Кіріспе

1840 жылғы Дамаск оқиғасы американдық еврейлер тарихындағы дипломатиялық немесе халықаралық кезеңнің нақты басталуын көрсетеді (бірақ Мордехай М. Ноаның Тунистегі консул ретінде (1813–16 жж.) елiне көрсеткен қызметтерін естен шығармау керек). Дамасктағы көрнекті яһудилерге жасалған қудалаулар мен қиындықтар туралы хабар АҚШ-тың Дамасктағы консулы Вашингтондағы Мемлекеттiк департаментке жеткiзiлдi. Содан кейін, 1840 жылдың 14 тамызында Мемлекеттiк хатшы Джон Форсайт АҚШ-тың Александриядағы консулы Джон Глиддонға дереу нұсқаулар бердi. Онда ол Еуропа үкiметтерiнiң осы қудалаулардың қауырсындығын азайтуға жасаған тыранында Америка Құрама Штаттарының белсендi қолдауын көрсету үшiн барлық мүмкiндiктер мен күш-жiгердi жұмсауды тапсырды. Үш күннен кейін Форсайт АҚШ-тың Осман империясындағы министрi Дэвид Портерге Портадағы бақытсыз жағдайға тап болғандардың ахуалын жақсарту үшiн бар күшiн салуға бұйрық бердi. Осы екі хабарламада да АҚШ-тың араласуының себептерi әдiлеттiлiк пен адамгершiлiк сезiмдерiне негiзделген, себебi бұл мәселiде америкалық азаматтар қатыспады; Министр Портерге жолдаған хабарламада АҚШ-тың араласуының ерекше қажеттiлiгi мен құқығына ерекше назар салынды, өйткенi оның саяси және азаматтық институттары нәсiлi немесе дінi бойынша адамдарды ерекше қарамайды, барлығына тең қарап, қадірлейді.

Дамаск ісі

АҚШ-тың бұл әрекеті АҚШ-тағы ең бір яһудидің тілегінен тыс жасалғанымен, сол кезде яһудилердің пікірін білдіру үшін шаралар қолға алынды. 1840 жылдың тамыз және қыркүйек айларында Нью-Йорк, Филадельфия және Ричмонд қалаларында христиандар мен яһудилердің қатысуымен қоғамдық жиналыстар өтті, онда АҚШ-тан айыпталушылар үшін әділдік орнатуға және олардың қиындықтарын жеңілдетуге араласуды сұрайтын қаулылар қабылданды. Осы жиналыстарды ұйымдастыруда маңызды рөл атқарғандардың қатарында Ричмондтан Джейкоб Езекиел, Нью-Йоркттан Дж. Б. Куршхедт және Теодор Дж. Сейхас, ал Филадельфиядан Исаак Лизер мен Джон Мосс болды. Бұл көшбасшылар мен Мемлекеттік департамент арасында кең ауқымды хат алмасу жүргізілді, онда үкіметтің гуманитарлық көзқарасы және оның араласуының мәні толыққанды көрсетілді. Он жыл өткен соң АҚШ-тағы яһудилер Швейцариямен дипломатиялық қарым-қатынастарға қатысты. Шамамен бір уақытта келіссөздер екі бағытта жүргізілді: а) американдық азаматтардың христиан емес болуына байланысты кемсітушілікке ұшырауы мүмкін келісімді ратификациялау және б) швейцарияда американдық азаматтарға, олардың яһуди дініне жататындығы үшін жасалған кемсітушілік туралы.

Швейцариядағы мүгедектер

1850 жылдың қараша айында американдық өкіл А. Дадли Манн Швейцария Конфедерациясымен шарт жасасты, оны президент Миллард Филлмор 1851 жылдың 13 ақпанында АҚШ Сенатына жіберді. Президент сонымен қатар, шарттың бірінші бабының бір бөлігіне қатысты ерекше пікір білдіретін хабарлама жолдады, онда тек христиандар ғана кепілдік берілген артықшылықтарға ие болуы керек делінген. Яһудилер шарттың ратификациялануына қарсы агитацияны оның бар екенін білгеннен кейін бастады, ал сол кездегі мемлекеттік хатшы Дэниел Вебстер және сенатор Генри Клей (1851 жылдың ақпанында) бірден шарттың наразылық тудыратын бабына қарсы екендіктерін жариялады. Қарсылықты қоздырған негізгі тұлғалар – Исаак Лизер, Дэвид Эйнхорн, Чарльстоннан Дж.М. Кардозо және Нью-Йорктен капитан Джонас Филлипс Леви. Көп ұзамай АҚШ-та (1852–53 жж.) американдық азаматтар үшін шетелде діни төзімділікті қамтамасыз ету үшін қозғалыс құрылды; бұл яһудилер бастаған қозғалыстан мүлдем өзгеше болғанымен, соңғысына үлкен көмек көрсетті. Осы бірлескен қарсылықтың нәтижесінде Сенат шартты ратификациялаудан бас тартты. Мичиган штатының сенаторы Льюис Касс оған қарсы күресте белсенділік танытты. Ол Исаак Лизер және капитан Левимен хат алмасып, 1854 жылы Сенатта шартқа қарсы бірнеше маңызды сөз сөйледі, сондай-ақ 19 сәуірде 1854 жылы Нью-Йорк яһудилерінің комитетінің ұсынысымен АҚШ яһудилері қол қойған петицияны ұсынды, оның төрағасы Александр Дж. Куршедт болды. Нәтижесінде Сенат шартқа түзетулер енгізді, және түзетілген түрі 1855 жылдың 9 қарашасында ратификацияланды және жарияланды. Бірақ түзету, сөздері жағынан бұрынғыдан да нашар болмаса да, сол мәнді сақтап, шарт талаптары бойынша Швейцария кантондарының 1851 жылы қабылдағандай яһудилерді кемсітуіне мүмкіндік берді. Шартты ратификациялауды тоқтатуға қарамастан, оған қарсы агитация тоқтаған жоқ. 1855 жылдың соңында шарт жарияланғанымен, оның туралы 1857 жылға дейін көпшілікке кеңінен мәлім болған жоқ. Оған назар аударған себебі, американдық азамат және яһуди А. Гутман 1856 жылы Нойшательдегі Ла-Шо-де-Фондтан бес жыл бойы бизнес жүргізгендіктен кету туралы хабарлама алды. 1857 жылы Питтсбургте, Индианаполисте, Истонда (Пенсильвания штатында), Чарльстонда, Балтиморда және басқа да қалаларда наразылық жиналыстары өтті. Қазан айында Балтиморда яһудилердің съезі өтті, ал осы съездің тағайындаған өкілдігі президент Джеймс Бьюкененге шартқа наразылық білдіру және оны жоюды сұрау үшін сол айда барды; президент олардың өтінішін қанағаттандыру үшін өз билігі шегінде қадамдар жасауға уәде берді. Президентке және Сенатқа көптеген ескерткіштер де жіберілді. Бұл агитацияның жалпы назар аударғанын бүкіл елдегі газеттер шартқа қарсы пікір білдіруінен көрініп тұрды. Шартқа өзгерістер енгізу және тек американдық яһудилердің ғана емес, Швейцариядағы барлық елдердің яһудилерінің құқықтарын бекіту үшін АҚШ-та үнемі күш-жігер жұмсалғанымен, келіссөздердің негізгі орталығы бұрынғы елге көшті, ал басты рөлді американдық министр Теодор Фей атқарды. 1853 жылдың тамызынан бастап, жоғарыда аталған американдық азамат, дәл сол Гутман, Ньюшатель кантоны Ла-Шо-де-Фондтың билігінен еврей екендігіне байланысты сол кантоннан кету туралы бұйрық алған кезде, Фей бастапқыда өте белсенді ұстанымға ие болғысы келмегенімен, ақырында швейцариялықтардың яһудилерге қарсы кемсітушілігіне қызығушылық танытып, 1860 жылы қайтарылғанға дейін белсенді агитация жүргізді. Ол Гутманның қалуына рұқсат алды, бірақ ол тек рақымшылықпен, құқықпен емес. Фейдің еңсеруге тырысқан кедергісі Швейцария Конфедерациясының табиғатында болды, ол мекенге құқықтарды реттеуді кантондарға қалдырды, ал Федералды кеңес бұл мәселеде кантондарға бақылау жүргізе алмады. Фейді мемлекеттік хатшылар Марси және Льюис Касс, әсіресе соңғысы, жақсы қолдады. Келіссөздер барысында Фей еврей мәселесін Швейцарияға қатысты егжей-тегжейлі зерттеді және 1859 жылдың маусым айында Федералды кеңеске өзінің «Исраилдік жазбасы» деп атаған құжатын жіберді. Бұл – американдықтардың ұстанымын нақты түсіндіретін және еврейлерді жалпы қорғауға арналған кең көлемді трактат. Ол неміс және француз тілдеріне аударылды, Федералды кеңес оны сатуға ұсынды, швейцариялық газеттерде көп жарияланды және бірнеше кантондарда яһудилерге қатысты шектеулерді алып тастады. 1860 жылы Америка исраилдіктерінің Делегаттар кеңесінің атқару комитеті, оның хатшысы Майер С. Айзекс, АҚШ-та агитацияны жалғастыру үшін қадамдар жасады. Аталған кеңестің президенті Генри И. Харт 1861 жылы қызметке кіргеннен кейін бірден Мемлекеттік хатшы Сьюардқа бұл мәселені көтерді, ал хатшы Швейцарияға жаңа министр Джордж Г. Фоггқа американдық яһудилердің құқықтарын орнатуға бағытталған тырысқандықтарында өзінің ізашарынан кем болмау үшін нақты нұсқаулар берді. Кантондардағы шектеулер біртіндеп алынды, және 1874 жылғы жаңа Швейцария Конституциясы барлық яһудилерге толық азаматтық құқықтарды кепілдік берді. Айтқанда, 1855 жылғы шарт әлі де күшінде (1905 ж.; "Publ. Am. Jew. Hist. Soc." № 11, 7-беттен бастап).

Сербия мен Палестина

1867 жылы Майер С. Айзекс Америкалық израильдіктер делегаттары кеңесінің атынан Сербиядағы еврейлердің жағдайын жеңілдету үшін үкіметтен шаралар қабылдауға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1882 жылы Осман империясының АҚШ-тағы елшісі генерал Лью Уоллес Константинополь көшелерінде аштықтан зардап шегіп жатқан ресейлік босқындардың ауыр жағдайын көрген соң, Сыртқы істер министрлігіне жүгінді. Сыртқы істер министрінен еврейлер Осман империясының кез келген жерінде, Осман Палестинасынан басқа, құрметпен қарсы алынады деген хабарлама алды. 1884 жылы ол америкалық еврейлердің Иерусалимнен қуылмауы үшін белсенді шаралар қолданды. 1887 және 1888 жылдары Осман үкіметі америкалық еврейлердің Иерусалимде болу мерзімін бір айға дейін шектеуге тырысты, кейін бұл мерзім үш айға ұзартылды. АҚШ елшісі Оскар С. Штраус бұл әрекетке қарсы күресті, оны мемлекеттік хатшы Байард толық қолдады. Байард АҚШ Конституциясына сәйкес, американдық азаматтардың дініне қатысты ешқандай айырмашылық жасамайтынын мәлімдеді. Штраус өз күш-жігерімен еврей болған американдық азаматтарды қууға бағытталған кез келген қадамды тоқтата алды ("АҚШ Сыртқы қатынастары" 1887, 1888, 1889 жж.). Блейн, Грешем және Хей хатшылары да осы позицияны бірнеше рет сақтады, ал Осман империясында еврейлер болып табылатын американдық азаматтардың құқықтары мұқият қорғалған сияқты көрінеді ("АҚШ Сыртқы қатынастары" 1894, 1898, 1901 жж.).

Марокко

1863 жылы Мароккодағы еврейлерге жасалған қатыгездіктер Делегаттар кеңесін Америка Құрама Штаттарының араласуын сұрауға итермеледі. Мемлекеттік хатшы Сьюард Танжердегі АҚШ консулына сер Мозес Монтефиоренің миссиясын ілгерілету үшін бар күшін салуды тапсырды, бұл әрекетін ортақ адамгершілік принциптерімен негіздеді. Екі жыл бойы консул тапсырмасын орындауға тырысып, біршама нәтижеге қол жеткізді. 1878 жылы Делегаттар кеңесі Мароккодағы үкіметтің жақсы қызметтерін пайдалануға тағы да күш салды, ал Танжердегі консул Ф. А. Мэтьюс осы және келесі жылдары мүмкіндік болған сайын еврейлердің жағдайын жақсарту үшін белсенді қадамдар жасады. 1880 жылы Адольф Сангер Делегаттар кеңесінің атынан Л. А. Коэн атты агентті Мароккоға, жердегі жағдайды баяндау үшін жіберді. 1881 жылдың наурыз айында Мадридтегі АҚШ министрі Люциус Фейрчайлд еврейлердің жағдайын зерттеу үшін Мароккоға сапарлады. Ол Мемлекеттік хатшы Блейнге жаны ризашылықпен және құнды баяндама ұсынды, онда ол сол елдегі қиын жағдайға қатты қызығушылық танытып, оларды жеңілдету үшін бар күшін жұмсады.

Румыниялық мүгедектер

Құрама Штаттарды қатты қызықтырған румындық жағдайларға алғаш рет 1867 жылғы маусымда делегаттар кеңесі назар аударды, сол кезде Румыниядағы қуғындалған еврейлердің игілігі үшін АҚШ-тың көмегі сұралды. 1870 жылы Б. Ф. Пейксото Нью-Йорктан Румынияға консул болып тағайындалды және ол қызмет еткен алты жыл ішінде еврейлердің жағдайын жақсартуға бар күшін салды. 1878 жылы АҚШ-тың Австриядағы министрі Джон А. Кассон Мемлекеттік департаментке жолдаған депешасында Румынияның тәуелсіздігін мойындаудың алғы шарты ретінде Берлиндегі конгресте АҚШ Еуропалық державалармен бірігіп, Румыниядан оның халқының барлық топтарына тең азаматтық, коммерциялық және діни құқықтарды, сондай-ақ келісімшарт бойынша және румындық заңдар бойынша тең құқықтар мен қорғауды, нәсіліне немесе діни сеніміне қарамастан, талап етуді ұсынды. Келесі жылы Румыниямен келіссөздерді бастағанда, осы елдің американдықтардың барлық топтарына, нәсілі мен дініне қарамастан, тұру және сауда жасау құқығын мойындауына ерекше мән берілді, Кассон да сол кезде Сербияға қатысты осы мәселені көтерген болатын. Румыниядағы еврейлерді қуғындауды жалғастыруы, Берлин шартының талаптарын бұзуы және Румыниядан АҚШ-қа эмиграцияның күрт өсуі, сондай-ақ екі ел арасында натурализация туралы келісімге келе алмауы, себебі Румыния еврей азаматтарының құқықтарын мойындамайды, 1902 жылғы 11 тамызда АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Хейді Ресей, Франция, Германия, Ұлыбритания, Италия және Түркиядағы АҚШ өкілдеріне Румынияның ұстанымы туралы бірдей нұсқаулар беруге итермеледі. Ол бұл хатта Румыниядағы қуғын-сүргіннің жалғасуының АҚШ-қа тигізер салдарына, атап айтқанда, осы елден иммиграцияның өте жоғары деңгейіне назар салды және осыған сүйене отырып, Берлин шартына қол қойған мемлекеттерге Румыния үкіметінің әрекеттеріне қарсы наразылық білдіру құқығын алды. Одан әрі, ол АҚШ-тың жоғарыда аталған державалардан адамзаттық принциптерге орай араласуын сұрауға толық құқылы екенін мәлімдеді. Осы қатаң нұсқауларға сәйкес, АҚШ өкілдері бұл нотаны олар аккредитацияланған үкіметтерге тапсырды. Бірақ More Judaico антын жоюдан (1904) және қуғын-сүргіннің қаталдығын азайтудан басқа, көп нәтижеге қол жеткізілмеді және Румыния (1905) оны тәуелсіз мемлекет ретінде құрған шартты кең ауқымда бұзуын жалғастыруда. 1905 жылы Конгресс Бухарестте американдық легация құруға қаражат бөлді.

Ресейлік паспорттар

Ресей мен АҚШ арасындағы еврейлерге қатысты дипломатиялық хат алмасулар көлемі зор. Олардың көп бөлігі Ресейдің еврейлерге қатысты американдық паспорттардың жарамдылығын мойындамауына байланысты, бұл АҚШ пен Ресей арасындағы негізгі даудың себебі. Ресей 1832 жылғы АҚШ-пен жасалған келісімнің шарттарын үнемі бұзып келеді, ол екі елдің азаматтарына еркін тұру, саяхаттау және қорғау құқығын береді. Ресейдегі қуғын-сүргін 1880 жылдан бастап күшейгенге дейін екі ел арасындағы хат алмасу маңызды болған жоқ, бірақ Ресейде еврей болған американдық азаматтарға жасалған кемсітушілікке АҚШ үкіметі қарсылық білдірген. Соңғы жиырма бес жылда АҚШ еврейлер арасындағы американдық азаматтардың құқықтарын қорғауға тырысып, Ресейдің келісім шарттарын орындамауына наразылық білдірген. 1880 жылы Санкт-Петербургтен американдық азамат Пинкостың қуылмау қаупіне байланысты, АҚШ-тың Ресейдегі өкілі Джон В. Фостер наразылық ноталарын жолдады. Ол өз жауапкершілігімен ғана емес, мемлекеттік хатшы Уильям М. Эвартстан нақты нұсқаулар алды. Эварттың нұсқаулық хаттарының бірінде АҚШ-тың ұстанымы былайша баяндалды: «Бұл үкіметтің пікірінше, азаматының діні АҚШ қорғауына құқығымен ешқандай қатысы жоқ» («Американдық еврей жылнамасы», 1904, 5-бет, 287-бет). Фостер мен Эварттың алғашқы наразылықтарына қанағаттанарлық жауап келмегендіктен, олардың орнына басқа да ұқсас наразылықтар жіберілді, олардың бірінде Эварт «біз зардап шеккен азаматтарымыз үшін келісім талап етеміз, өйткені олар еврейлер емес, американдықтар» (сол жерде, 290-бет) деді. Ресей Сыртқы істер министрлігінің барлық жауаптары 1832 жылғы келісімге дейін еврейлерге қарсы заңдар күшінде болғанын, сондықтан олар келісімде қарастырылуы керек және Ресейдегі еврей мәселесі экономикалық және басқа да қиындықтармен күрделенгенін алға тартты. Бұл пікірлерге Джеймс Блейн, мемлекеттік хатшы, 1881 жылдың 29 шілдесінде жауап берді. Оның хаты американдық тараптың барлық аргументтерін егжей-тегжейлі баяндады және оны соншалықты күшпен жеткізді, Мемлекеттік департамент оған көп қоса алмады («АҚШ Сыртқы қатынастары», 1881, 1030-бет). Кейінгі жылдары жалғасқан наразылықтар нәтиже бермегендіктен, 1893 жылы Мемлекеттік департамент Ресей консулдарының Ресейге саяхаттауға ниеттенген американдық азаматтардың дінін сұрауына және еврейлерге виза бермеуіне келіспейтінін мәлімдеді. Үкімет мұны «шет мемлекеттік агенттіктің біздің елдегі діни тергеу функциясын орындауы, бұл ұлттық сезімге қайшы келеді» деп қарастырды. 1895 жылы АҚШ-тың Ресейдегі өкілі Клифтон Р. Брекенридж бұл көзқарасты Ресей үкіметіне күшпен жеткізді, ал сол жылдың шілдесінде Мемлекеттік департамент «мұндай әрекеттерге біздің пікіріміз анық және мейірімді түрде білдірілгеннен кейін, қарастырудың әділ шегіне тиюі мүмкін» (сол жерде, 295, 297-беттер) деген позицияны қабылдады. Бірақ американдық пікірді барлық мүмкін болатын жағдайларда және баса көрсетуге қарамастан, Ресей келісім міндеттемелерін орындаудан жалтарды. 1902 жылдың сәуір айында Нью-Йорк штатынан Конгресс депутаты Генри М. Голдфогельдің ұсынысымен, Өкілдер палатасы мемлекеттік хатшыдан «бұл үкімет шығарған паспорты бар еврей дініндегі американдық азаматтар Ресей империясының аумағына кіруге тыйым салынған ба, әлде кіргізілмейтін бе?» және үкімет бұл мәселе бойынша қандай шаралар қабылдады деп сұрап, қарар қабылдады. Бірнеше күннен кейін министр Хей жауап беріп, АҚШ-тың Ресейдегі американдық азаматтарды қорғау үшін жасаған күш-жігерін қысқаша баяндады және «көп жылдар бұрын басталған [олар] жігерлендіретін нәтиже бермеді» (сол жерде, 301, 302-беттер) деді. 1904 жылдың қаңтар айында Голдфогель президенттен Ресеймен келіссөздерді қайта бастауды сұрап, американдық паспорттардың жарамдылығын иеленушінің дініне қарамастан тануды сұрайтын тағы бір қарар ұсынды. Бұл қарар Өкілдер палатасының бірқатар мүшелерінен маңызды сөздерге себеп болды және сол жылдың сәуірінде (сол жерде, 304, 305-беттер) қабылданды. Осы қарардың нәтижесінде 1904 жылдың жазында Мемлекеттік департамент американдық паспорттар мәселесін қайта қарастырды. Ресейдің сол кездегі жауабы бойынша, 1903 жылы паспорттық ережелерді қайта қарау үшін комиссия құрылды және АҚШ-тың тілектері осы комиссияның назарына жеткізіледі. 1904 жылғы желтоқсан айындағы жылдық үндеуінде президент Рузвельт Ресейдің ұстанымын «бізге қатысты әділетсіз және ашу-ыза тудыратын» деп сипаттап, оған қарсы күшпен сөйледі. 1905 жылдың ақпанында Өкілдер палатасының мүшелерінен тұратын комитет құрылды, оның төрағасы Мэриленд штатынан Вахтер болды, ол Мемлекеттік департаменттен одан әрі шаралар қабылдауды талап етті. Қазірге дейін маңызды ештеңе орындалмады.

Кишинёвтің өтініші

1903 жылы сәуірде Кишиневте болған қырғын бүкіл Америка Құрама Штаттарында үлкен ашу-ыза тудырды. Мемлекеттік хатшы Джон Хей Санкт-Петербургтегі елші Роберт С. МакКормикке жіберген сұрауында, зардап шеккендерге көмек жіберуге бола ма деп сұрағанда, елші Ресейдің оңтүстік-батысында ешқандай қиындық пен мұқтаждық жоқ екенін ресми түрде хабарлады. Бірақ, соған қарамастан, ірі қалалардың көбінде жаппай митингілер өтті, ал газеттерде жарияланған материалдар американдықтардың қорқыныш сезімін көрсетеді. Бұл жағдайға байланысты, қасірет көргендердің азабын жеңілдету үшін үлкен қаржы жиналды. Патшаның назары өз иелігіндегі еврейлердің қиын жағдайына аударылса, олардың жағдайы жақсаруы мүмкін деген үмітпен, Бнай Б'рит тәуелсіз ұйымы оған жіберу үшін петиция дайындауға кірісті. 1903 жылдың 15 маусымында ұйымның өкілдері Мемлекеттік хатшы Хей мен президент Теодор Рузвельтке келіп, петицияның алдын ала жобасын ұсынды. Олардың мақұлдауынан кейін, петиция бүкіл Америка Құрама Штаттары бойынша таратылып, оған түрлі сала өкілдерінен – христиандар мен еврейлерден 12 500-ден астам адам қол қойды. 15 шілдеде Санкт-Петербургтегі американдық өкілге сыртқы істер министріне петицияны қабылдап, оны патшаға ұсыну туралы толық мәлімет беруді тапсырды. Министр оны қабылдаудан бас тартты, ал қолтаңбалары бар петицияның көшірмесі 1903 жылдың қазан айында Мемлекеттік департамент мұрағатына салынды. Петиция өз мақсатына жетпесе де, оның мазмұны бүкіл әлемге таралып, осы арқылы белгілі бір нәтижеге қол жеткізілді (Адлер, "Кишинев туралы Американың дауысы", 1904). Америка Құрама Штаттарының тарихында үкімет шетелдердегі барлық американдық азаматтарды, олардың нәсілі мен дініне қарамастан, тең ұстауды қатаң талап етті. Сонымен қатар, ол еврейлерге қарсы қудалауларға ұшыраған немесе қатігез заңдардың салдарынан өміріне қауіп төнген жағдайларда, мүмкіндік болған сайын, гуманитарлық негізде шетелдік үкіметтермен келіссөздер жүргізіп келді. Көптеген еврейлер дипломатиялық лауазымдарды иеленді, олардың ішінде ең танымалдары: Мордехай М. Ноа, 1813–16 жылдары Тунистегі консул; Эдвин де Леон, 1854 жылы Мысырдағы бас консул; Август Белмонт, 1853–55 жылдары Гаагадағы легация хатшысы және 1855–58 жылдары резидент-министр; Оскар С. Штраус, 1887–89 және 1897–1900 жылдары Түркиядағы министр; Соломон Хирш, 1889–92 жылдары Түркиядағы министр; Б. Ф. Пейкшотто, 1870–76 жылдары Бухаресттегі консул; Симон Вольф, 1881 жылы Мысырдағы бас консул; Макс Джуд, 1893–97 жылдары Венадағы бас консул; және Льюис Эйнштейн, 1903 жылы Париждегі елшіліктің үшінші хатшысы және 1905 жылы Лондондағы хатшы.