Уильям Махон: Конфедеративті генерал және саясаткер өмірі

Кіріспе

Конфедерациялық азамат соғысының генералы және саясаткер (1826–1895)

Уильям Махоун (1 желтоқсан 1826 – 8 қазан 1895) – Конфедерациялық Штаттар Армиясының генералы, инженер-құрылысшы, теміржол басшысы, Вирджинияның көрнекті «Рейдюстер» тобының мүшесі және бұрынғы құлдардың ынталы қолдаушысы болды. Жастығында Махоун Вирджинияның жолдары мен теміржолдарын салуда белгілі болды. Норфолк және Петерсбург теміржолының бас инженері ретінде ол Оңтүстік-Шығыс Вирджиниядағы Ұлы Дисмал батпағындағы жолдардың астына бүгінге дейін сақталған ағаш негіздерін салды. Жергілікті дәстүрге сәйкес, бірнеше жаңа теміржол қалалары Махоунның әйелі Отелияның сүйіп оқыған британдық/шотландтық жазушысы сэр Уолтер Скотттың романдарының аттарымен аталыпты. Америка Азамат соғысында Махоун бөлінуді қолдады және Конфедерациялық Штаттар Армиясында генерал болып қызмет етті. Ол Петербург, Вирджиния қаласын қоршаудың соңғы кезеңіндегі бастаманы қайтаруымен ең танымал болды. Конфедерациялық әскерлердің астында үлкен шахта/жүк қара ұнтақ атқыштары жарылғаннан кейін, олар үлкен дүрбелеңге түскен кезде, бұрынғы көміршілер тобынан құралған Одақ әскерлері туннель қазып, 1864 жылдың шілдесінде Кратер шайқасын тудырды; оның қарсы шабуылы бұл шайқасты Одақ үшін апатқа айналдырды. Соғыстан кейін ол теміржол салуға қайта оралып, үш желіні біріктіріп, Линчбург қаласында штаб-пәтері орналасқан маңызды Атлантика, Миссисипи және Огайо теміржолын (AM&O) құрды. Ол сондай-ақ «Рейдюстер» партиясын басқарды, бұл штаттық саяси партия, оның құрамында бостандық алған афроамерикандықтар, республикашылар және популисттік демократтардың коалициясы болды. Вирджиния Бас Ассамблеясы 1881 жылы Махоунды АҚШ Сенатына сайлады.

Ерте өмір

Уильям Махоун Вирджиния штатының Саутгемптон округіне қарасты Кортленд маңындағы Браунс Ферриде, Филдинг Джордан Махоун мен Марта (құрметті әкесі Дрю) Махоун отбасында дүниеге келді. Махон әулетінің Ирландиядан көшіп келуінен бастап, ол «Уильям Махоун» деп аталған үшінші адам болды. Оның екі кітабы, Вирджиния әскери институтының (VMI) дипломы, неке куәлігі және Конфедерация армиясының тапсырыстарынан көрініп тұрғандай, ол есімнің ортасы болған жоқ. Сол сияқты, генерал мен Отелияның тұңғыш ұлы Уильям Махоун деп крещениеден өтті. Вирджиниядағы ұқсас мәдени есімдердің өзгеруі кезінде, кейін оның есіміне «Жасы» қосылды. Кішкентай Монро қаласы Ноттауэй өзенінің жағасында, округ орталығы Иерусалимнен оңтүстікке қарай сегіз шақырым жерде орналасқан, бұл қала 1888 жылы Кортленд деп аталды. Өзен теміржолдар мен кейіннен автомагистральдер пайда болғанға дейін маңызды көлік артериясы болды. Филдинг Махоун Монро қаласында дүкен ашып, көп жерді иеленді. Ол сондай-ақ бірнеше адамды құл етіп, оларды мәжбүрлеп жұмыс істеуге мәжбүрледі. 1831 жылы Нат Тернердің құл көтерілісі кезінде отбасы жергілікті ақ адамдардың өлтірілуінен аман қалды. Аймақтағы көлік 1830 жылдары өзеннен теміржолдармен дамыған жаңа технологияға ауысты. 1840 жылы, Уильям 14 жасқа толғанда, отбасы Иерусалимге көшіп, Филдинг Махоун «Махоун тавернасы» деп белгілі таверна сатып алып, басқарды. Оның өмірбаянын жазған Нельсон Блейк, ирландия-американдық тегі бар, жүзінде шекпені бар жас жігіт кішкентай қалада «құмар ойындары, темекіге құмарлық және дөрекі сөздерді жиі қолдануымен» танымал болды. Жас Билли Махоун негізгі білімін ауылдық мектеп мұғалімінен алды, бірақ математикадан әкесінен арнайы сабақтар алды. Жасөспірім кезінде ол қысқа уақытқа АҚШ поштасын атпен туған қаласынан Гринсвилл округіндегі Мехеррин өзенінің оң жағалауындағы Хиксфорд қаласына жеткізді, кейіннен солтүстік жағалаудағы Белфилд қаласымен бірігіп, қазіргі тәуелсіз Эмпория қаласын құрды. Ол жаңа ашылған Вирджиния әскери институтында (VMI) штаттық кадет ретінде оқуға қабылданды. VMI коменданты Уильям Гилхамның жетекшілігімен оқып, 1847 жылы азаматтық инженер мамандығы бойынша диплом алды.

William Mahone was born at Brown's Ferry near Courtland in Southampton County, Virginia, to Fielding Jordan Mahone and Martha (née Drew) Mahone. Beginning with the immigration of his Mahone ancestors from Ireland, he was the third individual to be called "William Mahone". He did not have a middle name as shown by records including his two Bibles, Virginia Military Institute (VMI) diploma, marriage license, and Confederate Army commissions. Likewise, the General and Otelia's first born son was christened William Mahone. During similar cultural naming transitions in Virginia, the suffix "Jr." was added to his name later. The little town of Monroe was on the banks of the Nottoway River about eight miles south of the county seat at Jerusalem, a town which was renamed Courtland in 1888. The river was a vital transportation artery in the years before railroads, and later highways served the area. Fielding Mahone ran a store at Monroe and owned considerable farmland. He also enslaved several people for their forced labor. The family narrowly escaped the killings of local whites during Nat Turner's slave rebellion in 1831. The local transportation shift in the area was from the river to the new technology emerging with railroads in the 1830s. In 1840, when William was 14 years old, the family moved to Jerusalem, where Fielding Mahone purchased and operated a tavern known as Mahone's Tavern. As recounted by his biographer, Nelson Blake, the freckled faced youth of Irish American heritage gained a reputation in the small town for both "gambling and a prolific use of tobacco and profanity". Young Billy Mahone gained his primary education from a country schoolmaster but with special instruction in mathematics from his father. As a teenager, for a short time, he transported the U. S. Mail by horseback from his hometown to Hicksford, a small town on the south bank of the Meherrin River in Greensville County, which later combined with the town of Belfield on the north bank to form the current independent city of Emporia. He was awarded a spot as a state cadet at the recently opened Virginia Military Institute (VMI) in Lexington, Virginia. Studying under VMI Commandant William Gilham, he graduated with a degree as a civil engineer in the Class of 1847.

Ерте мансап

Махоун 1848 жылдан бастап Вирджиния штатының Каролина округіне қарасты Раппаханнок академиясында мұғалім болып жұмыс істеді, бірақ азаматтық инженерлік саласына қадам басуға белсенді түрде тырысты. Ол Вирджиния штатының Гордонсвилл қаласы мен Александрия қаласы арасындағы 88 мильдік желідегі Оранж және Александрия теміржолын салуға көмектесті. Жаңа теміржолмен жақсы жұмыс істегеннен кейін, Фредериксбург пен Гордонсвилл арасындағы тақтай жолды салуға шақырылды. 1853 жылдың 12 сәуірінде Норфолк қаласының дәрігері Фрэнсис Мэллори оны жаңа Норфолк және Петербург теміржолын (N&P) салуға бас инженер ретінде тағайындады. 1853 жылы бас инженер Уильям Махоун Норфолк пен Петербург теміржолын Блэкуотер өзенінің Уорвик батпағынан Норфолкке дейін 62 мильге қайта жаңартуға мердігерлерді іздестірді. Махоунның оңтүстік Норфолк пен Саффолк арасындағы Ұлы Көңілді батпақты аралап өтетін 12 мильдік жол төсемі батпақ бетінің астында тік бұрышпен орналасқан ағаш негізді пайдаланды. Бұл конструкция 160 жылдан бері қолданылып келеді және қазіргі заманғы көмір пойыздарының ауыр жүктемесіне төтеп береді. Ол сондай-ақ Суффолк пен Петербург арасындағы әйгілі 52 мильдік түзу учаскені жобалаумен және салумен айналысты. Бұрылыстардың болмауының арқасында, бұл учаске қазіргі Норфолк-Саутерн теміржолының маңызды магистральдық артериясы болып табылады. 1854 жылы Махоун Норфолк округіндегі Чесапик шығанағына қараған жаңа курорттық қала Оушен-Вью-Ситидің көшелерін және участаларын жоспарлады. XIX ғасырдың соңында электрлі трамвайлар пайда болғаннан кейін, онда ойын-сауық паркі ашылды және жағажайға жақын аймақта серуендеу жолы салынды. Махоунның көше жоспарының көп бөлігі 21-ші ғасырда да қолданылуда, ал қазір Норфолк қаласының бөлігі болып табылатын Оушен-Вью қайта жаңартылуда. Махоун сонымен қатар Вирджиния штатының шығыс жағалауындағы Норфолк және Оңтүстік Авиажелі теміржолының геодезисін жүргізді. Оның анасы Батлердің екінші әйелі, Отелия Войнард Батлер (1803–1855) Петербургтен шыққан. 1855 жылдың жазында Махоун отбасы Норфолк пен Портсмут қалаларында тараған сары қызылша эпидемиясынан қашу үшін қаладан шығып, анасымен 50 миль қашықтықтағы Иерусалимде (қазір Кортленд деп аталады) Саутгемптон округінің ауылдық жерінде уақыт өткізді. Алайда, эпидемия Норфолк аймағына қаржылық қиындықтар әкелді, нәтижесінде Петербургке жаңа теміржол құрылысы тоқтап қалды. Әрқашан экономды болған Махоун және оның ұстазы доктор Мэллори, бұл жобаны 1858 жылы аяқтауға тырысты, ал Махоун жақын арада оның президенті болып тағайындалды. Халық арасында кең таралған аңыз бойынша, Отелия мен Уильям Махоун жаңадан аяқталған теміржолмен саяхаттап, станцияларға сэр Уолтер Скотттың кітаптарынан, әсіресе «Иванхоу» романынан аттар берді. Ол шотландтық тарихи романдарынан Виндзор, Уэверли және Уэйкфилд сияқты жер аттарын таңдады. Айвор деген шағын Саутгемптон округі қаласының атын шотландтық клан «МакИвор» есімінен алды. Келіспеушілік туған жерде Disputanta аталды.

Mahone worked as a teacher at Rappahannock Academy in Caroline County, Virginia, beginning in 1848, but was actively seeking an entry into civil engineering. He did some work helping locate the Orange and Alexandria Railroad, an 88 mile line between Gordonsville, Virginia, and the City of Alexandria. Having performed well with the new railroad, was hired to build a plank road between Fredericksburg and Gordonsville. On April 12, 1853, he was hired by Dr. Francis Mallory of Norfolk, as chief engineer to build the new Norfolk and Petersburg Railroad (N&P). William Mahone, chief engineer, advertised for contractors who would regrade the Norfolk and Petersburg Railroad for 62 miles from the Warwick Swamp of the Blackwater River to Norfolk in 1853. Mahone's innovative 12 mile long roadbed through the Great Dismal Swamp between South Norfolk and Suffolk employed a log foundation laid at right angles beneath the surface of the swamp. Still in use over 160 years later, Mahone's corduroy design withstands the immense tonnages of modern coal trains. He was also responsible for engineering and building the famous 52 mile long tangent track between Suffolk and Petersburg. With no curves, it is a major modern Norfolk Southern rail traffic artery. In 1854, Mahone surveyed and laid out with streets and lots of Ocean View City, a new resort town fronting on the Chesapeake Bay in Norfolk County. With the advent of electric streetcars in the late 19th century, an amusement park was developed there, and a boardwalk was built along the adjacent beach area. Most of Mahone's street plan is still in use in the 21st century as Ocean View, now a section of the City of Norfolk is redeveloped. Mahone was also a surveyor for the Norfolk and South Air Line Railroad on the Eastern Shore of Virginia. Her mother was Butler's second wife, Otelia Voinard Butler (1803–1855), originally from Petersburg. The Mahone family escaped the yellow fever epidemic that broke out in the summer of 1855 and killed almost a third of the populations of Norfolk and Portsmouth by fleeing the city and staying with his mother 50 miles away in Jerusalem (now known as Courtland) in rural Southampton County. However, because the epidemic decimated the Norfolk area, with financial consequences as well, work on the new railroad to Petersburg almost came to a standstill. Ever frugal, Mahone and his mentor, Dr. Mallory, nevertheless pushed the project to completion in 1858, and Mahone was named its president a short time later. Popular legend claimed Otelia and William Mahone traveled along the newly completed railroad, naming stations from Ivanhoe and other books she was reading written by Sir Walter Scott. From his historical Scottish novels, she chose the place names of Windsor, Waverly, and Wakefield. She tapped the Scottish Clan "McIvor" for the name of Ivor, a small Southampton County town. When they reached a location where they could not agree, Disputanta was created.

Америка Азаматтық соғысы

XIX ғасырдың екінші жартысында Солтүстік және Оңтүстік АҚШ арасындағы саяси шиеленіс күшейген кезде, Махоун оңтүстік штаттарының бөлінуін қолдады. Азамат соғысы кезінде ол Конфедерация армиясының офицері болып тағайындалғанға дейін де қақтығысқа белсенді қатысты. Соғыстың басында, 1861 жылы, оның Норфолк және Петербург темір жолы Конфедерация үшін аса маңызды болды және Норфолк аймағына қару-жарақ жеткізіп, Конфедерацияның оккупациясы кезінде пайдаланылды. Соғыс аяқталғаннан кейін темір жолдың көп бөлігі АҚШ-тың бақылауына өтті. Вирджиния 1861 жылдың сәуір айында АҚШ-тан бөлінуді жариялағаннан кейін, Махоун әлі де азамат болды және Конфедерация армиясына қосылмаған еді. Дегенмен, Уолтер Гвиннмен бірлесіп, ол Госпорт кеме құрылыс қоймасын алдап басып алуды ұйымдастырды. Ол Норфолкке бір жолаушы пойызды қатты дауыспен және сыбызғы үнімен жіберіп, кейін батысқа қайтарып, сосын сол пойызды кері қайтарды. Бұл Портсмуттегі АҚШ әскерлеріне көптеген әскерлердің келгеніндей сезім тудырды (әскерлер Элизабет өзенінен аз ғана қашықтықта, көзден таса болды). Алдауы сәтті аяқталды және АҚШ билігі аймақты тастап, Хэмптон-Роуд арқылы Форт-Монроға шегінді. Осыдан кейін Махоун 6-шы Вирджиния жаяу әскер полкінің подполковнигі, кейін полковнигі болып тағайындалды және қазір Бенджамин Гугердің басқаруындағы Норфолк қаласында қалды. Махоун 1861 жылдың 16 қарашасында бригадир-генерал болып жоғарылатылып, келесі жылға дейін Конфедерацияның Норфолк округіне қолбасшылық етті. 1862 жылдың мамыр айында Конфедерация әскерлері Жарым аралдағы науқан кезінде Норфолктан қашқаннан кейін, Махоун Джеймс өзеніндегі Дрюри Блаф маңында Ричмондтың қорғанысын салуға көмектесті. Біраз уақыттан кейін ол Жеті қарағай шайқасында өз бригадасын басқарды.

As the political differences between Northern and Southern United States factions escalated in the second half of the 19th century, Mahone favored southern states' secession. During the American Civil War, he was active in the conflict even before he became an officer in the Confederate Army. Early in the war, in 1861, his Norfolk and Petersburg Railroad was especially valuable to the Confederacy and transported ordnance to the Norfolk area, where it was used during the Confederate occupation. By the war's end, most of what was left of the railroad was under U. S. control. After Virginia declared secession from the United States in April 1861, Mahone was still a civilian and not yet in the Confederate Army. Still, working in coordination with Walter Gwynn, he orchestrated the ruse and capture of the Gosport Shipyard. He bluffed U. S. Army troops into abandoning the shipyard in Portsmouth by running a single passenger train into Norfolk with great noise and whistle blowing, then much more quietly sending it back west and then returning the same train, creating the illusion of large numbers of arriving troops to the U. S. soldiers listening in Portsmouth across the Elizabeth River (and just barely out of sight). The ruse worked, and not a single Confederate soldier was lost as the U. S. authorities abandoned the area and retreated to Fort Monroe across Hampton Roads. After this, Mahone accepted a commission as lieutenant colonel and later colonel of the 6th Virginia Infantry Regiment, and remained in Norfolk, which was now under the command of Benjamin Huger. Mahone was subsequently promoted to brigadier general on November 16, 1861, and commanded the Confederate's Norfolk district until its evacuation the following year. In May 1862, after Confederate forces fled Norfolk during the Peninsula Campaign, Mahone aided in the construction of the defenses of Richmond on the James River around Drewry's Bluff. A short time later, he led his brigade at the Battle of Seven Pines,

Дегенмен, 1865 жылдың сәуір айының басында Гранттың Петербургтегі стратегиясы Петербургті (сонымен қатар Ричмондты) жабдықтау үшін Оңтүстік штаттарына соңғы темір жол желісін тоқтатуға жетті. 6 сәуірде Сейлорс-Крик шайқасында Ли Махоунның алдында: «Құдай-ау, әскер тарады ма?» деп айғайлады. Оған Махоун: «Жоқ, генерал, әскерлеріміз өздерінің міндеттерін орындауға дайын», - деп жауап берді. Әскерлерінің адалдығына риза болған Ли Махоунға: «Иә, әлі де адал адамдар бар. Оларды тоқтатып тұрыңызшы», - деді. Махоун үш күннен кейін Аппоматтокс сотында Лимен бірге болды.

Темір жолға қайта оралу

Соғыстан кейін Ли өзінің генералдарына оңтүстік штаттардың экономикасын қайта жаңғырту жұмысына қайта оралуға кеңес берді. Уильям Махоун солай жасады және N&P, South Side Railroad және Вирджиния мен Теннесси темір жолын біріктіруде жетекші күш болды. 1867 жылдың соңында ол олардың барлығының президенті болды. Соғыстан кейінгі қайта құру кезеңінде ол 1870 жылы Норфолктан Бристольге дейін 408 мильге созылған, үш темір жолды біріктіретін Atlantic, Mississippi & Ohio Railroad (AM&O) құру үшін қажетті заңнаманы қабылдау үшін Вирджиния Бас Ассамблеясында белсенді жұмыс істеді. Бұл Балтимор және Огайо темір жолының Балтимор мен Александрия, Вирджиниядан кеңеюіне кедергі келтірді. Махоун – есімдерімен әйгілі болған адамдар: A, M & O әріптері «All Mine and Otelia’s» дегенді білдіретін болған. 1881 жылы Махоун келесі губернатор болып сайлану үшін Реаджастер партиясынан Уильям Э. Камеронды сәтті қолдады және АҚШ сенаторы болды. Реаджастер партиясы штаттың қарызын қайта қаржыландырумен ғана шектелмеді. Партия, әсіресе афроамерикалықтар үшін мектептерге көп инвестиция жасады және осындай мектептерге афроамерикалық мұғалімдерді тағайындады. Партия қазіргі Вирджиния политехникалық институтының қаржыландыруын арттырды және оның қара нәсілді бөлімшесі – Вирджиния штатын құрды. Реаджастер партиясы сайлау салығын және жазалау үшін қолданылатын ашық тұғырды жойды. Дауыс беру құқығының кеңеюіне байланысты Денвиллде қара нәсілділер көпшілікке ие қалалық кеңес сайланды және бұрын-соңды болмаған біріктірілген полиция күші жұмысқа алынды. Сенатта республикашылдар мен демократтардың тең саны болғандықтан (37-37), Махон және үшінші партиядан тағы бір кандидат, соңғысымен келісуге дайын болғандықтарынан саяси ықпалға ие болды. Сенат ережелеріне сәйкес, АҚШ вице-президенті, республикашыл Честер А. Артур, дауыс тең болған жағдайда шешімді дауыс беретін болды. Махон партиялық келісімге қатысуға шешім қабылдамас бұрын маңызды жеңілдіктерге қол жеткізді. Сенатқа енген бірінші жылына қарамастан, ол ықпалды Ауыл шаруашылығы комитетінің төрағасы болды. Президент Джеймс А. Гарфилдтен Вирджинияның федералдық жұмыстарын басқару құқығын алды және Сенат хатшысын және қару-жарақ сержантын таңдауға ие болды. Алайда, Махон Вирджинияның консервативтік партиясынан қарсылыққа тап болды, ол демократтармен бірігіп, 1884 жылғы сайлаудан кейін, демократ Гровер Кливленд президент болып сайланғаннан кейін (онымен байланысты жұмыс орындарының мүмкіндіктерімен) одан да күшті болды. Махон Республикалық партияға мүшелігін сақтап, 1884 және 1888 жылдарғы Республикалық ұлттық конвенцияларға Вирджиния делегацияларын жетектеді. Алайда, ол 1886 жылы Сенаттағы орынды консервативті демократ Джон В. Дэниелге жоғалтты. 1889 жылы Махон Республикалық партиядан губернаторлыққа кандидат болды, бірақ демократ Филипп В. МакКинниден жеңілді. Вирджиния губернаторлыққа демократ емес кандидатты тағы 80 жылдан кейін жіберді (1969 жылы республикашыл А. Линвуд Холтон).

After the war, Lee advised his generals to return to work rebuilding the southern states' economies. William Mahone did just that and became the driving force in the linkage of N&P, South Side Railroad, and the Virginia and Tennessee Railroad. He was president of all three by the end of 1867. During the post war Reconstruction period, he worked diligently lobbying the Virginia General Assembly to gain the legislation necessary to form the Atlantic, Mississippi & Ohio Railroad (AM&O), a new line comprising the three railroads he headed, extending 408 miles from Norfolk to Bristol, Virginia, in 1870. This conflicted with the expansion of the Baltimore and Ohio Railroad from Baltimore and Alexandria, Virginia. The Mahones were colorful characters: the letters A, M & O were said to stand for "All Mine and Otelia's". In 1881, Mahone led the successful effort to elect the readjuster candidate William E. Cameron as the next governor, and he became a United States Senator. The Readjuster Party did more than refinance the Commonwealth's debts. The party invested heavily in schools, especially for African Americans, and appointed African American teachers for such schools. The party increased funding for what is now Virginia Tech and established its black counterpart, Virginia State. The Readjuster Party abolished the poll tax and the public whipping post. Because of expanded voting, Danville elected a black majority town council and hired an unprecedented integrated police force. With the Senate split 37–37 between Republicans and Democrats, Mahone and another third party candidate willing to caucus with the latter had political influence. Under Senate rules, Vice President of the United States Chester A. Arthur, a Republican, would cast any tie breaking votes. Mahone bargained for significant concessions before he decided to caucus. Despite being a first year senator, he became chair of the influential Agriculture Committee. He gained control over Virginia's federal patronage from President James A. Garfield and by the right to select both the Senate's Secretary and Sergeant at Arms. However, Mahone still faced opposition from the Conservative Party of Virginia, which aligned with the Democrats and grew even more powerful after the 1884 election, when Democrat Grover Cleveland was elected president (with its patronage perks). Mahone maintained his Republican Party affiliation, leading Virginia delegations to the Republican National Conventions of 1884 and 1888. However, he lost his Senate seat to Conservative Democrat John W. Daniel in 1886. In 1889, Mahone ran for governor on a Republican ticket but lost to Democrat Philip W. McKinney. It was to be 80 more years before Virginia sent another non Democrat to the Governor's Mansion (Republican A. Linwood Holton Jr., in 1969).

Өлім

Махоун биліктен кеткенімен, 1895 жылдың күзінде Вашингтон қаласында қатысты соққыға ұшырағанға дейін Вирджиния штатының саяси өміріне қатысып тұрды. Ол бір аптадан соң 68 жасында дүние салды. Оның әйелі, Отелия, 1911 жылы қайтыс болғанға дейін Петербург қаласында тұрды.

Мұра

Махоунның бұл шешімді көруге мүмкіндігі болмаса да, Вирджиния және Батыс Вирджиния штаттары жаңа штаттың Вирджиния үкіметінің қарызындағы үлесін бірнеше ондаған жылдар бойы даулады. Мәселе 1915 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Батыс Вирджинияның Вирджинияға 12 393 929,50 доллар (~ доллар) қарызы бар деп шешім қабылдағанда толыққанды шешілді. Бұл соманың соңғы төлемі 1939 жылы жасалды. Ол Вирджиния штатының Петерсбург қаласындағы Блэндфорд зиратындағы отбасылық кесенеге жерленді. Оның әйелі оның қасына жерленді. Кесененің белгілі монограммасы – қалқан ішіндегі жұлдыздың ортасында орналасқан "М" әрпі. Олардың Петербургтегі алғашқы үйі, бастапқыда 1851-1852 жылдары Петерсбург қаласының мэрі Джон Додсон тұрған, Оңтүстік Сикамор көшесінде орналасқан. Бұл ғимарат қазір Петерсбург қалалық кітапханасының бөлігі. 1874 жылы олар Оңтүстік Базар көшесіндегі үйді сатып алып, оны кеңейтті, содан кейін ол олардың негізгі тұрақты мекені болды. Ол құрылуына көмектескен Вирджиния мемлекеттік университеті, қалыпты мектеп ретінде, жақын маңдағы қоғам үшін маңызды орталық болып табылады. Вирджиния штатының шығысындағы 460 тас жолының үлкен бөлігі (Петербург пен Саффолк арасында) Махоун жобалаған 84 шақырымдық (52 миль) теміржолға параллель өтеді, бұл екеуі ат қойған деп саналатын қалалар арқылы өтеді. Бірнеше жол бөлімдері оның құрметіне «Генерал Махоун бульвары» және «Генерал Махоун тас жолы» деп аталды. Оның туған Саутгемптон округіндегі 58 тас жолының 35-ші көпірі «Генерал Уильям Махоун ескерткіш көпірі» деп аталды. Махоун бригадасына арналған ескерткіш Геттисбург шайқас алаңында орналасқан. Кратер шайқасы болған жер Ұлттық саябақтар қызметінің Петерсбург ұлттық шайқас алаңы саябағының маңызды бөлігі болып табылады. 1927 жылы Конфедерацияның Біріккен қыздары оның естелігіне әсерлі ескерткіш орнатты. Ол Кратердің өзінен біршама қашықтықта сақталған Кратер шайқас алаңында тұр. Ескерткіште былай делінген:

Уильям Махоун, генерал-майор, Конфедерация армиясының есімдігіне, оның 1864 жылдың 30 шілдесіндегі Кратер шайқасындағы батырлығы мен стратегиясы оған және оның батыл бригадасына мәңгілік даңқ сыйлады.