Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Абботсбери аббаттығы, Әулие Петрге арналған, Англияның Дорсет графтығындағы Абботсбери ауылында орналасқан бенедикттік монастырь болатын. Аббаттық 11 ғасырда король Кнуттың тегі Орк және оның әйелі Тола құрған, олар монастырды аймақтағы жерлермен кеңнен жабдықтаған. Аббаттық гүлденіп, сегіз поместье және ауылды бақылайтын жергілікті билік орталығына айналды. Кейінгі орта ғасырларда аббаттық көптеген қайғы-қасіретке ұшырады. Монастырлар таратылған кезде соңғы аббат аббаттықтан бас тарды, ал жер сэр Джайлс Странгуэйстің меншігіне өтті. Бүгінде бұрынғы аббаттықтың кішкентай бөлігі, оның ішінде аббаттықтың қираған қалдықтары және жақын жердегі Әулие Екатерина шіркеуінің қираған қалдықтары Англия мұрасының қамқорлығында.
Abbotsbury Abbey, dedicated to Saint Peter, was a Benedictine monastery in the village of Abbotsbury in Dorset, England. The abbey was founded in the 11th century by King Cnut's thegn Orc and his wife Tola, who handsomely endowed the monastery with lands in the area. The abbey prospered and became a local centre of power, controlling eight manor houses and villages. During the later Middle Ages, the abbey suffered much misfortune. In the time of the dissolution of the monasteries, the last abbot surrendered the abbey and the site became the property of Sir Giles Strangways. Today, a small part of the former Abbey estate, including the abbey's remains, and those of the nearby St Catherine's Chapel, are in the guardianship of English Heritage.
Қор
Эбботсбери алғаш рет Эдмунд патшаның (939–946 жылдары тақ отырған) жарғысында айтылуы мүмкін, онда Сигевулфқа Аббедесбуриде бес жер телімі берілген. (Аббедесбури) атауы бұл жердің бір кезде аббатқа тиесілі болғанын көрсетеді. Эдуард Исповедник (1042–1066 жылдары тақ отырған) оған Вуттонды да сыйға берді, және оның билігінің басында олар бұрын шағын шіркеу болған Эбботсбериде монастырь құрды. Орк жеке гильдиясын құрды, ол қолданыстағы жарғыларға сәйкес, Эбботсбериде өз залын салып, монастырдың мүдделерін қорғады.
The first reference to the site of Abbotsbury may be in a charter of King Edmund (r. 939–946) recording a grant of five hides of land at Abbedesburi to the thegn Sigewulf. The name (Abbedesburi) may suggest that the land had once belonged to an abbot. Edward the Confessor (r. 1042–1066) also granted him Wootton and it was early in his reign that the couple founded a monastery at Abbotsbury, previously the site of a minor church. Orc also established his own guild, which according to the extant statutes, had its hall at Abbotsbury and protected the minster's interests.
Соңғы кезең және таратылу
14 ғасырда "Қара өлім" ауруы көптеген ауыл тұрғындарын және абатты да өлтірді. Сонымен қатар, ауыл теңізден бірнеше рет шабуылға ұшырады, бұл аббатхананың қауіпсіздігі мен мәртебесін төмендетті. Одан бөлек, жағалау қорғанысын қамтамасыз етуге жіберілген әскерлер аймақты тонады. Сол ғасырдың соңында және одан кейінгі ғасырда аббатхананың жағдайы біршама жақсара бастады. 1535 және 1539 жылдары Генрих VIII монастырларды күшпен таратуды бастады. Эбботсберидің соңғы абысы Роджер Роддон басшылығымен, 1539 жылы доктор Томас Лег (Ли, Ли) келгеннен кейін аббатхана таратылды. 1539 жылдың 12 наурызында аббатхана тапсырылды, аббат Роджер Роддон, приор және сегіз бауырлас зейнетақы алды: аббатқа – 80 фунт стерлинг, приор Томас Брэдфордқа – 9 фунт стерлинг, Томас Толпуддлға – 7 фунт стерлинг, Уильям Грей мен Джон Винсантты қоса алғанда, тағы алты бауырласына – 6-ден 5 фунт стерлингке дейін, ал Томас Холнестке – 40 шиллинг. Сэр Джайлз Стрэнгуэйс (1546 жылы қайтыс болды), монастырды таратып, аббатхана ғимараттарын, ескі үйлерді, су диірмендерін, Абботсбери құс қорығын және аббатхананың көп бөлігін 1906 фунт 10 шиллингке (қазіргі ақшамен шамамен...) сатып алған комиссар болды. Бір жағынан, Странгуэйстің әкесінің өзі аббатханада жерленген еді, ал ол 1546 жылы қайтыс болғанда, өсиетімен екі жыл бойы дін қызметкеріне өз рухының, әйелі мен ұлының рухының тыныштығы үшін дұға оқуға 6 фунт 13 шиллинг 4 пенни бөлді. Жердің көп бөлігі әлі күнге дейін Странгуэйстің ұрпақтарына, Ильчестер графтарына тиесілі.
During the 14th century the Black Death killed many villagers and also the abbot. Moreover, the village was repeatedly attacked from the sea, reducing the security of the abbey and its status. In addition, the area suffered depredations from the forces sent to man the coastal defences. Later that century and in the century following the Abbey's situation had started to improve somewhat. In 1535 and 1539 Henry VIII undertook the forcible Dissolution of the Monasteries. Under the last Abbot of Abbotsbury, Roger Roddon, the Abbey was dissolved in 1539, following a visit from Dr. Thomas Legh (Leigh, Lee). Upon the surrender of the abbey, on 12 March 1539, Abbot Roger Roddon, along with the prior and eight brethren received pensions: the abbot, £80; the prior, Thomas Bradford, £9; Thomas Tolpuddle, £7; six other brethren, including William Grey and John Vynsant, £6 to £5 each; Thomas Holnest, 40s. Sir Giles Strangways (died 1546), the commissioner who had dissolved the monastery and who bought the abbey buildings, manor houses, water mills and Abbotsbury Swannery and much of the abbey's land for £1,906, 10s (equivalent to £ in ). On the one hand Strangways' own father had in fact been buried in the Abbey, and when he himself died in 1546 his will bequeathed £6 13s.4d. a year for two years for a priest to say Mass for the repose of his soul and the souls of his wife and son. Much of the land still belongs to Strangways' descendants, the Earls of Ilchester.
Қалдықтар
Мұндай жағдайларда қалыпты болғандай, Абботтсбери аббаттығы сатылымнан түсетін пайданы арттыру және оның тасын қайта пайдалану үшін көбінесе бұзылды. 272 футқа ені 31 фут болатын 14 ғасырлық Ұлы қора, әлемдегі ең үлкен сабанмен жабылған ондық қора ретінде танымал, сақталды. Қазір тек жартысы ғана жабылған болса да, бұл әлі де әсерлі құрылыс болып табылады, оның екі кіреберісі бар, әрқайсысының үстінде қарау бөлмесі орналасқан. Жалпы бұзудан Қасиетті Екатерина шіркеуі де құтқарылды, ол бір кезде теңізден қарау үшін және теңізшілерге бағдар беру үшін пайдаланылған. Екеуі де қазіргі уақытта І санаттағы ескерткіштер және тарихи ескерткіштер тізіміне енген. Қазіргі заманғы шіркеудің оңтүстігіндегі шіркеу ауласында ескі аббат шіркеуінің іздерін табуға болады. Тағы бір сақталған нәрсе – абаттың тұрғын үйінің бөлігі болуы мүмкін, соңғы қабырғаның бір бөлігі, онда екі ошақ көрінеді. Бұл жердегі басқа да қираған ғимараттар монастырьлардағы дәстүрлі қонақ үйдің бөлігі болған болуы мүмкін. Олар көбінесе қарапайым болғанымен, саяхатшылар үшін ізделіс сарайындай қауіпсіз баспана ұсынды. Алшақ емес жерде аббаттың бұрынғы аққу шаруашылығы халықаралық деңгейде танымал табиғат қорығының бір бөлігіне айналды.
As was customary in such cases, Abbotsbury Abbey was largely demolished to maximize profit from the sale and to allow its stone to be reused. The 14th century Great Barn, which at 272 ft by 31 ft is reputedly the largest thatched tithe barn in the world, was spared. Though now only half roofed, the still impressive structure has two porches, each surmounted by a watching chamber. Also spared from the general destruction was St Catherine's Chapel, used at one time as a lookout across the sea and conversely as a landmark for mariners. Both are currently Grade I listed buildings and scheduled monuments. In the churchyard to the south of the present parish church, traces of the old abbey church can be found. A further survivor is part of the end wall of what may possible have been part of the abbot's lodging, where two fireplaces can be seen. Other ruins visible on the site may have formed part of the guesthouse customary in monasteries. Often simple in style, these nevertheless offered much sought after safe shelter for travellers. Not far away, the Abbey's former swannery has become part of an internationally famous nature reserve.