Кіріспе

Мүліктік құқықтарды қорғайтын заңдық құқықтар

Құқықтар жиынтығы – мүліктік меншік құқығының күрделілігін түсіндіруге арналған метафора. Заң мектептеріндегі мүліктік құқық курстарын оқытатын профессорлар осы тұжырымдаманы жиі қолданады. Бұл тұжырымдамада "толық" меншік құқығы түрлі мүдделі тараптардың әртүрлі құқықтарының бөлігі ретінде қарастырылады. Бұл ұғымды 1913 жылы Уэсли Ньюкомб Хоффельд енгізген, бірақ ол өзі ешқашан "құқықтар жиынтығы" деген сөз тіркесін қолданбаған. Ол кейіннен дамытылып, кең аудиторияға таратылды, осының нәтижесінде 1936 және 1944 жылдар аралығында бес томдық "Мүлік туралы регламент" жарық көрді, себебі регламенттің алғашқы авторы Гарри Бигелоу Хоффельдтің идеяларын жақтаған. Жерге меншік құқығы оған барлық құқықтарды иеленуден әлдеқайда күрделі. Құқықтардың бөлініп, қайта біріктірілуін көзге елестету пайдалы. "Таяқтар жиынтығы" – әр таяқ жеке құқықты білдіреді – құқықтар жиынтығын түсіндіру үшін жиі қолданылатын теңеу. Кез келген мүлік иесі жерге тікелей қатысты "таяқтардың" жиынтығына ие. Мысалы, механиктердің талап ету құқығы иеленушінің жиынтығынан кейбір, бірақ барлық емес, құқықтарды алып тастайды. Осы талап ету құқығын жою осы құқықтарды немесе "таяқтарды" иеленушінің жиынтығына қайтарады. АҚШ-та (және жалпы құқық жүйесінде) жылжымайтын мүлікке толық құқық "абсолютті толық меншік" деп аталады. Тіпті АҚШ федералды үкіметінің жерге меншік құқығы да кейбір жағдайларда мемлекеттік мүлік заңдарымен шектеледі.

Тұжырымдаманың өзгеруі

Әлемде мемлекеттік және жеке меншік пайдаланудың түрлі нұсқалары кездеседі. Құқықтар жиынтығы туралы ұғым ортақ құқықта берік орныққан болса да, азаматтық құқық және діни құқық жүйелерінде де осыған ұқсас идеялар бар. Ұлттық, облыстық және жергілікті заңдар меншік иелерінің меншігін физикалық дамыту тұрғысынан не істей алатынына зор ықпал етеді. Яғни, квазимемлекеттік органдарға (мысалы, пайдалы қызметтерді ұсынатын компанияларға) жеке меншік жерлер арқылы өту құқығын (сервитут) орнатуға рұқсат беріледі. Тарихи тұрғыдан қарағанда, жеке және қоғамдық бақылау деңгейі жылдар бойы өзгеріп келген. Капитализм, деспотизм, социализм, феодализм және дәстүрлі қоғамдар арасындағы айырмашылықтар көбінесе жер меншігіне қатысты әртүрлі талаптарды анықтайды. Құқықтар жиынтығының мағынасы түрлі қоғамдарда қарастырылғанда өте әртүрлі болып көрінеді. Мысалы, еркін нарыққа бағытталған үкімет коммунистік үкіметке қарағанда мүлдем басқа құқықтар жиынтығына мүмкіндік береді.

Қолданбалар

Қоғамдық жер қоры мен жер банкілері құқықтар жиынтығын қайта бөлуге жасалған әрекеттердің мысалдары болып табылады. Бұл әдетте меншік және басқару жауапкершілігін мүлікті пайдалану құқығынан бөлу арқылы жасалады. Типик жер қоры стратегиясы – жердің меншік құқығын сақтап, құрылыс нысандарын (тұрғын үйлер немесе басқа ғимараттар) төмен кірісті үй алушыларға сату болып табылады. Бұл адамдарға нарық бағасынан әлдеқайда арзан бағамен үй сатып алуға және мүлік құнының өсуінен пайда көруге мүмкіндік береді. Жылжымайтын мүлік инвестициялық трасттары жылжымайтын мүлікке коммерциялық инвестициялар жасау үшін құқықтар жиынтығын бөледі. Бұл құқықтық құрылымдар дамыған әлемде жиі кездеседі. Жер басып алу құқықтар жиынтығының бір бөлігін берудің экономикалық емес жолы болып табылады. Қолданыстағы заңнамаға сәйкес, жер басып алушы белгілі бір мерзімге бос жатқан жерді иелену арқылы мүлік құқығын алуы мүмкін. Жер басып алушылар көптеп шоғырланған аймақтар кейде бейресми қоныстар деп есептеледі. Жер басып алушылар мүлік құқығының болмауы және "жамандықты жою" бойынша үкіметтің күш-жігері салдарынан үлкен тұрақсыздыққа тап болады. "Жер басып алу" "кері иеленуге" алып келуі мүмкін, бұл ортақ құқықта, нақты меншік иесінің құқықтарына қайшы келетін тәсілмен мүлікті белгілі бір мерзімге иелену арқылы өтемақысыз мүлік құқығын алу процесі болып табылады. Кері иеленудің жағдайлары кері иеленушінің алған құқығының түрін анықтайды, ол толық меншік құқығы, минералды құқықтар немесе жылжымайтын мүлікке басқа да мүдделер болуы мүмкін.