Кіріспе
Имоджен Клэр Холст (12 сәуір 1907 ж. туған, 9 наурыз 1984 ж. қайтыс болған) – британдық композитор, аранжировщик, дирижер, педагог, музыкатанушы және фестиваль әкімшісі. Композитор Густав Холсттың жалғыз баласы, ол 1940 жылдардағы Дартингтон Холлдағы білім беру жұмысымен және 20 жыл бойы Альдебург фестивалінің бірлескен көркемдік директоры қызметін атқарғанымен есімдері таныс. Музыка жазумен қатар, ол композиторлар туралы өмірбаян, көптеген оқу материалдарын және әкесінің өмірі мен шығармаларына арналған бірнеше кітап жазды. Холст өте ерте жасынан композиторлық және орындаушылық қабілеттерін көрсетті. Ол Эотен мектебі мен Сент-Полс қыздар мектебінде оқығаннан кейін Корольдік музыка колледжіне түсті, онда дирижерлік шеберлігін жетілдіріп, композициядан бірнеше жүлде алды. Денсаулығына байланысты пианист немесе биші болу арманынан айырылған Холст 1930 жылдардың көп бөлігін оқытумен және Англия халық биі мен ән қоғамының толық уақытты ұйымдастырушысы ретінде өткізді. Бұл міндеттер оның композиторлық қызметін азайтты, бірақ ол көптеген халық әндерін аранжировкалады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Музыка мен өнерді қолдау кеңесінің ұйымдастырушысы болғаннан кейін, 1942 жылы ол Дартингтонда жұмыс істей бастады. Тоғыз жыл ішінде ол Дартингтонды музыка білімінің және мәдени өмірдің маңызды орталығына айналдырды. 1950 жылдардың басында Холст Бенджамин Бриттеннің музыкалық ассистені болды, Альдебургке көшіп, жыл сайынғы Альдебург фестивалін ұйымдастыруға көмектесе бастады. 1956 жылы ол фестивальдің бірлескен көркемдік директоры болып тағайындалды және келесі 20 жыл бойы британдық музыкалық өмірде фестивальдің беделін арттырды. 1964 жылы ол Бриттеннің ассистені болып жұмыс істеуден бас тартып, өзінің композиторлық мансабын жаңартуға және әкесінің музыкалық мұрасын сақтауға күш салды. Оның өзінің музыкасы кеңінен танымал емес және сыншылар тарапынан көп назар аударған жоқ; оның көп бөлігі жарияланбаған және орындалмаған. Оның шығармаларына арналған алғашқы жазбалар, 2009 және 2012 жылдары жарық көрген, сыншылар тарапынан жылы қабылдады. 1975 жылы CBE орденімен марапатталды және көптеген академиялық құрметтерге ие болды. Ол Альдебургте қайтыс болды және сол жердегі шіркеу маңында жерленді.
Imogen Clare Holst (; 12 April 1907 – 9 March 1984) was a British composer, arranger, conductor, teacher, musicologist, and festival administrator. The only child of the composer Gustav Holst, she is particularly known for her educational work at Dartington Hall in the 1940s, and for her 20 years as joint artistic director of the Aldeburgh Festival. In addition to composing music, she wrote composer biographies, much educational material, and several books on the life and works of her father. From a young age, Holst showed precocious talent in composing and performance. After attending Eothen School and St Paul's Girls' School, she entered the Royal College of Music, where she developed her skills as a conductor and won several prizes for composing. Unable to follow her initial ambitions to be a pianist or a dancer for health reasons, Holst spent most of the 1930s teaching, and as a full time organiser for the English Folk Dance and Song Society. These duties reduced her compositional activities, although she made many arrangements of folksongs. After serving as an organiser for the Council for the Encouragement of Music and the Arts at the start of the Second World War, in 1942 she began working at Dartington. In her nine years there she established Dartington as a major centre of music education and activity. In the early 1950s Holst became Benjamin Britten's musical assistant, moved to Aldeburgh, and began helping with the organisation of the annual Aldeburgh Festival. In 1956 she became joint artistic director of the festival, and during the following 20 years helped it to a position of pre eminence in British musical life. In 1964 she gave up her work as Britten's assistant to resume her own compositional career and to concentrate on the preservation of her father's musical legacy. Her own music is not widely known and has received little critical attention; much of it is unpublished and unperformed. The first recordings dedicated to her works, issued in 2009 and 2012, were warmly received by critics. She was appointed CBE in 1975 and received numerous academic honours. She died at Aldeburgh and is buried in the churchyard there.
Жас шағы мен отбасы
Имоген Холст 1907 жылғы 12 сәуірде Лондонның батысындағы өзен жағалауында орналасқан Ричмонд қаласындағы 31 Grena Road мекенжайында дүниеге келді. Оның ата-анасы – композиторлыққа ұмтылған, кейін музыка мұғалімі болып жұмыс істеген Густав Теодор Холст және Изобель, туған тегі Харрисон. Швед, неміс және латыш тайпаларынан тараған Холст отбасы 1802 жылдан бері Англияда тұрып, бірнеше буын музыканттар болып келген. Густав осы отбасылық дәстүрді жалғастырды; ол Корольдік музыка колледжінде (RCM) оқып жүргенде, өзі жетекшілік еткен әуесқой хордың бірінде ән салған Изобель Харрисонмен танысты. Ол бірден оған тартылып, 1901 жылғы 22 шілдеде үйленді. Композитор ретінде өзін танытуға тырысқан Густав Холст алдымен оркестрлік тромбонист, сосын мұғалім болып жұмыс істеді. 1907 жылы ол Дуличтегі Джеймс Алленнің қыздар мектебінде және Хаммерсмиттегі Сент-Пол қыздар мектебінде (SPGS) мұғалімдік қызмет атқарды, онда ол музыка директоры болды. 1907 жылдан бастап ол Лондонның Ватерлоо ауданындағы ересектер білімі орталығы – Морли колледжінде музыка директоры қызметін атқарды. Имоген әлі өте кішкентай кезінде отбасы Ричмондтан жақын орналасқан Барнс қаласындағы өзен жағалауындағы шағын үйге көшіп, оны туысынан жалдап алды. Имогеннің осы үйдегі ең басты естеліктері – әкесінің жоғарғы қабаттағы композиторлық бөлмесінде жұмыс істеуі, онда оның баруына тыйым салынған, сондай-ақ оның оған халық әндерін үйретуге тырысуы.
Мектептегі білімі
Бала кезінде Имогеннің сипаттамалары оның көк көзі, ақ шашы, әкесіне ұқсас сопақша беті және анасынан мұра болған айқын мұрыны болғанын көрсетеді. 1912 жылы, бес жасында, ол Фробель институтының балабақшасына қабылданды және бес жыл бойы сол мектепте оқыды. Жаздарды жиі Холсттардың Эссекстегі Такстедтегі жалға алынған шағын үйінде өткізді, онда Гюстав Холст 1916 жылы жыл сайынғы Уитсан фестивалін бастады. 1917 жылы Имоген Кэтерхемдегі Эотендегі қыздарға арналған шағын жеке мектепке оқуға түсті, онда Гюставтың SPGS-ден шыққан үздік оқушысы Джейн Джозеф музыка сабақтарын берді. 1917 жылдың 17 шілдесінде үйге жіберілген хатта "жарыстар, құнды жүлделер, құймақ және шайға жеміс-жидектер" туралы жазылған. Мектепте Имоген Элеонора Шаттлворттан фортепиано, Андре Мангеоттан скрипка ("өте жақсы" деп сипатталған) және Джейн Джозефтен музыка теориясын оқыды ("тамаша"). Джозефтің жетекшілігімен Имоген өзінің алғашқы шығармаларын жазды – екі инструменталды туынды және төрт Рождество әні, оларды 1, 2 және 3-ші шығармалар ретінде нөмірледі. 1920 жылдың жазғы семестрінде ол "Нимфалар мен шопандардың биін" шығарды және хореографиясын жасады, ол 9 шілдеде мектепте оның басшылығымен орындалды. 1920 жылдың желтоқсанында Имоген Руби Гиннердің Гиннер Мауэр би және драма мектебінде оқуға түсуді үміттене отырып, Эотеннен кетті, бірақ денсаулығына байланысты қабылданбады, әйтсе де, айқын медициналық мәселелер байқалған жоқ. Содан кейін ол үйде гувернантамен оқыды, күзде Сент-Полс қыздар мектебіне түсуді күтті. 1921 жылғы Уитсан мерекесінде ол әкесінің 1690 жылғы Пурселлдің жартылай операсы "Диоклесианның маскарады" қойылымында биші ретінде қатысты. Бұл қойылым Сент-Полс мектебінде көрсетілді және бір аптадан кейін Хайд-паркте қайталанды. 1921 жылдың қыркүйегінде Имоген Сент-Полс қыздар мектебінде оқуға түсті және 1922 жылдың көктемінен бастап интернатта оқыды. 1922 жылдың шілдесінде ол Бахтың прелюдиясы мен фугасын орындады, оған Джозеф жылы пікір білдірді: "Менің ойымша, бәрі Бахты бастауынан соңына дейін ұнатты, олардың барлығы оның соңында жақсы көңілді дыбыстар шығарды". Имогеннің SPGS-дегі жылдары көбінесе бақытты және сәтті болды. 1923 жылдың шілдесінде ол кіші Элис Луптон пианино сыйлығын жеңіп алды, бірақ сол қолындағы флебит дамуы оның пианист ретінде көзге түсу мүмкіндігіне кедергі келтірді. refn|Қайтыс болғаннан кейін жазылған некрологта Урсула Воан Уильямс Имогеннің қол жағдайына "Гюставтан мұра болған" деп сілтеме жасайды. 1929 жылдың қысында Холст EFDS тобының құрамында Канада мен АҚШ-қа алғашқы сапарын жасады. Үйіне оралғаннан кейін ол RCM финалдық емтиханына арналған "Бақытсыз саяхатшы" атты қола духовой оркестріне арналған сюитаны аяқтады. Оның қысыңқылығына қарамастан, туынды емтихан комиссиясының бағалауынан өтті және 1930 жылдың шілдесінде колледждің жыл соңындағы концертінде орындалды. Одан бұрын, маусым айында, Холст 100 фунт стерлингтік Октавия саяхат стипендиясын алғанын білді, бұл оған шетелде композицияны оқыуға мүмкіндік береді.
Еуропалық саяхат, 193031
Ол 1930 жылдың қыркүйегінен 1931 жылдың мамырына дейінгі кезеңде көп уақытын саяхаттап өткізді. Қыркүйек айындағы Халықаралық қазіргі заманғы музыка қоғамының Лиеж қаласындағы конгресіне жасаған қарбалас сапарынан кейін, ол Скандинавия, Германия, Австрия және Венгрияға үш айлық саяхат жасады, Прага, Дрезден, Лейпциг, Берлин және Амстердам арқылы Англияға оралды. Оның музыкалық тәжірибелеріне Моцарттың Зальцбургтегі қасиетті жерлерін аралауы, Вена мемлекеттік операсында "Der Rosenkavalier" және "Die Entführung aus dem Serail" операларының қойылымын көруі, Берлинде Бахтың шығармаларын тыңдауы және Амстердамда Малердің жетінші симфониясы кірді. 1932 жылдың 1 ақпанында ол тағы да Англиядан Италияға кетті. Екі айлық турнеден кейін Холст итальян музыкасы туралы әртүрлі пікірлермен үйге оралды. Ол "италиялықтар – әншілер ұлты, бірақ әлемнің сол бөлігінде музыка басқаша айтылады" деген қорытындыға келді. Лондонға оралған соң, ол өзінің тәжірибелеріне қарамастан, "егер сіз музыка іздесеңіз, Лондоннан жақсы жер жоқ" деп шешті.
Негізінен оқыту, 193138
Стипендиялық қаражаты таусылғаннан кейін Холст жұмыс іздеуге мәжбүр болды және 1931 жылдың маусым айында Бат қаласындағы Citizen House өнер және білім орталығында музыка басқармасына кірісті. Ол мұңғажайсыз және талапкер басшының қатаң талаптарын ұнатпады, бірақ жыл соңына дейін қызмет етті, осы уақытқа дейін Citizen House Хэмпстедке көшірілді. 1932 жылдың басында EFDS штатына қосылмас бұрын ол қысқа мерзімге еркін дирижер және аккомпаниатор болып жұмыс істеді. Ұйым осы кезде "Ағылшын халық биі және ән қоғамы" (EFDSS) болып кеңейді және Сесил Шарп үйіндегі жаңа кеңсесінде орналасты. Міндеттері негізінен оқытумен байланысты болды, толық емес жұмыс болғандықтан ол бұрынғы мектебі Эотенде және Родеан мектебінде жартылай штатпен оқытушылық қызмет атқара алды. Осы жылдары ол көптеген түпнұсқа музыка жасамаса да, дәстүрлі халық әуендерін көптеген аспаптық және вокалдық түрде өңдеді. Густав Холсттың денсаулығы жылдар бойы нашар болды; 1933-1934 жылдардың қысында жағдайы нашарлап, 1934 жылдың 25 мамырында қайтыс болды. Имоген Холст әкесінің музыкалық мұрасын сақтап, қорғауға бекінді. 1935 жылдың 24 наурызында ол Густав Холстқа арналған естелік концертке қатысты, онда ол әкесінің бір оркестрлік сюитасын өз өңдеуімен дирижерлік етті. Осы арада оның өзінің музыкасы да назар аударуда. Оның "Nowell and Nowell" атты колядкалық өңдеуі 1934 жылғы Рождество концертінде Чичестер соборында орындалды, ал келесі жылы оның скрипка мен струнный аспаптарға арналған концертінің тұңғыш қойылымы болды, онда Эльси Эврил солист ретінде өнер көрсетті. 1936 жылы ол Голливудқа сапар шекті, онда ол әкесінің (Густавтың інісі) – актер Эрнест Коссартпен бірге тұрды. Англияға оралғаннан кейін Холст 16 ғасыр композиторы Пелхам Хамфридің музыкасын флейтаға бейімдеумен айналысты. Бұл өңдеулер 1936 жылы жарық көрді және жағымды сынға ие болды. 1938 жылы Холст әкесінің өмірбаянды жариялады. Достары мен сыншылардың көптеген мақтауларының ішінде композитор Эдмунд Руббра оны "сезімге берілмей, жақын да объективті болатын" кітап жазғаны үшін жоғары бағалады.
Соғыс: CEMA үшін саяхаттау
1938 жылы Холст әуесқой музыкамен айналысудан және оқытудан бас тартып, өзінің кәсіби дамуына назар аударуға шешім қабылдады. Ол EFDSS-тағы лауазымынан кетті, бірақ ұйымға қатысты бұрынғы міндеттемелерін орындауын жалғастырды. 1936 жылы Родеандағы жұмысын тастаған, ал 1939 жылы Пасхада Эотеннен кетті. 1939 жылы маусымда Швейцарияға гастрольдік сапар бастады, оның ішінде Люцерн фестивалі де болды. Тамыздың соңында соғыс жағдайы нашарлағандықтан, ол сапарын үзіп, үйіне оралды. 1939 жылдың 3 қыркүйегінде соғыс басталғаннан кейін Холст Блумсбери үйінің босқындар комитетінде жұмыс істеді, ол төтенше жағдайлар бойынша ұсталған неміс және австриялық музыкант-босқындарға көмектесті. 1940 жылдың қаңтарында ол «Pilgrim Trust» ұйымдастырған жоба бойынша алты «музыка саяхатшысының» бірі болып тағайындалды, олардың міндеті – ауылдық аймақтарда музыкалық шараларды ынталандыру арқылы халықтың рухын көтеру болды. Холст Англияның батысын, Оксфордширден Корнуоллға дейінгі кең аумақты қамтуға міндеттелді. Үкімет Музыка мен өнерді қолдау кеңесін (CEMA) құрғаннан кейін, музыка саяхатшыларының жауапкершілігі осы органға жүктелді. CEMA-дан көп қолдау алмаса да, оның досы Урсула Воган Уильямстың айтуынша, Холсттың ұйымдастырушылық қабілеті «керемет дамыды». Холсттың өзінің мәлімдемесіне сәйкес, оның міндеттеріне жергілікті мыс оркестрлерін және Әйелдер институтының хорларын ( «қарсыңқы, қараңғы, жаман қалайы сарайдың шетіне шапан жамылған қырық төрт қарт әйел») басқару, сондай-ақ эвакуацияланған балалар үшін ән кештерін ұйымдастыру кірді. Ол кәсіби топтардың өнер көрсетулерін ұйымдастырды және «келіп ән салайық» деп аталатын фестивальдерді өткізді, онда кез келген адам қатыса алатын болды. Ол шай ішіп, болашақ музыканттардың үміттері мен армандары туралы әңгімелескен «идилликалық күндер» туралы жазды. Бұл жылдары композиторлық жұмысы уақыт пен жұмыс жүктемесімен шектелгендіктен, ол екі флейта триосын – «Оффли» және «Деддингтон» сюиталарын жазды, сондай-ақ әйел дауысы үшін күйлер мен халық әндерін көптеген аранжировкалады.
Дартингтон
1938 жылы Холст Девондағы Тотнеске жақын орналасқан Дартингтон Холлға барды, ол 1925 жылы Леонард және Дороти Элмхирсттер құрған прогрессивті мектеп және қолөнер қауымдастығы еді. 1941–42 жылдары Девон мен Корнуоллда CEMA ісімен саяхаттап жүргенде, Элмхирстер оны Дартингтонды өзінің негізгі орны ретінде таңдауға шақырды. 1942 жылдың жазында орталық әкімшісі Кристофер Мартин оны CEMA қызметінен кетуге және Дартингтонда жұмыс істеуге көндірді. Оның ойынша, бұл «әкеңіз бұрын Морли колледжінде істеген сияқты» музыкалық курс болуы керек еді. 1943 жылдан бастап Холст бір жылдық курс ұйымдастырды, бастапқыда жас әйелдерді ауылдық аймақтардағы әуесқой оркестрлер мен музыкалық шараларды ұйымдастыруға даярлау мақсатында болды. Бірте-бірте ол кең ауқымды студенттерді қабылдайтын, жалпы музыкалық білім беруге айналды. Холсттың басшылығымен курс тез арада түрлі музыкалық іс-шаралардың ортасы болды, соның ішінде әуесқой оркестр құрылды: «Біздің ешқайсымыз ойнай алмадық. Қаншалықты нашар болсақ та, біз жалғастырдық». Оның «істеу арқылы үйрену» негізіндегі және ресми емтихансыз оқыту әдістері алғашқыда студенттерін алаңдатты және мектеп инспекторларын таң қалдырды, бірақ ақырында қабылданып, құрметке ие болды. Дартингтонда оқыған және кейін Олдебургте Холстпен бірге жұмыс істеген Розамонд Строд оның тәсілі туралы былай деді: «Ол өзінің құрбандарын тереңдікке қалай және қашан итеру керектігін дәл білді, сондай-ақ олар бастапқыда шатасып, шашыраса да, көп ұзамай олар жағадан мақұлдау күтіп жүзіп кететінін білді». Дартингтонның қолайлы атмосферасында Холст CEMA жылдарында тоқтатылған күрделі шығармаларын жазуға қайта кірісті. 1943 жылы ол флейта, виола және фагфонға арналған Серенада, Струнный оркестрге арналған сюита және «Үш Забур» атты хорлық шығармасын аяқтады. Бұл шығармалардың барлығы 1943 жылдың 14 маусымында Уигмор-холлда өткен оның музыкасына арналған концертте орындалды. Дартингтон жылдарында жазылған басқа шығармаларға: соло скрипкаға арналған тақырыптар мен вариациялар, 1944 жылдың 17 шілдесінде Ұлттық галереяда Дартингтон Холл Струнный триосымен премьераланған No. 1 Струнный трио, 16 ғасырлық Тоттельдің Мисцеллания антологиясынан әндер, гобойға арналған концерт және струнный квартет кірді. 1943 жылдың қазан айында композитор Бенджамин Бриттен және тенор Питер Пирс Дартингтонда бірнеше концерттердің алғашқысын берді. Бриттен мен Холст арасында өзара құрмет пен достық қарым-қатынас қалыптасты, олардың Ренессанс және Барокко дәуірлерінен ұмытылған музыкаға деген ортақ сүйіспеншілігімен нығайтылды. Ол Бриттеннің ағылшын музыкасының сипатын қайта анықтауда әкесінің жұмысын жалғастыратын және аяқтайтын композитор екеніне сенімді болды. 1945 жылдан бастап Холст Дартингтонға деген адалдығын сақтай отырып, өзінің музыкалық қызметін кеңейте бастады. Бриттен үшін партитураларды редакциялау және дайындаумен қатар, ол Дартингтонды Бриттеннің жаңа ағылшын опера тобының негізі ретінде насихаттады, бірақ ақырында Глиндеборн артықшылыққа ие болды. 1947 жылы ол босқын скрипкашы Норберт Брейнинді өзінің струнный квартетын құруға шақырды және оның тұңғышын Дартингтонда «Брейнин квартеті» ретінде 1947 жылдың 13 шілдесінде ұйымдастырды. Алты айдан кейін Amadeus Quartet деп аталып, топ Wigmore Hall-да пайда болды және бүкіл әлемге танылды. 1948 жылы ол 1938 жылғы Густав Холсттың өмірбаянына қосымша әкесінің музыкасын сын тұрғысынан зерттеу жұмысын бастады. 1951 жылы басылып шыққанда, сыншылардың көпшілігі оның объективтілігін мақтады, ал бір сыншы оның үкімінде «қажетсіз қатал» болды деп батылдықпен айтты. 1950 жылдың 23 шілдесінде Холст Бриттеннің «Бес гүл әндері» әндерінің премьерасын Дартингтонда ашық ауада жүргізді. Дартингтондағы жетістіктердің жоғарылауы Холстқа Бахтың өлімінің 200 жылдығына орай 1950 жылдың шілдесінде Бахтың минордағы мессасы сияқты талапты шығармаларды ұйымдастыруға мүмкіндік берді. Үш жыл дайындалған бұл жобаға тыңдаушылардың бірі: «Мен көктегі музыканың қандай екенін білмеймін және елестете де алмаймын. Бірақ, бәріміз сол жерге жеткенде, Құдай қаласа, егер қандай да бір дирижерлік қажет болса, мен сіздің қызметтеріңіз қажет болады деп үміттенемін және мен хорда боламын». 1950 жылдың ортасында Холсттың кәсіби бағыты өзгерді. Ол 1948 және 1949 жылдары алғашқы екі Альдебург фестиваліне қатысқан, ал 1950 жылы 1951 жылғы фестивальде орындау үшін хорлық жұмыс жасау тапсырысын қабылдады; Бұл жұмыс әйелдер дауыстары мен арфа үшін ән циклі, Welcome Joy және Welcome Sorrow болды. Ол Дартингтоннан кетудің уақыты келді деп сезіп, бір жылдық еңқорық беру туралы хабарлады, оның бір бөлігі Рабиндранат Тагордың университетінде Үнді музыкасын оқып, демалыспен өтті.
Көркемдік жетекші
1956 жылы Холсттың Альдебург фестиваліндегі рөлі ресмиланды, ол Бриттен мен Пирске фестивальдің көркемдік директорларының бірі ретінде қосылып, бағдарламалар мен орындаушыларға жауапкершілік жүктеді. 1956 жылғы фестиваль үшін ол Густав Холсттың «Савитри» операсын қоюды жоспарлады, бұл ол келесі жылдары фестивальге таныстырған Густав Холсттың бірнеше туындыларының алғашқысы болды. «Савитри» 17 ғасырға жататын Джон Блоудың «Венера мен Адонис» операсының Имоген жасаған аранжировкасын қамтитын қосарлы қойылымның бөлігі ретінде ұсынылды. 1957 жылы ол түнгі концерттерді ұйымдастырды, ал 1962 жылы ол жақында қызығушылық танытқан фламанд музыкасына арналған серия ұйымдастырды. Ол сондай-ақ Альдебург шіркеуінде орындалатын шіркеу музыкасының көптеген бағдарламаларын жасады. 1952 жылы Альдебургке көшіп келгеннен бері Холст бірнеше жатақтарда және жалға алынған пәтерлерде тұрды. 1962 жылы ол Church Walk көшесінде өзіне салынған шағын заманауи бунгалоға көшіп барды, онда ол өмірінің соңына дейін өмір сүрді. Үй фестиваль театрын салу жоспарланған жердің шетінде салынған. Бұл жоспардан бас тартылып, Snape Maltings-ке көшірілген кезде, бунгалоны архитектор Х.Т. Кэдбери Браун салдырды, ол Холстқа онда тегін тұруға рұқсат берді. 1964 жылы Холст қайтадан шығармалар жаза бастады, ал 1965 жылы екі ірі туындыға тапсырыс алды: әйел дауыстарына арналған кантата «The Sun's Journey» және Ипсуич Trianon Жастар оркестрі үшін жазылған «Trianon Suite». 1965 және 1966 жылдары Бах және Бриттен туралы екі зерттеу кітабын жариялады. Соңғы еңбек Бриттеннің ерте мансабындағы бірнеше маңызды тұлғалардың, Эрик Крозье және Рональд Дункан сияқты, кейіннен ұнамай қалғандарының Бриттеннің табысына қосқан үлесін атамағандықтан, қызығушылық пен таңғалыс тудырды. 1966 және 1970 жылдар аралығында Холст өзінің әкесінің бірқатар шығармаларын Purcell Singers және English Chamber Orchestra тобымен, Argo және Lyrita лейблдері астында жазды. Бұл жазбалардың ішінде ол Эммануэль Хурвицтің орындауымен дирижерлік еткен қос скрипкалық концерт болды. Қырық жыл бұрын ол осы туындының тұңғыш қойылымы алдында репетицияда пианинода ойнаған. Холст 1952 жылдың қазан айында Пирстің ықпалымен Purcell Singers атты шағын жартылай кәсіби хорын құрды. 1954 жылдан бастап хор Альдебург фестивалінде тұрақты түрде өнер көрсетті, бағдарламалары сирек естілетін ортағасырлық музыкадан бастап 20 ғасырға жататын туындыларға дейін қамтыды. Кейін жеке жетістіктерге қол жеткізген хор мүшелерінің арасында бас-баритон Джон Ширли Квирк, тенорлар Роберт Тир және Филип Лэнгридж, Генрих Шютц хорының негізін қалаушы және дирижері Роджер Норрингтон болды. Лэнгридж 1963 жылдың 2 шілдесінде Орфорд шіркеуінде Томас Таллистің қырық бөлімді мотеті «Spem in alium» қойылымын ерекше қуанышпен еске алды. 1967 жылы хордың дирижерлігінен бас тартқан кезде, оның музыкалық миссиясының көп бөлігі, әсіресе ерте музыкаға деген ұмтылысы, Норрингтонның Шютц хоры және Purcell Consort сияқты басқа топтарға көшті, соңғысы Purcell Singers хорының бұрынғы хористі Грейстон Берджесс құрды. 1967 жылдың 2 маусымында Холст Бриттенмен бірге подиумды бөлісті, Альдебург фестивалінің жаңа орны – Snape Maltings-тегі ашылу концертінде. 1972 жылдан бастап Холст Мальтингтердегі білім беру сыныптарын дамытуға қатысты, ол демалыс күндері ән сабақтарымен басталды және өзінің оқу оркестрімен Бриттен Пирс жоғары музыкалық оқу мектебіне айналды. сондай-ақ әуесқой хор дирижерлеріне арналған нұсқаулық (1973) жариялады. Ол шығармалар жазуды жалғастырды, көбінесе қысқа туындылар, бірақ кейде үлкен масштабтағы оркестрлік шығармалар, мысалы Вудбридж сюитасы (1970) және Дебен күнтізбесі (1977) сияқты туындылар да жазды. Соңғысы – жылдың әртүрлі кезеңдерінде Саффолк графтығындағы Дебен өзенін бейнелейтін он екі эскизден тұратын серия. Оның соңғы ірі композициясы – 1982 жылы жазылған және сол жылдың қазан айында Endellion Quartet және виолончельші Стивен Иссерлис орындаған Струнный квинтет. 1979 жылдың сәуір айында Холст Король-ана Снейптегі жаңа Бриттен-Пирс мектебінің ғимаратын ашқан кезде болды. Ғимаратта жаңа кітапхана – Густав Холст кітапханасы болды, оған Холст көптеген материалдарды, оның ішінде әкесі өзінің оқытушылық мансабында қолданған кітаптарды сыйға тартты. Ол 1977 жылдан кейін Альдебург фестивалінен толыққанды зейнеткерлікке шығуға ниеттенген, бірақ 1980 жылы Пирске 70 жылдық мерейтойына арналған концерт ұйымдастырған кезде ерекшелік жасады.
Өлім
1977 жылғы Алдебург фестивалінен кейін көп ұзамай Холст "короналық стенокардия" деп сипаттаған ауруға шалдықты. Содан кейін, стенокардия қайта-қайта туындайтын мәселе болды, бірақ ол жұмысын жалғастырып, міндеттемелерін орындады. Дегенмен, 1984 жылдың басына қарай оның денсаулығының нашарлап бара жатқанын достары байқады. 1984 жылдың 9 наурызында ол үйінде жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды және бес күннен кейін Бриттеннің қабірінен бірнеше метр қашықтықтағы Альдебург шіркеуінің қорымына жерленді. "Ерте Музыка" журналындағы некролог оның Алдебург шіркеуіндегі музыкамен ұзақ байланысын баса көрсетті, онда ол "[өзінің] өмірін арнаған және күш пен таңғажайыптың мәңгілік көзі ретінде ұсынған дәстүрдің жарқын қырларын жандандырды". Урсула Воган Уильямс былай деп жазды: "Имогенде ортағасырлық ғалымға тән бір нәрсе болды – күндерін толтыру үшін жеткілікті музыка, жұмыс және кітап болса, қарапайым жайлылыққа қанағат етушілік. Шындығында, ол әр күнін толықтырып, бізге екі есе көп уақыт қажет болатын істерді 24 сағаттың ішінде жасады". Холст ешқашан үйленбеген, бірақ бірнеше романтикалық достықтарды, әсіресе Сент-Полс мектебінде оқып жүргенде танысқан болашақ ақын Майлз Томалинмен құрды. Екеуі 1929 жылға дейін жақын болды және өлеңдермен алмасты; Томалин 1931 жылы үйленді. Олардың қарым-қатынасы аяқталғаннан кейін көп жылдар өткен соң Холст Бриттенге Томалинге үйленгенін мойындады.
Құрметтер
Олст 1966 жылы Корольдік музыка колледжінің мүшесі аталды. Ол Эссекс (1968), Эксетер (1969) және Лидс (1983) университеттерінен құрметті доктор дәрежесін алды. 1970 жылы Корольдік музыка академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. Ол 1975 жылғы Жаңа жылдық құрметтеулерде музыка саласына қосқан үлесі үшін Британ империясы орденінің командирі (CBE) атағымен марапатталды.
Музыка
Имоген Холст толық емес композитор болды, музыкалық қызметінің кең ауқымында мерзімімен өнімділік танытты. Ол жас британдық әйел композиторлардың бірі болды – Элизабет Маконши мен Элизабет Лютенс сияқты, олардың шығармалары тұрақты түрде орындалып, эфирге таратылды. Кейінгі сыншылардың пікірінше, оның 1927 жылғы ля-минордағы Мессасы «сенімді және қиялдағы дауыстардың үйлесімді қабаттасуын көрсетті, нәтижесінде қанағаттандырарлық Агнус Деи туды». Дегенмен, оның мансабының ұзақ кезеңінде Холст мүлдем шығарма жазған жоқ. RCM-ден кейін композитор ретінде ең белсенді жылдары 1940 жылдардағы Дартингтонда және 1964 жылдан кейінгі «Бриттеннен кейінгі» кезеңде болды. Цитата қорабы|ені=250px|түсі=#E0E6F8|орналасуы=сол|цитата= "Эрли Типпет және Джеральд Финзи, бәлкім, Холстқа стильдік жағынан ең жақын, бірақ оның тәуелсіздігін көрсететін – Струнный квинтет, оның алғашқы екі бөліміндегі ауылдық суреттерімен және финалдағы көңіл-күйдің толыққанды өзгеруімен, ол әкесінің жазбаларындағы соңғы тақырыпқа арналған вариациялар жиынтығы болып табылады" |орналасуы = сол |дерегі= The Guardian, 30 қаңтар 2009. Керісінше, 1982 жылғы Струнный квинтет, Холсттың өзі «нағыз композитор» еткен туындысы, гармониясының жылуымен сипатталады. 2012 жылы оның хор музыкасының таңдамасы, Клэр колледжінің хорымен орындалған, Harmonia Mundi арқылы жазылды. Бұл жазбаны қарастырған бір рецензент «Қош келдің, қуаныш, Қош келдің, қайғы» шығармасын «оның жеке, нәзік нюанстары бар, жаңашыл дауысын көрсетеді» деп атады. Тағы бір рецензияда «Үш псалм» шығармасы туралы айтылады, онда «ішкі ырғақтар төменгі скрипкалардың нәзік остинатосымен күшейтіледі».