Кіріспе

Дамасо Алонсо и Фернандес де лас Редондас (22 қазан 1898 – 25 қаңтар 1990) – испан ақыны, филолог және әдеби сыншы. Ол "27-ші ұрпақтың" мүшесі болғанымен, оның ең танымал еңбектері 1940-шы жылдардан бастап жарық көрді.

Ерте өмір және білім

1898 жылы 22 қазанда Мадридте туған Алонсо заң, философия және әдебиетті оқығаннан кейін Мадридтің Centro de Estudios Históricos орталығында зерттеу жұмыстарын жүргізді. Алонсо атақты Residencia de estudiantes студенттер үйінде (сол кезде оның тұрғындарының арасында Федерико Гарсия Лорка, Луис Бунуэль және Сальвадор Дали де болды) мәдени және әдеби өмірге белсенді қатысты. Ол сонымен қатар "Revista de Occidente" ("Батыс шолуы") және "Los Cuatro Vientos" ("Төрт жел") әдеби журналдарына материалдар жазды.

Академиялық мансап

Алонсо зор даңққа ие академик атанды: ол бірнеше шетелдік университеттерде, соның ішінде Оксфорд университетінде испан тілі мен әдебиетін оқытты, ал 1933-1939 жылдары аралығында Валенсия университетінде кафедра меңгерді, кейін Мадрид университетіне көшті. 1945 жылы Испания Корольдік академиясының мүшесі болып сайланды және 1968-1982 жылдар аралығында оның директоры қызметін атқарды, одан кейін құрметті директор атанды.

Әдеби мансап

Алонсоның әдеби мансабын негізінен екі кезеңге бөлуге болады. Ақын ретінде оның ерте туындылары (1921 жылғы Poemas puros; Poemillas de la ciudad және 1925 жылғы El viento y el verso) «27-ші буын» ақындарының деңгейіне жетпейді деп есептеледі, ал ол өзінің шектеулерін мойындап, өзін «poeta de rachas» немесе «көктемгі ақын» деп атаған. Дегенмен, оның толыққанды жұмысы, әсіресе Hijos de la ira («Ашудың ұлдары», 1944, 2-бас. 1946) Азамат соғысынан кейінгі жылдардағы әдебиетте маңызды туынды ретінде танылады. Алонсоның кейінгі поэзиясы да Құдайды іздеумен және Егер Құдай болмаса, оның салдарынан қорқумен байланысты агностицизмге толы. Әдеби сыншы ретінде Алонсоның ықпалы зор болды; атап айтқанда, ол испан барокко поэзиясын, әсіресе Гонгораның шығармаларын зерттеуде жаңа бет ашты, ал оның сындық еңбектері зихилық тұрғысынан жоғары бағаланды. Ең маңызды еңбектері: Poesía de San Juan de la Cruz (1942), Poesía española: Ensayo de métodos y límites estilísticos (1950) және Estudios y ensayos gongorinos (1955).

Марапаттар мен құрметтер

Алонсо 1962 жылы Америка философиялық қоғамына сайланды. 1978 жылы ол испан әдебиетінің ең жоғары наградасы – Сервантес сыйлығымен марапатталды.