Nevertheless, consanguinity was enough for the opposition. Amalric agreed and ascended the throne without a wife, although Agnes continued to hold the title Countess of Jaffa and Ascalon and received a pension from that fief's income. The church ruled that Agnes's children were legitimate and preserved their place in the order of succession. Through them Agnes would exert much influence in Jerusalem for almost 20 years. Almaric was succeeded by his son by Agnes, Baldwin IV. Almaric's first wife Agnes of Courtenay was now married to Reginald of Sidon;Maria Comnena, the dowager Queen, had married Balian of Ibelin in 1177. His daughter by Agnes, Sibylla, was already of age, the mother of a son, and was clearly in a strong position to succeed her brother, but Maria's daughter Isabella had the support of her stepfather's family, the Ibelins. In 1179, Baldwin began planning to marry Sibylla to Hugh III of Burgundy, but by spring 1180 this was still unresolved. Raymond III of Tripoli attempted a coup, and began to march on Jerusalem with Bohemund III, to force the king to marry his sister to a local candidate of his own choosing, probably Baldwin of Ibelin, Balian's older brother. To counter this, the king hastily arranged her marriage to Guy of Lusignan, younger brother of Amalric, the constable of the kingdom. A foreign match was essential to bring the possibility of external military aid to the kingdom. With the new French king Philip II a minor, Guy's status as a vassal of the King and Sibylla's first cousin Henry II of England – who owed the Pope a penitential pilgrimage – was useful. By 1182, Baldwin IV, increasingly incapacitated by his leprosy, named Guy as bailli. Raymond contested this, but when Guy fell out of favour with Baldwin the following year, he was re appointed bailli and was given possession of Beirut. Baldwin came to an agreement with Raymond and the Haute Cour to make Baldwin of Montferrat, Sibylla's son by her first marriage, his heir, before Sibylla and Guy. The child was crowned co king as Baldwin V in 1183 in a ceremony presided by Raymond. It was agreed that, should the boy die during his minority, the regency would pass to "the most rightful heirs" until his kinsmen – the Kings of England and France and Frederick I, Holy Roman Emperor – and the Pope were able to adjudicate between the claims of Sibylla and Isabella. These "most rightful heirs" were not named. Baldwin IV died in spring 1185, and was succeeded by his nephew. Raymond was bailli, but he had passed Baldwin V's personal guardianship to Joscelin III of Edessa, his maternal great uncle, claiming that he did not wish to attract suspicion if the child, who does not seem to have been robust, were to die. Baldwin V died during the summer of 1186, at Acre. Neither side paid any heed to Baldwin IV's will. After the funeral, Joscelin had Sibylla named as her brother's successor, although she had to agree to divorce Guy, just as her father had divorced her mother, with the guarantee that she would be allowed to choose a new consort. Once crowned, she immediately crowned Guy. Meanwhile, Raymond had gone to Nablus, home of Balian and Maria, and summoned all those nobles loyal to Princess Isabella and the Ibelins. Raymond wanted instead to have her and her husband Humphrey IV of Toron crowned. However, Humphrey, whose stepfather Raynald of Châtillon was an ally of Guy, deserted him and swore allegiance to Guy and Sibylla. Monarch Image Birth Marriages Death NotesFulk1131–1143with Melisende 1089/1092Angers, Franceson of Fulk IV, Count of Anjou and Bertrade de Montfort Ermengarde of Maine11094 childrenMelisende of Jerusalem2 June 11292 sons 13 November 1143Acre, Kingdom of Jerusalemaged about 52Baldwin III1143–1163with Melisende until 1153 1130son of King Fulk and Queen Melisende Theodora Komnene1158no children 10 February 1163Beirut, Kingdom of Jerusalem aged 33 Crowned co king with his mother Melisende on Christmas Day 1143 shortly after the death of his father Fulk. Just 13 year old when he ascended to the throne, he immediately had to deal with the loss of Edessa in 1144 and the Second Crusade through 1149. He engaged his mother in a civil war from 1152 to 1154, with the two eventually reconciling. He was responsible for the military first success after the Second Crusade, the siege of Ascalon of 1153, resulting in the capture of a strategic fortress from the Fatimids. In 1156, Baldwin was forced into a treaty with Nūr ad Din, and later entered into an alliance with the Byzantine Empire. Melisende died on 11 September 1161, and Baldwin succumbed two years later on 10 February 1163. Childless, he was succeeded by his brother, Amalric. Amalric I1163–1174 1136son of King Fulk and Queen Melisende Agnes of Courtenay11573 childrenMaria Komnene29 August 11672 children 11 July 1174Jerusalemaged 38 Crowned as King of Jerusalem on 18 February 1163. He married Agnes of Courtenay and, after an annulment, Maria Komnene. Three of Amalric's children would assume the throne of Jerusalem. He undertook a series of four invasions of Egypt from 1163 to 1169, taking advantage of weaknesses of the Fatimids. The campaign was generally indecisive, but did lay the groundwork for the takeover of Egypt by Saladin in 1171. Amalric died at a young age, on 11 July 1174, and was succeeded by his son Baldwin IV of Jerusalem. Baldwin IV the Leprous1174–1185with Baldwin V from 1183 1161Jerusalemson of King Amalric and Agnes of Courtenay never married 16 March 1185Jerusalemaged 24 Became king on 5 July 1174 at the age of 13. As a leper he was not expected to live long, and served with a number of regents, and served as co ruler with his cousin Baldwin V of Jerusalem beginning in 1183. Baldwin IV's rule began simultaneously with the death of Nūr ad Din and the rise of Saladin. Notably, Baldwin and Raynald of Châtillon defeated Saladin at the celebrated battle of Montgisard on 25 November 1177, and repelled his attacks at the battle of Belvoir Castle in 1182 and later in the siege of Kerak of 1183. He died on 16 March 1185. Baldwin V1183–1186with Baldwin IV until 1185 1177son of William of Montferrat and Sibylla of Jerusalem never married August 1186Acre, Kingdom of Jerusalemaged 9 Became sole king upon the death of his uncle in 1185 under the regency of Raymond III of Tripoli. Raymond negotiated a truce with Saladin which went awry when Baldwin V died in the summer of 1186. He was succeeded in the kingdom by his mother Sibylla of Jerusalem—daughter of Amalric—and his stepfather, the French knight Guy of Lusignan. Sibylla1186–1190with Guy c. 1157daughter of King Amalric and Agnes of Courtenay William of Montferrat, Count of Jaffa and Ascalon1176one sonGuy of LusignanApril 11802 daughters 25 July (probable), 1190Acre, Kingdom of Jerusalemaged about 40 Crowned as queen and king of Jerusalem in the summer of 1186, shortly after the death of Baldwin V. They immediately had to deal with the threat posed by Saladin, and, in particular the battle of Hattin in 1187. During the battle Guy was captured, and remained in Saladin's custody until 1188. After the fall of Jerusalem, Sibylla fled to Tripoli, later joining Guy in Acre to meet the vanguard of the Third Crusade. She died on 25 July 1190. Guy of Lusignan1186–1190/1192with Sibylla until 1190 c. 1150 or 1159/1160son of Hugh VIII of Lusignan and Bourgogne de Rançon Sibylla of JerusalemApril 11802 daughters 18 July 1194Nicosia, Cyprusaged about 45Isabella I1190/1192 1205with Conrad until 1192with Henry II 1192–1197with Amalric II from 1198 1172Nablus, Kingdom of Jerusalemdaughter of King Amalric I and Maria Komnene Humphrey IV of ToronNovember 1183no childrenConrad of Montferrat24 November 1190one daughterHenry II, Count of Champagne6 May 11922 daughtersAmalric of LusignanJanuary 11983 children 5 April 1205Acre, Kingdom of Jerusalemaged 33 Sister to Sibylla, became heiress to the kingdom upon her death, sometime after 25 July 1190. After much political haranguing, she married Conrad of Montferrat on 24 November 1190, with him become de jure king. In April 1192, Conrad was elected king but on 28 April 1192, he was felled by two Assassins before he could be crowned. Richard was suspected as supported the murder, a suspicion that remains unproven. Conrad I of Montferrat1190/1192–1192with Isabella I mid 1140sMontferrat, Holy Roman Empireson of William V, Marquess of Montferrat and Judith of Babenberg unidentified womanbefore 1179no childrenTheodora Angelina1186/1187no childrenIsabella I of Jerusalem24 November 1190one daughter 28 April 1192 (murdered)Acre, Kingdom of Jerusalemaged mid 40sHenry I of Champagne1192–1197with Isabella I 29 July 1166Champagneson of Henry I, Count of Champagne and Marie of France Isabella I of Jerusalem6 May 11922 daughters 10 September 1197Acre, Kingdom of Jerusalemaged 31 Became king on 5 May 1192 when he married Isabella. Henry was the nephew of both Richard I of England and Philip II of France, but did not use the royal title. He died in Acre on 10 September 1197 after a fall from his window at the palace in Acre. Aimery/Amalric II of Lusignan1198–1205with Isabella I 1145son of Hugh VIII of Lusignan and Bourgogne de Rançon Éschive d'Ibelinbefore 29 October 11746 childrenIsabella I of JerusalemJanuary 11983 children 1 April 1205Acre, Kingdom of Jerusalemaged 60 As Isabella's next husband, they were crowned king and queen of in January 1198. A former commander at the Battle of Hattin of 1187 as well as King of Cyprus since the death of Guy of Lusignan in 1194, his rule was a period of peace and stability in both of his realms. In particular, he signed a truce with al Adil, now Ayyubid sultan of Egypt in 1198 which secured the Christian possession of the coastline from Acre to Antioch. This truce essentially prevented the remnants of the Fourth Crusade from their mission. He died on 1 April 1205. His son Hugh I of Cyprus succeeded him in Cyprus, while Isabella I continued to rule the Kingdom of Jerusalem. Isabella died four days later on 5 April 1205 and was succeeded by her daughter by Conrad, Maria of Montferrat, who served through 1212, with her husband John of Brienne after 1210.

Алерамичи және Бриенн үйлері (12051228)

Монарх Бейне Туу Некелер Өлім
Мария 1205–1212 Иоанн I-мен 1210 1192 жылы Монферрат графы Конрад пен королева Изабелланың қызы
14 қыркүйек 1210 жылы бір қыз
1212 жылы 20 жасында
Иоанн I 1210–1212 Мариямен 1170 шамасында Бриен графы Эрар II мен Агнес де Монтфоконның ұлы
Иерусалимнің Мариясы 14 қыркүйек 1210 жылы бір қыз
Арменияның Стефаниясы
Леонның Беренгариясы 1224 4 бала 27 наурыз 1237 жылы 67 жасында
Изабелла II, сондай-ақ Иоланда 1212–1228 Фредерикпен 1225 1212 жылы Иоанн Бриен мен королева Марияның қызы
Фредерик II, Рим императоры 9 қараша 1225 2 бала 25 сәуір 1228 жылы Андрия, Сицилия Корольдігі 16 жасында
Фредерик 1225–1228 Изабелла II-мен 1194 жылы Рим императоры Генрих VI мен Констанцияның ұлы
Констанция Арагондық 15 тамыз 1209 жылы бір ұл
Иерусалимнің Изабелла II 9 қараша 1225 2 бала
Англияның Изабелласы 15 шілде 1235 4 бала 13 желтоқсан 1250 жылы Апулия, Сицилия Корольдігі 55 жасында

Кейінгі талаптары

Осы жылдар ішінде көптеген еуропалық билеушілер өздерін патшалықтың заңды мұрагері деп жариялады. Алайда, бұл талапкерлердің ешқайсысы Outremer-дің бір де бір бөлігін билеген жоқ: Бриендік Гю графы 1264 жылы Иерусалим Корольдігінің регенттігін талап етті, сондай-ақ Иерусалимнің Алисасының, королева Изабелла I-нің екінші қызы және Кипрдың Гю I-нің үлкен ұлы ретінде мұрагерлікке ие болуға тырысты. Гю, олардың үлкен қызының ұлы болғанымен, Жоғары Сот (Haute Cour) оны Антиохиялық Гю деген туысы, болашақ Кипрдың Гю III және Иерусалимнің Гю I пайдасына қарады. Бриеннің Иерусалим патшалығына деген талабы жалғасты, бірақ отбасы кейіннен Outremer ісіне араласпады. Фридрих Мейссен, Тюрингия ландграфы, 1268 жылы Конрадиннің қайтысынан кейін Иерусалим патшасы атағын (Сицилия патшасы және Швабия герцогы атақтарымен бірге) қысқа мерзімге қолданды, өйткені ол Фридрих II-нің немересі еді, ол өз еркімен Иерусалим патшасы болып таж киген болатын. Бұл талап Outremer немесе басқа жерде мойындалмады. Патшалық жойылғаннан кейін Кипрдың Генрих II Иерусалим патшасы атағын қолдана берді. Ол қайтыс болғаннан кейін оның мұрагерлері, Кипр патшалары, бұл атаққа талапкер болды. Бұл атақты Анжуандық Неаполь патшалары да үнемі қолданды, олардың негізін қалаушысы Карл I Анжуйский 1277 жылы Антиохиялық Мариядан таққа талап ету құқығын сатып алған. Осыдан кейін Иерусалим патшалығына деген бұл талап Неаполь тәжінің бір бөлігі ретінде қарастырылды, ол тікелей мұрагерлік емес, өсиет немесе жаулап алу арқылы жиі қожайындарын ауыстырды. Неаполь папалық феод болғандықтан, папалар жиі Иерусалим және Неаполь патшалары атағын бекітіп отырды, ал осы талаптардың тарихы Неаполь патшалығының тарихымен байланысты. Тақтан шеттетілген кезде Австрияның Габсбург императорлары, Италияның Савойя патшалары да Иерусалим патшасы атағын қолданды, және бұл атақ Испанияның Фелипе VI-ның талаптарының арасында бар. 1948 жылы Иорданияның королі Абдулла I копт епискобымен Иерусалим патшасы болып таж кигізілді.

Over the years, many European rulers claimed to be the rightful heirs to the kingdom. None of these claimants, however, has actually ruled over any part of Outremer:
Count Hugh of Brienne claimed the regency of the Kingdom of Jerusalem, and indirectly, his place in the succession in 1264 as senior heir of Alice of Jerusalem, second daughter of Queen Isabella I, and Hugh I of Cyprus. Hugh, although the son of their eldest daughter, was passed over by the Haute Cour in favour of his cousin Hugh of Antioch, the future Hugh III of Cyprus and Hugh I of Jerusalem. The Brienne claim to the Kingdom of Jerusalem continued, but the family had afterwards next to no part in affairs in Outremer. Frederick of Meissen, Landgrave of Thuringia, briefly used the title of King of Jerusalem (alongside the titles of King of Sicily and Duke of Swabia) after the death of Conradin in 1268, as grandson of Frederick II, who had crowned himself King of Jerusalem in his own right. This claim was never recognized in Outremer or elsewhere. After the end of the kingdom, Henry II of Cyprus continued to use the title of King of Jerusalem. After his death the title was claimed by his successors, the kings of Cyprus. The title was also continuously used by the Angevin kings of Naples, whose founder, Charles I of Anjou, had in 1277 bought a claim to the throne from Mary of Antioch. Thereafter, this claim to the Kingdom of Jerusalem was treated as a tributary of the crown of Naples, which often changed hands by testament or conquest rather than direct inheritance. As Naples was a papal fief, the Popes often endorsed the title of King of Jerusalem as well as of Naples, and the history of these claims is that of the Neapolitan Kingdom. At the time of their dethronement, the Habsburg Emperors of Austria used the title King of Jerusalem, as did the Savoyard kings of Italy, and the title is among those claimed by Felipe VI of Spain. In 1948 King Abdullah I of Jordan was crowned king of Jerusalem by the Coptic bishop.