Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Грекияның даңқ құдайы
Greek goddess of fame
Грекия мифологиясында Фема (/f/iː/m/iː/ FEEmee; грекше: Φήμη, Phēmē; римдік баламасы: Fama), Гомердің деректемелерінде Осса деп те аталады, даңқ пен атақтың тұлғасы, оның қанағаттануы – танымалдылық, ал оның ашуы – қорқынышты қаңқулар. Ол Гайяның немесе Эльпис (Үміт) қызы болған, «хабар таратуды бастап, дамытатын» деп сипатталған және Афинада ғибадатханасы болған. Өте көп әңгімеге құмар Фема, өлместер мен құдайлардың істеріне тыңшылық етіп, білгенін қайталаған, бастапқыда жай ғана сыбыспен бастап, бірақ әр қайталаған сайын дауысы күшейіп, барлығы білгенше жеткізген. Көркем өнерде оны көбінесе қанаттарымен және кернеймен бейнелейді. Рим мифологиясында Фама («қаңқу») Вергилий (Энеида IV, 180-жолдан бастап) және басқа авторлар көптеген тілдері, көздері, құлақтары және қауырсындары бар деп сипаттаған. Ол «аяқтары жерде, ал басы бұлттарда, кішкенені үлкен, ал үлкенді одан да үлкен көрсетіп тұрады» деп жазған. Гомерде Фема құдай немесе Зевстің хабаршысы деп аталады. Англия эпохасының театрында Қаңқу – жиі кездесетін тұлға, ең танымалмысы Уильям Шекспирдің «Генрих IV, 2-бөлім» пьесасынан алынған: «Құлақтарыңды аш; Қаңқудың дауысы естілгенде кім тыңдауды тоқтата алады?». Джеймс С. Булманның «Арден Шекспир» басылымында одан да аз танымал театрлық мысалдар келтірілген.
In Greek mythology, Pheme ('/f//iː//m//iː/ FEEmee; Greek: Φήμη, Phēmē; Roman equivalent: Fama), also known as Ossa in Homeric sources, was the personification of fame and renown, her favour being notability, her wrath being scandalous rumours. She was a daughter either of Gaia or of Elpis (Hope), was described as "she who initiates and furthers communication" and had an altar at Athens. A tremendous gossip, Pheme was said to have pried into the affairs of mortals and gods, then repeated what she learned, starting off at first with just a dull whisper, but repeating it louder each time, until everyone knew. In art, she was usually depicted with wings and a trumpet. In Roman mythology, Fama ("rumor") was described as having multiple tongues, eyes, ears, and feathers by Virgil (in Aeneid IV line 180 and following) and other authors. Virgil wrote that she "had her feet on the ground, and her head in the clouds, making the small seem great and the great seem greater". In Homer Pheme is called Rumour the goddess or the messenger of Zeus. In English Renaissance theatre, Rumour was a stock personification, best known from William Shakespeare's Henry IV, Part 2 in the quote "Open your ears; for which of you will stop The vent of hearing, when loud Rumour speaks?". James C. Bulman's Arden Shakespeare edition notes numerous lesser known theatrical examples.
Тілдік бірлестіктер
Грек тіліндегі "pheme" сөзі "айту" мағынасын білдіретін ϕάναι сөзімен байланысты және "атақ", "хабар" немесе "әңгіме" деген мағыналарды білдіре алады. Латын тіліндегі "fama" сөзі, сондай-ақ мағыналары жағынан ұқсас, латынша "fari" ("айту") сөзімен байланысты, және француз тілі арқылы ағылшын тіліндегі "fame" сөзінің түбірі болып табылады.
The Greek word pheme is related to ϕάναι "to speak" and can mean "fame", "report", or "rumor". The Latin word fama, with the same range of meanings, is related to the Latin fari ("to speak"), and is, through French, the etymon of the English "fame".