Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық туған австралиялық табиғатты зерттеуші және жазушы (1852–1923)
British born Australian naturalist and writer (1852–1923)
Эдмунд Джеймс Банфилд (4 қыркүйек 1852 – 2 маусым 1923) – Австралияның Квинсленд штатындағы автор және табиғатты зерттеуші. Ол "Жағалаудағы қаңғыбастың жасырын сырлары" кітабымен ең көп танымал. Оның Данк аралындағы қабірі Квинсленд мұралық тізіліміне енгізілген.
Edmund James Banfield (4 September 1852 – 2 June 1923) was an author and naturalist in Queensland, Australia. He is best known for his book Confessions of a Beachcomber. His grave on Dunk Island is listed on the Queensland Heritage Register.
Ерте өмір
Банфилд Англияның Ливерпуль қаласында, баспагер Ябез Уолтер Банфилдтің (1820–1899) және оның әйелі Сара Энннің (қызметтік аты Смит) ұлы ретінде дүниеге келді. Банфилдті әкесі бала кезінде 1852 жылы Австралияға алып келді, ол Виктория штатының Арарат қаласында қоныстанды және "Арарат Advertiser" газетінің иесі болды. Эдмунд Банфилд журналистика саласындағы алғашқы білімін осы газетте алды.
Banfield was born in Liverpool, England the son of Jabez Walter Banfield (1820–1899), printer, and his wife Sarah Ann (née Smith). Banfield was brought while a boy to Australia by his father, who settled at Ararat, Victoria in 1852 and became proprietor of a newspaper, the Ararat Advertiser. Edmund Banfield received his first training in journalism on this paper.
Мансап
Банфилд 1870 жылдары Мельбурн мен Сиднейде газеттерде жұмыс істеген, ал 1882 жылы Квинсленд штатының Таунсвилл қаласына барып, «Таунсвилл бюллетені» газетінің қосалқы редакторы болды. 1884 жылы ол Англияға сапар шекті, осы сапар «Квинслендтен Англияға дейінгі Торрес бұғазы жолы» (1885) атты памфлетке материал берді. Англияда жүргенде Банфилд болашақ әйелі Берта Голдингпен танысты және олар 1886 жылы Таунсвиллде үйленді. Банфилд 1897 жылға дейін «Таунсвилл бюллетені» газетінде жұмыс істеді, туберкулез диагнозы қойылып, нервтік құлдырауға ұшырағаннан кейін отставкаға кетті. Содан кейін Банфилд пен оның естімейтін әйелі Солтүстік Квинсленд жағалауындағы Данк аралына қоныстанды. Денсаулығы жақсарғаннан кейін, ол 1900 жылдың 4 қаңтарында Данк аралында 129 гектар (320 акр) жерді 30 жылға жалға алды және салыстырмалы түрде жалғыз өмір сүрудің тағы 23 жылын өткізді. Олар үй салып, жеміс ағаштары мен көкөністер отырғызды. Ешкілер мен ірі қара мал сүт, май, кейде етпен қамтамасыз етті, ал айналасындағы теңізде балыққа толы болды. Ең бастысы, оның кітаптарының шармын құраған табиғатты зерттеудің мол мүмкіндіктері болды. 1901 жылы тоғыз ай бойы Банфилд Таунсвиллдегі бұрынғы әріптесінің орнын басты, ол шетелге саяхаттап кеткен еді. Құрлықтағы қысқа демалыстарды есептемегенде, ол қалған өмірін аралда өткізді. 1907 жылы ол Квинсленд үкіметі үшін туристерге арналған «Барьер ішінде» атты нұсқаулық жазды, ал 1908 жылы оның «Жағалаудағы адамның мойындауы» атты кітабы жарық көрді, ол оған австралиялық жазушылар қатарында өз орнын берді. Одан кейін «Мой тропический остров» (1911) және «Тропические дни» (1918) жарық көрді. Оның «Данк аралынан соңғы жапырақтар» атты кітабы 1925 жылы Алек Чишолм мен Берта Банфилдпен бірлесіп, өлімнен кейін жарық көрді. Банфилдтің алғашқы маңызды кітабының атауы, «Жағалаудағы адамның мойындауы», жаңылыстыратын болды; ол жай ғана қарапайым әңгімелерді жинаушы немесе кеме апатына ұшыраған теңізшінің дәстүріндегі жағалаудағы адам емес еді. Атаудың тууына себеп болған нәрсе – жағалаудан шамалы қашықтықтағы кеме апатынан аралға көптеген сынықтар жеткені болды. Ол өз плантациясында көп жұмыс істеді, ал алғашқы күндері тропикалық аралда жұмыс істеудің өзіндік қиындықтары бар екенін байқады. Осы қиындықтарды жеңгеннен кейін ол аралдың өсімдік, құс және теңіз өмірін зерттеуге, сондай-ақ оларды резервацияға орналастырғанға дейін аборигендерді зерттеуге жеткілікті бос уақыт алды. Қонақтар Банфилд пен оның әйеліне келіп, жылы қарсы алынды.
Banfield had experience with newspapers in Melbourne and Sydney in the 1870s, and in 1882 went to Townsville, Queensland, where he became sub editor of the Townsville Bulletin. In 1884 he visited England, the voyage providing the material for a pamphlet, The Torres Strait Route from Queensland to England (1885). While in England, Banfield met his future wife, Bertha Golding, and they were married at Townsville in 1886. Banfield remained at the Townsville Bulletin until 1897 until he resigned, being diagnosed with tuberculosis and in a state of nervous collapse. Banfield and his deaf wife then settled on Dunk Island off the North Queensland coast. With his health improving, he obtained a 30 year lease of 129 ha (320 acres) of land on Dunk Island on 4 January 1900 and lived 23 more years of a comparatively solitary life. A house was constructed, fruit trees and vegetables were planted; goats and cattle provided them with milk, butter and occasionally meat, and there were abundant fish in the surrounding seas. Most importantly there were the immense possibilities of the nature study which made up so much of the charm of his books. For nine months in 1901, Banfield took the place of a former colleague at Townsville who was travelling abroad. Except for occasional short holidays on the mainland, he spent the rest of his days on the island. In 1907 he wrote a tourists' guide for the Queensland government, Within the Barrier, and in 1908 appeared his Confessions of a Beachcomber which immediately gave him a place of his own among Australian writers. This was followed by My Tropic Isle (1911), and Tropic Days (1918). His Last Leaves from Dunk Island was published posthumously in 1925 in collaboration with Alec Chisholm and Bertha Banfield. The title of Banfield's first serious book, Confessions of a Beachcomber, was misleading; he was no mere collector of trifling tales or a beachcomber in the nineteenth century tradition of a ship wrecked sailor. Although the suggestion for the title came from the breaking up of a wreck on the coast many miles away which resulted in much debris drifting to the island. He worked hard on his plantation, and in its early days he found that work on a tropical island had its own difficulties. Once these were overcome he could get enough leisure to study the vegetable, bird and sea life of the island, and, the Aborigines before they were taken away and placed on a reservation. Visitors came and were made welcome by Banfield and his wife.
Өмірінің соңғы жылдары
Банфилд Данк аралын өзінің "Арман аралы" деп сипаттады – ғасырлар мәңгілік жазға қарайтын, күтімсіз, шексіз бақ. 1923 жылдың мамыр айының соңында ауырып, 1923 жылдың 2 маусымында перитониттен көз жұмды. Әйелі одан кейін тірі қалды, балалары болмады. Ол Данк аралындағы тас үйіндісінің астына жерленді. Оның қабірі мен тас үйіндісі қазір Квинсленд мұралық тізілімінде Банфилд ескерткіш қорығы және қабірі ретінде тіркелген.
Banfield described Dunk Island as his "Isle of Dreams—this unkempt, unrestrained garden where the centuries gaze upon perpetual summer". He became ill towards the end of May 1923 and died on 2 June 1923 of peritonitis. His wife survived him, there were no children. He was buried under a cairn on Dunk Island. His grave and the cairn are now listed on the Queensland Heritage Register as the Banfield Memorial Reserve and Grave.