Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Чарльз де Лет Уолдо Сибторп (14 ақпан 1783 – 14 желтоқсан 1855), көпшілікке полковник Сибторп ретінде танымал, 19-шы ғасырдың басындағы британдық ультра-тори саясаткері. Ол 1826 жылдан 1832 жылға дейін және 1835 жылдан 1855 жылға дейін Линкольн округінен парламент мүшесі болып сайланды. Сибторп Линкольннің помещиктер отбасында дүниеге келді, ол Кенвик Холлдың полковнигі Хамфри Уолдо Сибторптың және оның әйелі, Ричард Эллисонның қызы Сузаннаның ұлы болды. Чарльздың ағасы Ричард Уолдо Сибторп (1792–1879) 1841 жылы Рим католиктігіне ауысқандығымен (кейін Англикан шіркеуіне қайтқан) танымал болған англикандық дін қызметкері болды. Ол 1803 жылы шотландтық грейлер полкіне қабылданып, 1806 жылы лейтенант болып тағайындалды, соңынан 4-ші драгун гвардиясына ауыстырылды, онда капитан шеніне жетті. Ол шетелде қызмет етпеді және 1822 жылға дейін әскерде болды, ол кезде отбасылық мүліктерге ие болды және ағасынан кейін Корольдік Оңтүстік Линкольншир милициясының подполковнигі болды. 1812 жылы ол Марияға үйленді, ол Понсонби Тоттенхэмнің қызы және Фетхард округінің (Уэксфорд) депутаты, олардың төрт баласы болды.
Charles de Laet Waldo Sibthorp (14 February 1783 – 14 December 1855), popularly known as Colonel Sibthorp, was a widely caricatured British Ultra Tory politician in the early 19th century. He sat as a Member of Parliament for Lincoln from 1826 to 1832 and from 1835 until 1855. Sibthorp was born into a Lincoln gentry family, the son of Colonel Humphrey Waldo Sibthorp, of Canwick Hall, by his wife Susannah, daughter of Richard Ellison, of Sudbrooke Holme, Lincolnshire. Charles's brother, Richard Waldo Sibthorp (1792 1879), was an Anglican priest who gained notoriety for his 1841 conversion to Roman Catholicism (and who subsequently returned to the Anglican Church). He was commissioned into the Scots Greys in 1803, promoted Lieutenant in 1806, and later transferred to the 4th Dragoon Guards, in which he reached the rank of Captain. He did not serve abroad and continued in the service until 1822, when he succeeded to the family estates and also succeeded his brother as Lieutenant Colonel of the Royal South Lincolnshire Militia. In 1812, he married Maria, daughter and co heiress of Ponsonby Tottenham, M. P. for Fethard, County Wexford; they had four children.
Парламент мүшесі
Сибторптың парламенттегі үш онжылдығында ол сэр Роберт Инглиспен қатар ең консервативті мүшелерінің бірі ретінде танылды. Ол католиктердің эмансипациясына, Англиядағы еврейлердің эмансипациясына, 1832 жылғы реформа актісіне, астық заңдарын жоюға, 1851 жылғы Ұлы көрмеге және Ұлттық галереяның салынуына күшпен қарсылық көрсетті. Ол жастық шағындағы Британиядан (18 ғасырдың соңында) кез келген өзгерістің құлдырау белгісі деп есептеді, Британияның банкротқа келуіне және жаңа теміржолдардың бұрынғы "арбалар, кареталар мен дилижанстарға" оралатын уақытша әуес екеніне сенді. Ол барлық шетелдік ықпалға қарсы болды және ханзада Альбертке деген ашық күдігімен патшайым Викторияны ренжітті. Оның саяси көзқарастары, оларды айтудағы тікелейлігі және ерекшеліктері оны Punch журналындағы әжуалар мен карикатуралардың нысанына айналдырды. Ол сегіз рет парламентке сайланды. Сибторп Лондондағы үйінде қайтыс болды, ал оның орнын ұлы Гервайза Уолдо Сибторп иеленді.
During Sibthorp's three decades in Parliament, he became renowned, along with Sir Robert Inglis, as one of its most reactionary members. He stoutly opposed Catholic Emancipation, Emancipation of the Jews in England, the Reform Act of 1832, the repeal of the Corn Laws, the 1851 Great Exhibition and the construction of the National Gallery. He was convinced that any changes from the Britain of his youth (in the late 18th century) were signs of degeneracy, that Britain was about to go bankrupt, and that the new railways were a passing fad which would soon give way to a return to "chaises, carriages and stages". He was opposed to all foreign influences, and offended Queen Victoria with his public suspicions of Prince Albert, the prince consort. His political views, his bluntness in expressing them, and his eccentricities made him the target of both witticisms and cartoons in Punch. He was returned to Parliament on eight occasions. Sibthorp died at his home in London, and was succeeded as MP by his son, Gervaise Waldo Sibthorp.