Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкадағы еврейлердің тарихы 1650 жылдардың басында отарлық Америкаға келгеннен басталады. Жаңа дүниеге алғаш келген еврейлер – Нью-Амстердамға (Нью-Йорк қаласына) келген сефардтық еврейлер болды. Кейіннен еврейлердің ірі қоныстары портты қалаларда – Ньюпорт, Филадельфия, Чарльстон және Саваннада құрылды. Еврей қоныс жайлаушылары католиктерге, лютерандарға және квакерлерге қаратылған кемсітудің жұмсақ түрімен кездесті. Бірақ олар колониялардың сауда бизнесінде маңызды рөл атқарды.
The history of the Jews in Colonial America begins upon their arrival as early as the 1650s. The first Jews that came to the New World were Sephardi Jews who arrived in New Amsterdam (New York City) Later major settlements of Jews would occur in the port cities: Newport, Philadelphia, Charleston, and Savannah. The Jewish settlers faced a milder form of the discrimination imposed on Catholics, Lutherans and Quakers. Nevertheless they played a major role in the trading business of the colonies.
Элиас Легард
Элиас Легард (немесе Легардо) 1621 жылы «Абигейл» кемесімен Вирджиния штатының Джеймстаун қаласына келген еврей болған. Бұл пікір тек соңғы атының дұрыс еместігіне (Легардо) байланысты айтылады.
Elias Legarde (or Legardo) was a Jew who arrived at Jamestown, Virginia on HMS Abigail in 1621. This assumption is based solely on the sound of the last name which had a questionable spelling (Legardo).
Соломон Франко
Солтүстік Американың солтүстігінде тұрған ең алғашқы яһуди – Голландиядан шыққан сефард яһудиі Соломон Франко. Ол 1649 жылы Массачусетс шығанағындағы колонияның Бостон қаласына қоныстанған деп саналады. Франко голландиялық саудагер Иммануэль Пераданың шәкірті және өкілі болды. Ол Массачусетс жасағының генерал-майоры Эдвард Гиббонсқа жабдықтар жеткізді. Франкоға кім төлеу керек (Гиббонс па, Перада па) деген даудан кейін, Массачусетс жалпы соты 1649 жылғы 6 мамырда Франконы колониядан қууға шешім шығарды және оған "Голландияға қайту билетін алғанға дейін он апта бойы қазынадан аптасына алты шиллинг жәрдем ақша берді".
The first Jew known to have lived in northern North America was Solomon Franco, a Sephardic Jew from Holland who is believed to have settled in the city of Boston in the Massachusetts Bay Colony in 1649. Franco was a scholar and agent for Immanuel Perada, a Dutch merchant. He delivered supplies to Edward Gibbons, a major general in the Massachusetts militia. After a dispute over who should pay Franco (Gibbons or Perada) the Massachusetts General Court ruled on May 6, 1649, that Franco was to be expelled from the colony, and granted him "six shillings per week out of the Treasury for ten weeks, for sustenance, till he can get his passage to Holland."
Соломон Питерсен
Соломон Питерсен Амстердамнан келген саудагер еді. 1654 жылы қалаға келді [қандай қалаға?]. 1656 жылы Питерсен христианмен некелескен алғашқы американдық яһуди болды; Питерсен ресми түрде дін аударғанына ешқандай жазбалар жоқ болғанымен, оның қызы Анна бала кезінде крещениеден өтті.
Solomon Pietersen was a merchant from Amsterdam who came to town [what town?] in 1654. In 1656, Pietersen became the first known American Jew to intermarry with a Christian; though there are no records showing Pietersen formally converted, his daughter Anna was baptized in childhood.
Джейкоб Барсимсон
1654 жылы 8 шілдеде Якоб Барсимсон Голландиядан шығып, 22 тамызда «Пиртри» кемесімен Нью-Амстердам портына (қазіргі Уолл-стрит орналасқан Төменгі Манхэттен) келді. Барсимсон Голландиялық Шығыс Үндістан компаниясының қызметкері болған және Жаңа әлемдегі португалдық елді мекендерден қашқан, олар бұрын голландтықтарға тиесілі болған елді мекенді басып алып, онда Португалдық Инквизицияны орнатып алған.
On July 8, 1654, Jacob Barsimson left Holland and arrived aboard Peartree on August 22 in the port of New Amsterdam (in Lower Manhattan, where Wall Street is today). Barsimson was employed by the Dutch East India Company and had fled the Portuguese settlements in the New World, who had captured a formerly Dutch settlement and established the Portuguese Inquisition there.
Ассер төлемақысы
Ассер Леви (Ван Свеллем) алғаш рет 1654 жылы Нью-Амстердамдағы мемлекеттік тізімдерде Бразилиядан босқын ретінде келген 23 яһуди тобымен байланысты есімдердің қатарында кездеседі. Бірақ, ол олардан бұрын келген болуы мүмкін. Леви кішкентай еврей қауымының (кошер) ет шабатыны болды. Ол голланд колониясында яһудилердің құқықтары үшін күресті және яһудилердің азаматтық құқық алып, колонияның күзетінде кезектесу құқығын қамтамасыз еткенімен әйгілі.
Asser Levy (Van Swellem) is first mentioned in public records in New Amsterdam in 1654 in connection with the group of 23 Jews who arrived as refugees from Brazil. It is likely he preceded their arrival. Levy was the (kosher) butcher for the small Jewish community. He fought for Jewish rights in the Dutch colony and is famous for having secured the right of Jews to be admitted as Burghers and to serve guard duty for the colony.
Аморе Де Торрес (Иосуф Бен Леви Хаиври) (1600-1677)
Ол Вирджиния штатының Сурри округіне қоныстанды. Ол Леон Хюнердің 1911 жылы жарық көрген "Вирджиния яһудилері: Ерте заманнан он сегізінші ғасырдың соңына дейін" атты еңбегінде еске алынады. Ол Ричмондтың оңтүстігіндегі испандық еврей шаруасы ретінде тілге алынады.
He settled in Surry County, Virginia. He is mentioned in, The Jews of Virginia From The Earliest Times to The Close of The Eighteenth Century, By Leon Hühner, 1911. He is mentioned as a Spanish Jew, Farmer, south of Richmond.
Сэмюэл Купер
Купер 1750 жылы Солтүстік Каролина штатының Гранвилл қаласындағы салық тізімінде ағасы Уильямның құлы ретінде алғаш рет есімдері тілге алынған. Кейін ол Солтүстік Каролина штатының Роан округінде бос адам ретінде тізілген. Ол және оның ағалары португалдық яһуди, африкалық және жергілікті халықтардан тегі шыққандықтан, олар ағаларымен бірге "португалдық аралас нәсіл" деп сипатталған. Америка революциясы аяқталғаннан кейін Сэмюэл мен оның ағалары "революцияға қарсы сатқын" деп жарияланды, себебі олар шекарадағы одақтас әскерлерінің құрамында болды және осыдан кейін Грузиядан қуылды. 1787 жылы Купер ағайындары Жаңа Испанияда испан тәжіне адалдықтарын білдірді. Оларға жер берілді, оны темекі шаруашылығын жүргізуге және көптеген құлдарды ұстауға пайдаланды. Сэмюэл 1795 жылы жер алды. Оның екі ағасы, Уильям мен Генри, бірнеше құл сатып алу арқылы еврей құл иеленуші Монсанто отбасына қарыздар болды. Сэмюэл 1832 жылдың 10 наурызында Миссисипи штатының Натчес қаласында қайтыс болды.
Cooper is first mentioned as a slave of his brother, William, in the 1750 Granville, North Carolina tax list. He was then listed as free in Roane County, North Carolina. Described alongside his brothers as being a "Portuguese half breed", as he and his brothers were of Portuguese Jewish, African, and Indigenous descent. At the end of the American Revolution, Samuel and his brothers were listed as "traitors to the Revolution", as they had been part of a loyalist militia in the backcountry, and were subsequently expelled from Georgia. In 1787, the Cooper brothers all declared their loyalty to the Spanish crown in New Spain. They were then granted land, which they used to become tobacco planters with many slaves. Samuel received his land grant in 1795. His two brothers, William and Henry, were indebted to the Jewish slaveholding Monsanto family through several purchases of slaves. Samuel died 10 March 1832 in Natchez, Mississippi.
Голландиялық бразилиялық сефард тобы
Солтүстік колониялардағы яһудилердің алғашқы тобы 1654 жылдың қыркүйек айының басында, Барсимсоннан кейін көп ұзамай кемеге отырды. Барсимсон оларды "Батерияда" күтіп алды. Бұл топқа Нидерландыдан келген жиырма үш португалдық яһуди (төрт жұп, екі жесір және он үш бала) кірді. Барсимсон сияқты, олар да бұрынғы голландтық қоныстан қашқан еді; португалдықтар қонысты басып алғаннан кейін бұл топ Голландтық Бразилиядан көшіп келген. Инквизициядан қорқып, яһудилер Ресифеден кетіп қалды. Олар испандық Ямайка мен Кубаға тоқтады, бірақ испандықтар оларға сол жерде қалуға рұқсат бермеді. Олардың кемесі "Стэ. Екатерина" аталды және жергілікті саудагерлер мен Голландтық реформатор шіркеуінің қарсылығына қарамастан, Жаңа Амстердамға келді. Колониялық губернатор Питер Стьювесант осы топтардың шағымдары бойынша яһудилерді қуғынға салуға тырысты. Ол 22 қыркүйекте 1654 жылы Голландтың Батыс Үндістан компаниясының директорларына хат жазды:
The first group of Jews in the northern colonies disembarked in early September 1654, shortly after Barsimson. Barsimson is said to have met them at The Battery upon their arrival. This group was made up of twenty three Portuguese Jews from the Netherlands (four couples, two widows, and thirteen children). Like Barsimson, they had fled from a former Dutch settlement; the group had emigrated from Dutch Brazil after the settlement was conquered by the Portuguese. Fearing the Inquisition, the Jews left Recife. They originally docked in Spanish Jamaica and Spanish Cuba, but the Spanish did not allow them to remain there. Their ship, Ste. Catherine, went to New Amsterdam instead, settling against the wishes of local merchants and the local Dutch Reformed Church. Colonial governor Peter Stuyvesant, upon complaint from these groups, attempted to have the Jews expelled. He wrote a letter to the directors of the Dutch West India Company dated September 22, 1654:
Келген яһудилердің көбісі осы жерде қалуды қалайды, бірақ олардың (христиандармен әдеттегі пайдакүнемділік және алдамшы саудаларымен) төменгі шенеуніктерге және сізге адал халыққа ұнамайтынын білгенде; Диакондық кеңесі де олардың қазіргі кедейлігінен олар алдағы қыста ауыртпалыққа айналуы мүмкін деп қорқып, біз осы әлсіз және жаңадан дамып келе жатқан жердің және жалпы жердің игілігі үшін оларды достықпен кетуге шақыруды жөн деп таптық, сондай-ақ өзіміз үшін де, сіздердің құрметті қауымдарыңыз үшін де осы мәселеде шын жүректен дұға етейміз, осы алдамшы нәсіл – Мәсіхтің атына қарсы зұлым жаулар мен құдайға қарсы келушілер – осы жаңа колонияны бұдан әрі улап, сіздердің құрметтеріңізді және сіздердің ең адал поддандыларыңызды наразылыққа түсірмеуіне рұқсат етілмесін. Алайда Голландтың Батыс Үндістан компаниясының директорларының арасында бірнеше беделді яһудилер болды, олар босқындардың мүддесін қорғады. Компания шенеуніктері Стьювесантқа қарсылық көрсетіп, 1655 жылғы 26 сәуірдегі хатында яһудилерге Жаңа Амстердамда қалуға бұйырды, "егер олардың арасындағы кедейлер компанияға немесе қауымдастыққа ауыртпалық тудырмаса, бірақ өз ұлтының күшімен қамтамасыз етілсе":
The Jews who have arrived would nearly all like to remain here, but learning that they (with their customary usury and deceitful trading with the Christians) were very repugnant to the inferior magistrates, as also to the people having the most affection for you; the Deaconry also fearing that owing to their present indigence they might become a charge in the coming winter, we have, for the benefit of this weak and newly developing place and the land in general, deemed it useful to require them in a friendly way to depart, praying also most seriously in this connection, for ourselves as also for the general community of your worships, that the deceitful race—such hateful enemies and blasphemers of the name of Christ—be not allowed to further infect and trouble this new colony to the detraction of your worships and the dissatisfaction of your worships' most affectionate subjects. However, among the directors of the Dutch West India Company included several influential Jews, who interceded on the refugees' behalf. Company officials rebuffed Stuyvesant and ordered him in a letter dated April 26, 1655, to let the Jews remain in New Amsterdam, "provided the poor among them shall not become a burden to the company or to the community, but be supported by their own nation":
Біз сіздің тілегіңізді орындауға және жаңа аумақтардың еврей ұлтының адамдарымен улануына жол бермеуді сұрауға ниеттендік, өйткені біз сіздің қорқатын қиындықтарды көреміз, бірақ мәселені одан әрі қарастырғаннан кейін, бұл орынсыз және әділетсіз болар еді, әсіресе осы ұлттың Бразилияны басып алу кезінде басқалармен бірге ұлы шығынға ұшырағанын ескере отырып, сондай-ақ олардың осы компанияның акцияларына салған капиталдың көп мөлшері де бар. Сондықтан көп талқылардан кейін біз аталған португалдық яһудилерден алынған белгілі бір өтінішке апостиль қоюға [ескерту] шешім қабылдадық, осылайша осы адамдар Жаңа Нидерландыға сапар шеге және сауда жасап, онда өмір сүре және қала алады, егер олардың арасындағы кедейлер компанияға немесе қауымдастыққа ауыртпалық тудырмаса, бірақ өз ұлтының күшімен қамтамасыз етілсін. Сіз енді осыған сәйкес әрекет етіңіз. 1664 жылы колонияны ағылшындар басып алғаннан кейін, яһудилердің құқықтары бұзылмады және жиырма жыл бойы олар ағылшын билігі орнағанға дейін бұрынғыдай өмір сүрген сияқты, бірақ олардың саны сәл өсті. Бұрын яһудилерге ағылшын колонияларына қоныстануға тыйым салынған, өйткені олар 400 жыл бойы ағылшын аумағынан шығарылған. Оливер Кромвелл (1649 жылдан 1660 жылға дейінгі Ұлыбританияның қорғаушысы, оның ұлы Ричард арқылы) бұл тыйымды алып тастады, ал көп ұзамай Род-Айленд штатындағы Ньюпортта алғашқы ірі еврей қонысы құрылды. 1672 жылы Рабба Коути Англиядағы Корольдік кеңеске Ямайка соттары оған қарсы шығарған шешімнен шағымдануымен танымал болды, нәтижесінде оның бір кемесі тәркіленді және тәркіленді деп жарияланды. Оның үндеуі табысты болды және яһудилердің британдық азаматтар ретіндегі құқықтарын бекітті. Бұл колониялық азаматтықты берудің жарамды деп танылған алғашқы жағдайы.
We would have liked to effectuate and fulfill your wishes and request that the new territories should no more be allowed to be infected by people of the Jewish nation, for we foresee therefrom the same difficulties which you fear, but after having further weighed and considered the matter, we observe that this would be somewhat unreasonable and unfair, especially because of the considerable loss sustained by this nation, with others, in the taking of Brazil, as also because of the large amount of capital which they still have invested in the shares of this company. Therefore after many deliberations we have finally decided and resolved to apostille [annotate] upon a certain petition presented by said Portuguese Jews that these people may travel and trade to and in New Netherland and live and remain there, provided the poor among them shall not become a burden to the company or to the community, but be supported by their own nation. You will now govern yourself accordingly. Upon the capture of the colony by the English in 1664, the rights enjoyed by the Jews were not interfered with, and for twenty years they appear to have lived much as before the establishment of English rule, though with slight increase in their numbers. Jews had previously been barred from settling in English colonies, as they had been banned from all English territory for 400 years. Oliver Cromwell (British Protector from 1649 through 1660, through his son Richard) lifted this prohibition, and founding of the first major Jewish settlement soon followed in Newport, Rhode Island. In 1672, Rabba Couty attained prominence by his appeal to the King's Council in England from a decree passed against him by the courts of Jamaica, as a result of which one of his ships had been seized and declared forfeited. His appeal was successful and established the rights of Jews as British subjects. This appears to be the first case in which a colonial grant of naturalization was recognized as valid.
Нью-Йорк
1685 жылы Саул Браунның (бұрын Саул Пардо) бөлшек саудамен айналысуға жасаған өтініші қабылданбады, сондай-ақ яһудилердің дінін ашық түрде өтеуіне рұқсат беру туралы өтініш те қабылданбады. Олардың діни обрядтарды белгілі бір ғибадат орнында жасырын түрде атқарғанын Нью-Йорк картасының 1695 жылғы нұсқасында Beaver Street көшесінде яһуди синагогының орналасқандығы, Саул Браунның сол синагогтың басшысы болғаны және қауымда жиырма отбасы болғаны көрсетеді. Бес жыл өткен соң, синагогтың орны соншалықты танымал болды, тіпті мүліктік құқықтарды беру туралы келісімде ол ескерткіш ретінде айтылды. 1710 жылы қауымның басшысы Абрахам де Лусена, діни қызметін атқарғандықтан, азаматтық және әскери қызметтен босатылды, ал оның ізашарлары да осындай жеңілдіктерге ие болғандығы айтылады. Нью-Йорктегі Shearith Israel қауымының хаттамалары 1729 жылы, ол Милл-стритте орналасқан кезде басталады және 1706 жылға дейінгі жазбаларға сілтеме жасайды. Осы қауым 1730 жылы Милл-стритте, екі жыл бұрын сатып алынған жерде болашақ АҚШ-тағы алғашқы синагогты құрды. Осылайша, 18 ғасырдың басында осы ертедегі еврей қоныс танушыларының діни құқықтары қамтамасыз етілді және олар көптеген саяси құқықтарға да ие болды. 1727 жылдың 15 қарашасында Нью-Йорк штатының Бас ассамблеясы қабылдаған заңға сәйкес, еврей дінін ұстанатын британдық азаматтар ант беру кезінде «христиандық нанымға адал болу» деген сөздерді айтудан босатылды. Үш күннен кейін Даниэль Нунес да Костаны азаматтыққа қабылдау туралы заң қабылданды. 1737 жылғы қатыгез саяси даудың нәтижесінде Бас ассамблея яһудилерге осы органның мүшелеріне дауыс беруге рұқсат бермеу туралы шешім қабылдады. 1740 жылы Парламент еврейлердің колонияларда азаматтыққа қабылдануына рұқсат беретін Плантациялық актіні қабылдады. Алайда, осы күнге дейін Нью-Йорк колониялық ассамблеясы көптеген арнайы азаматтыққа қабылдау актілерін қабылдады, олардың кейбіреулері жеке адамдарға ғана қатысты; ал басқалары, жалпы сипаттағы, олар бойынша яһудилер «христиандық нанымға адал болу» деп ант бермей азаматтыққа қабылдануы мүмкін болды және олар заң кітабына енгізілді. Осы уақыттан бастап Революциялық соғысқа дейін осы колониядағы еврей қауымы баяу өсті, негізгі иммигранттар Испания, Португалия және Батыс Индиядан келді. Француз және үнді соғысы кезінде Джейкоб Франкс британдық синдикатпен бірлесіп, Америкадағы британдық әскерлерін жабдықтау үшін патшалық агент болды; оның осы кезеңде тәжбен жасаған мәмілелерінің құны 750 000 фунт стерлингтен асты.
In 1685, the application of Saul Brown (originally Saul Pardo) to trade at retail was denied, as was also that of the Jews for liberty to exercise their religion publicly. That they did so privately in some definite place of worship would appear from the fact that a map of New York, dated 1695, shows the location of a Jewish synagogue on Beaver Street, also that Saul Brown was the minister, and that the congregation comprised twenty families. Five years later the site of the synagogue was so well known that in a conveyance of property the premises were referred to as a landmark. In 1710, the minister of the congregation, Abraham de Lucena, was granted exemption from civil and military service by reason of his ministerial functions, and reference is made to the enjoyment of the same privileges by his predecessors. The minutes of the Congregation Shearith Israel of New York begin in 1729, when it was located in Mill Street, and refer to records dating back as far as 1706. This congregation established on Mill Street, in 1730, on a lot purchased two years before, the first synagogue in the future United States. It would thus appear that the religious rights of these early Jewish settlers had been secured in the beginning of the 18th century, and that they enjoyed also many political rights. An act passed by the General Assembly of New York on November 15, 1727, provided that when the oath of abjuration was to be taken by any British subject professing the Jewish religion, the words "upon the true faith of a Christian" might be omitted. Three days later an act was passed naturalizing one Daniel Nunes da Costa. A bitter political controversy of 1737 resulted in the decision by the General Assembly that Jews should not be allowed to vote for members of that body. In 1740, Parliament passed the Plantation Act specifically permitting Jews to be naturalized in the colonies. Previous to this date, however, the New York Colonial Assembly had passed numerous special acts of naturalization, some of which were applicable to individuals only; others, more general in character, under which Jews could be naturalized without taking oath "upon the true faith of a Christian," were also put upon the statute book. Between this time and the Revolutionary War the Jewish community in this colony increased by slow stages, the principal immigrants coming from Spain, Portugal, and the West Indies. During the French and Indian War, Jacob Franks was the royal agent, in association with a British syndicate, for provisioning the British forces in America; his dealings with the crown during this period exceeded £750,000 in value.
Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі қонысы
Алғашқы көшіп келгендердің көпшілігі Нью-Йорк қаласында қоныстанғанмен, аздаған бөлігі оның шегінен тыс жерлерге, тіпті кейбіреулері қазіргі Пенсильвания штатының аумағына дейін барып қоныстанды. 1661 жылы Олбани тек сауда орталығы болғанда, Ассер Леви онда жылжымайтын мүлікке ие болған, бірақ сол жылдан бастап он тоғызыншы ғасырдың басына дейін сол қалада қоныстанғандар туралы ешқандай жазба қалмаған. 1838 жылға дейін олардың қауымдасуға жеткілікті саны болмады, ал 1846 жылға дейін раббин болған жоқ.
Although most of the earlier immigrants settled in New York City, a few settled beyond its limits, some even as far as the confines of what now constitutes the state of Pennsylvania. In 1661, when Albany was but a trading post, Asser Levy owned real estate there, but between that date and the early years of the nineteenth century there are no records of any settlers in that town. They were not there in sufficient numbers to form a congregation until 1838, and they had no rabbi until 1846.
Жаңа Англияда
Роджер Уильямс құрған колонияның ресми діни төзімділігіне байланысты 1600 жылдардың соңында яһудилердің бір тобы Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласына қоныстанды. Жаңа Англияның басқа аймақтарында XVII және XVIII ғасырларда сирек-сирек қоныстанушылар болған болуы мүмкін, бірақ пуритандықтардың қаталдығы кез келген діни қауымдастық құруға кедеріс келтірді. Бірнеше деректерге сәйкес, 1621 жылы Массачусетс штатының Плимут қаласына қоныстанған Мозес Симонсонның түбі голландтық яһудилерден шыққан болуы мүмкін. Ерекше тұлға – Юда Монис, ол христиан дініне ауысып, 1722 жылдан 1764 жылы қайтыс болғанға дейін Гарвард колледжінде еврей тілінен сабақ берді. 1659 жылдың 9 қарашасында Коннектикут штатында, ал 1670 жылы тағы бір яһуди туралы мәліметтер бар. Нью-Хейвенге алғашқы яһуди отбасы 1772 жылы көшіп келді, бірақ одан бірнеше жыл бұрын христиан дінін қабылдаған бірнеше адам онда тұрған. Алғашқы қауым 1840 жылы құрылды, мүшелері негізінен жиырма бавариялық отбасынан тұрды. Сол кезден бастап қауымның саны бірте-бірте өсті. Бриджпорт, Ансония, Дерби, Уотербери, Нью-Лондон және Хартфорд қалаларында да яһуди қоныстары бар. Хартфордтағы алғашқы қауым 1843 жылы құрылды. 1891 жылдан бастап бірқатар яһуди шаруалар штаттың әртүрлі аймақтарына қоныстанды. Массачусетс штатындағы яһуди туралы ең алғашқы жазба 1649 жылдың 3 мамырындағы күнді көрсетеді, ал 1695 және 1702 жылдары Бостон тұрғындары арасында яһудилер туралы мәліметтер кездеседі; бірақ оларды тек жалғыз келушілер деп санауға болады, өйткені Революциялық соғыс яһудилерді Ньюпорттан қуғанға дейін Массачусетс штабында тұрақты қоныс іздегендер болған жоқ. 1777 жылы Аарон Лопес және Яков Ривера, тағы елу тоғыз адаммен бірге Ньюпорттан Лестерге көшіп, онда қоныстанды; бірақ бұл қоныс соғыс аяқталғаннан кейін жойылды. 1800 жылға дейін Бостонға Хейс отбасының ішіндегілерді қоса, көптеген яһудилер қоныс аударды. Олардың ішіндегі ең маңыздысы – Мозес Майкл Хейс. 1830 жылы бірнеше алжирлік яһудилер Бостонға келді, бірақ олар көп ұзамай із жазын қалдырды. Қазіргі қауымның тарихы 1840 жылы алғашқы қауым құрылғаннан басталады. Вермонт және Нью-Гэмпширге көшіп келген яһудилердің саны ешқашан көп болған жоқ, бірақ Берлингтон (Вермонт), Манчестер, Нашуа, Конкорд, Портсмут және Довер (Нью-Гэмпшир) қалаларында қауымдар бар. Жаңа Англиядағы яһудилердің қоғамдық өмірі туралы көп айтуға болады, олардың саны 1882 жылы үлкен орыс эмиграциясы басталғанға дейін және Нью-Йорк пен Канада арқылы эмиграция Жаңа Англияға ағыла бастағанға дейін баяу өсті. Батыс аймақтарының дамуы және оның салдарынан Жаңа Англиядағы шаруашылықтың тиімсіздігі АҚШ-тың осы бөлігінен көптеген еңбекқор шаруаларды тартып алды, олар өнімсіз егістіктерін батыс штаттарындағы жақсы мүмкіндіктерге алмастырды. Халықтың көшіп-қонуына байланысты қызықты факт – осы тасталған шаруашылықтардың көпшілігі, әсіресе Коннектикут штатында, орыс яһудилерімен иеленді, олар негізінен сүт шаруашылығымен айналысып, ауыл шаруашылығы қауымдастығына жаңа және пайдалы элемент қосты.
A group of Jews settled in Newport, Rhode Island in the late 1600s due to the official religious tolerance of the colony as established by Roger Williams. In other parts of New England there were probably occasional settlers in the seventeenth and eighteenth centuries, but the intolerance of the Puritans rendered impossible the establishment of any religious communities. According to several sources, Moses Simonson, who settled in Plymouth, Massachusetts in 1621, may have had Dutch Jewish ancestry. An interesting personality is that of Judah Monis, who became a convert to Christianity and filled the chair of Hebrew in Harvard College from 1722 until his death in 1764. Mention is found of a Jew in Connecticut on November 9, 1659, and of another in 1670. The first Jewish family to settle in New Haven came in 1772, though a few individuals who had become converts to Christianity dwelt there a few years before. The first congregation was established about 1840, the congregants being members of about twenty Bavarian families. From that date on the community increased by slow stages. There are Jewish settlements also in Bridgeport, Ansonia, Derby, Waterbury, New London, and Hartford. The first congregation in Hartford was established in 1843. Since 1891, a number of Jewish farmers have been settled in various parts of the state. The earliest mention of a Jew in Massachusetts bears the date May 3, 1649, and there are references to Jews among the inhabitants of Boston in 1695 and 1702; but they can be regarded only as stragglers, as no settlers made their homes in Massachusetts until the Revolutionary War drove the Jews from Newport. In 1777, Aaron Lopez and Jacob Rivera, with fifty nine others, went from Newport to Leicester, and established themselves there; but this settlement did not survive the close of the war. A number of Jews, including the Hays family, settled at Boston before 1800. Of these Moses Michael Hays was the most important. In 1830, a number of Algerian Jews went to Boston, but they soon disappeared. The history of the present community begins with 1840, when the first congregation was established. The Jewish immigrants to Vermont and New Hampshire have never been very numerous, though there are congregations in Burlington, Vermont and in Manchester, Nashua, Concord, Portsmouth, and Dover, New Hampshire. Little of importance can be said about the communal life of the Jews in New England, and their numbers increased but slowly until after the beginning of the great Russian emigration in 1882, when the overflow from New York as well as the emigration through Canada commenced to stream into New England. The opening up of the West and the resulting unprofitable nature of farming in New England drew away from this part of the United States many thrifty farmers, who abandoned their unfruitful fields for the more attractive opportunities in the western states. Of interest in connection with this shifting of the population is the fact that many of these abandoned farms, especially in Connecticut, have been taken up by Russian Jews, who, principally as dairy farmers, have added a new and useful element to the agricultural community.
Мэриленд штаты
17 ғасырдың бірінші жартысында Мэрилендке тек бірнеше еврей келген сияқты, ал осы колонияның алғашқы қоныс аударушылары Нью-Йорк, Ньюпорт, Саванна және Чарльстон сияқты үлкен топта емес, жеке адамдар ретінде келді. Аты-жөніне қарағанда, бірнеше еврей Мэриленд колониясының алғашқы күндерінен бастап тұрған көрінеді. Ең танымал тұлға, ол сөзсіз еврей болған, – доктор Яков Лумброзо, ол 1656 жылдың 24 қаңтарында келді және 1658 жылы дінге қарсы сөздер айтқаны үшін сотталды, бірақ Ричард Кромвельдің таққа отыруының құрметіне (1658 жылдың 3 наурызы) жарияланған жалпы кешірімге байланысты босатылды. Лумброзоға 1663 жылдың 10 қыркүйегінде азаматтық құқықтар туралы хаттар берілді. Дәрігерлікпен айналысудан басқа, ол плантация ұстады, жергілікті американдықтармен сауда жасады және Лондон саудагерлерімен тығыз байланыста болды. Ол колониядағы алғашқы дәрігерлердің бірі болды және оның мансабы Мэрилендтегі діни төзімділіктің тарихы мен мәнісіне көп жарық түсіреді. Ол өзінің жеке басының күшімен колонияда тұруын мүмкін емес ететін барлық заңдарды елемеуге қабілетті болды және ол өз дінін сақтаған сияқты, тіпті заң бойынша бұл тыйым салынған болса да. Қолдаусыз жағдай еврейлердің Мэрилендке кіруін қиындатты, және 1776 жылғы Конституция барлық адамдардың діни құқықтарын бекіткенге дейін колонияда аз ғана еврей қоныстанды.
It would seem that only a few Jews found their way to Maryland during the first half of the 17th century, and that the first settlers of this colony came as individuals, and not in considerable numbers at any time, as was the case in New York, Newport, Savannah, and Charleston. To judge by the names alone it would appear that a few Jews were resident in Maryland from the earliest days of the colony. The most prominent figure, who was unquestionably a Jew, was a Dr. Jacob Lumbrozo, who had arrived January 24, 1656, and who, in 1658, was tried for blasphemy, but was released by reason of the general amnesty granted in honor of the accession of Richard Cromwell (March 3, 1658). Letters of denization were issued to Lumbrozo September 10, 1663. Besides practising medicine, he also owned a plantation, engaged in trade with the Native Americans, and had active intercourse with London merchants. He was one of the earliest medical practitioners in the colony, and his career casts much light upon the history and nature of religious tolerance in Maryland. By the strength of his personality he was able to disregard nearly all the laws which would have rendered his residence in the colony impossible, and he seems to have observed his faith even though this, under the laws, was forbidden. The unfavorable environment rendered the admittance of Jews to Maryland difficult, and until the Constitution of 1776 established the religious rights of all, few Jews settled in the colony.
Пенсильвания штаты
Жаңа Амстердамнан келген яһудилер 1655 жылдан бастап Делавэр өзені бойында сауда жасағаны туралы мәліметтер бар. 1681 жылы Уильям Пенн иеленген аймақтың оңтүстік-шығыс бөлігінде де қоныс аударғандар болған болуы мүмкін. Пенсильванияның алғашқы отарлаушыларының көп бөлігі неміс яһудилерінен тұрды. Филадельфияда тұрған алғашқы яһуди – 1703 жылы онда тұрған Йонас Аарон болды. Алғашқы пионерлердің бірі және едәуір танымал болған Исаак Миранда еді. Ол Ланкастерде алғашқы болып қоныс тепті, сол жерде және Шафферстаунда ерте яһудилер қоныстанды. Миранда христиан дініне кіріп, бірнеше мемлекеттік лауазымды иеленді. XVIII ғасырдың бірінші жартысында Филадельфияға көптеген яһудилер қоныстанды және қаланың өмірінде маңызды рөл атқарды. Олардың арасында Дэвид Франкс, Джозеф Маркс және Самсон Леви болды. 1765 жылғы импортты шектеу туралы қаулыға сегіз яһуди қол қойды, бұл сол кездегі яһуди қауымының маңыздылығын көрсетеді. 1747 жылдан бастап бірнеше адам Стерлинг аллеясындағы шағын үйде, кейін Үшінші және Төртінші көшелер арасындағы Черри аллеясында діни қызметтер өткізді. Олардың көпшілігі неміс және поляк яһудилері болды, ал діни рәсімдерге қатысты пікір келіспеушіліктері сол кезде тұрақты қауым құруға кедергі келтірді. Шындығында, 1761 және 1773 жылдары оны құруға әрекеттер жасалды, бірақ Американдық революция кезінде Нью-Йорктен келген яһудилердің көшуі және Гершом Мендес Сейхастың келуі қауымға осы қадірлі мақсатын іске асыруға жеткілікті күш бергенше, ешқайсысы құрылмады. Жер сатып алынып, синагог салынды, салтанатты ашылуы 1782 жылдың қыркүйегінде өтті. Филадельфиялық көптеген яһудилер революция армиясында қызмет етті, ал Хайм Соломонның революция қаржысына Роберт Морриске көрсеткен құнды қызметтері оның есімін американдық яһуди тарихындағы ең танымал тұлға ретінде ерекшелендірді. Яһудилер Пенсильваниядағы Ланкастерде кем дегенде 1730 жылдан бері тұрып келеді, бұл қала мен округ құрылғанға дейінгі кезең. Жозеф Симон алғашқы қоныс аударушылардың ең танымал өкілі болды. Мейер Харт және Майкл Харт революциялық соғыстан бұрын Истонға келген алғашқы қоныс аударушылардың арасында болды. 1839 жылы онда синагог құрылды. Шафферстаунда ерте заманда бірнеше яһуди қоныстанды, ал 1732 жылы синагог пен зират салынды. Революциялық соғысқа дейінгі жылдар бойы Пенсильванияның көптеген яһудилері Пенсильванияның батыс жерлерін игеру және сатумен айналысты. Олардың арасында Якоб және Дэвид Франкс, Барнард және Майкл Гратц, Жозеф Симон және Леви Эндрю Леви есімдері ерекше көзге түсті.
It is on record that Jews from New Amsterdam traded along the Delaware River as early as 1655. There were probably some settlers in the southeastern portion of the territory of which William Penn took possession in 1681. A very considerable number of the early Pennsylvania colonists were German Jews. The first Jewish resident of Philadelphia was Jonas Aaron, who was living there in 1703. Another early pioneer and one of considerable prominence was Isaac Miranda. He was the first to settle at Lancaster, at which place, as also at Shaefferstown, there was an early Jewish immigration. Miranda became a convert to Christianity and held several state offices. A number of Jews settled in Philadelphia in the first half of the eighteenth century, and became prominent in the life of the city. Among these were David Franks, Joseph Marks, and Sampson Levy. The Non Importation Resolutions of 1765 contained the signatures of eight Jews, an indication of the importance of the Jewish community at this time. As early as 1747 a number of persons held religious services in a small house in Sterling alley, and afterward in Cherry alley—between Third and Fourth streets. They were mostly German and Polish Jews; and their differences as to the liturgy to be followed prevented, at the time, the formation of any regular congregation. Attempts, indeed, were made in 1761 and 1773 to form one, but none was established until the influx of Jews from New York during the Revolutionary War, with the arrival of Gershom Mendes Seixas, gave the community sufficient strength to carry out this cherished object. A lot was purchased and a synagogue erected, the dedication occurring in September 1782. A number of Philadelphia Jews served in the army of the Revolution; and the inestimable services rendered by Haym Salomon to Robert Morris in the finances of the Revolution make his name stand out as the most prominent character in American Jewry. Jews have lived in Lancaster, Pennsylvania, since at least 1730, before the town and county were organized. Joseph Simon was the best known of the first arrivals. Meyer Hart and Michael Hart were among the earlier settlers at Easton, where they arrived previous to the Revolutionary War. A synagogue was established there in 1839. Shaefferstown had a few Jewish settlers at an early date, and a synagogue and cemetery in 1732. For a considerable number of years preceding the Revolutionary War a number of Jews of Pennsylvania were engaged in the exploitation and sale of western Pennsylvania lands. Among the more prominent of these were Jacob and David Franks, Barnard and Michael Gratz, Joseph Simon, and Levy Andrew Levy.
Оңтүстік Америка
Грузиядағы еврей қонысы колонияның құрылған сәтінен басталады; Грузияның ерте тарихы – Саваннаның өсуі мен дамуының тарихы, еврей өмірі сол қалада шоғырланған. 1733 жылғы маусымда Джеймс Оглторп өзінің алғашқы ізбасарларын Саваннаға жеткізгенге дейін Лондонда еврейлерді колонияға қоныстандыруға бағытталған қозғалыс болған сияқты. Англиядан келген екінші кеме (1733 жылғы 11 шілдеде) жолаушыларының арасында қырық еврей эмигрант болды. Олардың келуі күтпеген болса да, либералды көзқарастағы губернатор оларды қуана қарсы алды, өйткені Англиядағы колонияның сенімділері еврейлердің қоныстануына қарсылық білдіргенін білген. Осы алғашқы қоныс аударушылардың барлығы испан, португал және прусс текті адамдар болды, бірақ олар келгеннен кейін бір жыл өткен соң, неміс еврейлері де сол жерде тұрып қалды. Бұл екі топ қоныс аударушы Оглторптан бірдей жақсы қарым-қатынас алды және АҚШ-тағы еврейлердің маңызды қауымдастықтарының бірінің негізін қалады. Олардың көптеген ұрпақтары әлі де елдің әртүрлі аймақтарында тұрады. Колонияда туған алғашқы ақ нәресте – еврей Филипп (Ури) Минис, 1734 жылғы 11 шілдеде дүниеге келді. Алғашқы көшіп келгендердің арасында доктор Нуньис болды, оны медициналық білімі үшін және басқалармен бірге колонияға жеткілікті байлық әкелгендіктен, иммигранттарға үлкен жерлерді иеленуге мүмкіндік бергендіктен құрметпен қарсы алды. 1734 жылы қауым құрылды. Үш жылдан кейін Португалияда жүзім өсірген Абрахам де Лион жүзім өсіруді енгізді. Бұл ертедегі қоныс аударушылардың негізгі кәсібі – жібек өсіру, оны өндіру, сондай-ақ ауыл шаруашылығы мен сауда-саттық болды. 1741 жылы колонияның сенімділерімен құлдарды әкелу мәселесі бойынша туған дау Оңтүстік Каролинаға кең көлемде көшіп кетуге және қауымның тарауына әкелді. Бірақ 1751 жылы бірқатар еврейлер Грузияға оралды, сол жылы сенімділер колониядағы жібек өнеркәсібін бақылау үшін Джозеф Оттоленгеді жіберді. Ол көп ұзамай өзінің әріптестерінің саяси өмірінде беделге ие болды және 1761 жылы және одан кейінгі жылдары Ассамблеяның мүшесі болып сайланды. Еврейлер мен басқа қоныс аударушылар арасында әлеуметтік айырмашылықтар болған жоқ сияқты, ал білім беру және қайырымдылық мекемелеріне барлығы бірдей қолдау көрсеткен сияқты. Джон Локк 1669 жылы Каролинаны басқару үшін жасаған либералды харта олардың ертерек сол жерге қоныстануына ықпал етуі керек еді, өйткені Локк хартасының шарттары бойынша «еврейлер, мүшріктер және басқа пікірдегілерге» ар-ождан бостандығы толық берілген. Саяси өзгерістер Локктың бастапқы жоспарларын айтарлықтай өзгерткенмен, төзімділік рухы әрқашан сақталды. Дегенмен, 1740-1771 жылдар аралығында Грузиядан Оңтүстік Каролинаға болған көші-қонға дейін, Оңтүстік Каролинаға көптеген еврейлер келген жоқ. Алайда, 1697 жылы азаматтыққа өтініш білдірген төрт еврейдің бірі Саймон Валентин, дауыс беруге құқығы бар алғашқы еврей жер иесі болды. 1703 жылы «жұртқа жат» еврейлердің Ассамблея мүшелерін сайлауда дауыс беруіне қарсылық білдірілді. 1748 жылы Лондонның белгілі еврейлері Оңтүстік Каролинада 809 км² жерді сатып алу жоспарын жасады. Алайда, бұл жоспар іске аспады, бірақ 1755 жылғы 27 қарашада Джозеф Сальвадор Форт-Нейти-Сикске жақын жерде (405 км²) 2000 фунтқа сатып алды. Жиырма жылдан кейін Сальвадор Лондонның он үш сефардтық еврейіне жерді (243 км²) 3000 фунтқа сатты. Бұл жер «Еврейлер жері» деп аталды. Сальвадорлардың тағы біреуі (Жозефтің інісі Франциск Сальвадор) 1773-74 жылдары сол маңайда кең жер учаскелерін сатып алды. 1756 жылы келген Мозес Линдо, Лондон еврейі, индиго өндірісімен белсенді айналысты, оны дамытуға көп қаражат жұмсады және оны штаттың маңызды салаларының біріне айналдырды. Революциялық соғыс кезінде Оңтүстік Каролина еврейлері екі тарапта да болды; революционерлердің ең көрнектісі – Фрэнсис Сальвадор, ол 1775-76 жылдары өткен Бірінші және Екінші провинциялық конгрестердің мүшесі болып сайланды, бұл Революция кезінде еврейдің ең маңызды саяси лауазымы болды. Ричард Лошингтон басқарған отаршылдар ротасының үштен екісі Чарльстон еврейлерінен құралған. 1780 жылы Чарльстонның құлауынан кейін еврейлердің көпшілігі сол қаланы тастап кетті, бірақ олардың көпшілігі соғыс аяқталғаннан кейін оралды. Сефардтық еврейлер 1750 жылы, ал неміс текті еврейлер көп ұзамай тағы бір қауым құрды. 1791 жылы сефард қауымы тіркелген кезде Чарльстондағы еврейлердің саны 400-ге жуық деп есептелді. Аты-жөніне қарағанда, 1624 жылы Вирджинияға бірнеше еврейлер келген сияқты. Сондай-ақ, он жетінші ғасырдың соңына дейін аздаған адамдар сол жерде болған, бірақ шамамен 100 жыл бойы еврей қонысының іздері табылмады. Кем дегенде бір еврей әскері – мүмкін екі – Вашингтонның 1754 жылы Аллегейни таулары арқылы жасаған жорығында Вирджиния полктерінде қызмет еткен. Еврейлердің Балтимор және Мэрилендтің басқа да аймақтарынан отаршылдарға ертерек келгені мүмкін. 1785 жылға қарай Ричмондта испан-португалдық текті шамамен ондай отбасыдан тұратын еврей қауымдастығы болды, ол 1791 жылы сефард қауымын құрды. Бұл қауым 1898 жылға дейін болды. 1778 жылы Холстон өзенінің жанында Теннессиде қоныстанған саудагерлердің арасында бірнеше еврейлер болды, бірақ олар тек жалғыз келушілер болды және тұрақты қоныс құрмады. Миссисипи өзенінің шығысындағы оңтүстік штаттарының арасында еврейлердің негізгі қоныстары Алабама және Миссисипиде құрылды. XVIII ғасырдың басында қазіргі Алабама аумағына бірнеше еврейлер келді. 1776 жылы Паллаккио белгілі болды. Миссисипидегі Натчез ауданында XVIII ғасырдың соңына дейін бірнеше еврейлер болған болуы мүмкін, бірақ 1843 жылы Натчез қауымы құрылғанға дейін қауым құрылмады.
The Jewish settlement in Georgia dates almost from the very foundation of the colony; and the early history of Georgia is practically the history of the growth and development of Savannah, Jewish life centering in that city. It would appear that a movement was set on foot in London to settle some Jews in the colony even before James Oglethorpe, in June, 1733, led his first band of followers to the point which soon after became the city of Savannah. The second vessel which reached the colony from England (on July 11, 1733) had among its passengers no less than forty Jewish emigrants. Although their arrival was unexpected, the liberal minded governor welcomed them gladly, notwithstanding that he was aware that the trustees of the colony in England had expressed some opposition to permitting Jews to settle there. These first settlers were all of Spanish, Portuguese, and Prussian extraction, though within a year of their arrival others, who were apparently German Jews, also took up their residence there. These two bands of settlers received equally liberal treatment from Oglethorpe, and were the progenitors of one of the most important communities of Jews in the U. S. Many of their descendants are still living in various parts of the country. The first male white child born in the colony was a Jew, Philip (Uri) Minis on July 11, 1734. Among the first immigrants was Dr. Nunis, who was made welcome because of his medical knowledge, and because he, with a number of others, brought sufficient wealth to the colony to enable the immigrants to take up large tracts of land. A congregation was organized as early as 1734. Three years later Abraham de Lyon, who had been a vigneron in Portugal, introduced the culture of grapes. The cultivation and manufacture of silk and the pursuit of agriculture and of commerce were the chief occupations of these early settlers. A dispute with the trustees of the colony respecting the introduction of slaves caused an extensive emigration to South Carolina in 1741, and resulted in the dissolution of the congregation. But in 1751 a number of Jews returned to Georgia, and in the same year the trustees sent over Joseph Ottolenghe to superintend the somewhat extensive silk industry in the colony. Ottolenghi soon attained prominence in the political life of his associates, and was elected a member of the Assembly in 1761 and in succeeding years. There seems to have been little if any distinction made socially between the Jews and the other settlers, and educational and philanthropic institutions seem to have been supported by all alike. The liberal charter which John Locke drew up in 1669 for the governance of the Carolinas should have operated to attract Jews there at an early date, since "Jews, heathen, and dissenters" were by the terms of Locke's charter granted full liberty of conscience. Although political changes modified Locke's original plans considerably, the spirit of tolerance was always retained. Nevertheless, no Jews in any numbers appear to have come to South Carolina until the exodus from Georgia from 1740 to 1771, already referred to. However, one Simon Valentine, one of four Jews who applied for citizenship in 1697, became the first documented Jewish landowner, which entitled him to vote. A few others followed him, for in 1703 a protest was raised against "Jew strangers" voting in an election for members of the Assembly. In 1748, some prominent London Jews set on foot a scheme for the acquisition of a tract of (809 km2) of land in South Carolina. Nothing came of this, however, though on November 27, 1755, Joseph Salvador purchased (405 km2) of land near Fort Ninety six for £2,000. Twenty years later Salvador sold (243 km2) of land for £3,000 to thirteen London Sephardic Jews. This land was known as the "Jews' Lands." Another of the Salvadors (Francis Salvador, the nephew of Joseph) purchased extensive tracts of land in the same vicinity in 1773–74. Moses Lindo, likewise a London Jew, who arrived in 1756, became actively engaged in indigo manufacture, spending large sums in its development, and making this one of the principal industries of the state. During the Revolutionary War the Jews of South Carolina were to be found on both sides; and the most eminent of the revolutionists was Francis Salvador, who was elected a member of the First and Second Provincial Congresses which met 1775–76, the most important political office held by any Jew during the Revolution. Two thirds of a company of militia commanded by Richard Lushington was made up of Charleston Jews. After the fall of Charleston in 1780 the majority of Jews left that city, but most of them returned at the close of the war. The Sephardic Jews established a congregation in 1750, and the Jews of German descent another shortly thereafter. In 1791, when the Sephardic congregation was incorporated, the total number of Jews in Charleston is estimated to have been 400. To judge by names alone, it would appear that a few Jews wandered into Virginia as early as 1624. A small number seem also to have been there before the end of the seventeenth century, but for nearly 100 years no traces of Jewish settlement are found. At least one Jewish soldier—possibly two—served in Virginia regiments under Washington in his expedition across the Allegheny Mountains in 1754. It is probable that Jews drifted into the colony from Baltimore and other points in Maryland at an early date. By 1785, Richmond had a Jewish community of about a dozen families of Spanish Portuguese descent, which organized a Sephardic congregation in 1791. This congregation remained in existence until 1898. A few Jews were among the traders who settled in Tennessee, near the Holston River, in 1778, but they were mere stragglers and made no permanent settlement. Of the remaining states of the southern group east of the Mississippi River the principal Jewish settlements have been made in Alabama and Mississippi. An occasional Jew made his way into the territory which is now Alabama during the early part of the eighteenth century. One Pallachio became prominent in 1776. It is likely that there were a few Jews in the Natchez district of Mississippi before the close of the eighteenth century, but no congregation was organized until that of Natchez was established in 1843.
Америка революциясында
Америка төңкерісінен бұрын және оның кезінде еврейлердің өкілдері осы мәселе бойынша екі тараптың да құрамында болды, алайда көпшілігі отаршылдар тарапына қосылды. 1769 жылғы импортты тоқтату туралы келісімде кем дегенде бес еврейдің есімі тіркелген; осыған ұқсас басқа келісімдерде де осы жағдай сақталды. Американдық төңкеріс Нью-Йорктегі қауымды таратып жіберді; британдықтар қаланы басып алуға дайындалып тұрғанда қауымның көп бөлігі Гершом Мендес Сейхас басшылығымен синагогтың барлық мүлкін алып, Филадельфияға көшіп кетті, онда 1782 жылы алғашқы тұрақты қауым – Микве Израильді құрды. Нью-Йоркте қалған аз ғана адамдар синагогта намаз оқып тұрды. Филадельфияға кеткендердің көпшілігі соғыс аяқталғаннан кейін Нью-Йоркке қайтып келді. Хайм Соломон немесе (Соломон), (1740–1785) – Американдық тәуелсіздік соғысы кезінде американдық тараптың бас қаржыгері. Ол Пруссияда дүниеге келді және Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында қайтыс болды.
Before and during the American Revolutionary War the Jews had representatives of their people upon both sides of the controversy, though the majority joined the colonial side. On the Non Importation Agreement of 1769 the names of not less than five Jews are found; this is also the case with respect to other agreements of a similar nature. The outbreak of the Revolutionary War dissolved the congregation in New York; and upon the eve of the British occupancy of the town the majority of the congregation, headed by Gershom Mendes Seixas, took all the belongings of the synagogue and removed to Philadelphia, where they established the first regular congregation, the Mickvé Israel, in 1782. The small number who remained in New York occasionally held services in the synagogue. Most of those who left for Philadelphia returned to New York after the war. Haym Solomon or (Salomon), (1740–1785) the prime financier of the American side during the American War of Independence. He was born in Prussia and died in Philadelphia, Pennsylvania.