Христиан дініндегі ритуалдық амалдар, әсіресе қасиетті тамақ (Holy Communion). Англикан шіркеуіндегі дау-жанжалдар, Жоғары және Төмен шіркеу қозғалыстары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ритуализм христиандық тарихында шіркеудің ритуалдары мен литургиялық рәсімдеріне, әсіресе қасиетті Евхаристияға (Қасиетті Қауым) баса назар аударуды білдіреді. 19 ғасырда Англикан шіркеуінде ритуалдың мәні күрделі мәселеге айналды. Осы мәселе бойынша пікір таластар жоғары шіркеу және төменгі шіркеу бағыттары арасындағы күреспен де байланысты болды.
Emphasis on the rituals and liturgical ceremony of the church
Ritualism, in the history of Christianity, refers to an emphasis on the rituals and liturgical ceremonies of the Church, specifically the Christian practice of Holy Communion. In the Anglican church in the 19th century, the role of ritual became a contentious matter. The debate over this topic was also associated with struggles between the High Church and Low Church movements.
Анықтама
Англикандықтарда "ритуалист" термині көбінесе екінші буын Оксфорд қозғалысы/Англо-католик/Жоғары шіркеуінің қайта жаңғыруын сипаттау үшін қолданылады, ол Англия шіркеуіне Рим католиктік құлшылық амалдарын қайта енгізуді мақсат еткен. Ритуализм сонымен қатар даулы термин саналады (яғни, ритуализм таңылған кейбір адамдар оны қабылдамайды).
In Anglicanism, the term ritualist is often used to describe the revival of the second generation Oxford Movement/Anglo Catholic/High Church, which sought to reintroduce a range of Roman Catholic liturgical practices to the Church of England. Ritualism is also seen as a controversial term (i. e., rejected by some of those to whom ritualism is applied).
Жалпы дәлелдер
Англия шіркеуіндегі ритуализм туралы пікірталастар көбінесе христиандар үшін Киелі кітаптың авторитетінің мәнісі мен "ғана жазулар" (sola scriptura) тұжырымдамасына қатысты қарама-қарсы (көбінесе айтылмаған) көзқарастармен анықталды.
Arguments about ritualism in the Church of England were often shaped by opposing (and often unannounced) attitudes towards the concept of sola scriptura and the nature of the authority of the Bible for Christians.
Шығу тегі
Англия шіркеуіндегі ритуализмнің дамуы негізінен "екінші буын" деп аталатын англо-католицизммен байланысты болды (яғни, Оксфорд қозғалысы 1845 жылдан кейін Джон Генри Ньюман Англия шіркеуінен кетіп, Рим католигіне айналғанда). Кейбір ғалымдар англо-католицизмнің жетекшілерінің литургия және ритуал мәселелеріне назар аударып, рим-католицизмімен көбірек байланысты рәсімдер мен құлшылық формаларын қолдауға ұмтылуы заңды деп санайды. Алайда, ритуалистер арасында латын тілін литургияға кеңінен енгізуге ынта аз болды, бұл Рим-католик шіркеуінде ІІ Ватикан соборына дейін қалыпты жағдай еді. Англо-католик жаңаруының немесе Оксфорд қозғалысының бірінші буынының жетекшілері (яғни, Ньюман, Эдвард Бувери Пузи және Джон Кебл) негізінен теологиялық және экклезиологиялық мәселелермен айналысты және ритуалға көп мән бермеді. Олар Англия шіркеуінің негізінен католиктік екенін, протестанттық емес екенін жақтады. Олар англикандықтардың "Ортақ дұғалар кітабын" қолдануға міндетті екенін дәлелдеді. "Таймс" сериясынан шыққан "Трактат 3" кітабы "Ортақ дұғалар кітабын" қайта қарауға қарсы күресіп, оны пайдалануды абсолютті міндет деп қарастырды. Тіпті 39 бапты талдаған "Трактат 90" мәселенің теологиялық жағына көбірек назар аударды. Ол Англия шіркеуіндегі қолданыстағы литургиялық тәжірибені өзгерту мәселесіне аз көңіл бөлді. Экклезиологиялық мәселелер Англия шіркеуінің Англия реформациясынан кейін негізінен католиктік сипатын сақтап қалғаны туралы теологиялық сенімді литургиялық тұрғыдан білдіруге қызығушылық тудырды. Кейбір айналымдарда литургия мәселесіне ауысу англо-католицизмнің бірінші буынының теологиялық тұжырымдамалары сияқты наразылық тудырды. Англо-католицизмде теологиялық мәселелерден литургиялық мәселелерге ауысудың ең айқын мысалы Пузидің ритуализмге қатысты көзқарасында көрінеді. Англо-католицизмнің екінші буынына дейін жеткен бірінші буынның жалғыз көрнекті жетекшісі Пузи ритуалға қызығушылық танытпады. Алайда, 1874 жылғы "Халықтық құлшылықты реттеу туралы" заңға сәйкес дін қызметкерлері қудаланғанда және түрмеге қамалғанда, Пузи қудаланғандарды қолдауға асықты.
The development of ritualism in the Church of England was mainly associated with what is commonly called "second generation" Anglo Catholicism (i. e., the Oxford Movement as developed after 1845 when John Henry Newman abandoned the Church of England to become a Roman Catholic). Some scholars argued that it was almost inevitable that some of the leaders of Anglo Catholicism would turn their attention to questions of liturgy and ritual and started to champion the use of practices and forms of worship more commonly associated with Roman Catholicism. However, there was only limited enthusiasm amongst ritualists to introduce the widespread use of Latin in the liturgy, which was the norm in the Roman Catholic Church before Vatican II. The leaders of the first generation of the Anglo Catholic revival or Oxford Movement (i. e., Newman, Edward Bouverie Pusey, and John Keble) had been primarily concerned with theological and ecclesiological questions and had little concern with questions of ritual. They championed the view that the fundamental identity of the Church of England was Catholic rather than Protestant. They argued that Anglicans were bound by obedience to use the Book of Common Prayer. "Tract 3" of the Tracts for the Times series had strenuously argued against any revision of the Book of Common Prayer, viewing its use as a matter of absolute obligation. Even Tract 90, which analyzed the 39 Articles, was more concerned with the theological dimension of the issue. It gave little attention to the question of altering current liturgical practice in the Church of England. The ecclesiological questions gave rise to an interest in giving liturgical expression to the theological conviction that the Church of England had sustained a fundamentally Catholic character after the English Reformation. In some circles, the shift of focus to the question of liturgy proved as provocative as had been the theological assertions of the first generation of Anglo Catholicism. The clearest illustration of the shift that took place within Anglo Catholicism from theological to liturgical questions is to be found in Pusey's attitude towards ritualism. Pusey, the only pre eminent first generation leader of Anglo Catholicism to survive into the second generation, had no sympathy with the preoccupation with ritual. However, when priests started to be prosecuted and imprisoned as a result of the Public Worship Regulation Act 1874, Pusey was quick to show his support for those who were prosecuted.
Ритуализмді ағылшындық бірегейлікке қауіп ретінде қабылдау
Ритуализмге қарсы шыққан көптеген адамдар үшін басты мәселе Англия шіркеуінің түбінен протестанттық екенін қорғау болды. Бұл тек діни-ғибадаттық пікір таласы ғана емес еді; көптегендер үшін католик құлшылығының қандай да бір "ағылшын емес" екендігі сезімі болды. Католицизм тарихи түрде көптеген ағылшын халқы, әсіресе испан, француз және ирландтар күдікпен қараған мәдени ерекшеліктермен тығыз байланысты болды. Бұл ұстанымды идеологиялық тұрғыдан қорғау үшін ағылшын ұлттық ерекшелігі Англияның протестант ел ретіндегі тарихымен тығыз байланысты екені айтылды, ол Реформациядан кейін Еуропа континентінде, әсіресе Испанияда және кейін Францияда католик күштеріне қарсы күресте маңызды рөл атқарды. Мұндай адамдардың санасында протестантизм антидеспотиялық құндылықтармен, ал католицизм – діни аренада мағынасы қасақана жасырылған күрделі рәсімдердің "жамылғысы" артында жасырылған автократиямен ажырамас байланысты болды. Сондықтан, ритуализмге қарсылық теологиялық мәселелерден әлдеқайда асып түсетін терең мәдени және символдық мағынаға ие болды. Ритуалистер өздері жиі қолдайтын ритуалдың "ағылшындығын" көрсетуге тырысты, олар негізінен литургия тілі ретінде ағылшын тілін сақтап, англо-католицизмді Реформацияға дейінгі католик формаларын қалпына келтіру ретінде қайта құруға ұмтылды. Ритуалистік қозғалыс Сарум ритуалына (Реформацияға дейінгі католик литургиясы) қызығушылықты қайта жаққандырды. Бұл тенденция көбінесе барокконың орнына Реформацияға дейінгі готикалық формаларды жаңарту арқылы білдірілді, соңғысы көптеген адамдардың санасында континенттік және Контрреформация формаларымен тығыз байланысты болды.
For many who opposed ritualism, the key concern was to defend what they saw as the fundamentally Protestant identity of the Church of England. This was also not just a matter of an ecclesiological argument; for many, there was a sense that Catholic worship was somehow "un English". Catholicism was deeply associated with cultural identities that historically had been treated with suspicion by many English people, especially the Spanish, French, and Irish. For an ideological defense of this position, it was argued that English identity was closely linked with England's history as a Protestant country that, after the Reformation, had played a key role in opposing Catholic powers in Continental Europe, especially Spain and then France. In the minds of such people, Protestantism was inextricably identified with anti despotic values and Catholicism with autocracy that, in the religious arena, hid behind the "disguise" of complicated rituals whose meaning deliberately lacked transparency. The opposition to ritualism, therefore, had a deeply cultural and symbolic significance that extended far beyond purely theological concerns. Ritualists themselves were often eager to try and present the "Englishness" of the ritual they championed by predominantly keeping English as the language of the liturgy and reconstructing Anglo Catholicism as a recovery of pre Reformation Catholic forms that were specifically English; a revival of interest in the Sarum Rite (the pre Reformation Catholic liturgy of Salisbury) was sparked off by the Ritualist movement. This tendency was also often expressed as the revival in the use of the pre Reformation Gothic forms rather than the Baroque, the latter of which was more closely linked in the minds of many with specifically continental and Counter Reformation forms.
Ритуализм және христиандық социализм
Ритуализм мәдени элитаның көптеген өкілдеріне эстетикалық және идеологиялық тартымды болғанымен, готикалық қайта жанданумен байланысты болғанымен, оның саяси зұлымдыққа бейімділікпен тығыз байланысты деген пікір жаңылыс болды. Ритуализм саяси консервативті және биліктегі жоғары лауазымды қолдаушылары бар (мысалы, Галифакс виконты және Бафтың 4-ші маркизі) көптеген адамдарға ұнады. Дегенмен, ритуалистік дін қызметкерлерінің көптегенінің көзқарасы, олардың көпшілігі Англияның ең кемтар аймақтарында қызмет еткендіктен, оларды саяси радикализмге жетеледі, ал кейбіреулері жарықтанған христиан социалистеріне айналды.
Although ritualism had an aesthetic and ideological appeal for many in the cultural elite, as well as a cognate relationship with the Gothic Revival, the idea that it was inextricably linked with an inclination towards political despotism was a misapprehension. Ritualism had an appeal for many who were politically conservative and had supporters highly placed in the establishment (i. e., Viscount Halifax and the 4th Marquess of Bath). However, the outlook of many of the ritualist clergy themselves, many of whom inevitably operated in some of the most deprived communities in England, resulted in them becoming politically radicalized, with some becoming ardent Christian socialists.
Ритуалға қарсылық және "бұлшықетті христиандық"
Ол тудырған қарым-қатынастың кең ауқымында ритуализм кейбір қарсыластарында оның театрлық сипаты мен эстетизмін "әлсіздік" белгілері ретінде қарастырған реакцияны оятты. Көбінесе айтылатын кінә – дін қызметкерлері доктринадан гөрі кружево мен паршаға көбірек мән беретін "еркектердің сәншілері" екендігі болды. Осыған деген кері реакция, Кең және Төмен шіркеудің "ер жүрек христиандығына" деген ынтасының қалыптасуында маңызды рөл атқарды.
In the spectrum of hostility that it aroused, ritualism also provoked in some of its opponents a reaction that saw its theatricality and its aestheticism as symptoms of "effeminacy". A typical charge was that ritualistic clergy were "man milliners", who were more concerned with lace and brocade than doctrine. Adverse reaction to this played a significant role in the evolution of the Broad and Low Church enthusiasm for muscular Christianity.
Дінге қатыспайтын қаладағы кедейлерге арналған рәсімдер мен көмек
Алғашқы ритуалистердің көптегені қолданған маңызды идеологиялық ұстанымдардың бірі – бұл олардың Англикандық христианның негізінен католиктік екендігіне сенімдерін бекітудің символдық жолы болды, сонымен қатар Англия шіркеуінің ең кедей "қалалық аудандарына" христиан дінін жеткізудің тиімді құралы екендігі туралы аргумент болды. Рәсімдер мен эстетикалық тұрғыдан әсерлі литургия кедейлердің қарапайым өміріне күшті контраст жасады ғана емес, сонымен қатар сөзден гөрі символ мен іс-әрекетке баса назар аудару, нашар сауаттылық деңгейі бар аймақтарда христиандық сенімді тарату үшін, "Ортақ дұға кітабына" баса назар аударатын, жоғары интеллектуалды және сөздікке негізделген құлшылықтан гөрі тиімді құрал болды. Бұл аргументтің кейбір пайдалы тұстары болуы мүмкін, бірақ көбінесе ең табысты ритуалистердің өте кедей қауымдастарда құрметке ие болуы, олар арасында өмір сүрген кедейлерге шынайы көңіл көрсетулеріне байланысты болды. Англикандық ритуализмге қатысты пікірлер, сондай-ақ Англияның қалалық аймақтарындағы өте кедей ирландтық көшіп келгендер арасындағы Рим-католик шіркеуінің жетістігімен салыстырылды. Кейбіреулер ритуалистердің кедейлер арасында Рим-католик шіркеуінің өсуіне маңызды рөл атқарғанын айтты. Дегенмен, ритуалдың қолданылуы, бұл аймақтағы католик шіркеуінің жетістігінде көмекші рөл атқарды. Керісінше, оның жетістігіне көптеген ирландтық көшіп келгендердің Рим-католик шіркеуімен сезінген ерекше мәдени ерекшеліктері себеп болды, өйткені бұл институт олардың туған жеріндегі өмірдің бір бөлігі болған және диаспорада кездесетін санаулы институттардың бірі еді.
One of the key ideological justifications used by many of the early ritualists, apart from the fact that it was a symbolic way of affirming their belief in the essentially Catholic nature of Anglicanism, was the argument that it provided a particularly effective medium for bringing Christianity to the poorest "slum parishes" of the Church of England. It was argued that ritual and aesthetically impressive liturgy did not only provide a powerful contrast to the drabness of the lives of the poor, but its emphasis on symbol and action rather than word was a more effective medium for spreading Christian faith in areas with poor literacy rates than the highly cerebral and logocentric worship that focused on the Book of Common Prayer. This argument may have had some merits, but, very often, the respect that the most successful ritualists often gained in the highly impoverished communities they went to serve was based on the fact that they had expressed a genuine pastoral concern for the poor amongst whom they lived. The argument for ritualism in Anglicanism was also based on the analogy of the success of the Roman Catholic Church amongst the highly impoverished Irish migrant communities in the urban areas of England. It was argued by some that ritual played a key role in the growth of the Roman Catholic Church amongst the poor. However, the use of ritual probably played little more than a subsidiary role in the success of the Catholic Church in this area. Instead, its success was probably largely due to a special cultural identity that many Irish migrants felt with the Roman Catholic Church as one of the few institutions that they encountered in diaspora that was also a feature of life in their homeland.
Дау-жанжалдың мұрасы
Ритуалшылардың киім-кешек пен жұқа нан қолдануы 20-шы ғасырдың көп бөлігінде Англия шіркеуінде кеңінен таралды, тіпті қалыпты жағдайға айналды. Бүгінде Англия шіркеуінің көптеген мүшелері әлі де кейбір "католик" немесе "римдік" литургиялық амалдарға наразылық білдірсе немесе күмәнданса, 19-шы ғасырдың соңында құты иіс қолдану, киім кию, алтарга шам қою, араласқан тостағанды пайдалану, қауымға крест жасау және Евхаристияда ашытқысыз (оферо) нан қолдану көтеріліске ұшырауы және, мысалы, 1888 мен 1890 жылдар аралығында Линкольн епископы Эдвард Кингтің қудалануы сияқты, дін қызметкерлерінің қудалануына және түрмеге қамалуына себеп болуы мүмкін екенін естігенде таңғалар еді. Ұзаққа созылған нәтиже – ритуалшылардың жеңісі; бүкіл әлемдегі ағылшын шіркеулеріндегі қазіргі литургиялық стиль, әртүрлі формаларында, тіпті "төменгі" және "орташа" шіркеулерде 500 жыл бұрын тойланған Мессаға өте жақын.
The ritualists' use of vestments and wafer bread have become widespread, even normative, in the Church of England for much of the 20th century. Although many members of the Church of England today still feel uncomfortable or skeptical about certain 'Catholic' or 'Romish' liturgical practices, they would be astonished to be told that, in the late 19th century, using incense, wearing vestments, putting candles on the altar, having the mixed cup, making the sign of the Cross over the congregation, and using unleavened (wafer) bread in the Eucharist could spark riots and lead to the prosecution and imprisonment priests, such as the prosecution of Edward King, Bishop of Lincoln, between 1888 and 1890. The lasting legacy is that the Ritualists won; the current liturgical style in its various manifestations in almost all Anglican parishes worldwide is much closer to the way Mass was celebrated 500 years ago even in Low Church and 'mid range' parishes.