Француз ақсұлтаны, Орлеан графы Луи Шарль Альфонс Леогар д’Орлеан

Кіріспе

Француз королінің ұлы; Луи Филипп II, Орлеан герцогының ұлы Луи Шарль Альфонс Леодгард д’Орлеан, Божоле графы (7 қазан 1779 – 30 мамыр 1808) – француз қандас ханзадасы, Филипп Эгалитенің ұлы және француз королі Луи Филипп I-нің кіші інісі.

Өмірбаян

Луи Шарль Паридегі Король сарайында дүниеге келді. Ол Шартр герцогы Филипп Орлеанның үшінші және кіші ұлы, кейіннен Орлеан герцогы Филипп Эгалит ретінде танылды, және оның әйелі Луиза Мари Аделаида де Бурбон еді. Ол билеуші Бурбон үйінің мүшесі болғандықтан, принц дю санг атағын алды. Оның анасы сол дәуірдегі ең ірі мұрагер болып саналды, өйткені ол өте бай герцог де Пентиеврдің жалғыз тірі баласы еді. Сонымен қатар, ол танымал принцесса де Ламбальдің қарындасы болды. 1781 жылы Генлис графинясы Луи Шарль мен оның екі үлкен ағасы Луи Филипп пен Антуанға тәрбиеші болып тағайындалды. Екі жылдан кейін Франциядағы апостолдық нунцийдің туысы Мариоттини аббат оның ұстазы болды, бірақ 1786 жылы мадам де Генлиспен келіспеушілікке байланысты қызметтен кетті. Луи Шарль содан кейін бірінші камерадан Барроамен оқытылды, ал 1789 жылы губернатордың орынбасары Лебрунға берілді. 1793 жылдың сәуір айында Луи Шарль әкесімен бірге тұтқындалып, Марсельдегі Сен-Жан бекінісіне қамалды. Түрмеде ол туберкулезге шалдықты, бұл ақырында оның өліміне себеп болды. Оның әкесі 1793 жылдың қараша айында өлім жазасына кесілді, бірақ Луи Шарль 1796 жылдың тамызына дейін түрмеде қалды, содан кейін Директория оны және оның ағасы Антуанды Филадельфияға жер аударуға шешім қабылдады. Филадельфиядағы француздық өкілі Луи Шарльге жыл сайын 15 000 франк көлемінде зейнетақы тағайындады. 1797 жылдың ақпан айында Луи Шарль мен Антуанға Филадельфияда олардың үлкен ағасы Луи Филипп қосылды. Олар Нью-Йорк пен Бостон қалаларына, сондай-ақ солтүстікке Мэн және оңтүстікке Нешвиллге дейін саяхаттады. 1797 жылдың қыркүйегінде Луи Шарль мен оның ағалары аналары Испанияға жер аударылғанын біліп, Еуропаға қайтуға шешім қабылдады. Олар Кубаға, содан Испанияға жүзуді жоспарлап, Нью-Орлеанға барды. Алайда, Нью-Орлеаннан шыққан кеме Мексика шығанағында британдық әскери кемесімен басып алынды. Британдықтар үш бауырласты тұтқындады, бірақ оларды Гаванаға алып кетті. Еуропаға өтуге мүмкіндік таппаған үш бауырлас Кубада бір жыл өткізді, бірақ испан билігі оларды күтпеген жерден елден қуды. Олар Багам аралдары арқылы Жаңа Шотландияға жүзіп өтті. Ақырында, бауырластар Нью-Йоркке қайтып оралып, 1800 жылдың қаңтар айында Англияға жетіп, Лондонның сыртындағы Туикенхэмде қоныстанды. 1804 жылдың қыркүйегінде Луи Шарль Корольдік теңіз күштеріне қатысты, бірақ денсаулығы оған әскери мансабын жалғастыруға мүмкіндік бермеді. Қазан айында ол ағаларымен бірге француз жағалауына қысқа экспедиция жасады. Олар Булоньдегі француз бекіністерінен атылды, бірақ зардапсыз құтылды. 1808 жылы Луи Шарльдің денсаулығын жақсарту мақсатында оның үлкен ағасы Луи Филипп оны Гибралтар, Сицилия және Мальтаға саяхатқа алып кетті. Бауырластар Мальтаның астанасы Валеттадағы Каса Миари сарайында қабылданды. Алайда Луи Шарльдің жағдайы нашарлай берді, ол аралға келгеннен кейін екі аптадан кейін туберкулезден қайтыс болды. Оның жерлеу рәсімі 3 маусымда өтті. Он жылдан кейін оның денесі 1818 жылдың 10 сәуірінде Валеттадағы Сент-Джон соборында жерленді. Джеймс Прадье оның қабірін жобалап, мүсіндеді, оның көшірмесі Дрюде сақталған. Луи Шарльдің портреті 1818 жылы Альберт Грегориус (қазіргі Король сарайында) және Чарльз Франсуа Фелипп (қазіргі Король сарайында) суреттеген. 1835 жылы тағы бір портретті Амеде Форе (қазіргі Эу сарайында) салған. Версаль сарайында барлық үш портреттің көшірмелері сақталған.

Louis Charles was born at the Palais Royal in Paris. He was the third and youngest son of Philippe d'Orléans, Duke of Chartres, later Duke of Orléans as Philippe Égalité, and of his wife, Louise Marie Adélaïde de Bourbon. As a member of the reigning House of Bourbon, he was a prince du sang. His mother was the greatest heiress of the age as the only surviving child of the vastly wealthy duc de Penthièvre. She was also the sister in law of the famous princesse de Lamballe. In 1781 the Countess of Genlis was appointed to be the governess to Louis Charles and to his two older brothers Louis Philippe and Antoine. Two years later the abbé Mariottini, nephew of the apostolic nuncio to France was made his tutor, but he resigned in 1786 after a conflict with Madame de Genlis. Louis Charles was then tutored by the first chamberlain Barrois, before being assigned to the under governor Lebrun in 1789. In April 1793 Louis Charles was arrested with his father and imprisoned at Fort Saint Jean in Marseille. During his imprisonment he contracted tuberculosis, a condition which eventually caused his death. His father was executed in November 1793 but Louis Charles remained imprisoned until August 1796 when the Directory decided to exile him and his brother Antoine to Philadelphia. The French chargé d'affaires in Philadelphia settled upon Louis Charles an annual pension of 15,000 francs. In February 1797 Louis Charles and Antoine were joined in Philadelphia by their older brother Louis Philippe. Together they travelled to New York City and Boston, and as far north as Maine and as far south as Nashville. In September 1797 Louis Charles and his brothers learnt that their mother had gone into exile in Spain, and so they decided to return to Europe. They went to New Orleans, planning to sail to Cuba and from there to Spain. The ship they took from New Orleans, however, was captured by a British warship in the Gulf of Mexico. The British seized the three brothers, but took them to Havana anyway. Unable to find passage to Europe, the three brothers spent a year in Cuba, until they were unexpectedly expelled by the Spanish authorities. They sailed via the Bahamas to Nova Scotia. Eventually, the brothers sailed back to New York, and in January 1800, they arrived in England, where they settled at Twickenham outside London. In September 1804 Louis Charles entered the Royal Navy, but his health did not allow him to continue a military career. In October he and his brothers went on a brief expedition to the French coast. They were fired upon by the French batteries at Boulogne but escaped without harm. In 1808, in an attempt to improve Louis Charles' health, his older brother Louis Philippe accompanied him on a voyage to Gibraltar, Sicily and Malta. The brothers were received at Casa Miari, a palace in the Maltese capital city Valletta. Louis Charles, however, continued to deteriorate; he died of tuberculosis a fortnight after his arrival on the island. His funeral took place on 3 June. Ten years later his body was buried on 10 April 1818 in St. John's Co Cathedral in Valletta. James Pradier designed and sculpted his tomb, a replica of which is at Dreux. Louis Charles' portrait was painted posthumously in 1818 by Albert Gregorius (now in the Palais Royal) and by Charles Francois Phelippes (now in the Palais Royal). Another portrait was painted in 1835 by Amédée Fauré (now at the Château d'Eu). There are copies of all three portraits in the Palace of Versailles.