Жаңа Зеландияның Пиако өзені және аймақтық ерекшеліктері
Piako River
Пиако өзені – Жаңа Зеландияның Солтүстік аралындағы Темз фиордына құятын маңызды өзен жүйесі. Матамата Пиако ауданында орналасқан, Hauraki жазығын суландырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пиако өзені – Жаңа Зеландияның Солтүстік аралында Темза бұғазына құятын жазық далалық өзен жүйесі. Вайхоу өзенімен бірге, ол Хаураки жазығын сумен қамтамасыз ететін екі негізгі өзен жүйесінің бірі болып табылады. Матамата-Пиако ауданындағы басты өзен жүйесі және ағысы барысында Морринсвилл және Нгатеа қалаларынан өтеді. Өзен жүйесінің жалпы ұзындығы шамамен километрді құрайды, солтүстік-оңтүстік бағытта созылып, орталық және батыс Хаураки жазығының (немесе кеңірек айтқанда, Темза аңғарының) көп бөлігін алып жатыр. Ол оңтүстіктегі Хинуэрадан басталып, Темздан батысқа қарай бес километр жерде Темза бұғазына құяды. Пиако өзенінің екі маңызды тармағы бар: бірінші, және бастысы, солтүстік Те Миро-Тахуроа төбелері мен Пакароа жотасын кесіп өтеді. Бұл төбелердің шығыс беткейлеріндегі ең ірі салалары – Пиаконой және Пиакоити ағындары. Бұл ағындар, сондай-ақ кішірек Тоенипи ағыны Кереонеден оңтүстікке қарай Пиако өзенін құрайды. Батыс беткейлері Уайтакару ағынымен суға толы, ол Морринсвиллде Пиако өзеніне қосылады. Пиако өзені солтүстікке қарай ағып бара жатқанда, Хангвера төбелерінің шығыс беткейлерінен құйылатын көптеген шағын ағындармен толығады. Екінші тармағы – Пиарере маңынан басталатын Вайтоа өзені. Вайтоа өзенінің бассейні Хинуэра жазығын және кең оңтүстік Хаураки жазығын сумен қамтамасыз етеді, содан кейін Тахунаның солтүстік-шығысында орналасқан Копуатай торфты дөңгелегі деп аталатын үлкен ылғалды жерде Пиако өзенімен бірігеді. Жоғарғы Пиако өзені бассейні шағын салалар арқылы Хапуакохе жотасының шығыс бөліктерін де сумен қамтамасыз етеді. Өзен жүйесі қарқынды сүт шаруашылығы және оған байланысты өнеркәсіптің әсерінен көп өзгерген. Осыған байланысты, Пиако өзенінің шағын су жинау алабы болып табылатын Тоенипи ағыны, судың сапасына қарқынды шаруашылықтың әсерін зерттеу және шаруашылық тәжірибесін жақсарту үшін кеңінен пайдаланылды.
The Piako River is a lowland river system that drains into the Firth of Thames on the North Island of New Zealand. Together with the Waihou River, it is one of the two main rivers systems which drains the Hauraki Plains. It is the dominant river system in the Matamata Piako District, and on its journey it passes through the towns of Morrinsville and Ngatea. The Piako River has an annual mean flow of (at Paeroa Tahuna Road), with a total catchment area of approximately The river system is approximately long, aligned in a north south direction and occupies much of the central and western Hauraki Plains (or more broadly, the Thames Valley), extending from Hinuera in the south before discharging into the Firth of Thames in the north, five kilometres west of Thames. The Piako River has two major stems: the first, and main, stem drains the northern Te Miro Tahuroa hills, and the Pakaroa Range. The dominant tributaries on the eastern slopes of these hills are the Piakonui and Piakoiti Streams. These streams, together with the smaller Toenepi Stream, converge just south of Kereone to become the Piako River. The western slopes are drained by the Waitakaruru Stream which joins the Piako River at Morrinsville. As the Piako River progresses north, it is fed by numerous small streams draining the eastern slopes of the Hangawera Hills. The second stem is the Waitoa River, which starts near Piarere. The Waitoa River catchment drains the Hinuera Flats and broad southern Hauraki Plains, before converging with the Piako River in the large wetland known as the Kopuatai Peat Dome, northeast of Tahuna. The Upper Piako River catchment also drains the eastern aspects of the Hapuakohe Range through small tributaries. The river system is highly modified by intensive dairy farming and associated industry. Given this, the Toenepi Stream a small sub catchment of the Piako River has been extensively used to research the impact of intensive farming on water quality and develop improved farming practices.
Көлік
1930 жылға дейін өзен Тахунаға және кейде Морринсвиллге адамдар мен тауарларды тасымалдау үшін қолданылды. "Солтүстік бу кемелер" компаниясы 1927 жылға дейін Оклендтен Тахунаға және кері апта сайынғы сапар жасады, Пипироа, Хопай, Нгатеа (Орчард), Керепехи және Вайкакаға тоқтады. Осыған бірнеше жыл бұрын аймақтағы басты жолдарды жақсарту жоспары жасалған, оның бір бөлігі салық төлеушілердің қаражатымен іске асырылды.
Until 1930 the river was used to Tahuna and occasionally Morrinsville to carry people and goods. Northern Steamship had a weeklly trip from Auckland to Tahuna and back until 1927, calling at Pipiroa, Hopai, Ngatea (Orchard), Kerepehi and Waikaka. A few years earlier plans had been made to upgrade the main highways in the area, partly with ratepayer funding.
Пиако өзені көпірі (Нгатеа)
Бастапқы Пиако өзені көпірі Нгатеада салынды және 1917 жылы ашылды. Бастапқыда барлық тасымал немесе жерге кіру және одан шығу теңіз, өзен немесе канал арқылы жүзеге асырылды, бірақ алғашқы жолдар салына бастағанда Пиако өзенінің үстінен көпір салу қажет болды, осылайша ол Окленд пен Тауранга арасындағы маңызды бағытқа айналды. Өзен жағалауларын қалпына келтіруге көп еңбек жұмсалды, себебі қыс айларында ол төмен жатқан Хаураки жазығында су тасқынының тікелей себебіне айналады. 1917 жылдан 1952 жылға дейін көпірдің көтерілетін бөлігі болды, ол кемелердің өтуіне мүмкіндік берді.
The original Piako River Bridge was built in Ngatea and opened in 1917. In the earliest days all transport or access to and from the land was either by sea, river or canal, but with the first roads being developed, it was essential that a bridge be built over the Piako River so it could become a main route between Auckland and Tauranga. Considerable work has gone into restoring the banks of the river, as in winter it is the direct cause of flooding through the low lying Hauraki Plains. From 1917 to 1952 the bridge had a lifting section to allow ships to pass.