Жарамсыз буын шығуы – бұл буындағы қалыптан тыс айырылу. Травма, соққы немесе құлау салдарынан пайда болады. Лигаменттерге, сіңірлерге зиян келтіруі мүмкін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Медициналық жарақат
Medical injury
Буын шығуы, сонымен қатар люксация деп те аталады, екі немесе одан көп сүйек қосылатын жерде қалыптан тыс айырылу болғанда пайда болады. Толық емес шығу сублюксация деп аталады. Шығулар көбінесе соққы немесе құлау сияқты буынға күрт түскен жарақаттан туындайды. Буын шығуы буынды қоршаған байланыстарға, сіңірлерге, бұлшық еттерге және нервтерге зақым келтіруі мүмкін. Шығулар кез келген ірі буында (иық, тізе және т.б.) немесе ұсақ буында (саусақтар, бармақтар және т.б.) кездесуі мүмкін. Ең көп кездесетін буын шығуы – иық буынының шығуы.
A joint dislocation, also called luxation, occurs when there is an abnormal separation in the joint, where two or more bones meet. A partial dislocation is referred to as a subluxation. Dislocations are often caused by sudden trauma on the joint like an impact or fall. A joint dislocation can cause damage to the surrounding ligaments, tendons, muscles, and nerves. Dislocations can occur in any major joint (shoulder, knees, etc.) or minor joint (toes, fingers, etc.). The most common joint dislocation is a shoulder dislocation.
Емдеу
Орынсыз қалған буынды әдетте тек білікті медицина қызметкері ғана қалыпты күйіне келтіре алады. Кез келген оқытылмайынша буынды өздігінен түзеуге тырысу жарақатты күрт нашарлатуы мүмкін. Диагнозды растау және ауытқу кезінде болған кез келген сынықтарды анықтау үшін әдетте рентген суреттері түсіріледі. Рентген суретінде ауытқу оңай көрінеді. Диагноз расталғаннан кейін, буын әдетте қайтадан орнына келтіріледі. Бұл өте ауыртпалы процесс болуы мүмкін, сондықтан бұл әдетте жедел жәрдем бөлімінде седациямен немесе операциялық бөлмеде жалпы анестезиямен жасалады. Буынның мүмкіндігінше тез орнына келтірілуі маңызды, өйткені ауытқу кезінде буынға қан ағыны (немесе дистальды анатомия) бұзылуы мүмкін. Бұл әсіресе аяқ буынының ауытқуы кезінде, аяққа қан жеткізу анатомиясының ерекшелігіне байланысты маңызды. Иық жарақаттарының ауырлығына қарай, артроскопиялық хирургия арқылы хирургиялық тұрақтандыру да қолданылуы мүмкін. Емдеудің тағы бір әдісі - жарақаттанған қолды ілмекке немесе басқа да қозғалмайтын құрылғыға қою, осылайша буынды тұрақтандыру. 2012 жылғы Кокран шолуында қарапайым иық ауытқуларын консервативті еммен немесе хирургиялық жолмен емдегенде, емделу және ұзақ мерзімді буын қозғалмалылығы арасында статистикалық айырмашылықтар табылмады. Кейбір буындар алғашқы жарақаттан кейін қайтадан ауытқуға бейім. Бұл буынды орнында ұстап тұратын бұлшықеттер мен байланыстардың әлсіреуіне байланысты. Иық мұның классикалық мысалы. Кез келген иық ауытқуынан кейін мұқият физиотерапия жүргізілуі керек. Гленогумеральді тұрақсыздық үшін терапиялық бағдарлама тұрақсыздықтың ерекшеліктеріне, ауырлығына, қайталануына және бағытына байланысты болады, сондай-ақ пациенттің қажеттіліктеріне бейімделеді. Жалпы, терапиялық бағдарлама күшті қалпына келтіруге, қозғалыс диапазонын қалыпқа келтіруге және икемділікті және бұлшықеттердің жұмысын оңтайландыруға бағытталған. Реабилитация бағдарламасының барлық кезеңінде барлық байланысты буындар мен құрылымдарды ескеру маңызды.
A dislocated joint usually can be successfully reduced into its normal position only by a trained medical professional. Trying to reduce a joint without any training could substantially worsen the injury. X rays are usually taken to confirm a diagnosis and detect any fractures which may also have occurred at the time of dislocation. A dislocation is easily seen on an X ray. Once a diagnosis is confirmed, the joint is usually manipulated back into position. This can be a very painful process, therefore this is typically done either in the emergency department under sedation or in an operating room under a general anaesthetic. It is important the joint is reduced as soon as possible, as in the state of dislocation, the blood supply to the joint (or distal anatomy) may be compromised. This is especially true in the case of a dislocated ankle, due to the anatomy of the blood supply to the foot. Shoulder injuries can also be surgically stabilized, depending on the severity, using arthroscopic surgery. Another method of treatment is to place the injured arm in a sling or in another immobilizing device in order to keep the joint stable. A 2012 Cochrane review, found no statistically significant difference in healing or long term joint mobility between simple shoulder dislocations treated conservatively versus surgically. Some joints are more at risk of becoming dislocated again after an initial injury. This is due to the weakening of the muscles and ligaments which hold the joint in place. The shoulder is a prime example of this. Any shoulder dislocation should be followed up with thorough physiotherapy. For glenohumeral instability, the therapeutic program depends on specific characteristics of the instability pattern, severity, recurrence and direction with adaptations made based on the needs of the patient. In general, the therapeutic program should focus on restoration of strength, normalization of range of motion and optimization of flexibility and muscular performance. Throughout all stages of the rehabilitation program, it is important to take all related joints and structures into consideration.