Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер
British politician
Генри Дэвид Реджинальд Маргессон, 1-ші виконт Маргессон, ПК (26 шілде 1890 – 24 желтоқсан 1965) – британдық консервативті саясаткер, ең көп танымал болғаны 1930 жылдардағы Үкімет бас қамшысы қызметін атқарғандығымен. Ол қатал тәртіпті ұстанушы, сондай-ақ ең қатал және тиімді қамшылардың бірі ретінде танылды. Халықтың көңіл-күйін сезіну арқасында ол танымы жоқ министрлерді қашан құрбан ету керектігін білді. Ол қолдаған үкіметті мүмкіндігінше қорғады. Дегенмен, кейбірлер оның қызмет кезеңінде болған жоғары деңгейдегі наразылықтардың саны оның жүйесінің кемшіліктеріне себеп болды деп санайды.
Henry David Reginald Margesson, 1st Viscount Margesson, PC (26 July 1890 – 24 December 1965) was a British Conservative politician, most popularly remembered for his tenure as Government Chief Whip in the 1930s. His reputation was of a stern disciplinarian who was one of the harshest and most effective whips. His sense of the popular mood led him know when to sacrifice unpopular ministers. He protected the appeasement supporting government as long as he could. However, some argue that there were weaknesses of his system because of the number of high profile rebellions during his tenure.
Өмірбаян және білім
Маргессон – сэр Мортимер Маргессон мен леди Изабельдің үшінші баласы және үлкен ұлы, Фредерик Хобарт Хэмпденнің қызы, лорд Хобарт және Букингемширдің 7-ші графының қарындасы. Ол Вустерширде өсті және Харроу мектебінде, содан кейін Кембридж университетінің Магдалина колледжінде білім алды. Білімін аяқтамай, Америка Құрама Штаттарында өзінің бағын іздеуді жөн көрді. Маргессон 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда өз еркімен қатысып, 11-ші гусар полкінде адъютант қызметін атқарды.
Margesson was the third child and elder son of Sir Mortimer Margesson and Lady Isabel, daughter of Frederick Hobart Hampden, Lord Hobart, and sister of the 7th Earl of Buckinghamshire. He grew up in Worcestershire and was educated at Harrow School and Magdalene College, Cambridge. He did not complete his degree, choosing instead to seek his fortune in the United States of America. Margesson volunteered at the outbreak of World War I in 1914 and served as an adjutant in the 11th Hussars.
Саяси мансабының алғашқы жылдары, 1922-1931
Соғыстан кейін Маргессон лорд Ли Фархэмнің ұсынысымен саясатқа қатысты. 1922 жылғы жалпы сайлауда ол Уптон округінен Парламент депутаты болып сайланды. Сайланғаннан кейін көп ұзамай ол Еңбек министрі Андерсон Монтегю Барлоудың парламенттік жеке хатшысы болып тағайындалды. 1923 жылғы жалпы сайлауда ол мандатын жоғалтты, бірақ 1924 жылғы жалпы сайлауда ол Регби округінен Парламентке қайта оралды, және келесі он сегіз жыл осы округтің депутаты болды. Ол болашақ Либералды-ұлттық партияның жетекшісі Эрнест Браунды жеңіп шықты. Маргессон Үкіметтің көмекші қамшысы болып тағайындалды. Екі жыл өткен соң ол Қазынашылықтың кіші лорды атағымен жоғары дәрежелі қамшы болып, 1929 жылғы жалпы сайлауда консерваторлардың жеңілісіне дейін қызмет етті. 1931 жылдың тамызында Ұлттық үкімет құрылған кезде ол қайтадан осы лауазымға тағайындалды.
After the war, Margesson entered politics at the suggestion of Lord Lee of Fareham. In the 1922 general election, he was elected as Member of Parliament (MP) for Upton. Very soon after his election, he was appointed Parliamentary Private Secretary to the Minister of Labour, Anderson Montague Barlow. In the 1923 general election, he lost his seat, but at the 1924 general election, he returned to Parliament for Rugby, the seat for which he would sit for the next eighteen years. He defeated future Liberal National leader Ernest Brown in the process. Margesson was appointed Assistant Government Whip. Two years later, he became a more senior whip with the title Junior Lord of the Treasury until the Conservatives' defeat, in the 1929 general election. In August 1931, he was reappointed to the same position upon the formation of the National Government.
Үкімет бас қамшысы, 1931-1940
1931 жылдың қарашасында өткен жалпы сайлаудан кейін ол Қаржы министрінің Парламенттік хатшысы (Үкімет Бас қамшысы) лауазымына тағайындалды. Маргессонның лауазымы көп жағынан бұрынғысыздардың бірі болды, оның міндеті консерваторлар, Ұлттық лейбористер және либералдардың екі тобынан (ресми Либералдық партия және Либералдық Ұлттық партия) құралған топты билікте ұстау еді. Оның басты міндеті – үкіметтің біртұтас күйін сақтап, үкімет ішінде үлкен дау-жанжалсыз, даулы заңдарды қабылдауға мүмкіндік беру болды. Бұл бірнеше рет қиындық тудырды, өйткені Ұлттық коалицияның әртүрлі бөлімдері үкімет саясатының кейбір салаларын сынады. Маргессон әрбір дауысты қамтамасыз ету үшін қатаң тәртіптілік, таңдаулы қолдау және остракизмнің әлеуметтік салдарынан тұратын әдіс қолданды. Оның әдістерінің мысалы – Норвегиялық дебаттардан кейін, ол басқа консерваторлармен келіспеген болашақ министр Джон Профумоға жазған хаты. Маргессонның хатында мынадай ерекше сөздер бар еді: «Сен өте жаман, кішкентай тышқансың. Өміріңнің соңына дейін әр таңертең оянғанда кеше жасаған ісіңе ұялатын боласың». Бірақ бұл жолы оның әдісі сәтсіз аяқталды. Осындай мінез-құлқына қарамастан, Маргессон көпшілікке ұнады, көптеген депутаттар оған жеке құрметтерін білдірді. Ол лауазымдық міндеттерінен тыс, өте әлеуметтік адам болды және парламенттік партияда оны жақтырмағандар азаз болды. Дегенмен, импортқа қорғау тарифін енгізу мәселесі, британдық империя ішінде кедендік одақ құруға дайындық ретінде, маңызды келіспеушілік тудырды. Бұл ұсынылған саясат алдыңғы 30 жылда консерваторларды терең бөліп келді, бірақ сол кезде олар, Ұлттық лейбористердің және Либералдық Ұлттық партия мүшелерінің көпшілігімен бірге, Ұлы депрессия кезінде осы саясатты қолдады. Алайда Либералдық партия еркін сауда принципіне берік тұрды және келісімге келуге құлшынбады. Либералдардың өзі 33 депутаттың қолдауын ғана алғанымен, олар үкіметтегі ұзақ тәуелсіз тарихы бар екі партияның бірі болды және олардың үкіметтен шығуы Ұлттық үкіметті жай ғана консервативтік топқа айналдырады деген қауіп болды, бұл Ұлттық Еңбек Премьер-министрі Рамзи Макдональдтың қаламаған нәрсесі еді. Бір кезде кабинет мүшелері кабинеттік жауапкершіліктің ұжымдық принципін тоқтата тұрып, тарифтер бойынша келіспеушіліктерге келісуге келісті. Мәселелер қайтадан кабинеттік тағайындаулармен қиындады. Білім беру жөніндегі либералдық президент сэр Дональд Маклин қайтыс болғаннан кейін, Маргессон партиялық теңгерімді ғана ескере отырып, тағы бір либералды тағайындау консервативтік депутаттардың арасында шиеленісті күшейтеді, нашар тағайындауға әкелуі мүмкін және теңгерімсіздікті сақтап қалады, өйткені либералдар либералдық Ұлттық партиядан екі депутатқа көп иелік етеді деп талап етті. Ұлттық Еңбек Лорд жеке мөрдің иесі Лорд Сноуден барлық маңызды мәселелерде либералдардың жағына көбірек қосылды, осылайша олардың орнын басты. Консервативтік Лорд Ирвиннің тағайындалуы либералдарды ашуландырды, олар келесі кабинеттік бос орынды либерал толтырады деген уәде алмады. 1932 жылдың жазында доминиондар арасында Оттава келісімі жасалды, ал еркін сауда үкімет ішінде өлі себеп болып көрінді. Қыркүйекте либералдар министрлік қызметтерінен кетті, бірақ келесі қарашаға дейін үкіметке толық қолдау білдірмеді. Алайда Ұлттық үкімет тарап кетпеді, өйткені қалған Ұлттық лейбористік және Либералдық Ұлттық элементтер үкіметте қалды. 1933 жылы Маргессон Патшалық кеңесіне тағайындалды. 1935 жылы Үкімет Үндістан Үкіметі заңын (1935) жүзеге асыру жоспарларына байланысты Консервативтік партияның «Diehard» қанатынан сынға ұшырады, бұл Үндістанға көбірек автономия беретін еді. Бұл саясат бұрынғы лейбористік үкіметтен қалған және консервативтік үкіметтер жүзеге асырмайтын саясат деп есептелді. Көптеген адамдар жоспарды үкіметтің партиялық емес беделділігін дәлелдеу және консервативтік көшбасшы Стэнли Болдуиннің саясатты жүзеге асыруға деген шешімі болмағанда жүзеге асырмас еді деп сенді. Кейбіреулер үшін саясаттың табысы Ұлттық үкіметтің тіршілік етуі мәселесіне айналды. Үндістанның өзін-өзі басқаруына қарсылар бірнеше өкілдерді тапты, ең бастысы Уинстон Черчилль, және олар үкіметті әр кезеңде мазалады, жүзге жуық консервативтік депутат заң жобасының үшінші оқылуына қарсы дауыс берді, бұл ХХ ғасырда үш жолды қамшыға қарсы дауыс берген консерваторлардың ең көп саны болды. Дегенмен, заң оңай қабылданды. Болдуин 1935 жылдың маусымында Премьер-министр болғанда Маргессон Бас қамшы қызметінде қалды, бірақ партиядағы сыртқы саясат және басқа да мәселелер бойынша жаңа дауларға тап болды. 1935 жылдың қарашасында өткен жалпы сайлауда үкіметтің көпшілігі 250-ге дейін азайды. Желу айында Италияға Абиссинияның үштен екі бөлігін беруді көздейтін ұсынылған Хоар-Лаваль жоспарының жариялануы кейбір консервативтік депутаттарды ашуландырды. Маргессонның көңіл-күйін бағалауы шетелдік істер министрі Сэмюэл Хоардың үкіметтен шеттетілуіне және үкіметтің билігін сақтауға әкелді. 1930 жылдардың соңы Ұлттық үкімет үшін күрделі кезең болды, сыртқы саясат, жұмыссыздық, ауыл шаруашылығы және басқа да мәселелер бойынша бүліктер үкіметтің тұрақтылығына қауіп төндірді. Маргессон көптеген бүліктерді болдырмауға және қалғандарынан келген зиянды шектеуге көмектесті. Ол Болдуин және кейін Невилл Чемберлен үшін осы шараларды іске асыруға көмектесті. Алайда, әсіресе Ұлыбритания 2-ші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, үкіметтің сыртқы саясатына наразылық күшейді. Соғыс басталғалы сегіз ай өткен соң, Норвегиядағы науқандағы ауыр жеңілістер 1940 жылдың 7-8 мамырындағы екі күндік «Норвегия дебаттарына» әкелді, онда үкімет өзінің жақтастарынан қатты сынға ұшырады және сенімсіздік туралы үлкен мәлімдеме жасалды. Үкімет көпшілігін сақтап қалды, бірақ Маргессонның сауалдары көрсеткендей, көпшілік үкіметтің саяси құрамын кеңейтусіз қауіпті еді. Чемберлен мұны істей алмайтынын түсінгеннен кейін, ол отставкаға кетті және оның орнына Черчилль келді. Маргессон Майкл Фут, Фрэнк Оуэн және Питер Ховардтың (қанаты «Като» атымен жазылған) 1940 жылы жарық көрген «Кінәлі адамдар» кітабында, қарулануға жеткіліксіз дайындық жасағаны және нацистік Германияға мойынсұнуы үшін сынға алынды.
Following the November 1931 general election, he was promoted to the senior position of Parliamentary Secretary to the Treasury (Government Chief Whip). Margesson's position was in many ways unprecedented, having the task of keeping in power a grouping composed of the Conservatives, National Labour and two groups of Liberals (the official Liberal Party and the Liberal National Party) all behind a single government that sought to stand above partisan politics. With the government commanding the support of 556 MPs, as opposed to just 58 opposition members, his main task was to ensure that the government stayed together and was able to pass contentious legislation without risking a major breach within the government. That proved tricky several times, as different sections of the National combination came to denounce areas of government policy. Margesson adopted a method of strong disciplinarianism combined with selective use of patronage and the social effect of ostracism to secure every vote possible. An example of his methods was his letter to the House of Commons' youngest member, the future minister John Profumo, after the Norway Debate, in which Profumo had opposed other Conservatives. Margesson's letter included the following extraordinary passage: "And I can tell you this, you utterly contemptible little shit. On every morning that you wake up for the rest of your life you will be ashamed of what you did last night." On that occasion, his methods failed. Despite such behaviour, Margesson remained a much liked individual, with many members expressing personal admiration for him. Away from his duties he was known to be quite sociable, and within the parliamentary party; few bore him ill. However, a major faultline lay over the question of introducing protective tariffs on imports as a prelude to negotiating a customs union within the British Empire. The proposed policy had deeply divided the Conservatives over the previous 30 years, but by then, they, with most of the National Labour and Liberal National members of the government, had become in favour of the policy during the Great Depression. However the Liberal Party remained committed to the principle of free trade and were deeply reluctant to compromise. Whilst the Liberals themselves barely commanded the support of 33 MPs, they were one of only two parties in the government with a long independent history, and there were fears that their withdrawal would turn the National Government into a mere Conservative rump, something that National Labour Prime Minister Ramsay MacDonald wished to avoid. At one stage, it was agreed that members of the cabinet would suspend the principle of cabinet collective responsibility and agree to differ on tariffs. Matters were complicated again by the question of Cabinet appointments. When the Liberal President of the Board of Education Sir Donald Maclean died, Margesson insisted that to appoint another Liberal, merely on the basis of party balance, would inflame tensions in Conservative MPs, could lead to a poor appointment and would maintain an imbalance, the Liberals having one more Cabinet minister than the Liberal Nationals did despite the latter having two more MPs. National Labour Lord Privy Seal Lord Snowden was increasingly siding with the Liberals on all key divisions, thus providing a surrogate. The appointment of the Conservative Lord Irwin upset the Liberals, who had no promise that the next Cabinet vacancy would be filled by a Liberal. In the summer of 1932, the Ottawa Agreement was negotiated between the dominions, and free trade seemed a dead cause within government. In September, the Liberals resigned their ministerial offices but did not withdraw complete support for the government until the following November. However the National Government did not break up, as the remaining National Labour and Liberal National elements remained in government. In 1933, Margesson was appointed to the Privy Council. In 1935, the Government came under fire from the Diehard Conservative wing of the Conservative Party over plans to implement the Government of India Act 1935, which would grant India more autonomy. The policy was widely felt to be a hangover from the previous Labour government and one that few Conservative governments would have implemented. Many believed that the plan would not have been pursued except for both a desire to prove the government's nonpartisan credentials and Conservative leader Stanley Baldwin's determination to implement the policy. For some, the question of the success of the policy became a question of the survival of the National Government. Opponents to Indian Home Rule found several spokespersons, most notably Winston Churchill, and they harried the government at every stage, with nearly one hundred Conservative MPs voting against the third reading of the Bill, the highest number of Conservatives to vote against a three line whip in the twentieth century. Still, the Bill passed easily. Margesson was retained as Chief Whip when Baldwin became Prime Minister in June 1935 but had to face further rifts in the party over foreign policy and other matters. The government's majority was cut to 250 in the November 1935 general election. In December, the leaking of the proposed Hoare Laval Plan to grant two thirds of Abyssinia to Italy outraged some Conservative MPs. Margesson's reading of the mood led to the Foreign Secretary Samuel Hoare being dropped from the government to soothe feelings and keep the government in power. The late 1930s were a turbulent time within the National Government, with rebellions over foreign policy, over unemployment, over agriculture and other matters routinely threatened to rock the government. Margesson was instrumental in heading off many of the rebellions and limiting damage caused by others. He was instrumental in warding these off for Baldwin and then Neville Chamberlain. However, a well of discontent with the government's foreign policy grew, especially after Britain entered World War II. Eight months into the conflict, severe reverses in the Norwegian campaign led to the two day "Norway Debate" of 7 and 8 May 1940 in which the government came under severe criticism from its own supporters and witnessed a massive rebellion on a motion of confidence. The government maintained a majority, but Margesson's soundings revealed that that majority was imperilled unless the political composition of the government was widened. When Chamberlain realised that he was unable to do so, he resigned and was succeeded by Churchill. Margesson was referred to in the book "Guilty Men" by Michael Foot, Frank Owen and Peter Howard (writing under the pseudonym "Cato"), published in 1940 as an attack on public figures for their failure to re arm and their appeasement of Nazi Germany.
Соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы, 1940-1942
Көптеген адамдар Черчилльдің Маргессонды бас қамшы қызметінде қалдырғанына таң қалды, екеуінің арасында жеке антагонизм болмағанын және Маргессон бас қамшы міндеттерін атқара алмаса, Черчилль оны одан да аз бағалайтынын түсінбеді. Маргессон Черчилль үкіметтегі беделін нығайта беруде пайдалы тірек болды. Соңғы ажырысуынан бері Карлтон клубында тұратын Маргессон 1940 жылдың 14 қазанында Люфтваффе бомбалаған кезде сол жерде болды. Ол үйсіз қалды және уақытша төсекке жатып, жер астындағы Кабинет қосымшасында ұйықтауға мәжбүр болды. 1940 жылдың соңында соғыс министрінің лауазымы бос қалғанда, Маргессон осы лауазымға тағайындалды. Маргессон өзінің қабілетті және тиімді екенін көрсетті, бірақ 1942 жылдың ақпан айында Ұлыбритания Сингапурдың жоғалтуы сияқты ауыр әскери жеңілістерге ұшырады. Черчилль министрлер кабинетінде өзгерістер жасауға және апаттардың себебін анықтауға мәжбүр болды. Маргессон қызметтен алынып, оның тұрақты хатшысы П.Дж. Григгпен алмастырылды, бұл бұрын-соңды болмаған жағдай еді. Маргессонға бұл өзгеріс туралы алғаш рет Григг өзі хабарлады, бірақ ол үкіметтің болашағы үшін мұның қажет екенін қабылдады. Кейін сол жылы ол Уорвик графтығындағы Рагби виконты Маргессон атанды. Оның саяси ықпалы күрт азайды. Одан кейін ол Лондон қаласында жұмыс істеді.
Many were surprised that Churchill retained Margesson as Chief Whip, little realising that there was no personal animosity between the two and that Churchill would have had less regard for Margesson if he had not carried out his functions as Chief Whip. Margesson proved a useful buttress of support as Churchill consolidated his position in government. Margesson, who was living at the Carlton Club since his recent divorce, was present when it was bombed by the Luftwaffe on 14 October 1940. He was left homeless and had to sleep for a time on a makeshift bed in the underground Cabinet Annexe. When, at the end of 1940, the position of Secretary of State for War fell vacant, Margesson was promoted to it. Margesson proved competent and efficient, but in February 1942, Britain suffered severe military setbacks, including the loss of Singapore. Churchill was forced to make changes to his ministerial team and find scapegoats for the disasters. Margesson was dropped and replaced by his own Permanent Under Secretary P. J. Grigg, an unprecedented move. Margesson was first told of the change by Grigg himself but accepted his fate as necessary for the government's future. Later that year, he was made Viscount Margesson, of Rugby in the County of Warwick. His political influence waned sharply. He subsequently worked in the City of London.
Отбасы
Маргессон 1916 жылы Сандвич графесі Альберта Монтегюдің жартылай қарындасы, Фрэнсис Говард Леггет пен Бетти Леггеттің қызы Фрэнсиске үйленді. Олардың бір ұлы мен екі қызы болды, бірақ 1940 жылы ажырасып кетті. Олардың екінші қызы, Хон. Мэри, Эмисфилд лорды Чартериске тұрмысқа шықты. Лорд Маргессон 1965 жылдың желтоқсанында Багам аралдарында 75 жасында қайтыс болды, ал виконт лауазымына оның жалғыз ұлы Фрэнсис ие болды.
Margesson married Frances, the half sister of Alberta Montagu, Countess of Sandwich and daughter of Francis Howard Leggett and Betty Leggett, in 1916. They had one son and two daughters but were divorced in 1940. Their second daughter, the Hon. Mary, married Lord Charteris of Amisfield. Lord Margesson died in the Bahamas in December 1965, aged 75, and was succeeded in the viscountcy by his only son, Francis.