Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Еуропадағы әскери-теңіз кемелерінің идентификаторы
Корольдік теңіз күштері мен Еуропалық кемелердің идентификациялық нөмірлері
Naval ship identifier in Europe
Royal Navy and European ship pennant numbers
Корольдік теңіз күштері мен Еуропаның және Ұлттар Достастығының басқа да әскери-теңіз күштері кемелерін идентификациялық нөмірмен (1948 жылға дейін «қалта нөмірі» деп аталған нөмірдің халықаралық түрі) анықтайды. Тарихи тұрғыдан алғанда, әскери кемелер флотилияны немесе кеменің түрін көрсету үшін жалау көтеріп жүрген. Мысалы, Корольдік теңіз күштері торпедалық қайықтар үшін қызыл туды, ал торпедалық қайық эсминецтері үшін H әрпі бар жалауды пайдаланған. Кеменің түрін көрсетуші жалауға нөмір қосу арқылы әрбір кеме бірегей түрде анықталған. Қазіргі жүйеде әріптік префикс, «жоғары жалау» деп аталады, кеме түрін анықтайды, ал сандық суффикс, «төменгі жалау» деп аталады, жеке кемені ерекшелейді. Барлық идентификациялық нөмірлерде «жоғары жалау» болмайды.
In the Royal Navy and other navies of Europe and the Commonwealth of Nations, ships are identified by pennant number (an internationalisation of pendant number, which it was called before 1948). Historically, naval ships flew a flag that identified a flotilla or type of vessel. For example, the Royal Navy used a red burgee for torpedo boats and a pennant with an H for torpedo boat destroyers. Adding a number to the type identifying flag uniquely identified each ship. In the current system, a letter prefix, called a flag superior, identifies the type of ship, and numerical suffix, called a flag inferior, uniquely identifies an individual ship. Not all pennant numbers have a flag superior.
Корольдік теңіз әскерінің жүйелері
Корольдік теңіз күштері алғаш рет 1661 жылы кемелерін ажырату үшін сигналдық туларды қолданды. Бұл ерекшелік 1674 жылы сауда кемелеріне сигналдық туларды қолдануға тыйым салған жарлықпен күшейтілді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын сигналдық туларды нөмірлеу жүйесі бірдей немесе ұқсас аттары бар кемелерді ажырату, байланыстың көлемін және қауіпсіздігін арттыру, сондай-ақ бір класс кемелері бірге болғанда оларды тануды жеңілдету үшін қабылданды. Әдетте, сигналдық тудың нөмірі жоғары немесе төменгі ту мен нөмірдің арасына қойылған нүкте "." арқылы жазылатын. Алайда, бұл практика біртіндеп тоқтатылды және 1924 жылдан кейінгі соғыс аралық кезеңдегі суреттерде кеме корпусында нүктелерді табу қиын. Бұл жүйе Британ империясының барлық теңіз күштерінде қолданылды, сондықтан кеме бір теңіз күшінен екіншісіне өз сигналдық ту нөмірін өзгертпей-ақ ауыстырылуы мүмкін еді. Бастапқыда сигналдық ту нөмірлерін жеке теңіз станциялары берді, ал кеме станцияны ауыстырғанда оған жаңа нөмір тағайындалатын. Адмиралтейство жағдайды өз бақылауына алып, 1910 жылы «Теңіз сигналдық ту тізімін» құрастырды, онда кемелер өз типінің ерекше туымен топтастырылды. Сонымен қатар, 2-ші және 3-ші (яғни резервтік) флоттардың кемелері қай теңіз депосынан жасақталғандығын көрсету үшін екінші жоғары туды қолданды: «C» – Чатхэм үшін, «D» – Девонпорт үшін, «N» – Нор үшін және «P» – Портсмут үшін. Эсминецтерге бастапқыда «H» жоғары туы берілді, бірақ бұл тек H00-ден H99-ға дейінгі жүз мүмкіндікті қамтыды, сондықтан «G» және «R» әріптері де тағайындалды. Кемелер батқанда, олардың сигналдық ту нөмірлері жаңа кемелерге қайта берілді. Кемелердің толық кластары үшін жоғары тулар жиі өзгертілсе де, нөмірлер өзгеріссіз қалды. Мысалы, 1940 жылы Корольдік теңіз күштері «I» және «D» әріптерін ауыстырды (мысалы, D18 – I18, ал I18 – D18 болды), ал 1948 жылы «K», «L» және «U» әріптерінің барлығы «F» әрпіне айналдырылды. Қайшылық туған жағдайда, сигналдық ту нөмірінің басына 2 саны қосылды. 1970 жылдары, ядролық су асты кемелері пайда болғаннан кейін, олар су бетінде аз уақыт өткізетіндіктен, су асты кемелеріне сигналдық ту нөмірлерін салу тоқтатылды, бірақ су асты кемелеріне нөмірлер беру жалғасты. Бастапқыда ол F232 сигналдық ту нөмірімен тағайындалды, бірақ Корольдік теңіз күштерінде 232 формасы – кемелердің жағаға отырғандығы туралы ресми есеп екені анықталды. Теңізшілердің ырымшылдығын ескере отырып, ол тез арада F229 болып өзгертілді.
The Royal Navy first used pennants to distinguish its ships in 1661 with a proclamation that all of his majesty's ships must fly a union pennant. This distinction was further strengthened by a proclamation in 1674 which forbade merchant vessels from flying any pennants. The system of numbering pennants was adopted prior to the First World War to distinguish between ships with the same or similar names, to reduce the size and improve the security of communications, and to assist recognition when ships of the same class are together. Traditionally, a pennant number was reported with a full stop "." between the flag superior or inferior and the number, although this practice has gradually been dropped, and inter war photos after about 1924 tend not to have the full stop painted on the hull. The system was used throughout the navies of the British Empire so that a ship could be transferred from one navy to another without changing its pennant number. Pennant numbers were originally allocated by individual naval stations and when a ship changed station it would be allocated a new number. The Admiralty took the situation in hand and first compiled a "Naval Pendant List" in 1910, with ships grouped under the distinguishing flag of their type. In addition, ships of the 2nd and 3rd (i. e. reserve) fleets had a second flag superior distinguishing from which naval depot they were crewed: "C" for Chatham, "D" for Devonport, "N" for Nore and "P" for Portsmouth. Destroyers were initially allocated the flag superior "H", but as this covered only one hundred possible combinations from H00 to H99 the letters "G" and "R" were also allocated. When ships were sunk, their pendant numbers were reissued to new ships. The flag superior for whole ship classes has often been changed while the numbers stayed the same. For example, in 1940, the Royal Navy swapped the letters "I" and "D" around (e. g. D18 became I18 and I18 became D18) and in 1948, "K", "L" and "U" all became "F"; where there was a conflict, a 2 was added to the front of the pendant number. During the 1970s, the service stopped painting pennant numbers on submarines on the grounds that, with the arrival of nuclear boats, they spent too little time on the surface, although submarines do continue to be issued numbers. was initially allocated the pennant number F232, until it was realised that in the Royal Navy, form number 232 is the official report for ships that have run aground; sailors being superstitious, it was quickly changed to F229.